Tibetan
ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། །ལྟ་བ་མིན་པ་མི་ལྟ་ཉིད། ཅེས་སོ། །མིག་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལྟ་བའི་བྱེད་པ་པོར་རང་བཞིན་གྱིས་མ་གྲུབ་སྟེ། ཁྱོད་ལྟ་བ་པོར་གྲུབ་ཟིན་ནས་སླར་ལྟ་བའི་བྱ་བ་དང་འབྲེལ་བ་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། སྔར་ལྟ་བའི་བྱེད་པ་པོར་གྲུབ་ཟིན་ན། སླར་ལྟ་བའི་བྱ་བ་ལ་བལྟོས་པར་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གལ་ཏེ་སླར་བལྟོས་ན་ཁྱོད་ཀྱི་སྟེང་ན་ལྟ་བའི་བྱ་བ་རང་དང་ངོ་བོ་གཅིག་པ་དང་ངོ་བོ་ཐ་དད་པ་གཉིས་དུས་གཅིག་ཏུ་ཡོད་པར་འགྱུར་བས། དེ་ལ་ནི་སྔར་བཤད་པའི་རིགས་པས་གནོད་པའི་ཕྱིར། དེར་ཐལ། ལྟ་བའི་བྱ་བ་གཅིག་ཉིད་དུ་བྱེད་པོ་དང་བྱ་བ་གཟུགས་གཉིས་ཀྱི་སྟེང་ན་ངོ་བོས་གྲུབ་པ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་མིག་ལྟ་བའི་རང་བཞིན་མིན་པ་དང་འབྲེལ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་རིགས་པར་ཐལ། མིག་ལྟ་བའི་རང་བཞིན་མེད་པ་ཡང་གཟུགས་ལ་མི་ལྟ་བ་ཉིད་དུ་ངེས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ལྟ་བའི་བྱ་བ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར། སོར་རྩེ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་བདག་གམ་རྣམ་ཤེས་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་པ་དགག་པ་ལ་གཉིས། རིགས་པ་སྔ་མས་ཁེགས་ཚུལ། རིགས་པ་གཞན་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། ལྟ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ལྟ་བ་པོའང་། །རྣམ་པར་བཤད་པས་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་སོ། །གལ་ཏེ་བདག་གམ་རྣམ་ཤེས་ལྟ་བ་པོར་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། ཤེས་བྱ་ཆོས་ཅན། བདག་གམ་རྣམ་ཤེས་ལྟ་བ་པོར་རང་བཞིན་གྱིས་མ་གྲུབ་པར་ཐལ། མིག་ལྟ་བའི་བྱེད་པོར་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་འགོག་པའི་རིགས་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་བདག་དང་རྣམ་ཤེས་གཉིས་རང་བཞིན་གྱིས་ལྟ་བ་པོ་ཡིན་པའང་བཀག་པ་རྣམ་པར་བཤད་པས་ཤེས་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ཡང་། ལྟ་པོ་རང་གི་བདག་ཉིད་ནི། །ལྟ་བས་ལྟ་བ་ཉིད་མ་ཡིན། །ཞེས་སོགས་སྦྱར་ནས་འགོག་པའོ། །འདིར་ལྟ་བར་བྱེད་པ་པོ་དང་། ལྟ་བར་བྱེད་པ་དང་། ལྟ་བའི་བྱ་བའང་ཐ་སྙད་དུ་འཇོག་ཀྱང་། དེ་གསུམ་ངོ་བོ་མ་གྲུབ་པར་འདོད་ན་ལྟ་བའི་བྱ་བ་ཡང་གསུམ་ཡོད་དགོས་ཤིང་། ལྟ་བ་པོ་ཡང་གསུམ་དུས་གཅིག་ཏུ་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། མ་སྤངས་ལྟ་པོ་ཡོད་མིན་ཏེ། །ལྟ་བ་སྤངས་པ་གྱུར་ཀྱང་ངོ་། །ཞེས་སོ། །གལ་ཏེ་ལྟ་བའི་ལས་དང་བྱེད་པ་ཡོད་པས་ལྟ་བ་པོ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་འཐད་དེ། ལྟ་བའི་བྱ་བ་མ་སྤངས་པ་སྟེ་དེ་ལ་བལྟོས་པའི་ལྟ་བ་པོ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཞིང་། ལྟ་བའི་བྱ་བ་སྤངས་པར་གྱུར་པ་སྟེ་དེ་ལ་མི་བལྟོས་པའི་ལྟ་བ་པོ་ཡང་ཡོད་པ་མིན་པའི་ཕྱིར། རྟགས་དང་པོ་གྲུབ་སྟེ། ལྟ་བའི་བྱ་བ་བལྟོས་ན
Chinese
