Tibetan
ལྟར་དུས་མཉམ་པ་ཞེས་སོགས་ཀྱི་སྐབས་སུ་སྤང་གཉེན་གྱི་རྣམ་གཞག་ལ། སྤྱིི་དང་བྱེ་བྲག་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། གཉེན་པོས་སྤང་བྱ་སྤོང་ཚུལ་ལ་དོན་མི་འདྲ་བ་ཡོད་དེ། སྡོམ་པ་ལྟ་བུ་རང་གི་སྤང་བྱ་སྤོང་བ་ནི་རེ་ཞིག་སྤོང་བ་དང་། བསམ་གཏན་དང་པོའི་དངོས་གཞི་སྐྱེས་པའི་ཚེ་འདོད་ཉོན་སྤངས་ཞེས་པ་ནི་མཉམ་བཞག་དེའི་དུས་སུ་འདོད་ཉོན་མངོན་འགྱུར་བ་མི་འཇུག་པའི་དོན་དང་། སྦྱོར་ལམ་བཟོད་པ་ཐོབ་ན་ངན་འགྲོར་མི་སྐྱེ་བ་ནི་རྐྱེན་མ་ཚང་བ་དང་། བྱང་འཕགས་ཀྱིས་སྡུག་ཀུན་དང་སྐྱེ་རྒ་ན་འཆི་སྤངས་པ་ལྟ་བུར་ནི་སྔ་མ་ནི་དེ་མི་འབྱུང་བ་དང་ཕྱི་མ་ལས་ཉོན་གྱིས་དེ་མི་བྱེད་པའི་དོན་དང་། ལོངས་སྐུ་ལྟ་བུས་མ་དག་པའི་ཞིང་སྤངས་པ་དེར་མི་བཞུགས་པའི་དོན་དང་། སྐྱེས་བུ་དམ་པས་སྡིག་གྲོགས་སྤངས་པ་ལྟ་བུ་ནི་དེ་དང་མི་འགྲོགས་པའི་དོན་དང་། རབ་བྱུང་གིས་ཕྱི་དྲོའི་ཁ་ཟས་སྤངས་པ་ལྟ་བུ་ནི་དུས་དེར་དེ་མི་ཟ་བའི་དོན་ཡིན་ལ། མཐོང་སྒོམ་གྱི་བར་ཆད་མེད་ལམ་གྱིས་སྤང་བྱ་སྤོང་ཚུལ་ནི་གཉེན་པོས་ལག་རྗེས་བཞག་པའི་སྒོ་ནས་གཏན་དུ་སྤོང་པ་ཡིན་པའ་ིཕྱིར། སྤོང་ཚུལ་ཡོད་དེ། ཐེག་ཆེན་མཐོང་ལམ་བར་ཆད་མེད་ལམ་སྐྱེ་བ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པ་དང་བདེན་འཛིན་ཀུན་བཏགས་འགག་པ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པ་དུས་མཉམ། དེ་སྐྱེས་ཟིན་པ་དང་བདེན་འཛིན་ཀུན་བཏགས་འགགས་ཟིན་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྤོང་བ་གཉིས་དུས་མཉམ་ཞིང་། དེ་བཞིན་དུ་རྒྱུན་མཐའི་བར་ཆད་མེད་ལམ་སྐྱེ་བ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པ་དང་བདེན་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་འགག་པ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པ་དུས་མཉམ། དེ་སྐྱེས་ཟིན་པ་དང་བདེན་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་འགགས་ཟིན་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྤོང་བ་གཉིས་དུས་མཉམ་ཞིང་། དེ་བཞིན་དུ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་མཐོང་ལམ་བར་ཆད་མེད་ལམ་སྐྱེ་བ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པ་དང་སྐྱེས་ཟིན་པ་དང་གང་ཟག་གི་བདག་འཛིན་ཀུན་བཏགས་འགག་པ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པ་དང་འགགས་ཟིན་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྤོང་བ་དང་། དེའི་སྒོམ་ལམ་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྐྱེ་བ་དང་སྐྱེས་པ་ན་བདག་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་སྤོང་ཚུལ་སྔར་བཞིན་དང་། རང་རྒྱལ་གྱི་མཐོང་སྒོམ་བར་ཆད་མེད་ལམ་སྐྱེ་བ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པ་དང་སྐྱེས་ཟིན་པ་ན་ཕྱི་རོལ་དོན་འཛིན་གྱི་རྟོག་པ་ཀུན་ལྷན་འགག་པ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པ་དང་འགགས་ཟིན་པ་རྣམས་སྔར་ལྟར་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འོན་ཀྱང་བར་ཆད་མེད་ལམ་རྣམས་སྐྱེས་ཟིན་པའི་ཚེ་རང་གི་ངོས་སྐལ་གྱི་སྤང་བྱ་དེ་དག་འགགས་ཟིན་ཀྱང་སྤངས་པ་ནི་མིན་ཏེ། དེ་དག་གིས་དྲངས་པའི་རྣམ་གྲོལ་ལམ་སྐྱེས་ཟིན་པ་དང་དུས་མཉམ་དུ་སྤང་བྱ་དེ་དག་སྤངས་པར་འཇོག་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འགྲེལ་པ་ལས། རྐུན་པོ་ཕྱུང་བ་དང་ཞེས་སོགས་ཀྱི་དོན་དེ་ལྟར་ཡིན་པའི་ཕྱིར། །༈ དེའི་འོག་ཏུ་བསམ་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཞེས་སོགས་ཀྱི ་སྐབས་སུ། མདོ་སྡེ་ལ་གྲངས་ངེས་འཇོག་ཚུལ་ཡོད་དེ། དོན་དམ་བདེན་པ་དངོས་བསྟན་བསྟན་བྱའི་གཙོ་བོར་བྱས་ནས་སྟོན་པའི་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པའི་མདོ་དེ། ངེས་དོན་གྱི་མདོའི་འཇོག་བྱེད་ཡིན་ཞིང་། མཚན་གཞི་ནི་རྒྱས་འབྲིང་བསྡུས་གསུམ་ལྟ་བུ། དོན་དམ་བདེན་པ་དངོས་བསྟན་བསྟན་བྱའི་གཙོ་བོར་བྱས་ནས་མི་སྟོན་པའི་མདོ། དྲང་དོན་གྱི་མདོའི་འཇོག་བྱེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཕྱི་མ་ལ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་ཡིན་མིན་གཉིས་ཡོད་དེ། ཀྱེ་མ་འདུས་བྱས་རྣམས་མི་རྟག །ཅེས་སོགས་ཀྱི་མདོ་ལྟ་བུ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་ཡིན་ལ། སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་མ་ཡིན་པའི་མདོ་ལ་དགོངས་པ་ཅན་དང་། ལྡེམ་པོར་དགོངས་པའི་མདོ་གཉིས་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དེ་གཉིས་ཀྱི་འཇོག་ཚུལ་ཡོད་དེ། དགོངས་གཞི་གཙོ་བོར་བྱས་ནས་སྟོན་པའི་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་མིན་པའི་མདོ་དེ། དགོངས་པ་ཅན་གྱི་མདོ་དང་། དགོས་པ་གཙོ་བོར་བྱས་ནས་སྟོན་པའི་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་མིན་པའི་མདོ་དེ། ལྡེམ་པོར་དགོངས་པའི་མདོར་འཇོག་པའི་ཕྱིར། དང་པོ་ལ་དབྱེ་ན་དུ་མ་ཡོད་དེ། མཉམ་པ་ཉིད་གསུམ་ལ་དགོངས་པ་སོགས་བཞི་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་དེའི་ཚེ་སངས་རྒྱས་རྣམ་གཟིགས་སུ་གྱུར་ཏོ་ཞེས་པའི་མདོ་ལྟ་བུ་མཉམ་པ་ཉིད་གསུམ་ལ་དགོངས་པ། ཕ་དང་མ་ནི་བསད་བྱ་ཞིང་། ཞེས་སོགས་ཀྱི་མདོ་ལྟ་བུ་དོན་གཞན་ལ་དགོངས་པ། བདེ་བ་ཅན་དུ་སྐྱེ་བའི་སྨོན་ལམ་བཏབ་པ་ཙམ་གྱིས་དེར་སྐྱེ་བར་སྟོན་པའི་མདོ་ལྟ་བུ་དུས་གཞན་ལ་དགོངས་པ། གང་ཟག་རང་རྐྱ་ཐུབ་པའི་རྫས་ཡོད་འདོད་པའི་གདུལ་བྱའི་ངོར་དགེ་སློང་དག་ཁུར་ཡོད་དོ། ཁུར་འ ཁུར་བ་པོ་ཡོད་དོ་ཞེས་སོགས་ཀྱིས་དེ་ཡོད་པར་བསྟན་པ་ལྟ་བུ་གང་ཟག་གི་བསམ་ངོ་ལ་དགོངས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དང་པོ་ནི། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ནི་ཚོགས་རྫོགས་པ་དང་ཆོས་སྐུ་བརྙེས་པ་དང་གཞན་དོན་བྱེད་པའི་སྒོ་གསུམ་མཉམ་པ་ལ་དགོངས་ནས་གསུངས། གཉིས་པ་ནི་ཕ་མ་ལྟ་བུའི་སྲེད་ལེན་དང་རྒྱལ་པོ་ལྟ་བུའི་འཇིག་ལྟ་འཁོར་བཅས་སྤོང་པ་ལ་དགོངས་ནས་གསུངས། གསུམ་པ་ནི། ཕྱིས་དུས་གཞན་ཞིག་ཏུ་དེར་སྐྱེ་བ་ལ་དགོངས་ནས་གསུངས། བཞི་པ་ནི། ལས་འབྲས་ལ་སྤྱོད་པ་པོ་འཐད་ལྡན་དུ་འཛིན་པའི་ཆེད་དུ་དགོངས་ནས་གསུངས་པའི
Chinese
就像在“同时”等情况下，关于所断和对治的分类，分为一般和特殊两种。第一种是：对治断除所断的方式有不同的含义。比如，戒律断除自己所断的是暂时断除；当生起初禅的真实本体时，说断除了欲界的烦恼，意思是那个等持的时候不允许欲界烦恼现行；如果获得加行道的忍位，就不会堕入恶趣，这是因为缺少了因缘；比如圣者断除了苦集和生老病死，前者是不再产生，后者是业和烦恼不再引发；比如报身佛断除了不清净的刹土，意思是不住在那里；比如圣人断除了恶友，意思是不与他们交往；比如出家人断除了下午的食物，意思是在那个时候不吃。而见道和修道的无间道断除所断的方式是，通过对治留下痕迹的方式来永久断除。断除的方式是：大乘见道的无间道生起时，趋向于现前，以及对实执遍计的止息趋向于现前是同时的。那个生起完毕和实执遍计止息完毕的方式断除二者是同时的。同样，有顶的无间道生起时，趋向于现前，以及对实执俱生的止息趋向于现前是同时的。那个生起完毕和实执俱生止息完毕的方式断除二者是同时的。同样，声闻的见道无间道生起时，趋向于现前和生起完毕，以及对人我执遍计的止息趋向于现前和止息完毕的方式断除。以及他的修道金刚喻定生起和生起时，断除俱生我执的方式如前。自证者的见道和修道无间道生起时，趋向于现前和生起完毕时，对外境执着的分别念全部一起止息趋向于现前和止息完毕都是如前一样。然而，当无间道生起完毕时，自己的那份所断虽然已经止息，但并不是断除了，因为
English
As in the case of "simultaneous," etc., regarding the classification of what is to be abandoned and the antidote, there are two types: general and specific. The first is: the way the antidote abandons what is to be abandoned has different meanings. For example, vows abandoning what is to be abandoned is a temporary abandonment; when the actual body of the first dhyana arises, it is said that the desire realm's afflictions are abandoned, meaning that during that