Tibetan
བཟོད་བཞིའི་ཆོས་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའི་ཆ་ནས་རྗེས་བཟོད་བཞིར་བཞག་པའི་ཕྱིར། དེ་དག་ལ་ཆོས་བཟོད་དང་རྗེས་བཟོད་ཞེས་བརྗོད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡོད་དེ། རིམ་པ་བཞིན་རང་གི་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་དེ་དག་གི་ཆོས་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་གསར་དུ་རྟོགས་པ་ན་སྐྲག་རིགས་པ་ལས་མི་སྐྲག་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་དེ་ལྟར་དུ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར། ཆོས་ཤེས་དང་རྗེས་ཤེས་བརྗོད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡོད་དེ། རིམ་པ་བཞིན་དུ་བདེན་བཞི་ལ་བདེན་པར་འཛིན་པའི་བདེན་འཛིན་ཀུན་བཏགས་སྤངས་པའི་སྒོ་ནས་ཆོས་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པ་དང་། དེ་སྤངས་པའི་ཆོས་ཤེས་བཞིའི་ཆོས་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱི་དེ་ལྟར་དུ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར། ཆོས་བཟོད་དང་ཆོས་ཤེས་ཞེས་པའི་ཆོས་ནི་ཡུལ་སྟོང་པ་ཉིད་དེ་ཡིན་ལ། སྟོང་ཉིད་དེ་ལ་ཆོས་ཞེས་བརྗོད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡོད་དེ། ཆོས་ཀྱི་མཆོག་གམ་དམ་པ་དང་རྟོགས་བྱའི་མཆོག་ཡིན་པས་དེ་ལྟར་དུ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར། རྗེས་བཟོད་དང་རྗེས་ཤེས་ཡང་ཆོས་དེ་རྟོགས་པ་ལྟོས་པའི་གོ་རིམ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཆོས་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའི་རྟོགས་པའི་གོ་རིམ་གྱི་ཐ་སྙད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཐེག་ཆེན་གྱི་མཐོང་ལམ་ཤེས་བཟོད་སྐད་ཅིག་བཅུ་དྲུག་ནི་བྱ་རྫོགས་ཀྱི་མཉམ་བཞག་ཐུན་ཅིག་ཡིན་ཀྱང་བྱ་བ་བྱེད་ཚུལ་ལ་མི་འདྲ་སྟེ། ཐེག་ཆེན་མཐོང་ལམ་བར་ཆད་མེད་ལམ་གྱིས་བདེན་འཛིན་ཀུན་བཏགས་དངོས་སུ་སྤོང་བའི་བྱ་བ་བྱེད། རྣམ་གྲོལ་ལམ་གྱིས་ནི་སྤངས་པ་ལ་དབང་བའི་བྱ་བ་བྱེད་པའི་ཕྱིར། བཅུ་དྲུག་པོ་བྱ་རྫོགས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་མ་གཉིས་སུ་ངེས་ཀྱང་། བཅུ་དྲུག་ཏུ་གསུངས་པ་དང ་མི་འགལ་ཏེ། མཉམ་བཞག་ལས་ལངས་པའི་རྗེས་ཐོབ་ཏུ་བདེན་པའི་རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་ལ་ངེས་ཤེས་མི་འདྲ་བ་བཅུ་དྲུག་འདྲེན་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྐབས་འདིར་རྣམ་བཤད་ཀྱི་སྒྲས་ཟིན་ལྟར་ན་ཐེག་ཆེན་མཐོང་ལམ་བར་ཆད་མེད་ལམ་པ་དང་རྣམ་གྲོལ་ལམ་པ་བ་གཉིས་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་ཐེག་ཆེན་སེམས་བསྐྱེད་མངོན་གྱུར་དུ་མེད་ཀྱང་ཡོད་ཅེས་འདོད་དགོས་པ་ལྟར་སྣང་ཡང་། རྣམ་བཤད་དགོངས་པ་རབ་གསལ་དང་སྟོོང་མཐུན་ཆེན་མོ་ལས་སྟོང་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའི་སློབ་པའི་རྒྱུད་ལ་ཟག་བཅས་ཀྱི་ཤེས་པ་མེད་པར་གསུངས་པ་ལ་བ རྟེན་ནས་རྗེ་བཙུན་བསྟན་དར་བས་སྟོང་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའི་སློབ་པའི་རྒྱུད་ལ་ཐེག་ཆེན་སེམས་བསྐྱེད་མེད་པར་བཤད་པ་ལྟར་འདོད་པར་བྱ་དགོས་ལ། འོན་ཀྱང་ཁ་ཅིག་སྟོང་ཉིད་དོན་སྤྱིའི་ཚུལ་གྱིས་རྟོགས་པའི་སློབ་པའི་རྒྱུད་ལ་ཡང་ཐེག་ཆེན་སེམས་བསྐྱེད་མེད་ཅེས་འདོད་པ་དེ་ནིི་བརྟག་པར་བྱ་བའི་གནས་ཡིན་ཏེ། དེ་ལས་སྟོང་ཉིད་བསྒོམས་བྱུང་གིས་རྟོགས་པའི་མཉམ་བཞག་གི་དུས་སུ་དེ་ལྟར་དུ་རིགས་པ་ཙམ་སྣང་ཡང་ཐོས་བསམ་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