Tibetan
་བྱེད་པ་པོ་ཡོད་པར་ཐལ་བས་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཡིན་པར་གྱུར་ལ་བྱ་བ་མེད། །བྱེད་པོ་མེད་པའི་ལས་སུ་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །བྱེད་པ་པོ་བྱ་བ་བྱེད་པའི་སྒོ་ནས་འཇོག་པས་སྔར་རྫ་བུམ་སོགས་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་པར་གྱུར་བ་དེ་ལ་ནི་ད་གཟོད་གང་གིས་ལས་དེ་བྱེད་པའི་བྱ་བ་གཞན་མེད་དེ། ཡོད་ན་བྱ་བ་དེ་བྱེད་པ་པོ་མེད་པའི་ལས་སུ་འགྱུར་བ་དེ་ནི་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར། དེར་ཐལ། ལས་བྱ་བྱེད་གཉིས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་ན་བྱ་བ་རིས་སུ་ཆད་ནས་སོ་སོར་གནས་དགོས་ལ། དེ་ལྟར་ན་བྱ་བ་གཉིས་སུ་འགྱུར་བའི་སྐྱོན་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དེར་ཐལ། བྱ་བ་གཅིག་ཉིད་རྫ་མཁན་གྱི་སྟེང་དུ་ངོ་བོས་ཡོད་ན་རྫ་བུམ་གྱི་སྟེང་དུ་ཡོད་པ་འགལ་ཞིང་། ཡོད་ན་བྱ་བ་གཅིག་གཉིས་སུ་འགྱུར་པའི་ཕྱིར། རང་ལུགས་རྫ་བུམ་བཟོ་བའི་བྱ་བ་གཅིག་ཉིད་རྫ་མཁན་དང་རྫ་བུམ་གཉིས་ཀྱི་སྟེང་ན་ཡོད་ཀྱང་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པར་འདོད་པས་མི་འགལ་ལོ། །གཉིས་པ་ནི། ཡིན་པར་གྱུར་ལ་བྱ་བ་མེད། །ལས་མེད་བྱེད་པ་པོར་ཡང་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །ལས་ཡིན་པར་བྱེད་པ་པོས་བྱས་པའི་སྒོ་ནས་འཇོག་པས། བྱ་བ་དང་ལྡན་པས་ལས་ཡིན་པར་གྱུར་པ་དེ་ལ་ནི་ད་གཟོད་གང་གིས་ལས་དེ་བྱེད་པར་འགྱུར་བའི་བྱ་བ་གཞན་མེད་དེ། གང་གི་ཚེ་བྱ་བ་མེད་པས་ལས་མི་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ་ལས་བྱེད་པ་པོ་མེད་པའི་གང་ཟག་དེ་བྱེད་པ་པོར་ཡང་འགྱུར་དགོས་ན་དེ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར། དེར་ཐལ། བྱ་བའི་ལས་ཅི་ཡང་མི་བྱེད་པའི་བྱེད་པ་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ་གཉིས། རྒྱུ་མེད་དུ་ཐལ་བས་དགག་པ་དང་། དེ་ལ་གནོད་པ་བརྗོད་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་བྱེད་པོར་མ་གྱུར་པས། །ལས་སུ་མ་གྱུར་བྱེད་ན་ནི། །ལས་ལ་རྒྱུ་ནི་མེད་པར་འགྱུར། །བྱེད་པ་པོ་ཡང་རྒྱུ་མེད་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །གལ་ཏེ་བྱེད་པ་པོར་གྱུར་པས་ལས་སུ་མ་གྱུར་བ་བྱེད་པར་འདོད་ན་ནི་མི་འཐད་དེ། བྱ་བའི་ལས་དེ་ལ་ནི་རྒྱུ་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། དེར་མ་ཟད་བྱ་བ་དེ་བྱེད་པ་པོར་འཇོག་པའི་རྒྱ་ཡང་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། བྱ་བ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། རྒྱུ་མེད་ན་ནི་འབྲས་བུ་དང་། །རྒྱུ་ཡང་འཐད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་མེད་ན་ནི་བྱ་བ་དང་། །བྱེད་པ་པོ་དང་བྱེད་མི་རིགས། །བྱ་བ་ལ་སོགས་མི་རིགས་ན། །ཆོས་དང་ཆོས་མིན་ཡོད་མ་ཡིན། །ཆོས་དང་ཆོས་མིན་མེད་ན་ནི། །དེ་ལས་བྱུང་བའི་འབྲས་བུ་མེད། །འབྲས་བུ་མེད་ན་ཐར་པ་དང་། །མཐོ་རིས་འགྱུར་པའི་ལམ་མི་འཐད། །བྱ་བ་དག་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱང་། །དོན་མེད་ཉིད་དུ
Chinese