samadhi, the desire realm's afflictions are not allowed to manifest; if one obtains the forbearance of the path of application, one will not be reborn in the lower realms, because the conditions are not complete; for example, when the noble ones abandon suffering and its origin, and birth, aging, sickness, and death, the former means that they no longer occur, and the latter means that karma and afflictions no longer cause them; for example, when the Sambhogakaya Buddha abandons impure realms, it means that he does not reside there; for example, when a holy person abandons bad friends, it means that he does not associate with them; for example, when a monk abandons afternoon meals, it means that he does not eat them at that time. However, the way the path of no interruption of seeing and meditation abandons what is to be abandoned is by permanently abandoning it through the antidote leaving a mark. The way of abandoning is: when the path of no interruption of the Mahayana path of seeing arises, the tendency to manifest and the cessation of conceptualized clinging to reality are simultaneous. The way that the completion of that arising and the completion of the cessation of conceptualized clinging to reality abandon the two is simultaneous. Similarly, when the path of no interruption of the peak of existence arises, the tendency to manifest and the cessation of innate clinging to reality are simultaneous. The way that the completion of that arising and the completion of the cessation of innate clinging to reality abandon the two is simultaneous. Similarly, when the path of no interruption of the Hearer's path of seeing arises, the tendency to manifest and the completion of arising, and the tendency to the cessation of conceptualized clinging to the self of a person and the completion of cessation are the way of abandoning. And when his path of meditation, the vajra-like samadhi, arises and is completed, the way of abandoning innate clinging to the self is as before. When the path of no interruption of the Pratyekabuddha's path of seeing and meditation arises, the tendency to manifest and the completion of arising, the tendency to the cessation of all conceptual thoughts of clinging to external objects together and the completion of cessation are all as before. However, when the paths of no interruption are completed, although those objects to be abandoned that are their own share have ceased, they are not abandoned, because
Chinese
这是因为，由这些引导的解脱，或者已经产生的同时，就安立为已经断除了那些应断之法。如释论中所说：“盗贼被驱逐”等等，其意义就是如此。 ༈ 在那之后，“如其所思”等等的语境中，经部有确定数量的方式，即以直接显示胜义谛作为所诠释的主要内容而宣说的，符合字面意义的经典，是了义经的安立方式。例如广、中、略三种。不以直接显示胜义谛作为所诠释的主要内容的经典，是不了义经的安立方式。后者有符合字面意义和不符合字面意义两种。例如“嗟！有为法皆无常”等等的经典，是符合字面意义的。不符合字面意义的经典，有具意趣的和隐晦意趣的经典两种。这两种有安立的方式，即以意趣作为主要内容而宣说的不符合字面意义的经典，是具意趣的经典。以必要作为主要内容而宣说的不符合字面意义的经典，是隐晦意趣的经典。第一种如果分类，有很多种，因为有对三种平等性等四种意趣。例如“那时成为正等觉佛”的经典，是对三种平等性的意趣。例如“父亲和母亲是应杀的”等等的经典，是对其他意义的意趣。仅仅发愿往生极乐世界就显示能往生彼土的经典，是对其他时间的意趣。对于想要承认补特伽罗是独立自主的实有之士夫，（佛）对着他们的面说“诸比丘，有负担，有负担者”等等，像这样显示其存在，是对补特伽罗的想法的意趣。第一种，诸佛薄伽梵是对圆满资粮、获得法身和成办他利之门这三者平等而说的。第二种，是对像父母一样的贪执和像国王一样的坏聚见及其眷属的断除而说的。第三种，是对以后某个其他时间往生彼土而说的。第四种，是为了使行者合理地执着于业果而说的。
