Tibetan
རྟོག་གཉིས་རང་གི་དམིགས་ཡུལ་གཟུང་འཛིན་ལ་དམིགས་པ་ནི་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་ལ་དམིགས་ཚུལ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་པ་ཡིན་ཏེ། གཟུང་བ་ནི་ཡུལ་གཟུགས་སོགས་དང་འཛིན་པ་ནི་ཡུལ་ཅན་གང ་ཟག་དང་ཤེས་པ་ལྟ་བུ་ཅི་རིགས་ལ་བྱེད་པའི་ཕྱིར། ལོངས་སྤྱོད་བྱ་དང་སྤྱོད་པ་པོར་བདེན་པར་འཛིན་ཞེས་པའི་དོན་ཡོད་དེ། ཤེས་བྱ་དང་བསྒོམ་བྱ་དང་སྤང་བྱ་དང་ཐོབ་བྱ་སོགས་བྱ་བའི་སྒོ་ནས་བདེན་པར་འཛིན་པ་ནི་ལོངས་སྤྱོད་བྱར་བདེན་པར་འཛིན་པའི་དོན་ཡིན་ལ། ཤེས་བྱེད་དང་ཤེས་པ་པོ་དང་སྒོམ་བྱེད་དང་སྒོམ་པ་པོ་དང ་སྤོང་བྱེད་དང་སྤོང་བ་པོ་དང་ཐོབ་བྱེད་དང་ཐོབ་པ་པོ་སོགས་བྱེད་ལས་དང་བྱེད་པ་པོ་ཅི་རིགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་བདེན་པར་འཛིན་པ་ནི་ལོངས་སྤྱོད་པ་པོར་བདེན་པར་འཛིན་པའི་དོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྫས་འཛིན་དང་བཏགས་འཛིན་ཞེས་པའི་ཁྱད་པར་ཡོད་དེ། རྫས་བཏགས་ལ་དམིགས་པའི་སྒོ་ནས་བཞག་པའི་ཕྱིར། རྫས་ཡོད་ལ་རྣམ་གྲངས་ཀྱི་སྒོ་ནས་མང་སྟེ། རིགས་པས་གྲུབ་པའི་རྫས་ཡོད། བརྟན་པའི་རྫས་ཡོད། དོན་བྱེད་ནུས་པའི་རྫས་ཡོད། རང་རྐྱ་ཐུབ་པའི་རྫས་ཡོད་དང་བཞི་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དེ་རྣམས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡོད་དེ། ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་དང་པོ། །རྟག་པ་རྣམས་གཉིས་པ། དངོས་པོ་རྣམས་གསུམ་པ་ཡིན་ལ། ཤེས་པ་དང་ཁ་དོག་ལྟ་བུ་བཞི་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཕྱི་མ་འདི་རྫས་ཡོད་དངོས་ཡིན་ཞིང་སྔ་མ་གསུམ་དངོས་གནས་པ་མིན་ཏེ། གཞན་ལ་རྫས་ཡོད་མིན་པ་ཡོད་ཅིང་རྟག་པ་ཡིན་ན་རྫས་ཡོད་མིན་པས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། བཏགས་ཡོད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡོད་དེ། སྐྱེས་བུ་དང་ཤིང་རྟ་དང་ཀ་བུམ་ལྟ་བུ་སོགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་གྲངས་ངེས་ཡོད་དེ། གཟུང་འཛིན་གྱི་ཆོས་ལ་རྣམ་པ་བཞིར་གྲངས་ངེས་པའི་ཕྱིར། བཞི་པ་ལ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་བཞི་ལ་གོ་རིམ་དེ་ལྟར་འཇོག་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡོད་དེ། རྣམ་རྟོག་བཞི་མ གོ་གནོན་དཀའ་སླའི་དབང་གིས་དེ་ལྟར་དུ་བཤད་པའི་ཕྱིར། དེར་ཐལ། གཟུང་འཛིན་གྱི་ཆོས་ལ་ངེས་དཀའ་སླའི་ཁྱད་པར་ཡོད་པའི་ཕྱིར། ལྔ་པ་དགག་སྒྲུབ་གང་གི་རྣམ་པ་ཅན་ཡིན་པ་ཡོད་དེ། དམིགས་ཡུལ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆོས་ལ་དམིགས་པ་ལ་ཕལ་ཆེར་སྒྲུབ་རྟོག་དང་། སྟོང་ཉིད་ལ་དམིགས་པ་རྣམས་དགག་རྟོག་ཡིན་པའ་ིཕྱིར། དྲུག་པ་འདིར་གཟུང་འཛིན་གྱི་ཆོས་ལ་དམིགས་པའི་བདེན་འཛིན་གྱི་རྣམ་རྟོག་བཞི་བཤད་པ་ལ་དགོས་པ་ཡོད་དེ། འཇུག་ལྡོག་གི་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་གང་ལ་ཡང་བདེན་པ་འཛིན་མི་རུང་བར་བསྟན་པའི་ཆེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ༈ སེམས་མི་འགོང་བ་ཉིད་ལ་སོགས།
Chinese
两种分别念以各自的对境能取所取为对境，这是就境和有境的对境方式而言的。所取是境，如色等；能取是有境，如士夫和识等各种情况。有以受用和受用者执为实有的意义，即以所知、所修、所断、所证等作为行为而执为实有，这是以受用执为实有的意义。以知者和能知者、修者和能修者、断者和能断者、证者和能证者等各种行为和作者执为实有，这是以受用者执为实有的意义。有实执和假立执的差别，这是就对实和假立的对境而安立的缘故。实有从名言的角度有很多种，即以理成立的实有、常有的实有、能起作用的实有、自立的实有四种。这些有差别，即所知都是第一种，常法都是第二种，事物都是第三种，识和颜色等是第四种。后者是真实的实有，而前三种不是真实存在的，因为有不是实有而存在，如果是常法就遍不是实有。有假立有的差别，即士夫、车乘、柱瓶等。第三，数量是确定的，因为对能取所取的法，数量确定为四种。第四，对于四种分别念，有以这样的顺序排列的理由，即四种分别念以调伏难易的缘故这样宣说的。因为对能取所取的法，有确定难易的差别。第五，有是属于破立哪种形式，因为对境世俗的法，大多是立宗分别念，而对境空性都是破宗分别念。第六，这里说以能取所取的法为对境的实执的四种分别念，有必要，因为是为了显示对任何进入和返回的境和有境都不应执为实有。
