Tibetan
དཔྱད་པའི་ཚེ་དཔྱད་དོན་མི་རྙེད་པ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། འགྲོ་འོང་རང་བཞིན་མེད་པར་སྟོན་པའི་རྒྱ་ཆེར་རོལ་པ་ལ་སོགས་པའི་ལུང་དྲངས་པ་རྣམས་སོ། །དེ་ལྟར་མཛད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་ལ་བྱ་བྱེད་ཀྱི་རྣམ་གཞག་མི་འཐད་ཅིང་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པ་ལ་འགྲོ་འོང་སོགས་བྱ་བྱེད་ཀྱི་རྣམ་གཞག་ཐམས་ཅད་འཐད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གོ་བར་བྱ་བའི་ཆེད་དེ། མཚོན་པ་ཙམ་ཞིག་བརྗོད་ལ་རྒྱས་པར་རྗེའི་ཊཱིཀྐ་སོགས་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། །གསུམ་པ་ནི། འགྲོ་བ་དང་འོང་བ་བརྟག་པ་ཞེས་བྱ་བའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་གཉིས་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། །གཉིས་པ་བདག་མེད་གཉིས་རྒྱས་པར་བཤད་པ་ལ་ལྔ། ཆོས་དང་གང་ཟག་སོ་སོར་ཕྱེ་སྟེ་བཤད་པ། དངོས་པོ་ཙམ་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པར་བསྟན་པ། བདག་མེད་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་འཇུག་ཚུལ། དུས་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པར་བསྟན་པ། སྲིད་པའི་རྒྱུན་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པར་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་པ་དང་། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། ཆོས་གསུམ་བདག་མེད་པར་བཤད་པ་དང་། དེ་ལ་བདག་ཡོད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། སྐྱེ་མཆེད་དང་། ཕུང་པོ་དང་ཁམས་ལ་ཆོས་བདག་དགག་པའོ། དང་པོ་ལ་གསུམ། རབ་བྱེད་ཀྱི་གཞུང་དེ་ལུང་དང་སྦྱར་བ། མཚན་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། ཕྱོགས་སྔ་དགོད་པ་དང་། དེ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། ལྟ་དང་ཉན་དང་སྣོམ་པ་དང་། །མྱང་བར་བྱེད་དང་རེག་བྱེད་ཡིད། །དབང་པོ་དྲུག་སྟེ་དེ་དག་གི །སྤྱོད་ཡུལ་བལྟ་བར་བྱ་ལ་སོགས། །ཞེས་སོ། ཁོ་ན་རེ། ཡུལ་དང་དབང་པོ་རྣམས་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་དེ། མངོན་པ་ནས་ལྟ་བ་དང་ཉན་པ་དང་སྣོམ་པ་དང་མྱང་བར་བྱེད་པ་དང་རེག་པར་བྱེད་པ་དང་སེམས་པར་བྱེད་པའི་ཡིད་དབང་པོ་དྲུག་སྟེ། དབང་པོ་དེ་དག་གི་སྤྱོད་ཡུལ་བལྟ་བར་བྱ་བ་དང་ལ་སོགས་པས་ཉན་པར་བྱ་བ་ནས་ཤེས་པར་བྱ་བའི་བར་དྲུག་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གཉིས་པ་དགག་པ་ལ་གཉིས། ལྟ་བའི་ཆོས་གསུམ་ལ་རང་བཞིན་དགག་པ་དང་། རིགས་པ་དེས་གཞན་ལའང་རང་བཞིན་ཁེགས་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་གཉིས། ལྟ་བའི་བྱེད་པ་པོ་དགག་པ་དང་། ལྟ་བའི་ལས་དང་བྱ་བ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། མིག་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་པ་དགག་པ་དང་། བདག་གམ་རྣམ་ཤེས་བྱེད་པ་པོར་གྲུབ་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། རང་ལ་མི་ལྟ་བའི་རྟགས་ཀྱིས་དགག་པ་དང་། ལྟ་བའི་བྱ་བ་དང ་འབྲེལ་མ་འབྲེལ་བརྟགས་ནས་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། རྟགས་འགོད་པ། མ་ངེས་པ་སྤང་བ། དོ
Chinese
