Tibetan
་མ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །གང་གི་ཚེ་མཚན་གཞི་སྟེ་མཚོན་བྱ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ་འཐད་པ་མ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་མཚན་ཉིད་ཀྱང་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འཇུག་གཞི་མེད་ན་འཇུག་པ་བྱེད་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་དོན་བསྡུ་བ་ནི། དེ་ཕྱིར་མཚན་གཞི་ཡོད་མིན་ན། །མཚན་ཉིད་ཀྱང་ནི་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །རྒྱུ་མཚན་དེའི་ཕྱིར་ནམ་མཁའི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། མཚན་གཞི་ནམ་མཁའ་ངོ་བོས་ཡོད་པ་ཉིད་མིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ་གཉིས། དངོས་ཀྱི་དོན་དང་། དེའི་རྩོད་སྤང་ངོ་། དེའི་དང་པོ་ནི། མཚན་གཞི་མཚན་ཉིད་མ་གཏོགས་པའི། དངོས་པོ་འགའ་ཡང་ཡོད་མ་ཡིན། །དངོས་པོ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན། །དངོས་མེད་གང་གི་ཡིན་པར་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །བྱེ་བྲག་སྨྲ་བས་ནི་ནམ་མཁའ་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་དུ་འདོད་ལ། རང་སྡེ་གཞན་རྣམས་ཀྱིས་ནམ་མཁའ་ནི་ཐོགས་རེག་དང་བྲལ་བའི་སྟོང་ཆ་ལ་འདོད་དོ། །དེས་ན་བྱེ་སྨྲ་ན་རེ་ནམ་མཁའ་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་དུ་ངོ་བོས་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། ནམ་མཁའ་ཆོས་ཅན། དངོས་པོའི་རང་བཞིན་དུ་མ་གྲུབ་པར་ཐལ། སྔར་བཤད་པ་ལྟར་མཚན་གཞི་དང་མཚན་ཉིད་གང་དུའང་རང་བཞིན་གྱིས་མེད་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། མཚན་མཚོན་དེ་གང་དུ་མ་གཏོགས་པའི་ནམ་མཁའི་དངོས་པོ་འགའ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མདོ་སྡེ་བ་སོགས་ན་རེ། ནམ་མཁའ་དངོས་མེད་དུ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་བོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མི་འཐད་དེ། སྔར་ལྟར་དགག་བྱ་གཟུགས་ཀྱི་དངོས་པོ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ། དགག་བྱ་གང་གི་དངོས་པོ་མེད་པའི་ནམ་མཁའ་ངོ་བོས་གྲུབ་པ་ཇི་ལྟར་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ་འགྱུར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། དངོས་དང་དངོས་མེད་མི་མཐུན་ཆོས། །གང་གི་དངོས་དང་དངོས་མེད་ཤེས། །ཞེས་སོ། །གལ་ཏེ་བརྟག་བྱའི་དངོས་མེད་ངོ་བོས་ཡོད་དོ་སྙམ་ན། དེ་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། གང་གིས་དངོས་པོ་དང་དངོས་མེད་ཤེས་ཤིང་དཔྱོད་པར་བྱེད་པ་པོ་དེ་ནི་དངོས་པོ་དང་དངོས་མེད་ཀྱི་ཆོས་མི་མཐུན་པ་གཉིས་དང་དེ་གཉིས་གང་ཡང་མིན་པའི་ཕུང་གསུམ་གྱི་རྟོག་པ་པོར་རང་བཞིན་གྱིས་མང་བའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། རྟོག་བྱེད་རང་བཞིན་གྱིས་མེད་ན་བརྟག་བྱ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་རིགས་པ་དེ་ཁམས་ལྷག་མ་ལ་སྦྱར་བ་ནི། གཞན་གང་དག་ཀྱང་ནམ་མཁའ་མཚུངས། །ཞེས་པ་སྟེ། ནམ་མཁར་མ་ཟད་ས་སོགས་ཁམས་ལྷག་མ་གཞན་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ཀྱང་ཆོས་ཅན། རང་བཞིན་གྱིས་མེད་དེ། ནམ་མཁའ་ལ་བཤད་
Chinese
