Tibetan
བའི་ཕྱིར་ཏེ། མཛོད་ལས། གོང་ན་མཐོང་ལམ་མེད་མི་སྐྱོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། གོང་མའི་རྟེན་ལ་གསར་དུ་སྐྱེས་པའི་མཐོང་ལམ་ནི་ཡོད་དེ། ཁམས་གོང་དུ་སྐྱེས་པའི་མཐོང་ལམ་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་སེམས་རྟེན་ཡོད་དེ། སྤྱིར་མཐོང་ལམ་ནི་བསམ་གཏན་ས་དྲུག་ལ་བརྟེན་ནས་སྐྱེ་བ་ཡོད་ཀྱང་། ཐེག་ཆེན་གྱི་མཐོང་ལམ་ནི་རབ་མཐའི་བསམ་གཏན་བཞི་པའི་དངོས་གཞི་ཁོ་ན་ལ་བརྟེན་ནས་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ་མཐོང་ལམ་བཤད་པ་ལ། བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བའི་ལུགས་དང་། དབུ་མ་པའི་ལུགས་བཤད་པ་གཉིས། དང་པོ་ནི། མཛོད་ལས་བཤད་པ་ལྟར་མཐོང་ལམ་ཤེས་བཟོད་སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་པོ་རིམ་ཅན་ཁོ་ནར་སྐྱེ་སྟེ། དང་པོར་འདོད་པའི་སས་བསྡུས་ཀྱི་མཐོང་སྤང་ཉོན་མོངས་ཀྱི་དངོས་གཉེན་སྡུག་བསྔལ་ཆོས་བཟོད་དང་། དེ་ནས་དེས་དྲངས་པའི་ཆོས་ཤེས། དེ་རྗེས་ཁམས་གོང་མའི་སས་བསྡུས་ཀྱི་མཐོང་སྤངས་ཉོན་མོངས་ཀྱི་དངོས་གཉེན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ཆོས་བཟོད། དེ་ནས་དེས་དྲངས་པའི་རྗེས་ཤེས་སྐྱེ་བ་དེ་བཞིན་དུ་ལྷག་མ་གསུམ་ལ་ཡང་སྦྱོར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྐད་ཅིག་བཅོ་ལྔ་པོ་རྣམས་མཐོང་ལམ་ཡིན་ཀྱང་བཅུ་དྲུག་པ་ལམ་རྗེས་ཤེས་ནི་མཐོང་ལམ་མིན་ཏེ། དེ་སྒོམ་ལམ་དུ་འཇོག་དགོས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་དབུ་མ་པའི་ལུགས་བཤད་པ་ལ། མཐོང་ལམ་གྱི་ངོ་བོ། དབྱེ་བ། འདའ་བྱ་འདའ་བྱེད་ཀྱི་མཐོང་ལམ་གཉིས་ཀྱི་སྐྱེ་རིམ། སྒོམ་ལམ་དུ་འཕོ་མཚམས་དང་བཞི། དང་པོ་ཡོད་དེ། ཐེག་ཆེན་གྱི་བདེན་པ་མངོན་རྟོགས། ཐེག་ཆེན་གྱི་མཐོང་ལམ་གྱི་འཇོག་བྱེད་དང་། སྐབས་འདིའི་དངོས་བསྟན་གྱི་མཐོང ལམ་ལ་ནི། སྟོང་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའི་ཐེག་ཆེ ན་གྱི་མཐོང་ལམ་ཞིག་དགོས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་དབྱེ་ན་གཉིས་ཡོད་དེ། དེར་གྱུར་པའི་མཉམ་རྗེས་གཉིས་ཡོད་པའི་ཕྱིར། མཉམ་བཞག་ཡེ་ཤེས་དེ་ལ་གཉིས་ཡོད་དེ། ཇི་ལྟ་བ་དང་ཇི་སྙེད་པ་རྟོགས་པའི་མཐོང་ལམ་མཉམ་བཞག་ཡེས་ཤེས་གཉིས་ཡོད་པའི་ཕྱིར། ཇི་ལྟ་བ་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་དེ་ལ་ཐེག་ཆེན་གྱི་མཐོང་ལམ་ཤེས་བཟོད་སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་ཡོད་ཅིང་། དེ་ཡང་བཟོད་པ་བརྒྱད་ངོ་བོ་གཅིག་དང། ཤེས་པ་བརྒྱད་ངོ་བོ་གཅིག་ལ་ལྡོག་པ་ཐ་དད་ཙམ་ཡིན་དེ། ཤེས་པ་བརྒྱད་མཐོང་ལམ་བར་ཆད་མེད་ལས་ཕྱེ་ཞིང་། ཤེས་པ་བརྒྱད་མཐོང་ལམ་རྣམ་གྲོལ་ལམ་ལས་ལྡོག་པས་ཕྱེ་བ་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བཟོད་པ་བརྒྱད་དུ་འབྱེད་ཚུལ་ཡོད་དེ། ཡུལ་བདེན་བཞིའི་ཆོས་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའི་ཆ་ནས་བཟོད་བཞི་དང་། ཡུལ་ཅན་ཆོས་
Chinese
因为，如《俱舍论》所说：“上面没有见道，不会灰心。”因为有在上界的所依上新生的见道，因为有生于上界的见道者。第二，有心之所依，一般来说，见道依赖于六禅地而生，但大乘的见道仅仅依赖于有顶的第四禅的本体而生。第二，关于见道的解说，有分别说者的宗派和中观派的宗派两种解说。第一种是，如《俱舍论》所说，见道的十六刹那的智忍是次第产生的。首先，是欲界所摄的见所断烦恼的真实对治苦法忍，然后是由它引发的法智。之后，是上界所摄的见所断烦恼的真实对治的苦法忍，然后是由它引发的类智生起，同样地，其余三者也应如此配合。虽然前十五个刹那都是见道，但第十六个道类智不是见道，因为它必须被安立在修道中。第二，关于中观派的宗派的解说，有见道的体性、分类、所断和能断的见道的生起次第、以及向修道过渡的界限这四个方面。第一，有，即现证大乘的真谛，是大乘见道的安立之处，并且，此时的实际所指的见道，必须是现量证悟空性的大乘见道。第二，如果分类，则有两种，即彼之等持和后得两种。等持智慧有两种，即如所有性和如量性两种见道等持智慧。在如所有性所证悟的智慧中，有大乘见道的十六刹那的智忍，其中八忍的体性相同，八智的体性相同，仅仅是所缘境不同而已。八智是从见道无间道中分离出来的，八智是从见道解脱道中逆转而分离出来的。有分为八忍的方式，从对境四谛的法性现量证悟的角度来说，有四忍，以及有境法
English