因为在观察时找不到观察的对象。第二，引用了《广大游舞经》等经典，说明没有来去自性。像这样，所有的行为，如果自性成立，则行为者的分类不合理，而在名言中存在时，来去等所有行为者的分类都是合理的，为了理解这一点。只说一个例子，详细的要从宗喀巴大师的论著等中了解。第三，是对《观察去来品》的解释。第二，详细解释二无我分为五部分：将法和补特伽罗分开解释，仅仅是事物自性空，进入无我之真实性的方式，时间自性空，有之相续自性空。第一部分分为二：法无我，以及解释补特伽罗无我。第一部分分为二：解释三种法无我，以及驳斥其有我的论证。第一部分分为三：对蕴、处、界破除法我。第一部分分为三：将论著的原文与圣言结合，标明名称。第一部分分为二：提出前派观点，以及驳斥它。第一部分是：见与听与嗅，尝与触与意，六根即是彼等之，行境所见等。如是说。有人说：境和根自性存在，因为《俱舍论》中说了见、听、嗅、尝、触、思的六根，这些根的行境是所见等，从所听乃至所知六种。第二，驳斥分为二：对见的三种法破除自性，以及以该理证也破除其他自性的方式。第一，二者：破除见的作者，以及破除见的业和行为。第一，二者：破除眼是作者，以及破除我或识成立为作者。第一，二者：以不自见的理由破除，以及观察与见的行为是否相关联来破除。第一，三者：立宗，遣除不定，
English
Because the object of investigation cannot be found when investigating. Second, quotations from scriptures such as the Extensive Play Sutra, which show that there is no inherent nature of going and coming. In this way, all actions, if established by their own nature, the classification of agents is unreasonable, but when they exist in name, all classifications of agents such as going and coming are reasonable, in order to understand this. Only one example is given, and the details should be learned from the treatises of Je Tsongkhapa, etc. Third, it is an explanation of the second chapter of the Treatise on Examining Going and Coming. Second, the detailed explanation of the two selflessnesses is divided into five parts: explaining the Dharma and the person separately, the mere emptiness of things by their own nature, the way to enter the reality of selflessness, the emptiness of time by its own nature, and the emptiness of the continuity of existence by its own nature. The first part is divided into two: the selflessness of Dharma, and the explanation of the selflessness of the person. The first part is divided into two: explaining the selflessness of the three Dharmas, and refuting the arguments for their existence. The first part is divided into three: refuting the self of Dharma in the aggregates, sources, and elements. The first part is divided into three: combining the original text of the treatise with the holy words, and indicating the names. The first part is divided into two: presenting the former's view, and refuting it. The first part is: seeing, hearing, smelling, tasting, touching, and mind, the six senses are those, the objects of activity are seeing, etc. Thus it is said. Someone says: objects and senses exist by their own nature, because the Abhidharma says that there are six senses of seeing, hearing, smelling, tasting, touching, and thinking, and the objects of these senses are seeing, etc., from hearing to knowing six kinds. Second, the refutation is divided into two: refuting the self-nature of the three Dharmas of seeing, and the way to refute the self-nature of others by the same reasoning. First, two: refuting the agent of seeing, and refuting the action and activity of seeing. First, two: refuting that the eye is the agent, and refuting that the self or consciousness is established as the agent. First, two: refuting by the reason of not seeing oneself, and refuting by examining whether the action of seeing is related or not. First, three: establishing the thesis, eliminating uncertainty,