驳斥了存在作者的观点。第一点是：一旦成为已然，就没有行为了。会变成没有作者的行为。如是说。作者是通过行为来确立的，所以之前已经成为作者的陶工等，现在就没有其他行为来做这件事了。如果存在，那么这个行为就会变成没有作者的行为，这是不合理的。因为，如果行为和作者二者以自性成立，那么行为就必须被截然分开并各自存在。如果这样，就会有行为变成两个的过失。因为，如果一个行为以自性存在于陶工之上，那么它存在于陶罐之上就是相违的。如果存在，那么一个行为就会变成两个。自己的观点是，制造陶罐的行为虽然存在于陶工和陶罐之上，但在名言中存在，所以没有相违。第二点是：一旦成为已然，就没有行为了。没有行为也会变成作者。如是说。行为是通过作者所作来确立的，所以，因为具有行为而成为已然的行为，现在就没有其他行为来做这件事了。当没有行为而不做行为的时候，没有行为的这个人也必须变成作者，这是不合理的。因为，没有任何行为的作者是不存在的。第二部分分为两点：驳斥了堕入无因，以及陈述了对此的损害。第一点是：如果不是作者，那么如果做未成为行为的事，那么行为就没有原因了。作者也会变成无因。如是说。如果认为不是作者而做未成为行为的事，那是不合理的。因为这个行为就没有原因了。不仅如此，确立这个行为为作者的原因也会消失，因为与行为分离了。第二点是：如果没有原因，那么结果和原因也不会合理。如果没有这些，那么行为、作者和做都不合理。如果行为等不合理，那么善与非善就不存在。如果善与非善不存在，那么从那产生的果报就不存在。如果没有果报，那么解脱和变成善趣的道路就不合理。一切行为都变得毫无意义。
English
Refutation of the view that there is an agent. The first point is: Once it has become so, there is no action. It will become an action without an agent. Thus it is said. The agent is established through the act of doing, so for the potter etc. who has already become the agent, there is no other action to do that act. If there is, then that action will become an action without an agent, which is unreasonable. Because, if the action and the agent are established by their own nature, then the action must be completely separated and exist separately. If so, there will be the fault of the action becoming two. Because, if one action exists by its own nature on the potter, then it is contradictory for it to exist on the pot. If it exists, then one action will become two. The own view is that although the action of making a pot exists on both the potter and the pot, it exists in name, so there is no contradiction. The second point is: Once it has become so, there is no action. Without action, it will also become an agent. Thus it is said. Action is established through being done by the agent, so for the action that has become so because it has action, there is no other action to do that action now. When there is no action and no action is done, then the person without action must also become the agent, which is unreasonable. Because, there is no agent who does no action at all. The second part is divided into two points: refuting the fall into causelessness, and stating the harm to it. The first point is: If it is not an agent, then if it does what has not become an action, then the action will have no cause. The agent will also become causeless. Thus it is said. If it is thought that it is not an agent but does what has not become an action, that is unreasonable. Because that action will have no cause. Moreover, the cause of establishing that action as an agent will also disappear, because it is separated from the action. The second point is: If there is no cause, then the result and the cause will not be reasonable. If there are none of these, then action, agent, and doing are not reasonable. If actions etc. are not reasonable, then virtue and non-virtue do not exist. If virtue and non-virtue do not exist, then there is no result arising from that. If there is no result, then the path to liberation and becoming a good rebirth is not reasonable. All actions become meaningless.