并非如此。不观视非观视。（如是说。）眼，有法。你作为观视的作者，并非自性成立，因为你成立为观视者之后，就不是与观视之业相关联的缘故。周遍。如果先前成立为观视的作者，则不应再观待观视之业，如果再次观待，则在你之上，观视之业与自己本体相同和本体相异二者同时存在，因为对于此，先前所说的理证会造成损害。因此，观视之业唯一，在作者和所作之境二者之上，以本体成立是不合理的缘故。如果眼与非观视的自性相关联，这也是不合理的，因为眼不具有观视的自性，也必定是不观视色法，因为其远离了观视之业。如指端一般。第二，破斥我或识是作者，有二：以先前的理证破斥之方式，宣说其他的理证。第一是：观视本身，观视者也，通过分别解说来了解。（如是说。）如果我或识以自性存在为观视者，则所知法，有法。我或识并非自性成立为观视者，因为以眼是观视的作者，破斥自性成立的理证，以其本身也破斥了我和识二者是自性观视者，应当通过分别解说来了解的缘故。也就是，结合“观者自己的自性，非以观视而观视”等来破斥。此处，虽然观视的作者、观视的行为和观视的作业也安立为名言，如果认为这三者本体不成立，则观视的作业也应有三种，观视者也应有三个同时存在。第二是：未舍弃则无观者，舍弃观视也无。（如是说。）如果因为存在观视的业和作者，所以观视者以自性存在，这也是不合理的，因为未舍弃观视之业，即观待于它的观视者并非以自性存在，并且舍弃观视之业，即不观待于它的观视者也不存在的缘故。第一个理由成立，观待观视之业
English
It is not so. Not seeing is not seeing. (Thus it is said.) Eye, the subject of dharma. You, as the agent of seeing, are not established by nature, because after you are established as the seer, you are not related to the act of seeing. It is pervasive. If one has already been established as the agent of seeing, then it is not reasonable to rely on the act of seeing again, and if one relies on it again, then on you, the act of seeing and one's own nature being the same and different will exist at the same time, because for this, the reasoning mentioned earlier will cause harm. Therefore, the act of seeing is unique, and it is unreasonable to establish it as a nature on both the agent and the object. If the eye is related to the non-nature of seeing, it is also unreasonable, because the eye does not have the nature of seeing, and it must be that it does not see form, because it is separated from the act of seeing. Like the tip of a finger. Second, to refute that self or consciousness is the agent, there are two: the way in which the previous reasoning refutes it, and the explanation of other reasoning. The first is: Seeing itself, the seer also, should be understood by explaining it separately. (Thus it is said.) If self or consciousness exists as the seer by its own nature, then the knowable dharma, the subject of dharma. Self or consciousness is not established as the seer by nature, because the reasoning that refutes the establishment of the eye as the agent of seeing by nature, by itself, also refutes that both self and consciousness are seers by nature, and it should be understood by explaining it separately. That is, combine "The self of the seer is not seen by seeing" etc. to refute it. Here, although the agent of seeing, the act of seeing, and the object of seeing are also established as names, if it is thought that these three natures are not established, then there should also be three acts of seeing, and there should also be three seers at the same time. The second is: There is no seer without abandoning, and there is also no abandoning of seeing. (Thus it is said.) If the seer exists by nature because there is an act and agent of seeing, it is also unreasonable, because the seer who has not abandoned the act of seeing, that is, who relies on it, does not exist by nature, and the seer who has abandoned the act of seeing, that is, who does not rely on it, also does not exist. The first reason is established, relying on the act of seeing
