Tibetan
གྱིས་མེད་དེ། དེར་ཡོད་ན་ལུང་གིས་གནོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པའི་གནས་ལུགས་ལེགས་པར་མཁྱེན་པ་དེས་ཀ་ཏྱ་ཡ་ན་ཡི་གདམས་ངག་ཅེས་པའི་མདོ་ལས་ནི་དངོས་པོ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པའི་མཐའ་དང་། ཐ་སྙད་དུ་མེད་པའི་མཐའ་གཉིས་ཀའང་དགག་པར་མཛད་པའི་ཕྱིར། །གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་ན། །དེ་ནི་མེད་ཉིད་མི་འགྱུར་རོ། །རང་བཞིན་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་ནི། །ནམ་ཡང་འཐད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །རང་བཞིན་ཡོད་པ་ལ་ཡིན་ན། །གཞན་དུ་འགྱུར་བ་གང་གི་ཡིན། །རང་བཞིན་ཡོད་པ་ཡིན་ན་ཡང་། གཞན་དུ་འགྱུར་བ་གང་གི་ཡིན། །ཞེས་སོ། །གལ་ཏེ་དངོས་པོ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་ན་རང་བཞིན་དེ་ནི་སླར་གཞན་དུ་འགྱུར་བའི་སྒོ་ནས་མེད་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ། རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་ནི་ནམ་ཡང་འཐད་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། ནམ་མཁའ་མི་སྒྲིབ་པ་ནི་གཞན་དུ་མི་འགྱུར་བ་བཞིན་ནོ། ཁོ་ན་རེ། གལ་ཏེ་དངོས་པོ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནའང་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་སྣང་བ་འདི་གང་གི་ཡིན། དེའི་ཕྱིར་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ་ཉིད་འཐད་དོ་ཞེ་ན། མི་འཐད་དེ། རང་བཞིན་དེ་ངོ ་བོས་ཡོད་པ་ཡིན་ནའང་གཞན་དུ་འགྱུར་བར་གང་གི་ཡིན་ཏེ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་ཞེས་མགོ་མཚུངས་བསྟན་ཏོ། །གཉིས་པ་ནི། ཡོད་ཅེས་བྱ་བ་རྟག་པར་འཛིན། །མེད་ཅེས་བྱ་བ་ཆད་པར་ལྟ། །དེ་ཕྱིར་ཡོད་དང་མེད་པ་ལ། །མཁས་པས་གནས་པར་མི་བྱའོ། །གང་ཞིག་རང་བཞིིན་གྱིས་ཡོད་པ། །དེ་ནི་མེད་པ་མིན་པས་རྟག །སྔོན་བྱུང་ད་ལྟ་མེད་ཅེས་པ། །དེས་ན་ཆད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །དངོས་པོ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་ཅེས་བྱ་བར་འཛིན་པ་ནི་རྟག་པར་འཛིན་པ་སྟེ་རྟག་པའི་མཐར་འཛིན་དང་། དངོས་པོ་གཏན་ནས་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཆད་པར་ལྟ་བར་འགྱུར་བས། དེའི་ཕྱིར་ཡོད་མཐའ་དང་མེད་པའི་མཐའ་གཉིས་ལ་མཁས་པས་གནས་པར་མི་བྱ་སྟེ། བྱས་ན་བྱང་གྲོལ་ལ་བར་དུ་གཅོད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། ལྟ་བ་དེ་གཉིས་ཡོད་ན་རྟག་ཆད་དུ་འགྱུར་ཚུལ་ཡོད་དེ། གང་ཞིག་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པར་བརྗོད་པ་དེ་ནི་རང་བཞིན་ལ་ལྡོག་པ་མེད་པས་ནམ་ཡང་མེད་པ་མིན་པས་རྟག་ལྟར་འགྱུར་ལ། དུས་སྔོན་མར་དངོས་པོར་བྱུང་བ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པར་ཁས་བླངས་ནས་ཕྱིས་ད་ལྟ་ཞིག་ནས་མེད་ཅེས་ཁས་བླངས་པ་དེས་ན་ཆད་པར་ལྟ་བར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། ཕྱི་མ་གྲུབ་སྟེ། དངོས་པོ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་ན་ནམ་ཡང་མི་འཇིག་པར་འདོད་དགོས་པ་ལས་ཕྱིས་ཞིག་ནས་མེད་པར་ཁས
Chinese
因为没有，如果存在，则因为经文的妨害。世尊，善于了解事物和非事物之实相者，在《迦旃延教诫经》中，也驳斥了事物自性存在的边和名言中不存在的边。第二是：如果自性存在，那它就不会变成不存在。自性变成其他，任何时候都不会合理。如果自性存在，那变成其他是什么的？如果自性存在，那变成其他又是什么的？如此说。如果事物自性存在，那自性就不会再次通过变成其他的方式变成不存在，因为自性存在的事物变成其他在任何时候都不会合理。如同虚空不被遮蔽就不会变成其他一样。有人说：如果事物不是自性存在的，那这显现为变成其他的是什么？因此自性存在才是合理的。不合理，即使自性以自性存在，那变成其他又是什么的，因为是不允许的，如此显示了开头和结尾相同。第二是：说“有”就是执着常，说“无”就是视为断。因此对于有和无，智者不应安住。凡是自性存在的，它不是没有，所以是常。先前存在现在没有，因此会变成断。如此说。执着事物自性存在，就是执着常，也就是执着常边；说事物完全不存在，就会变成视为断。因此，智者不应安住在有边和无边上，如果安住，就会成为解脱的障碍。如果存在这两种见解，就会有变成常断的方式：凡是说自性存在的，因为自性没有改变，所以永远不是没有，因此会变成常；如果在过去曾经存在的事物，承认是自性成立的，然后在之后现在某个时候又承认它不存在，那么就会变成视为断。后者成立，如果事物是自性成立的，就必须认为它永远不会毁灭，而不是承认它在之后某个时候不存在。