不是。这样说。什么时候如果所诠，也就是基体，不可能是自性存在，那么这个时候，定义也不可能是自性存在，因为没有所依的基础，就不可能有所依。第三是总结意义：因此如果基体不存在，定义也就不存在。这样说。因为这个原因，虚空的定义也不是自性存在的，因为基体虚空不是自性存在的。第二有二：真实意义和破斥诤论。第一是：除了基体和定义之外，没有任何事物存在。如果事物不存在，又会是谁的非事物呢？这样说。毗婆沙宗认为虚空是事物的自性，而其他自宗则认为虚空是无有阻碍和接触的空隙。因此，如果毗婆沙宗说虚空以事物的自性而存在，那么，虚空，法相，不成立是事物的自性，因为如前所说，在基体和定义中，任何一个都不是自性存在的。这是周遍的，因为除了定义和所定义之外，没有任何虚空的事物存在。经部宗等说，虚空以非事物的自性而成立，这是不合理的，因为如前一样，如果所破的色法事物不是自性存在的，那么，所破的任何事物的非事物虚空，又怎么会以自性而成立呢？不可能成立的。第二是：事物和非事物是不相容的法，谁能知道事物和非事物呢？这样说。如果认为所观察的非事物是自性存在的，这也是不合理的，因为谁能知道和辨别事物和非事物，那个人对于事物和非事物的不相容之法，以及既不是事物也不是非事物的三个蕴的分别者来说，自性上是众多的。这是周遍的，因为如果分别者不是自性存在的，那么所观察的事物自性存在是不合理的。第二是将这个理证应用到剩余的界上，也就是：其他任何也和虚空一样。也就是说，不仅是虚空，其他的地等剩余的界，法相，也不是自性存在的，对于虚空已经说了
English
It is not. Thus it is said. When the base, that is, the designatum, is not reasonably existent by its own nature, then the definition is also not existent by its own nature, because if there is no basis for application, it is not reasonable to apply. The third is to summarize the meaning: Therefore, if the base does not exist, the definition also does not exist. Thus it is said. For that reason, the definition of space is also not existent by its own nature, because the base, space, is not existent by its own essence. The second has two parts: the actual meaning and the refutation of objections. The first is: Apart from the base and the definition, there is no object whatsoever. If an object does not exist, whose non-object would it become? Thus it is said. The Vaibhashikas assert that space is the nature of an object, while other schools of our own tradition assert that space is an empty space devoid of obstruction and contact. Therefore, if a Vaibhashika says that space exists by its own essence as the nature of an object, then, space, the subject of debate, is not established as the nature of an object, because, as previously explained, neither the base nor the definition exists by its own nature. This is pervasive, because apart from the designatum and the definition, there is no object of space whatsoever. The Sautrantikas and others say that space is established by its own nature as a non-object. This is not reasonable, because, as before, if the object of form to be negated is not existent by its own essence, then, how could the non-object of whatever object is to be negated, space, be established by its own essence? It cannot be established. The second is: Object and non-object are incompatible dharmas. Who knows what is object and non-object? Thus it is said. If one thinks that the non-object to be examined exists by its own essence, that is also unreasonable, because whoever knows and discerns object and non-object, that person is naturally multiple as a conceptualizer of the three skandhas, which are the two incompatible dharmas of object and non-object, and neither of the two. This is pervasive, because if the conceptualizer is not existent by its own nature, it is unreasonable for the object to be examined to be existent by its own nature. The second is to apply that reasoning to the remaining elements, which is: Whatever else is also like space. That is to say, not only space, but also whatever other remaining elements there are, such as earth, are also not existent by their own nature, because it has been explained for space