Tibetan
་ལྟ་བ་པོར་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པར་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་གྲུབ་སྟེ། ལྟ་བའི་བྱ་བ་ལ་མི་ལྟོས་པའི་ལྟ་བ་པོ་མེད་པར་བསྒྲུབས་ཟིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། ལྟ་པོ་མེད་ན་ལྟ་བྱ་དང་། །ལྟ་བ་དེ་དག་ག་ལ་ཡོད། །བལྟ་བྱ་ལྟ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་སོགས་བཞི། །ཡོད་མིན་ཉེ་བར་ལེན་པ་སོགས། །ཇི་ལྟར་བུར་ན་འཐད་པར་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །གལ་ཏེ་བལྟ་བྱ་ལས་དང་ལྟ་བ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་སྙམ་ན། དེ་མི་འཐད་པར་ཐལ། ལྟ་བ་པོ་རང་བཞིན་གྱིས་མེད་ན། དེ་ལ་བལྟོས་པའི་བལྟ་བྱ་དང་ལྟ་བ་དེ་དག་རང་བཞིན་གྱིས་ག་ལ་ཡོད་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར། དེར་ཐལ། བྱེད་པོ་མེད་ན་དེའི་བྱ་བ་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་སོགས་ཏེ་རེག་པ་དང་ཚོར་བ་དང་སྲེད་པ་བཞི་པོ་ཡང་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ་མིན་ཏེ། བལྟ་བྱ་དང་ལྟ་བ་སོགས་རང་བཞིན་གྱིས་མེད་པའི་ཕྱིར། ཉེ་བར་ལེན་པ་དང་སོགས་ཀྱིས་སྲིད་པ་དང་སྐྱེ་རྒ་སོགས་ཀྱང་ཇི་ལྟར་བུར་ན་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པརའགྱུར་ཏེ། རྣམ་ཤེས་སོགས་བཞི་རང་བཞིན་གྱིས་མེད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་རིགས་པ་དེ་གཞན་ལ་སྦྱར་བ་ནི། ལྟ་བས་ཉན་དང་སྣོམ་པ་དང་། །མྱང་བར་བྱེད་དང་རེག་བྱེད་ཡིད། །ཉན་པ་པོ་དང་གཉན་པོ་སོགས། །རྣམ་པར་བཤད་པས་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་སོ། །ལྟ་བའི་ཆོས་གསུམ་ལ་རང་བཞིན་འགོག་པའི་རིག་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས། རྣ་བས་ཉན་པ་དང་། སྣས་སྣོམ་པ་དང་། ལྕེས་མྱང་བར་བྱེད་པ་དང་། ལུས་ཀྱིས་རེག་པར་བྱེད་པ་དང་། ཡིད་ཀྱིས་སེམས་པར་བྱེད་པ་དང་། ཉན་པ་པོ་དང་། མཉན་པར་བྱ་བ་དང་། སོགས་ཀྱིས་སྣོམ་པ་པོ་དང་། སྣམ་པར་བྱ་བ་ནས་སེམས་སོ་སོ་དང་སེམས་པར་བྱ་བ་རྣམས་ཀྱང་རང་བཞིན་མེད་པར་རྣམ་པར་བཤད་པར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། ཉན་པ་རང་གི་བདག་ཉིད་ནི། །དེ་ལ་ཉན་པ་ཉིད་མ་ཡིན། །ཞེས་སོགས་སྦྱར་བའི་ཚུལ་གྱིས་འགོག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ལས་ནི་ཡུལ་དྲུག་དང་། བྱ་བ་ནི་ལྟ་བ་དང་ཉན་པ་སོགས་དང་། བྱེད་པ་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ་མིག་སོགས་བྱེད་པ་པོ་དང་། ཡང་ན་བདག་གམ་རྣམ་ཤེས་དྲུག་བྱེད་པ་པོར་འཇོག་སྟེ། ཕྱི་མ་བྱེད་པ་པོར་འཇོག་པའི་ཚེ། དབང་པོ་དྲུག་ལ་ནི་བྱེད་པ་ཞེས་བྱའོ། །གཉིས་པ་ནི། སྲིད་པ་འཕོ་བའི་མདོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། དབང་པོ་བརྟག་པ་ཞེས་བྱ་བ་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་གསུམ་པའི་རྣམ་པར་བཤད་དོ། །གཉིས་པ་ཕུང་པོ་ལ་ཆོས་བདག་དགག་པ་ལ་གསུམ། རབ་བྱེད་ཀྱི་གཞུང་། ལུང་སྦྱར་བ། མཚན་བསྟན་པའོ། དང་པོ་ལ་གསུམ། གཟུགས་ཕུང་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ
Chinese