English
Because it doesn't exist. If it did, it would be contradicted by scripture. The Blessed One, who perfectly understands the reality of things and non-things, in the "Katyayana's Instructions Sutra," also refutes both the extreme of things existing by their own nature and the extreme of not existing in name only. Secondly: If it exists by its own nature, then it will not become non-existence. The nature changing into something else is never reasonable. If nature exists, then what is it that changes into something else? If nature exists, then what is it that changes into something else? So it is said. If things exist by their own nature, then that nature will not become non-existence again by changing into something else, because it is never reasonable for something that exists by its own nature to change into something else. Just as the sky is not obscured, it does not change into something else. Someone says: If things do not exist by their own nature, then what is this appearance of changing into something else? Therefore, it is reasonable that it exists by its own nature. It is not reasonable, even if nature exists by its own essence, what is it that changes into something else, because it is not allowed, thus showing that the beginning and the end are the same. Secondly: Saying "exists" is clinging to permanence, saying "does not exist" is seeing as annihilation. Therefore, the wise should not abide in existence and non-existence. Whatever exists by its own nature, it is not non-existent, so it is permanent. Saying that it existed before but does not exist now, therefore, it will become annihilation. So it is said. Clinging to things as existing by their own nature is clinging to permanence, that is, clinging to the extreme of permanence; saying that things do not exist at all will become seeing as annihilation. Therefore, the wise should not abide in the two extremes of existence and non-existence, because if they do, it will become an obstacle to liberation. If these two views exist, there will be a way to become permanent and annihilated: Whatever is said to exist by its own nature, because nature does not change, it is never non-existent, so it will become permanent; if something that existed in the past is admitted to be established by its own nature, and then later at some point it is admitted that it does not exist, then it will become seeing as annihilation. The latter is established, if things are established by their own nature, it must be thought that it will never be destroyed, rather than admitting that it does not exist at some point later.
