Tibetan
འཆད་པའི་ཕྱིར། འཕགས་པ་བྱམས་པ་རང་ཉིད་དམ་པའ་ིསྤྱོད་པ་དང་ཞེས་སོགས་ཀྱི་གཞུང་འདིས་མཆོད་བརྗོད་རང་དོན་གྱི་དགོས་པ་ལ་སྦྱར་བ་ལ་རྩོད་ལན་གཉིས། དང་པོ་ལ། ཁ་ཅིག །དེ་ནི་མི་འཐད་དེ་རྗེ་བཙུན་གྱི་རྒྱུད་ལ་རང་དོན་གཉེར་གྱི་བློ་མེད་པའི་ཕྱིར། དེར་ཐལ། དེ་རང་དོན་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་གང་ཟག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེར་ཐལ། སངས་རྒྱས་འཕགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཞེས་རྩོད། གཉིས་པ་ལན་འདེབས་ཚུལ་བསྡུ་ན། རྩོད་ཚུལ་དེ་མི་འཐད་པར་ཐལ། རྗེ་བཙུན་སངས་རྒྱས་པའི་དབང་དུ་བྱས་ན་ཡང་མི་འཐད། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ཡང་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར། དང་པོ་གྲུབ་སྟེ། རྗེ་བཙུན་སངས་རྒྱས་ཡིན་པའི་དབང་དུ་བྱེད་ན་ཐུན་མོང་དང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་སྐབས་མ་ཕྱེ་བའི་སྐྱོན་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དེར་ཐལ། ཐུན་མོང་བ་ཕར་ཕྱིན་ཐེག་པའི་ལུགས་གཞིར་འཇོག་པའི་ཚེ་རྗེ་བཙུན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔར་ཁས་ལེན་རིགས་པའི་ཕྱིར། དེར་ཐལ། ཡུམ་གྱི་མདོ་ལས་སྐྱེ་བ་གཅིག་གིས་ཐོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བྱམས་པ་མངོན་དུ་གྱུར་པ་འདི་ལ་དྲིས་ཤིག་དང་། དེས་འདིའི་ལན་ལྡོན་པར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་དང་། རྒྱུད་བླ་མས་ཀྱང་། དེ་ལྟར་ཡིད་ཆེས་ལུང་དང་རིགས་པ་ལ། །བརྟེན་ན ས་བདག་ཉིད་འབའ་ཞིག་དག་ཕྱིར་དང་། །ཞེས་སོགས་དང་། མདོ་གཞན་དུ་མ་ལས་ཀྱང་རྗེ་བཙུན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔར་བཤད་པའི་ཕྱིར། རྗེ་བཙུན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་དབང་དུ་བྱས་ན་ཡང་རྩོད་པ་དེ་མི་འཐད་པར་ཐལ། དེ་ལྟར་དེའི་རྒྱུད་ལ་རང་དོན་གཉེར་གྱི་བློ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དེར་ཐལ། དེའི་རྒྱུད་ལ་རང་དོན་ཆོས་སྐུ་དོན་གཉེར་གྱི་བློ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དེར་ཐལ། དེར་རང་དོན་ཆོས་སྐུ་དོན་དུ་གཉེར་གྱི་གང་ཟག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེར་ཐལ། དེ་བྱང་སེམས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། བྱང་སེམས་ཀྱིས་རང་དོན་དུ་ཆོས་སྐུ་དགོས་པ་མ་མཐོང་ན། ཞི་བ་རྐྱང་པས་ཆོག་པར་འཛིན་པའི་བློ་མི་ལྡོག་ལ། དེ་མ་ལྡོག་ན་ནི་ཐེག་དམན་ལམ་དུ་ལྷུང་བའི་སྐྱོན་ཡོད་པའི་ཕྱིར། འོན་ཀྱང་ཕར་ཕྱིན་ཐེག་པའི་གྲུབ་མཐའ་དང་མ་སྦྱར་ན་ནི་སྤྱིར་རང་ལུགས་ལ་རྗེ་བཙུན་སངས་རྒྱས་སུ་ཁས་ལེན་དགོས་ཏེ། ལུང་རིགས་དུ་མས་འགྲུབ་ཅིང་། ཁྱད་པར་དུ་རྗེས་ཚངས་ཅོད་མར་རྗེ་བཙུན་སངས་རྒྱས་ཁོ་ནའི་དབང་དུ་མཛད་དེ། བསྟོད་པ་ལྟར་ཁས་ལེན་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །མཆོད་བརྗོད་ནི་ཉན་ཐོས་ཞི་བ་འཚོལ་རྣམས་ཞེས་སོགས་ཀྱི་ཚིགས་བཅད་གཅིག་སྟེ། འདི་ལ་བཞི། དགོས་པ་དང་གོ་རིམ། གྲངས་ངེས། བསྟོད་
Chinese
为了讲解，圣者弥勒自身等的大士行等论著，将供赞与自利的需求相结合，存在两个争论和回答。首先：有些人说，那是不合理的，因为至尊者的相续中没有寻求自利的意念。理由是：他是自利圆满的补特伽罗。理由是：他是佛陀圣者。这是争论。第二，总结回答的方式：那种争论方式是不合理的。即使将至尊者视为佛陀也不合理，即使将菩萨视为菩萨也不合理。首先是成立的：如果将至尊者视为佛陀，那么存在没有区分共同和不共同场合的过失。理由是：在将共同的波罗蜜多乘的宗义作为基础时，有理由承认至尊者是菩萨。理由是：《母经》中说：请问这个一生补处菩萨弥勒显现者，他会回答这个问题。以及《宝性论》中也说：如是依信及圣教理，唯为自性清净故。等等，以及在其他众多经中也说至尊者是菩萨。即使将至尊者视为菩萨，那种争论也是不合理的。因为如此一来，他的相续中存在寻求自利的意念。理由是：他的相续中存在寻求自利法身的意念。理由是：他是为了自利而寻求法身的补特伽罗。理由是：他是菩萨。周遍：如果菩萨没有看到为了自利需要法身，那么认为仅仅寂静就足够的心就不会退转，如果那不退转，那么存在堕入小乘道的过失。然而，如果不与波罗蜜多乘的宗义相结合，那么一般来说，按照自宗必须承认至尊者是佛陀，因为有众多教理和理证可以成立。特别是，在《事师五十颂》中，至尊者仅仅被认为是佛陀，因此有理由像赞颂那样承认。供赞是“声闻寻求寂静者”等的一个偈颂，对此有四点：必要、次第、数量决定、赞颂。