དེ་རྟོགས་པའི་ཚེ་དེ་ལྟར་འདོད་པ་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར། དེར་ཐལ། ཐོས་བསམ་གྱི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་རྟོགས་པའི་ཚེ་གཉིས་སྣང་ཤིན་ཏུ་རགས་པ་དང་བཅས་པའི་ཕྱིར། གཞན་དུ་ན་གཉིད་མཐུག་པོ་ལོག་པ་དང་རྒྱལ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྐབས་སུ་ཡང་ཐེག་ཆེན་སེམས་བསྐྱེད་མེད་ཅེས་འདོད་དགོས་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་ཏེ། སྤྲོས་པས་ཆོ ག་མོད་བཞག་གོ །གསུམ་པ་འདའ་བྱ་འདའ་བྱེད་ཀྱི་མཐོང་ལམ་གཉིས་རིམ་ཅན་དུ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ཏེ། དང་པོར་སྟོང་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའི་འདའ་བྱེད་ཀྱི་མཐོང་ལམ་སྐྱེས་ནས། དེའི་རྗེས་སུ་མི་རྟག་སོགས་བཅུ་དྲུག་མངོན་དུ་རྟོགས་པའི་འདའ་བྱའི་མཐོང་ལམ་སྐྱེ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེར་ཐལ། ཐེག་ཆེན་མཐོང་ལམ་ཐོག་མར་ཐོབ་པའི་ཚེ། སྟོང་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་རྟོོགས་དགོས་པའི་ཕྱིར། བཞི་པ་མཐོང་ལམ་ནས་ཐེག་ཆེན་སྒོམ་ལམ་དུ་འཕོ་མཚམས་ཡོད་དེ། བདེན་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་གཙོ་བོར་སྤོང་ཕྱིར་དུ་སྟོང་ཉིད་ལ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་མཉམ་པར་མི་འཇོག་ཚུན་ཆད་མཐོང་ལམ་དང་། དེ་ལྟར་མཉམ་པར་བཞག་པ་ན་སྒོམ་ལམ་དུ་འཕོས་པར་འཇོག་པའི་ཕྱིར། འོན་ཀྱང་ཐེག་ཆེན་མཐོང་ལམ་རྣམ་གྲོལ་ལམ་ལས་རྗེས་སུ་སྒོམ་ལམ་མ་ཐོབ་ཀྱི་བར་དང་སྒོམ་ལམ་ཐོབ་ནས་ས་གཉིས་པ་མ་ཐོབ་ཀྱི་བར་དུ་ཡང་སྟོང་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་གོམས་པ་བརྟན་པ་དང་། མཐོང་ཆོས་ལ་བདེར་གནས་ཀྱི་ཆེད་དུ་སྟོང་ཉིད་ལ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་མཉམ་པར་འཇོག་རིགས་པར་གསལ་ཏེ། དེ་ལྟར་མཛད་པ་ལ་ཉེས་པ་མེད་ཅིང་དགོས་པ་ཡོད་པ་དང་། ས་དང་པོ་དེ་བསྐལ་པ་ལ་སོགས་པ་ཡུན་རིང་པོ་ནས་རྫོགས་པར་བྱེད་དགོས་པའི་ཕྱིར། སྒྲིབ་པ་སྤོང་ཕྱིར་མིན་ཡང་སྟོང་ཉིད་ལ་མཉམ་པར་འཇོག་པ་མི་འགལ་ཏེ། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ནི་རྟག་ཏུ་སྟོང་ཉིད་ལ་མཉམ་པར་བཞག་པ་ལྟ་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར།༈ ཐེག་ཆེན་གྱི་སྒོམ་ལམ་བཤད་པ་ལ་གཉིས། སྒོམ་ལམ་གྱི་བྱེད་པ་དང་། བྱེད་པ་ཅན་གྱི་སྒོམ་ལམ་མོ། དང་པོ་ལ། ངོ་བོ་དང་། དབྱེ་བ་གཉིས། དང་པོ་ཡོད་དེ། ཐེག་ཆེན་གྱི་སྒོམ་ལམ་བསྒོམས་སྟོབས་ཀྱིས་ཐོབ་པའི་ཕན་ཡོན་དེ། ཐེག་ཆེན་གྱི་སྒོམ་ལམ་གྱི་བྱེད་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་དེ་ལ་དབྱེ་ན་དྲུག་ཡོད
Chinese
由于在如实证悟四种忍的法性的基础上安立了四种后忍，因此，称呼它们为法忍和后忍是有理由的，因为，依次在如实新证悟自己的对境和有境的法性时，由于不畏惧应畏惧的事物，所以这样称呼。称呼法智和后智是有理由的，因为，依次通过断除执著四谛为真实的遍计执，如实证悟法性，以及断除它的四法智的法性如实证悟的缘故，所以这样称呼。所谓的法忍和法智中的法，就是对境空性，称空性为法是有理由的，因为它是法的殊胜或殊胜的，以及所证的殊胜，所以这样称呼。后忍和后智也是指证悟法的次第，因为它是如实证悟对境和有境的法性的证悟次第的名称。大乘见道十六刹那智忍虽然是行圆满的等持一分，但在行事方式上有所不同，大乘见道的无间道直接断除遍计的实执的行事，解脱道则是行使对断除的支配权。虽然十六者确定为行圆满的两个刹那，但与说十六不矛盾，因为从等持中起身后的后得位中，引出对十六种真实的行相的十六种不同的定解的缘故。在此，按照释论的说法，似乎必须认为大乘见道的无间道者和解脱道者二者的相续中，即使没有显现的大乘发心也有。然而，根据《释论·明解深意》和《大空性》中，证悟空性的有学相续中没有有漏识的说法，因此，应当像至尊丹达瓦所说的那样，认为证悟空性的有学相续中没有大乘发心。然而，有些人认为空性
English