English
This is because the liberation led by these, or at the same time as it arises, is established as having abandoned those to be abandoned. As the commentary says, "The thief is expelled" and so on, the meaning is like that. ༈ After that, in the context of "as it is thought" etc., there is a way of establishing a definite number for the Sutras, that is, the Sutra that directly shows the ultimate truth as the main thing to be explained and speaks according to the literal meaning, is the way to establish the Sutra of Definite Meaning. For example, the three types of extensive, medium and concise. The Sutra that does not directly show the ultimate truth as the main thing to be explained, is the way to establish the Sutra of Provisional Meaning. The latter has two types, according to the literal meaning and not according to the literal meaning. For example, the Sutra "Alas! All conditioned things are impermanent" and so on, is according to the literal meaning. The Sutra that is not according to the literal meaning has two types, the Sutra with Intent and the Sutra with Hidden Intent. These two have a way of establishing them, that is, the Sutra that speaks not according to the literal meaning with the intention as the main thing, is the Sutra with Intent. The Sutra that speaks not according to the literal meaning with the necessity as the main thing, is established as the Sutra with Hidden Intent. If the first one is divided, there are many types, because there are four intentions such as the intention of the three equalities. For example, the Sutra "At that time he became the Buddha Vipaśyin", is the intention of the three equalities. For example, the Sutra "Father and mother are to be killed" and so on, is the intention of other meanings. The Sutra that shows that one can be born there just by making a prayer to be born in Sukhavati, is the intention of other times. For the sake of those who want to acknowledge the self-sufficient substance of the person, (the Buddha) says to their face, "Monks, there is a burden, there is a bearer of the burden" and so on, showing its existence like this, is the intention of the person's thought. The first one is that the Buddhas, the Bhagavat, speak with the intention of the equality of the three doors of perfecting the accumulation, attaining the Dharmakaya and accomplishing the benefit of others. The second one is spoken with the intention of abandoning the attachment like parents and the destructive view like the king and its retinue. The third one is spoken with the intention of being born there at some other time in the future. The fourth one is spoken with the intention of making the practitioner reasonably hold on to the cause and effect.