Because, as stated in the Treasury of Knowledge (Abhidharmakośa), "There is no path of seeing above, so there is no discouragement." Because there is a path of seeing newly born on the basis of the upper realms, because there are those who have the path of seeing born in the upper realms. Secondly, there is a mental basis, generally, the path of seeing arises dependent on the six dhyāna grounds, but the Mahāyāna path of seeing arises only dependent on the actual basis of the fourth dhyāna of the peak of existence. Secondly, regarding the explanation of the path of seeing, there are two explanations: the Vaibhāṣika school and the Madhyamaka school. The first is that, as explained in the Treasury of Knowledge, the sixteen moments of knowledge and forbearance of the path of seeing arise only in a sequential order. First, there is the suffering dharma-kṣānti, which is the actual antidote to the afflictions to be abandoned by seeing, included in the desire realm, and then the dharma-jñāna that it brings about. After that, there is the suffering dharma-kṣānti, which is the actual antidote to the afflictions to be abandoned by seeing, included in the upper realms, and then the subsequent knowledge that it brings about arises. Similarly, the remaining three should also be applied in the same way. Although the first fifteen moments are the path of seeing, the sixteenth, the subsequent knowledge of the path, is not the path of seeing, because it must be placed in the path of meditation. Secondly, regarding the explanation of the Madhyamaka school, there are four aspects: the nature of the path of seeing, its divisions, the order of arising of the two paths of seeing, what is to be abandoned and what abandons, and the boundary of transition to the path of meditation. First, there is, which is the direct realization of the truths of the Mahāyāna, the basis for establishing the Mahāyāna path of seeing, and the actual path of seeing directly indicated here must be the Mahāyāna path of seeing that directly realizes emptiness. Secondly, if divided, there are two, namely, the equipoise and subsequent attainment. There are two types of equipoise wisdom: the wisdom of the path of seeing in equipoise that realizes suchness and the wisdom of the path of seeing in equipoise that realizes the extent of suchness. In the wisdom that realizes suchness, there are the sixteen moments of knowledge and forbearance of the Mahāyāna path of seeing, in which the eight forbearances are of the same nature, and the eight knowledges are of the same nature, differing only in their objects. The eight knowledges are separated from the uninterrupted path of the path of seeing, and the eight knowledges are separated by being reversed from the path of liberation of the path of seeing. There is a way to divide them into eight forbearances, from the perspective of directly realizing the nature of the four truths, there are four forbearances, and the subject