English
For the sake of explanation, there are two arguments and answers regarding the combination of offering praise with the need for self-benefit in texts such as the noble Maitreya's own conduct of great beings. First: Some say that it is unreasonable because the venerable one's mindstream does not have the intention of seeking self-benefit. The reason is that he is a person who has perfected self-benefit. The reason for that is that he is a Buddha, a noble one. This is the argument. Second, summarizing the way of answering: That way of arguing is unreasonable. It is unreasonable even if the venerable one is considered a Buddha, and it is also unreasonable if he is considered a Bodhisattva. The first is established: If the venerable one is considered a Buddha, then there is the fault of not distinguishing between common and uncommon occasions. The reason is that when the common Perfection Vehicle's tenets are taken as the basis, it is reasonable to accept the venerable one as a Bodhisattva. The reason for that is that the Mother Sutra says: 'Ask this Bodhisattva Maitreya, who is manifest in one lifetime, and he will answer this.' And the Uttaratantra also says: 'Thus, relying on faith, scripture, and reason, solely for the sake of one's own nature.' And so on, and in many other sutras, it is also said that the venerable one is a Bodhisattva. Even if the venerable one is considered a Bodhisattva, that argument is unreasonable. Because in that case, his mindstream has the intention of seeking self-benefit. The reason is that his mindstream has the intention of seeking the Dharmakaya for self-benefit. The reason is that he is a person who seeks the Dharmakaya for self-benefit. The reason is that he is a Bodhisattva. The pervasion is: If a Bodhisattva does not see the need for the Dharmakaya for self-benefit, then the mind that thinks mere peace is enough will not turn back, and if that does not turn back, then there is the fault of falling into the Lesser Vehicle path. However, if it is not combined with the tenets of the Perfection Vehicle, then in general, according to our own system, it must be admitted that the venerable one is a Buddha, because many scriptures and reasons establish it. In particular, in the Fifty Verses on the Guru, the venerable one is considered only as a Buddha, so it is reasonable to accept it as a praise. The offering praise is one verse, such as "Those who seek peace, the Hearers," and there are four points to this: necessity, order, definite number, and praise.