Tibetan
པའི་རིགས་པས་འགོག་ནུས་པར་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ཡང་ས་ཁམས་མཚན་ཉིད་སྔ་རོལ་ན། །ས་ནི་ཅུང་ཟད་ཡོད་མིན་ཏེ། །ཞེས་སོགས་སྦྱར་ནས་འགོག་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གཉིས་པ་ཡོད་མེད་ཀྱི་མཐར་ལྟ་བ་སྨད་པ་ནི། །བློ་ཆུང་གང་དག་དངོས་རྣམས་ལ། །ཡོད་པ་ཉིད་དང་མེད་ཉིད་དུ། །བལྟ་བ་དེས་ནི་བལྟ་བྱ་བ། །ཉེ་བར་ཞི་བ་ཞི་མི་མཐོང་། །ཞེས་སོ། །ཡོད་མེད་ཀྱི་མཐར་ལྟ་བའི་བློ་ཆུང་གང་དག་ཆོས་ཅན། བལྟ་བར་བྱ་བ་སྤྲོས་པ་ཉེ་བར་ཞི་བའི་ཞི་བ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་མངོན་སུམ་དུ་མི་མཐོང་སྟེ། དངོས་པོ་རྣམས་ལ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ་ཉིད་དང་ཐ་སྙད་དུ་མེད་པ་ཉིད་དུ་བལྟ་བ་དེ་དག་དེའི་དབང་གིས་རྟག་ཆད་ཀྱི་མཐའ་གཉིས་སུ་ལྷུང་བའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། ཚངས་པ་ཁྱད་པར་སེམས་ཀྱིས་ཞུས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། ཁམས་བརྟག་པ་ཞེས་བྱ་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་ལྔ་པའི་རྣམ་བཤད་དོ།། །། གཉིས་པ་དེ་ལ་བདག་ཡོད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དགག་ལ་གསུམ། བརྟེན་པ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་ཡོད་པ་དགག །མཚན་ཉིད་སྐྱེ་འཇིགས་གནས་གསུམ་དགག །ལས་དང་བྱེད་པ་པོ་ཡོད་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། རབ་བྱེད་ཀྱི་གཞུང་། ལུང་དང་སྦྱར་བ། མཚན་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། འདོད་ཆགས་དང་ཆགས་པ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ་དགག །བཀག་པའི་འཇུག་བསྡུ་བའོ། །དེ་གཞན་ལ་སྦྱར་བའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། སྔ་ཕྱིར་འབྱུང་བ་དགག་པ་དང་། ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བ་དགག་པའོ། །དང་པོ་གཉིས། འདོད་ཆགས་ཀྱི་སྔ་རོལ་ན་ཆགས་པ་ཡོད་མེད་དགག་པ་དང་། དེ་ལས་ལྡོག་སྟེ་ཡོད་མེད་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི་གལ་ཏེ་འདོད་ཆགས་སྔ་རོལ་ན། །འདོད་ཆགས་མེད་པའི་ཆགས་ཡོད་ན། །དེ་ལ་བརྟེན་ནས་འདོད་ཆགས་ཡོད། ཆགས་ཡོད་འདོད་ཆགས་ཡོད་པར་འགྱུར། །ཆགས་པ་ཡོད་པར་མ་གྱུར་ནའང་། །འདོད་ཆགས་ཡོད་པར་ག་ལ་འབྱུང་། །ཞེས་སོ། ཁོ་ན་རེ། འདོད་ཆགས་ཡོད་པས་ཆགས་པ་པོ་རང་བཞིན་གྱི་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། འདོད་ཆགས་དང་ཆགས་པ་པོའི་སེམས་སམ་གང་ཟག་རང་བཞིན་གྱིས་མེད་དེ། གལ་ཏེ་འདོད་ཆགས་ཀྱིས་སྔ་རོལ་ན་འདོད་ཆགས་མེད་པའི་ཆགས་པ་པོ་ཞིག་ཡོད་ན་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ཕྱིས་འདོད་ཆགས་ཡོད་པར་འགྱུར་དགོས་པ་ལས་དེ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར། ཡང་འདོད་ཆགས་མ་སྐྱེས་པའི་སྔ་རོལ་ན་འདོད་ཆགས་ཀྱང་ཡོད་པར་འགྱུར་ཏེ། དེའི་སྔ་རོལ་ན་ཆགས་པ་པོ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་ཆགས་པ་པོ་ཡོད་པའི་འདོད་ཆགས་ཡོད་དོ་ཞེ་ན་དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། སྔར་ཆགས་པ་པོ་ཡོད་པར་མ་གྱུར་ན་དེ་ལ་བརྟེན་པའི་འདོད་ཆགས་ཡོད་པར་ག་ལ
Chinese