Tibetan
་ཐལ་བར་འགྱུར། ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་བྱ་རྒྱུ་དང་བྱེད་མཁན་ལ་རྒྱུ་མེད་ན་ནི་འབྲས་བུ་རྫ་བུམ་སོགས་མེད་པ་དང་། དེ་མེད་ན་དེའི་རྒྱུ་རྫ་མཁན་དང་འཁོར་ལོ་ལ་སོགས་པ་ཡང་འཐད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་པོ་དེ་གཉིས་མེད་ན་ནི། རྫ་བུམ་བྱེད་པའི་བྱ་བ་དང་བྱེད་པ་པོ་དང་། དེས་རྫ་བུམ་བྱེད་པར་ཡང་མི་རིགས་སོ། །བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་མི་རིགས་ན་ནི་ཆོས་དགེ་བ་དང་ཆོས་མིན་མི་དགེ་བ་རྣམས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། ཆོས་དང་ཆོས་མིན་དེ་དག་མེད་ན་ནི་དེ་གཉིས་ལས་བྱུང་བའི་འབྲས་བུ་བདེ་སྡུག་གཉིས་མེད་ལ། འབྲས་བུ་བདེ་སྡུག་གཉིས་མེད་ན་ཐར་པ་དང་མཐོ་རིས་སུ་འགྱུར་བའི་ལམ་ཡང་མི་འཐད་པས། དེ་ལྟར་ན་འཇིག་རྟེན་གྱི་བྱ་བ་ཞིང་ལས་ལ་སོགས་པ་དག་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རྩོམ་པ་ཐམས་ཅད་དོན་མེད་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་འདིས་བྱེད་པ་པོ་མེད་པའི་ལས་མེད་དོ་ཞེས་བསྟན་ཅིང་། བྱ་བའི་ལས་ནི་བྱེད་པ་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། སྔར་བཤད་པ་དེ་ཐམས་ཅད་འཐད་ཅིང་ཡོད་དོ་ཞེས་བཟློག་པ་འཕངས་སོ། །གཉིས་པ་མུ་གསུམ་པའི་བྱ་བྱེད་དགག་པ་ནི། བྱེད་པ་པོར་གྱུར་མ་གྱུར་པས། །གྱུར་མ་གྱུར་དེ་མི་བྱེད་དེ། །ཡིན་དང་མ་ཡིན་གྱུར་གཅིག་ལ། །ཕན་ཚུན་མི་འགལ་ག་ལ་ཡོད། །ཅེས་སོ། །རྣམ་གྲངས་ཀྱིས་བརྗོད་ན། བྱེད་པ་པོར་གྱུར་བ་དང་དེར་མ་གྱུར་པ་གཉིས་ཀས་ལས་སུ་གྱུར་པ་དང་མ་གྱུར་པ་གཉིས་ཀ་ཡིན་པ་དེ་མི་བྱེད་དེ། ལས་ཡིན་པ་དང་མ་ཡིན་པར་གྱུར་པ་ནི་གཞི་གཅིག་ལ་ཕན་ཚུན་མི་འགལ་བ་ག་ལ་ཡོད་དེ་འགལ་བའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ཕྱོགས་མི་མཐུན་པ་དགག་པ་ལ་གཉིས། ཕྱོགས་མི་མཐུན་པ་རེ་རེས་རེ་རེ་དང་། རེ་རེས་གཉིས་རེ་བྱེད་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། བྱེད་པ་པོར་ནི་གྱུར་པ་ཡིས། །མ་གྱུར་ལས་ནི་མི་བྱེད་དེ། །མ་གྱུར་པས་ཀྱང་གྱུར་མི་བྱེད། །འདིར་ཡང་སྐྱོན་དེར་ཐལ་བར་འགྱུར། ཞེས་སོ། །བྱེད་པ་པོར་ནི་གྱུར་པ་རེ་རེས་ཡིས་ལས་སུ་མ་གྱུར་པ་ནི་མི་བྱེད་ཅིང་། བྱེད་པ་པོར་མ་གྱུར་པ་རེ་རེས་ཀྱང་ལས་སུ་གྱུར་པ་ཡང་མི་བྱེད་དེ། ལས་མེད་པའི་བྱེད་པ་པོ་དང་བྱེད་པ་པོ་མེད་པའི་ལས་ཡོད་པར་སྔར་བསྟན་པ་ལྟར་འདིར་ཡང་སྐྱོན་དེར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། བྱེད་པ་པོར་མི་གྱུར་པ་དང་། བཅས་པ་ལས་ནི་མ་གྱུར་དང་། །གྱུར་དང་མ་གྱུར་མི་བྱེད་དེ། །གཏམ་ཚིགས་གོང་དུ་བསྟན་ཕྱིར་རོ། །བྱེད་པ་པོར་ནི་མ་གྱུར་དང་། །ལས་མི་གྱུར་དང་བཅས་པ་དང་། །གྱུར་དང་མ་གྱུར་མི་བྱེད
Chinese
将成为过失。如是说。如果能做和做者没有因，那么就不会有果，如瓦罐等。如果没有果，那么其因，如陶匠和轮子等，也不应理。如果因果二者都没有，那么制造瓦罐的行为和作者，以及他制造瓦罐也不应理。如果行为等不应理，那么善法和非善法就不存在了。如果善法和非善法不存在，那么从二者产生的果，乐和苦就没有了。如果没有乐和苦的果，那么成为解脱和升天的道路也不应理。这样一来，世间的事业，如农业等，所有的造作都将成为无意义的过失。这段话表明，没有作者就没有业。因为行为的业依赖于作者而产生。所以，之前所说的一切都是应理且存在的，这是反驳的抛掷。第二，驳斥三句的能作所作：作者已成未成故，成未成彼不作，是与非成一上，彼此相违岂容有。如是说。以名相来说，作者已成和未成二者，对于成为业和未成为业二者都不作。因为成为业和未成为业，在一个基上是彼此不相违的，怎么会有呢？因为是相违的。第二，驳斥不相顺品分二：驳斥不相顺品各自一个，以及各自两个。第一：作者已成者，不作未成业，未成亦不作，此中亦同犯彼过。如是说。作者已成者，各自不作未成为业，未成作者各自也不作已成为业。因为如前所说，存在没有业的作者和没有作者的业，因此这里也同样会犯同样的过失。第二：作者未成与，具有未成业，成与未成不作，语词已于前说故。作者未成与，业未成与具有，成与未成不作