Tibetan
ཡུལ་མཁྱེན་གསུམ་ངོས་བཟུང་བ། ཡུམ་སྲས་ཀྱི་དོན་དངོས། དང་པོ་ནི། མཆོད་བརྗོད་ཀྱི་སྐབས་འདིར་བསྟན་བཅོས་ལུས་ཀྱི་གོ་རིམ་དང་མི་མཐུན་པར་གཞི་ཤེས་དང་པོར་བྱས་ནས་བསྟོད་པའི་དགོས་པ་དང་རྒྱུ་མཚན་གང་ཞེ་ན། ཁ་ཅིག་མདོའི་གླེང་གཞིའི་གོ་རིམ་དང་མཐུན་པར་བསྟོད་པ་ཡིན་ཏེ། མདོའི་གླེང་གཞི་ལས། དགེ་སློང་ལྔ་སྟོང་དང་ཐབས་གཅིག་ཏུ་བཞུགས་སོ། །འདི་ལྟ་སྟེ། ཚེ་དང་ལྡན་པ་འོད་སྲུང་ཆེན་པོ་དང་། ཞེས་སོགས་ཀྱིས་རྟེན་གྱི་གང་ཟག་བསྟན། ཐམས་ཅད་ཀྱང་དགྲ་བཅོམ་པ་ཟག་པ་ཟད་པ་ཞེས་པས་འབྲས་བུ་ཉེར་ཞི་དེ་བསྟན་ནས་ཐབས་གཞི་ཤེས་དོན་གྱིས་འཕངས། དེ་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་འཁོར་མང་པོ་དག་དང་ཐབས་གཅིག་ཏུ་བཞུགས་སོ། །འདི་ལྟ་སྟེ། ཚེ་དང་ལྡན་པ་བཟང་སྐྱོང་དང་ཞེས་སོགས་ཀྱིས་རྟེན་བྱང་སེམས་དང་། ཐམས་ཅད་ཀྱང་གཟུངས་ཐོབ་པ་ཞེས་པས་འབྲས་བུ་གཞན་དོན་གྲུབ་ཚུལ་དེ་བསྟན་ནས་ཐབས་ལམ་ཤེས་དོན་གྱིས་འཕངས། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གདན་སེདྒེ་ཁྲི་བཤམས་པ་ལ་སྐུ་དྲང་པོར་བསྲངས་ཏེ་ཞེས་སོགས་ཀྱིས་རྟེན་སངས་རྒྱས་འཕགས་པ་དང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཞལ་གྱི་སྒོ་ནས་ལྗགས་ཀྱི་དབང་པོ་བཀྲམ་ནས་ལྗགས་ཀྱི་དབང་པོ་ལས་འོད་ཟེར་བྱེ་བ་བརྒྱ་སྟོང་དྲུག་ཅུ་དྲུག་ཅུ་བྱུང་ངོ་། ། ཞེས་སོགས་ཀྱིས་འབྲས་བུ་ཆོས་འཁོར་བསྐོར་བའི་ཚུལ་དེ་བསྟན་ནས་ཐབས་རྣམ་མཁྱེན་དོན་གྱིས་འཕངས་པ་རྣམས་ཀྱི་དོན་རྗེ་བཙུན་གྱིས་མཆོད་བརྗོད་འདིར་གསལ་བར་མཛད་པའི་ཕྱིར་ཟེར་ན། དེ་ནི་མི་འཐད་དེ། བསྟན་བཅོས་རིན་ཆེན་སྒྲོན་མེ་ལས་དེ་ལྟར་སྦྱར་ཡང་སློབ་དཔོན་འཕགས་སེང་གང་གིས་ཀྱང་གླེང་གཞི་དང་མཆོད་བརྗོད་མ་སྦྱར་བས་ལུགས་དེ་ཁས་བླང་དུ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར། ཁ་ཅིག་དེ་ལྟར་བསྟོད་པ་དེ་གདུལ་བྱ་ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་ལམ་ལ་རིམ་གྱིས་འཇུག་པའི་གོ་རིམ་དང་མཐུན་པར་བསྟོད་པ་ཡིན་ཟེར་ན། དེ་ཡང་མི་འཐད་དེ། རྒྱན་འདིའི་ཆེད་དུ་བྱ་བའི་གདུལ་བྱ་ཐེག་དམན་ལམ་དུ་འཇུག་པ་མེད་ཅིང་། སྤྱིར་དེ་ལྟར་བུའི་གདུལ་བྱ་ཞིག་སྲིད་ཀྱང་མངོན་རྟོགས་རྒྱན་རྩོམ་པའི་ཐོག་མ་ཉིད་ནས་དེ་ལྟ་བུའི་ལམ་གྱི་འཇུག་རིམ་སྟོན་པ་སྐབས་སུ་མ་བབས པའི་ཕྱིར། རང་ལུགས་འདིར་དང་པོ་གཞི་ཤེས། དེ་རྗེས་ལམ་ཤེས། དེ་ནས་རྣམ་མཁྱེན་ལ་བསྟོད་པའི་རྒྱུ་མཚན་དང་དགོས་པ་ཡོད་དེ། རྒྱན་གྱི་ཆེད་དུ་བྱ་བའི་གདུལ་བྱས་དང་པོར་མི་རྟག་ལ་སོགས་བཅུ་དྲུག་རྟོགས་པའི་གཞི་ཤེས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཉམས་སུ་བླངས་ཏེ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོས་ཀུན་ནས་བ
Chinese
识别三种智慧，即母子（指般若经和现观庄严论）的真实意义。首先，有人问：在此礼赞之际，不按照论典正文的顺序，而是首先赞叹基智的原因和必要是什么？有些人说，这是为了与经部的开篇顺序相符。经部的开篇中说：与五千比丘同住。例如，具寿大迦叶等显示了所依之人。一切都是阿罗汉，漏尽者，这显示了涅槃之果，从而暗示了方便法是基智。然后，与众多菩萨眷属同住。例如，具寿善护等显示了所依菩萨，一切都是获得陀罗尼者，这显示了利他之果的成就方式，从而暗示了方便法是道智。然后，世尊在铺设的狮子座上端身正坐等显示了所依佛陀圣者，世尊从口中伸出舌根，从舌根中发出百千俱胝的光芒等显示了转法轮之果的方式，从而暗示了方便法是遍智。因此，有人说，尊者是为了在此礼赞中清楚地阐明这些意义。但这并不合理，因为即使《宝灯论》中如此安排，阿阇黎圣僧也没有将开篇和礼赞结合起来，因此这种方式是不可接受的。有些人说，如此赞叹是为了与所化有情次第进入三乘道相符。但这也不合理，因为此《现观庄严论》的所化有情并没有进入小乘道。即使通常存在这样的所化有情，但从撰写《现观庄严论》之初就显示这样的道之次第进入是不合时宜的。在此自宗中，首先是赞叹基智，然后是道智，然后是遍智，这是有原因和必要的。因为《现观庄严论》的所化有情首先修习了领悟无常等十六行相的基智之相，并以大悲心普遍地