English
The two concepts focus on their respective objects, the apprehended and the apprehender, based on how they focus on the object and the subject. The apprehended is the object, such as form, and the apprehender is the subject, such as a person or consciousness. There is a meaning of holding the enjoyment and the enjoyer as true, that is, holding what is to be known, cultivated, abandoned, and attained as true through actions, which is the meaning of holding the enjoyment as true. Holding knowers and knowers, cultivators and cultivators, abandoners and abandoners, attainers and attainers, etc., as true through various actions and agents, is the meaning of holding the enjoyer as true. There is a difference between substance-grasping and imputation-grasping, which is established based on focusing on substance and imputation. There are many kinds of substantial existence from the perspective of nomenclature, namely, substantial existence established by reason, permanent substantial existence, functional substantial existence, and independent substantial existence. These have differences, that is, all knowable things are the first, permanent things are the second, objects are the third, and consciousness and color are the fourth. The latter is a real substantial existence, while the first three are not real, because there are things that are not substantial existence and exist, and if it is permanent, it is pervaded by not being substantial existence. There is a difference in imputed existence, such as a person, a chariot, a pillar, a vase, etc. Third, the number is definite, because the number of phenomena of the apprehended and the apprehender is definitely four. Fourth, there is a reason for arranging the four concepts in that order, that is, the four concepts are explained in this way because of the ease and difficulty of subduing them. Because there is a difference in the ease and difficulty of certainty for the phenomena of the apprehended and the apprehender. Fifth, there is whether it is in the form of affirmation or negation, because for the object of conventional phenomena, most are affirmative concepts, and those that focus on emptiness are all negative concepts. Sixth, there is a need to explain the four concepts of grasping at truth that focus on the phenomena of the apprehended and the apprehender here, because it is to show that one should not grasp at truth in any object or subject that enters and returns. ༈ The mind does not yield, etc.