Tibetan
་བླངས་པའི་ཚེ་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ལ་སྐུར་འདེབས་སུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། ལང་ཀར་གཤེགས་པའི་མདོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། རང་བཞིན་བརྟག་པ་ཞེས་བྱ་བ་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་བཅོོ་ལྔ་པའི་རྣམས་བཤད་དོ།། །།གསུམ་པ་བཅིངས་ཐར་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ་དགག་པ་ལ་གཉིས། །དངོས་ཀྱི་དོན་དང་། དེའི་སྒྲུབ་བྱེད་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། རབ་བྱེད་ཀྱི་གཞུང་བཤད་པ། ལུང་དང་སྦྱར་བ། མཚན་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། འཁོར་འདས་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་དགག་པ། བཅིངས་ཐར་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་དགག་པ། མྱང་འདས་ཀྱི་དོན་དུ་རྩོམ་པ་དོན་མེད་དུ་ཐལ་བ་སྤང་པའོ། ། དང་པོ་ལ་གཉིས། འཁོར་བ་དང་མྱང་འདས་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། བླང་བྱ་ཕུང་པོ་འཁོར་བ་དགག་པ་དང་། ལེན་པ་པོ་སེམས་ཅན་འཁོར་བ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། རྟག་པ་འཁོར་བ་དང་མི་རྟག་པ་འཁོར་བ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་འདུ་བྱེད་འཁོར་ཞེ་ན། །དེ་དག་རྟག་ན་མི་འཁོར་སྟེ། །ཞེས་སོ། །འཁོར་བ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་ན་ཕུང་པོ་དང་སེམས་ཅན་གང ་འཁོར། དེ་ལ་གལ་ཏེ་འདུ་བྱེད་ཀྱི་ཕུང་པོ་འཁོར་རོ་ཞེ་ན། འོན་དེ་རྟག་གམ་མི་རྟག །དེ་དག་རྟག་ན་མི་འཁོར་ཏེ། །འཁོར་བའི་བྱ་བ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། འཁོར་བ་ནི་སྔ་མ་ནས་ཕྱི་མའི་སྐྱེ་བ་རྣམས་སུ་འཁོར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། མི་རྟག་ན་ཡང་འཁོར་མི་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །ཕུང་པོ་དེ་དག་ཆོས་ཅན། མི་རྟག་ན་ཡང་འཁོར་བ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། །སྐྱེས་མ་ཐག་ནས་སྐད་ཅིག་གིས་འཇིག་ལ་ཞིག་པ་ནི་མི་འཁོར་བའི་ཕྱིར། རང་ལུགས་ནི་ཕུང་པོ་རེ་རེ་བ་དང་སྐད་ཅིག་མ་སྔ་ཕྱིར་མི་འཁོར་ཡང་ཕུང་པོ་སྤྱི་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་རྒྱུ་ཙམ་ཐ་སྙད་དུ་འཁོར་བར་འདོད་ཀྱང་། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མི་འཁོར་ཏེ། རྒྱུན་ཡང་རྒྱུན་ཅན་གྱི་ཕུང་པོ་སྔ་ཕྱི་ལ་བརྟེན་ནས་བཞག་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ་གཉིས། ཕུང་པོ་ལས་ངོ་བོ་ཐ་དད་པའི་སེམས་ཅན་འཁོར་བ་དགག་པ་དང་། ཕུང་པོ་ལས་དེ་ཉིད་དང་གཞན་དུ་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་གང་ཟག་འཁོར་བ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། །སེམས་ཅན་ལ་ཡང་རིམ་འདི་མཚུངས། །ཞེས་སོ། །གལ་ཏེ་ཕུང་པོ་དང་ངོ་བོ་ཐ་དད་པའི་བདག་རྫས་ཡོད་པ་དེ་འཁོར་རོ་ཞེ་ན། དེ་མི་འཐད་དེ། དེ་འདྲའི་སེམས་ཅན་འཁོར་བ་ལ་ཡང་སྔར་བཤད་པའི་རིམ་པ་འདི་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རྟག་ན་འགྲོ་འོང་གི་བྱ་བ་དང་བྲལ་བས་མི་འཁོར་ལ། མི་རྟག་ནའང་སྐད་ཅིག་
Chinese
因为接受的时候会变成对事物自性的诽谤。第二是《楞伽经》等。第三是解释名为《自性观察》的第十五品。第三，破斥解脱束缚自性存在分二：真实意义和破斥其论证。第一分三：解释论典，结合圣言，标明名称。第一分三：破斥轮回涅槃自性成立，破斥束缚解脱自性成立，避免为了涅槃的意义而努力变成无意义的过失。第一分二：破斥轮回和涅槃自性成立。第一分二：破斥应取之蕴轮回，以及能取者有情轮回。第一分二：破斥常轮回和无常轮回。第一是：如果说行蕴是轮回，那么，这些是常则不轮回。如果轮回自性存在，那么蕴和有情什么轮回？对此，如果说行蕴是轮回，那么，它是常还是无常？如果这些是常，则不轮回，因为远离轮回的活动。这是周遍的，因为轮回是从前世到后世的轮回。第二是：如果无常也不变成轮回。这些蕴的法性，如果无常，也不变成轮回自性存在，因为刚出生就刹那坏灭是不轮回的。自宗认为，虽然每个蕴和前后刹那不轮回，但总的蕴上随行之因仅仅是假立为轮回，但自性不轮回，因为相续也依赖于前后相续的蕴而安立。第二分二：破斥与蕴本体各异的有情轮回，以及破斥与蕴不可说是一是异的补特伽罗轮回。第一是：有情也相同此理。如果说与蕴本体各异的实我存在，那么它轮回吗？这不合理，因为对于这样的有情轮回，也与之前所说的次第相同，如果是常，则因为远离来去的活动而不轮回，如果无常，刹那