Because the four subsequent acceptances are established on the basis of directly realizing the nature of the four acceptances, there is a reason to call them Dharma-acceptance and Subsequent-acceptance. This is because, in sequence, when newly realizing the nature of one's own object and subject, they are called that way because of the reason of not fearing what should be feared. There is a reason to call Dharma-knowledge and Subsequent-knowledge, because, in sequence, through abandoning the imputed clinging to truth that clings to the four truths as true, the nature of reality is directly realized, and the nature of the four Dharma-knowledges that abandon it is directly realized. The Dharma in Dharma-acceptance and Dharma-knowledge is the object emptiness, and there is a reason to call emptiness Dharma, because it is the supreme or sacred of Dharmas and the supreme of what is to be realized, so it is called that way. Subsequent-acceptance and Subsequent-knowledge also indicate the order of dependence on realizing that Dharma, because it is the term for the order of realization of directly realizing the nature of object and subject. Although the sixteen moments of knowledge and acceptance of the Mahayana Path of Seeing are a single session of perfect action, they differ in the way they act. The uninterrupted path of the Mahayana Path of Seeing directly abandons the imputed clinging to truth, while the path of liberation performs the action of controlling what has been abandoned. Although the sixteen are definitely two moments of perfect action, it is not contradictory to say sixteen, because in the subsequent attainment after rising from samadhi, sixteen different understandings of the sixteen aspects of truth are drawn forth. In this case, according to the commentary, it seems necessary to assume that even if the Mahayana mind of enlightenment is not manifest in the continuum of the Mahayana Path of Seeing's uninterrupted path and the path of liberation, it exists. However, according to the "Commentary on the Clear Meaning" and the "Great Emptiness," there is no contaminated consciousness in the continuum of the learner who directly realizes emptiness, therefore, it should be assumed that there is no Mahayana mind of enlightenment in the continuum of the learner who directly realizes emptiness, as stated by the venerable Tendawa. However, some believe that emptiness
Chinese
认为通过普遍方式证悟的学道者相续中没有大乘发心，这是应该考察的地方。因为，从那之中，通过修习空性而产生的证悟，在等持的时候，似乎只是那样显现，但通过闻思产生的智慧证悟它的时候，不应那样认为。原因在于，通过闻思的智慧证悟的时候，二取显现非常粗大。否则，如果连深度睡眠和获得胜利者等的时候，也必须认为没有大乘发心，那就太过分了。省略繁琐的论述。第三，所断和能断的见道是次第产生的。首先，产生直接证悟空性的能断见道，之后，产生直接证悟无常等十六行相的所断见道。原因在于，初次获得大乘见道的时候，必须直接证悟空性。第四，从见道到大乘修道有过渡，因为，为了主要断除俱生我执，在没有一心专注于空性之前是见道，像那样专注于空性的时候，就安立为已过渡到修道。然而，从大乘见道解脱道之后，直到没有获得修道之间，以及获得修道之后，直到没有获得二地之间，也要稳固串习直接证悟空性的智慧，并且为了现法乐住，清楚地表明应该一心专注于空性。像那样做没有过失，而且有必要，因为第一地必须经过劫等漫长的时间才能圆满。即使不是为了断除障碍，专注于空性也不相违，因为就像世尊总是专注于空性一样。༈ 关于宣说大乘的修道，分为二：修道的行为和具有行为的修道。第一，分为自性和差别二者。第一者存在，因为通过修习大乘修道的威力而获得的利益，就是大乘修道的行为的自性。第二，如果对它进行划分，则有六种。