因为以理性能够同样地遮止。也就是，如果引用“地界自性之前，地连少许也不存在”等，就能以理遮止。第二，是呵斥执着于有无二边。如云： “凡是小心智之人， 于诸事物视有无， 彼等视者不能见， 寂灭涅槃之寂静。” 是说，那些执着于有无二边的小心智之人，作为所观对境的，戏论寂灭之寂静涅槃是不能现见的。因为他们执着诸事物自性为有，或者名言为无，因此堕入常断二边。第二是，梵天殊胜心请问等。第三是，名为界分别的第五品释。第二，其中有三：破除有我的立宗，破除依赖的遍计烦恼存在，破除自性生灭住三者，破除业和作者存在。第一，有三：论的宗义，结合经文，指明名称。第一，有三：破除贪欲和贪者自性存在，总结破除的要点，将此运用到其他方面。第一，有二：破除先后产生，破除同时产生。第一，有二：破除贪欲之前贪者存在与否，以及反过来破除存在与否。第一是： “若于贪欲之先时， 无贪之贪者存在， 依彼贪欲则应有， 有贪贪者应成有。 若未曾有贪者成， 贪欲如何能得生？” 对方说：因为有贪欲，所以贪者是自性存在的。答：贪欲和贪者的心或者补特伽罗不是自性存在的。如果贪欲之前存在没有贪欲的贪者，那么依赖于他，之后应该产生贪欲，这不合理。而且，在贪欲未生之前，贪欲也应该存在，因为在那之前贪者存在。如果说因为有贪者，所以有贪欲，那是不合理的。如果之前没有贪者，依赖于他的贪欲怎么能存在呢？
English
Because it can be equally refuted by reason. That is, if you quote "Before the nature of the earth element, even a little bit of earth does not exist," etc., you can refute it with reason. Second, it is to criticize the view of clinging to the extremes of existence and non-existence. As it says: "Those with small minds, Who view things as existent or non-existent, Those viewers cannot see, The peace of quiescence of nirvana." It is said that those with small minds who cling to the extremes of existence and non-existence cannot directly see the peace of quiescence of nirvana, which is the object to be viewed. Because they cling to things as inherently existent or nominally non-existent, they fall into the two extremes of permanence and annihilation. The second is, Brahma's special mind asks, etc. The third is, the commentary on the fifth chapter called Element Analysis. Second, there are three aspects to this: refuting the assertion that there is a self, refuting the existence of dependent afflicted emotions, refuting the three characteristics of arising, ceasing, and abiding, and refuting the existence of action and the agent. First, there are three: the tenets of the treatise, combining with scripture, and indicating the name. First, there are three: refuting the inherent existence of desire and the desirer, summarizing the points of refutation, and applying this to other aspects. First, there are two: refuting arising sequentially and refuting arising simultaneously. First, there are two: refuting whether the desirer exists before desire, and conversely, refuting whether it exists or not. The first is: "If before desire, A desirer without desire exists, Depending on that, desire should exist, A desirer with desire should become existent. If a desirer has not come into being, How can desire arise?" The opponent says: Because there is desire, the desirer is inherently existent. Answer: The mind or person of desire and the desirer is not inherently existent. If before desire there existed a desirer without desire, then depending on him, desire should arise later, which is unreasonable. Moreover, before desire has arisen, desire should also exist, because the desirer exists before that. If you say that because there is a desirer, there is desire, that is unreasonable. If there was no desirer before, how could the desire that depends on him exist?