因为观察者不可能自性存在。第二点成立，因为已经成立了不依赖于观察之事的观察者不存在。第二点是：如果没有观察者，那么被观察之物和观察又在哪里存在呢？因为没有被观察之物和观察，所以识等四者，存在与否，接近取等，又怎么能成立呢？是这样说的。如果认为被观察之物和观察自性存在，那是不合理的。因为观察者自性不存在，那么依赖于它的被观察之物和观察又怎么会自性存在呢？因为不存在。原因是，如果没有作者，那么他的行为就不会成就。识等，即触、受、爱四者也不是自性存在的，因为被观察之物和观察等自性不存在。接近取等，即有、生、老等又怎么能自性存在呢？因为识等四者自性不存在。第二，将这个道理应用于其他方面：以观察来听和嗅，以及品尝和触及意，听者和所听等，通过分别解说来了解。是这样说的。以遮止观察三法自性的道理，耳朵听，鼻子嗅，舌头品尝，身体触及，意念思考，以及听者，所听之物，以及嗅者，所嗅之物，乃至各个心和所思之物等，也应该知道是没有自性的，因为“听者自己的体性，不是听本身。”等，是以结合的方式来遮止的。业是六境，行为是观察和听等，作者有两种，即眼等作者，或者将我或六识作为作者。在将后者作为作者时，六根则称为作者。第二是《转有经》等。第三是《根观察》的第三品解释。第二，对蕴遮止法我，有三点：论著的宗义，引用教证，指明名称。第一点有三：色蕴自性成立
English
Because it is impossible for the observer to exist by nature. The second point is established because it has already been established that an observer who does not depend on the act of observing does not exist. The second point is: If there is no observer, then where do the observed and the observation exist? Because there is no observed and no observation, how can the four, such as consciousness, whether they exist or not, and approaching taking, etc., be established? That's what it says. If you think that the observed and the observation exist by nature, that is unreasonable. Because the observer does not exist by nature, how can the observed and the observation that depend on it exist by nature? Because it does not exist. The reason is that if there is no author, then his actions will not be accomplished. The four, such as consciousness, namely touch, feeling, and craving, are also not self-existent, because the observed and the observation, etc., do not exist by nature. Approaching taking, etc., namely existence, birth, old age, etc., how can they exist by nature? Because the four, such as consciousness, do not exist by nature. Second, apply this reasoning to other aspects: use observation to listen and smell, as well as taste and touch the mind, the listener and what is heard, etc., understand through detailed explanations. That's what it says. With the reason for preventing the self-nature of the three dharmas of observation, the ear listens, the nose smells, the tongue tastes, the body touches, the mind thinks, and the listener, what is heard, and the smeller, what is smelled, and even each mind and what is thought, etc., should also be known to be without self-nature, because "The listener's own nature is not listening itself." etc., is to prevent it in a combined way. Karma is the six objects, behavior is observation and listening, etc., and there are two authors, namely the eye and other authors, or the self or the six consciousnesses are regarded as the author. When the latter is regarded as the author, the six senses are called the author. The second is the Sutra of Transition of Existence, etc. The third is the explanation of the third chapter of the Examination of the Senses. Second, there are three points to negate the self of dharma in the aggregates: the doctrine of the treatise, the quotation of scriptures, and the indication of the name. The first point has three: the form aggregate is established by nature