Tibetan
ཞེས་སོགས་ཀྱི་སྐབས་སུ་སྤྱིར་བསྟན་པ་དང་། བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པ་གཉིས། དང་པོ་ནི། སྤྱིར་ཡོངས་འཛིན་གྱི་ཁྱད་པར་ཡོད་དེ། རང་ལ་བླང་དོར་གྱི་གནས་ལེགས་པར་སྟོན་པའི་སྐྱེས་བུ་ཞིག་ལ་འཇོག་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་གཉིས་ཡོད་དེ། ཁྱད་པར་ཅན་དང་ཕལ་པ་གཉིས་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དེར་ཐལ། ངེས་ལེགས་དང་མངོན་མཐོ་ཙམ་སྟོན་པའི་སྒོ་ནས་དེ་ལྟར་དུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ། བྱང་སེམས་སྦྱོར་ལམ་པའི་ཡོངས་འཛིན་གྱི་ཁྱད་པར་ཡོད་དེ། དེ་ལ་ཐབས་ཤེས་རྫོགས་པར་སྟོན་པའི་ཕྱིའི་ཡོངས་འཛིན་དང་། དེ་སྲིད་ཞི་གང་རུང་གི་མཐར་མི་ལྟུང་བར་འཛིན་པའི་ནང་གི་ཡོངས་འཛིན་གཉིས་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དེ་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡོད་དེ་དེ་ལ་ཆོས་སྟོན་པའི་མཆོག་གི་སྤྲུལ་སྐུ་ལྟ་བུ་དང་པོ་དང་། དེའི་རྒྱུད་ཀྱི་ཐབས་ཤེས་ཁྱད་པར་ཅན་རྣམས་གཉིས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། །༈ རྟོགས་པ་ཡི་ནི་ཆོས་དྲུག་དང་། །ཞེས་སོགས་ཀྱི་སྐབས་སུ་རིགས་ཀྱི་རྣམ་བཞག་ལ། ཉན་ཐོས་སྡེ་པ་དང་། ཐེག་ཆེན་པའི་ལུགས་གཉིས། དང་པོ་ཡོད་དེ། བྱེ་བྲག་སྨྲ་བས་བདག་དང་བདག་གི་བ་ལ་མ་ཆགས་པའི་སེམས་པ་ཞིག་རིགས་སུ་འདོད་ཅིང་། དེ་ཡང་ཆོས་གོས་ངན་ངོན་ཙམ་གྱིས་ཆོག་པ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་བསོད་ནམས་ངན་ངོན་ཙམ་དང་། གནས་མལ་ངན་ངོན་ཙམ་གྱིས་ཆོག་ཤེས་པའི་སེམས་པ་གསུམ་དང་། སྤོང་བ་དང་སྒོ མ་པ་ལ་དགའ་བ་དང་བཞི་འཕགས་པའི་རིགས་སུ་འདོད་ཅིང་། དང་པོ་གསུམ་ལམ་སྒྲུབ་པའི་རྐྱེན་དང་། བཞི་བ་དེ་སྒྲུབ་ཚུལ་དངོས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ། སེམས་ཙམ་པའི་ལུགས་དང་དབུ་མ་པའི་ལུགས་གཉིས། དང་པོ་ལ། ངོ་བོ། དབྱེ་བ། ཁྱད་པར། རིགས་འདུས་བྱས་སུ་སྒྲུབ་ཚུལ་དང་བཞི། དང་པོ་ཡོད་དེ། རང་འབྲས་ཟག་མེད་ཀྱི་རྟོག་པ་སྐྱེ་རུང་ཞིག་དེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཀུན་གཞི་ཁས་ལེན་པ་དག་གིས་ཀུན་གཞིའི་སྟེང་དང་། ཁས་མི་ལེན་པས་ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་གི་སྟེང་ན་ཡོད་པའི་ཟག་མེད་སེམས་ཀྱི་ས་བོན་ལ་བཞེད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་དབྱེ་ན་གཉིས་ཡོད་དེ། རང་བཞིན་གནས་རིགས་དང་། རྒྱས་འགྱུར་གྱི་རིགས་གཉིས་ཡོད་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་དེ་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡོད་དེ། ཐོས་སོགས་ཀྱི་རྐྱེན་གྱིས་གསོས་མ་བཏབ་པ་དེ་དང་པོ་དང་། གསོས་བཏབ་པའི་ཟག་མེད་སེམས་ཀྱི་ས་བོན་དེ་གཉིས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ལུང་གི་རྗེས་འབྲང་གི་སེམས་ཙམ་པས་རིགས་ཆད་ཀྱི་སེམས་ཅན་འདོད་པ་ཡིན་ཏེ། མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། ལ་ལ་གཅིག་ཏུ་ཉེས་པ་སྤྱོད་ངེས་ ཡོད། །ལ་ལ་དཀར་པོའི་ཕྱོགས་རྣམས་ཀུན་ཏུ
Chinese
在这些情况下，一般来说，有总的指示和详细的解释两种。第一种是，一般来说，存在上师的特殊性，因为它被安立为能很好地向自己展示取舍之处的人。这又有两种，即有特殊性和普通两种。原因在于，仅仅通过展示决定性的利益和增上生，它就是如此。第二种是，存在菩萨加行道者的上师的特殊性，因为它有能圆满展示方便智慧的外在上师，以及持有它不堕入轮回或寂灭之边的内在的上师两种。这两种有区别，因为像说法之殊胜化身是第一种，而其传承中的特殊方便智慧是第二种。༈“证悟之六法”等情况下，关于种姓的分类，有声闻部和，大乘的两种观点。第一种是，有，分别说部认为不执着于我和我所的心识是种姓。而且，仅仅拥有粗陋的法衣就满足，同样地，仅仅拥有粗陋的福德，以及仅仅拥有粗陋的住所就知足的心识三种，以及喜欢舍弃和修习是四种，被认为是圣者的种姓。前三种是修道的助缘，第四种是实际的修习方式。第二种是，唯识宗的观点和中观宗的观点两种。第一种是，本体、分类、差别、种姓如何被承认为有为法四种。第一种是，有，因为它是有能力产生自果无漏的分别念的。即，承认阿赖耶识的人认为在阿赖耶识之上，不承认的人认为在内在的六处之上有无漏心的种子。第二种，如果分类，有两种，即自性住种姓和增长种姓两种。第三种，这两种有差别，因为没有通过听闻等助缘来滋养的是第一种，滋养过的无漏心的种子是第二种。随经部的唯识宗承认断种姓的有情，如《经庄严论》中说：有些众生必定行恶，有些众生总是行