Tibetan
ན་བསྡུ་པའོ། །དང་པོ་ནི། ལྟ་དེ་རང་གི་བདག་ཉིད་ནི། །དེ་ལ་ལྟ་བ་ཉིད་མ་ཡིན། གང་ཞིག་རང་ལ་མི་ལྟ་བ། དེ་དག་གཞན་ལ་ཇི་ལྟར་ལྟ། ཞེས་སོ། །ཡུལ་གཟུགས་ལ་ལྟ་བར་བྱེད་པའི་མིག་དབང་དེ་ཆོས་ཅན། རང་གི་བདག་ཉིད་དེ་ལ་ནི་ལྟ་བ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཁོ་ན་སྟེ། རང་ཉིད་རང་གི་བལྟ་བྱ་ཡིན་པའི་སྒོ་ནས་རང་ལ་བྱ་བ་བྱེད་པ་འགལ་བའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་གང་ཞིག་རང་ལ་མི་ལྟ་བའི་མིག་དེ་དག་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་སྔོ་སོགས་ཡུལ་གཞན་ལ་ཡང་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་ལྟ་བ་ཡོད་དེ་མེད་པར་ཐལ། རང་ལ་མི་ལྟ་བའི་ཕྱིར། དཔེར་ན། རྣ་བ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །འདི་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ལྟ་ན་རྐྱེན་ལ་མི་བལྟོས་པས་གཞན་ལ་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རང་ལའང་ལྟ་དགོས་པའི་དོན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། ལྟ་བ་རབ་ཏུ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར། །མེ་ཡི་དཔེ་ཡིས་ནུས་མ་ཡིན། །སོང་དང་མ་སོང་བགོམ་པ་ཡིས། །དེ་ནི་ལྟ་བཅས་ལན་བཏབ་བོ། །ཞེས་སོ། །གལ་ཏེ་རང་ལ་མི་ལྟ་ཡང་གཞན་ལ་རང་བཞིན་གྱིས་ལྟ་སྟེ། མེས་རང་མི་སྲེག་ཀྱང་གཞན་སྲེག་པར་བྱེད་པ་བཞིན་ནོ། །ཞེ་ན། མིག་གིས་ལྟ་བ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པར་རབ་ཏུ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་དུ་མེ་ཡི་དཔེ་བཀོད་པས་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྔར་སོང་དང་མ་སོང་བགོམ་བཞིན་པ་ལ་འགྲོ་འོང་བའི་བྱ་བ་རང་མཚན་པ་འགོག་པའི་རིགས་པ་ཡིས། མེའི་དཔེ་དངོས་དེ་ནི་དོན་ལྟ་བ་དང་བཅས་པ་ལྷན་ཅིག་ལན་བཏབ་ཅིང་བཀག་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཇི་ལྟར་ན། རེ་ཤིག་བལྟས་ལ་མི་ལྟ་སྟེ། ཞེས་དང་། རེ་ཤིག་སྲེག་པོ་མི་སྲེག་སྟེ། །ཞེས་སྦྱོར་བའི་ཚུལ་གྱིས་བཀག་པའི་ཕྱིར། མིག་གིས་རང་ལ་མི་ལྟ་བ་ནི་མིག་ལྡན་གྱི་གང་ཟག་ལ་མི་ལྟ་བ་ནི་མིག་ལྡན་གྱི་གང་ཟག་ལ་མི་ལྟ་བའི་དོན་མིན་གྱི། མིག་ཉིད་ཀྱིས་མིག་ཉིད་ལ་དངོས་སུ་མི་ལྟ་བའི་དོན་ནོ། །གསུམ་པ་ནི། གང་ཚེ་ཅུང་ཟད་མི་ལྟ་བ། །ལྟ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ལྟ་བས་ལྟ་བར་བྱེད་ཅེས་བྱར། །དེ་ནི་ཇི་ལྟར་རིགས་པར་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །མིག་དབང་ཆོས་ཅན། གཟུགས་ལ་ལྟ་བྱེད་དུ་རང་བཞིན་གྱིས་མ་གྲུབ་པར་ཐལ། དུས་གང་གི་ཚེ་རང་དང་གཞན་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་ལྟར་བའི་ཕྱིར། དེས་ན་གཟུགས་ལ་རང་བཞིན་གྱིས་ལྟ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ལྟ་བྱེད་དུ་རང་བཞིན་གྱིས་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། གཟུགས་ལ་རང་བཞིན་གྱིས་ལྟ་བས་ན་ལྟ་བར་བྱེད་ཅེས་བྱ་བར་བརྗོད་པ་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། ཇི་ལྟ་བ་རིགས་པར་འགྱུར་བ་མི་འཐད་པར་ཐལ། དེ་འདྲ་མེད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། ལྟ་བ་ལྟ་
Chinese