English
To assert that there is no Mahāyāna mind generation in the continuum of a learner who realizes through a general method is something to be examined. Because, from that, the realization arising from meditating on emptiness, during the time of equanimity, seems to appear only in that way, but when wisdom arising from hearing and thinking realizes it, it is not appropriate to think that way. The reason is that when wisdom from hearing and thinking realizes it, the appearance of duality is very coarse. Otherwise, if one must also think that there is no Mahāyāna mind generation even during deep sleep and the attainment of victors, it would be too extreme. Enough of elaboration, let it be. Third, the path of seeing of what is to be abandoned and what abandons arises sequentially. First, the path of seeing that abandons, which directly realizes emptiness, arises, and then the path of seeing of what is to be abandoned, which directly realizes the sixteen aspects such as impermanence, arises. The reason is that when one first attains the Mahāyāna path of seeing, one must directly realize emptiness. Fourth, there is a transition from the path of seeing to the Mahāyāna path of meditation, because, in order to primarily abandon the co-emergent clinging to self, as long as one does not single-pointedly abide in equanimity on emptiness, it is the path of seeing, and when one abides in equanimity in that way, it is established as having transitioned to the path of meditation. However, after the Mahāyāna path of seeing, the path of liberation, until one has not attained the path of meditation, and after attaining the path of meditation, until one has not attained the second ground, one should also stabilize the habituation of the wisdom that directly realizes emptiness, and it is clear that one should single-pointedly abide in equanimity on emptiness for the sake of abiding in comfort in this life. There is no fault in doing so, and it is necessary, because the first ground must be completed after a long time such as kalpas. Even if it is not for abandoning obscurations, abiding in equanimity on emptiness is not contradictory, because it is like the Blessed One Buddha always abides in equanimity on emptiness. ༈ Regarding the explanation of the Mahāyāna path of meditation, there are two: the activity of the path of meditation and the path of meditation with activity. First, there are two: the essence and the divisions. The first exists, because the benefit obtained through the power of meditating on the Mahāyāna path of meditation is the essence of the activity of the Mahāyāna path of meditation. Second, if one divides it, there are six.