English
In these instances, there are generally two types of instructions: general and specific. The first is that, in general, there is a distinction of a guru, because it is established as a person who can well show oneself the points of what to adopt and abandon. There are two types of this, namely, the special and the ordinary. The reason is that it is so merely by showing definite benefit and higher realms. The second is that there is a distinction of a guru for a Bodhisattva on the path of application, because it has two types: an external guru who fully shows the means and wisdom, and an internal guru who holds it without falling to the extreme of either samsara or nirvana. These two have differences, because like the supreme emanation body who teaches the Dharma is the first, and the special means and wisdom of its lineage are the second. ༈ In the case of "the six dharmas of realization," etc., regarding the classification of lineages, there are two views: the Sravaka school and the Mahayana. The first is that the Sarvastivadins consider a mind that is not attached to self and what belongs to self as a lineage. Moreover, being content with just a coarse Dharma robe, similarly, the three minds that are content with just coarse merit and just coarse dwelling, and the four that are fond of renunciation and meditation are considered as the lineage of the noble ones. The first three are the auxiliary conditions for practicing the path, and the fourth is the actual way of practicing it. The second is that there are two views: the Mind-Only school and the Madhyamaka school. The first is that there are four: essence, division, difference, and how lineage is established as conditioned phenomena. The first is that it exists, because it is something capable of producing its own result, a non-defiled concept. That is, those who accept the alaya consciousness consider it on top of the alaya consciousness, and those who do not accept it consider the seed of the non-defiled mind to be on top of the six internal sense bases. The second, if divided, there are two types: the naturally abiding lineage and the developing lineage. The third, these two have differences, because the one that has not been nourished by the conditions of hearing, etc., is the first, and the seed of the non-defiled mind that has been nourished is the second. The Mind-Only school that follows the scriptures accepts sentient beings with extinct lineages, as it says in the Ornament of the Sutras: Some beings are certain to engage in evil, some beings always engage in