English
Identifying the three wisdoms, the actual meaning of the Mother and Son (referring to the Prajnaparamita Sutra and the Abhisamayalankara). Firstly, someone asks: In this act of homage, what is the reason and necessity for praising the Base Wisdom first, contrary to the order of the treatise's body? Some say that it is to be praised in accordance with the order of the Sutra's introduction. In the Sutra's introduction, it says: 'Dwelling together with five thousand monks. For example, the venerable Mahakasyapa,' etc., showing the person of reliance. 'All are Arhats, those who have exhausted defilements,' which shows the fruit of Nirvana, thus implying that the means is the Base Wisdom. Then, 'Dwelling together with many Bodhisattva retinues. For example, the venerable Bhadrapala,' etc., showing the Bodhisattva of reliance, 'All are those who have attained dharanis,' which shows the way of accomplishing the fruit of benefiting others, thus implying that the means is the Path Wisdom. Then, 'The Bhagavan, having arranged the lion throne, sat upright,' etc., showing the noble Buddha of reliance, and 'From the Bhagavan's mouth, the power of the tongue was extended, and from the power of the tongue, hundreds of thousands of millions of rays of light arose,' etc., showing the way of turning the wheel of Dharma as the fruit, thus implying that the means is the All-Knowing Wisdom. Therefore, some say that the venerable one made it clear in this homage to clarify these meanings. But this is not reasonable, because even if the Ratna Lamp Treatise arranges it that way, neither Acharya Simhasena combined the introduction and the homage, so that method is unacceptable. Some say that praising in that way is to be praised in accordance with the order in which sentient beings to be tamed gradually enter the three vehicles. But this is also unreasonable, because the sentient beings to be tamed for this Ornament do not enter the Hinayana path. Even if there is generally such a sentient being to be tamed, it is inappropriate to show such a gradual entry into the path from the very beginning of writing the Abhisamayalankara. In this own system, there is a reason and necessity to praise the Base Wisdom first, then the Path Wisdom, and then the All-Knowing Wisdom. Because the sentient beings to be tamed for the Ornament first practice the aspect of the Base Wisdom of realizing the sixteen aspects such as impermanence, and universally with great compassion.