English
Because when accepted, it becomes a slander of the nature of things. The second is the Sutra of Lankavatara, etc. The third is the explanation of the fifteenth chapter called "Examination of Nature." Third, refuting that bondage and liberation exist by nature, there are two parts: the actual meaning and the refutation of its proof. The first has three parts: explaining the treatise, combining it with scripture, and stating the name. The first has three parts: refuting the establishment of samsara and nirvana by nature, refuting the establishment of bondage and liberation by nature, and avoiding the fault of striving for the meaning of nirvana becoming meaningless. The first has two parts: refuting the establishment of samsara and nirvana by nature. The first has two parts: refuting the aggregates to be taken as samsara, and refuting the sentient beings who take as samsara. The first has two parts: refuting the permanent samsara and the impermanent samsara. The first is: If you say that the aggregates are samsara, then, if these are permanent, they do not revolve. If samsara exists by nature, then what revolves, the aggregates or sentient beings? To this, if you say that the aggregates of formations are samsara, then, are they permanent or impermanent? If these are permanent, then they do not revolve, because they are devoid of the activity of revolving. This is pervasive, because samsara is revolving from the previous life to the next life. The second is: If impermanent, it will not become samsara either. Those aggregates are the nature of things. If they are impermanent, they will not become samsara existing by nature, because they are born and destroyed in an instant, so they do not revolve. The self-view is that although each aggregate and the previous and subsequent moments do not revolve, the cause that follows the general aggregate is merely nominally considered to be samsara, but it does not revolve by nature, because continuity also depends on the previous and subsequent continuous aggregates. The second has two parts: refuting the sentient beings who are different in essence from the aggregates as samsara, and refuting the person who cannot be said to be the same or different from the aggregates as samsara. The first is: Sentient beings also have the same order. If you say that there is a self-substance that is different in essence from the aggregates, then does it revolve? This is not reasonable, because for such sentient beings revolving, this order is the same as what was said before, if it is permanent, then it does not revolve because it is devoid of the activity of going and coming, if it is impermanent, then in an instant