归纳。 第一，观看的自性，不是观看它自身。如果有什么不看自己，他们怎么看别人？ 对于境色进行观看的眼根，其自性不是观看，因为自己作为自己的观看对象是相违背的。因此，那些不看自己的眼睛，你们怎么能以自性去看待蓝色等其他境呢？这是不可能的，因为它们不看自己。例如，像耳朵等等。 这指的是如果以自性观看，不依赖于条件，就像观看他人一样，也必须观看自己。 第二，为了极力证明观看，用火的例子是无效的。通过衡量已去和未去，这就像带着观看一起回答。 如果说即使不看自己，也能以自性看别人，就像火不烧自己却能烧别人一样。 那么，为了极力证明眼睛的观看是自性存在的，用火的例子是无法证明的，因为通过阻止先前已去和未去正在衡量之时的行走的自相的理智，火的例子本身就带着意义和观看一起被回答和阻止了。例如，一会儿看一会儿不看，一会儿烧一会儿不烧。因为用结合的方式阻止了。眼睛不看自己，并不是指不看有眼睛的人，而是指眼睛本身不直接看眼睛本身。 第三，当稍微不看的时候，就不是观看者。说观看进行观看，这怎么会合理呢？ 眼根，不是以自性成立为观看境色者，因为在任何时候，它都不会以自性稍微观看自己和他人。因此，它不是以自性观看境色者，因为它不是以自性成立为观看者。如果承认，那么说以自性观看境色，所以称为观看者，这怎么会合理呢？这是不合理的，因为没有这样的情况。 第二是，观看观看
English
Summary. First, the nature of seeing is not seeing itself. If something does not look at itself, how can they look at others? The eye faculty that views the realm of form, its nature is not seeing, because it is contradictory for oneself to be one's own object of viewing. Therefore, those eyes that do not look at themselves, how can you inherently view blue and other realms? This is impossible because they do not look at themselves. For example, like ears and so on. This refers to the fact that if one sees by nature, without relying on conditions, just as one sees others, one must also see oneself. Second, in order to strongly prove seeing, the example of fire is ineffective. By measuring what has gone and what has not gone, this is like answering with seeing together. If it is said that even if one does not look at oneself, one can see others by nature, just as fire does not burn itself but can burn others. Then, in order to strongly prove that the seeing of the eyes is inherently existent, using the example of fire cannot prove it, because by the reasoning that prevents the self-characteristic of walking when previously gone and not gone are being measured, the example of fire itself is answered and prevented together with meaning and seeing. For example, sometimes seeing and sometimes not seeing, sometimes burning and sometimes not burning. Because it is prevented by the method of combination. The eye not seeing itself does not mean not seeing the person with eyes, but rather that the eye itself does not directly see the eye itself. Third, when one does not see even a little, one is not a viewer. To say that seeing performs seeing, how can this be reasonable? The eye faculty is not established by nature as a viewer of form, because at any time, it does not inherently view itself and others even slightly. Therefore, it is not a viewer of form by nature, because it is not established by nature as a viewer. If admitted, then to say that one views form by nature, therefore it is called a viewer, how can this be reasonable? This is unreasonable because there is no such situation. The second is, seeing seeing