English
will become a fault. Thus it is said. If there is no cause for what can be done and the doer, then there will be no result, such as earthenware pots. If there is no result, then its causes, such as potters and wheels, will also not be reasonable. If these two, cause and effect, do not exist, then the act of making earthenware pots and the maker, and his making of earthenware pots, are also unreasonable. If actions and so on are unreasonable, then virtuous Dharma and non-virtuous Dharma will not exist. If these Dharma and non-Dharma do not exist, then the fruits arising from the two, happiness and suffering, will not exist. If there are no fruits of happiness and suffering, then the path to liberation and higher realms is also unreasonable. In this way, worldly activities, such as agriculture, will all become meaningless endeavors. This statement shows that there is no action without an agent. Because the action of work depends on the agent to arise. Therefore, everything said before is reasonable and exists, this is the throwing of a refutation. Second, the refutation of the three-part act and agent: Because the agent has become or not become, the become or not become does not do it, being and not being become on one basis, how can there be no contradiction with each other. Thus it is said. In terms of nomenclature, both the agent who has become and the one who has not become do not do what has become an action and what has not become an action. Because becoming an action and not becoming an action are not contradictory to each other on one basis, how can there be? Because they are contradictory. Second, there are two refutations of dissimilar aspects: refuting each dissimilar aspect one by one, and each one doing two. First: The agent who has become does not do the unbecome action, the unbecome also does not do the become, here too, the same fault is committed. Thus it is said. The agent who has become, each does not do what has not become an action, and each unbecome agent also does not do what has become an action. Because, as previously stated, there is an agent without action and an action without an agent, therefore here too, the same fault will be committed. Second: The unbecome agent and, having the unbecome action, do not do the become and unbecome, the words have already been said before. The unbecome agent and, the unbecome action and having, do not do the become and unbecome