Tibetan
མ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཐེག་ཆེན་གྱི་སྦྱོར་ལམ་དེ། དམན་པའི་སྦྱོར་ལམ་ལས་ཁྱད་ཆོས་དྲུག་གི་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་ཏེ། དམིགས་པ་མི་རྟག་ལ་སོགས་བཅུ་དྲུག་གཙོ་བོར་བདེན་པར་གྲུབ་མ་གྲུབ་དཔྱོད་པར་དམིགས་པར་ལྡན། རྣམ་པ་བདེན་མེད་དུ་གཙོ་བོར་སྒོམ། ཐེག་ཆེན་མཐོང་ལམ་གྱི་ཉེ་རྒྱུ་བྱེད། ཐབས་ཤེས་རྫོགས་པར་སྟོན་པའི་ཐེག་ཆེན་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་དང་ལྡན། རྣམ་རྟོག་བཞི་སྤང་བྱའི་གཙོ་བོར་བྱེད། སྔ་མ་སྔ་མ་ལས་ཕྱི་མ་ཕྱི་མ་རྟོགས་པ་ཁྱད་པར་ཅན་གོང་ནས་གོང་འཕེལ་འགྱུར་བའི་ཆུང་འབྲིང་ཆེན་པོའི་ཁྱད་ཆོས་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར། ༈ ཁྱད་པར་གཞན་སྤོང་བ་དང་མི་སྤོང་བ་ཞེས་སོགས་ཀྱི་སྐབས་སུ་རྩོད་ལན་ལ། རྩོད་པ་དང་། ལན་བཤད་པ་གཉིས། དང་པོ་ལ་ཁོ་ན་རེ། དམིགས་རྣམ་ལྷག་མ་རྣམས་སྟོན་པའི་གཞུང་གིས་དམིགས་རྣམ་ལྷག་མ་རྣམས་ཆོས་ཅན་བདེན་བཞི་ལ་བརྟེན་པ་སྒྲས་ཟིན་ལ་མི་སྟོན་པ་མི་རིགས་པར་ཐལ། དམིགས་རྣམ་ལྷག་མ་རྣམས་ཆོས་ཅན་བདེན་བཞི་ལ་བརྟེན་པ་སྒྲས་ཟིན་ལ་མ་བསྟན་ན་དེ་ལྟར་བརྟེན་པ་གོ་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར། ཞེས་རྩོད། གཉིས་པ་ལན་ནི། དེ་ལྟར་སྒྲས་ཟིན་ལ་མ་བསྟན་ཀྱང་དམིགས་པ་ལྷག་མ་རྣམས་བདེན་བཞི་ལ་བརྟེན་པ་མི་གོ་བའི་སྐྱོན་མེད་དེ། དྲོད་ཆུང་ངུའི་དམིགས་རྣམ་གྱི་སྐབས་སུ་བདེན་པའི་རྟེན་ཅན་དེ་ཡི་ནི། ཞེས་ཆོས་ཅན་བདེན་བཞི་ལ་བརྟེན་པ་སྒྲས་ཟིན་ལ་བརྗོད་པའི་རིགས་འགྲོས་ཀྱིས་གོ་ནུས་པའི་ཕྱིར། དེར་ཐལ་གཞུང་ལྷག་མ་དེ་དག་གིས་བདེན་བཞིའི་ཁྱད་ཆོས་མི་རྟག་སོགས་སྒྲས་ཟིན་ལ་བརྗོད་པ་གང་ཞིག ། གཞི་གཅིག་ལ་ལྟོས་པའི་ཆོས་ཅན་བརྗོད་པའི་སྒྲ་གཉིས་པོ་དེ་གཞི་དེ་ལ་ལྟོས་ཏེ་ཁྱད་པར་གཞན་སྤོང་མི་སྤོང་མ་གཏོགས་གཞི་གཅིག་པོ་དེ་བརྗོད་པ་ལ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར། ཕྱི་མ་གྲུབ་སྟེ། རྣམ་འགྲེལ་ལས། གཉིས་ཀས་གཅིག་གཅིག་བརྗོད་མོད་ཀྱི། ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། གཞི་གཅིག་ལ་ལྟོས་ཏེ་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་བརྗོད་པའི་སྒྲའི་ཁྱད་པར་ཡོད་དེ། སྒྲའི་མི་རྟག་ཅེས་བརྗོད་པའི་ངག་དེ། སྒྲ་ལ་ལྟོས་ཏེ་ཆོས་བརྗོད་ཀྱི་སྒྲ་དང་ཁྱད་པར་གཞན་སྤོང་གི་སྒྲ་ཡིན་ལ། སྒྲ་མི་རྟག་ཅེས་པའི་ངག་དེ་སྒྲ་ལ་ལྟོས་ཏེ་ཆོས་ཅན་བརྗོད་པའི་སྒྲ་དང་ཁྱད་པར་གཞན་མི་སྤོང་བའི་སྒྲ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ཡང་ཡིན་ཏེ། སྔ་མ་དེས་སྒྲ་ཁྱད་གཞི་ཁྱད་ཆོས་གཉིས་ཀྱི་ནང་ནས་ཁྱད་ཆོས་ལྟ་བུར་གོ་བར་བྱེད་པས་དེ་ལ་ལྟོས་པའི་ཆོས་བརྗོད་ཀྱི་སྒྲ་དང་། མི་རྟག་པ་དེ་སྒྲ་ལས་གཞན་གྱི་ཁྱད་ཆོས་ཡིན་པ་བློ་ངོར་སྤངས་ཏེ་གོ་བར་བྱེད་པས་དེ་ལ་ལྟོས་པའི་ཁྱད་པར་གཞན་སྤོང་གི་སྒྲ་ཡིན་ལ། སྒྲ་མི་རྟག་ཅེས་པའི་ངག་དེས་སྒྲ་ཁྱད་གཞི་ཁྱད་ཆོས་གཉིས་ཀྱི་ནང་ནས་ཁྱད་གཞི་ལྟ་བུར་གོ་བར་བྱེད་པས་དེ་ལ་ལྟོས་པའི་ཆོས་ཅན་བརྗོད་པ་དང་། མི་རྟག་པ་དེ་སྒྲ་ལས་གཞན་གྱི་ཁྱད་ཆོས་ཡིན་པ་བློ་ངོར་སྤངས་པའི་ཚུལ་གྱིས་གོ་བར་བྱེད་པས་ན་དེ་ལ་ལྟོས་པའི་ཁྱད་ཆོས་གཞན་མི་སྤོང་པའི་སྒྲ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དོན་དེ་ལ་ལྟོས་པའི་ཆོས་བརྗོད་པའི་སྒྲ་དང་ཁྱད་པར་གཞན་སྤོང་གི་སྒྲ་དོན་གཅིག །དོན་དེ་ལ་ལྟོས་པའི་ཆོས་ཅན་བརྗོད་པའི་སྒྲ་དང་ཁྱད་པར་གཞན་མི་སྤོང་གི་སྒྲ་གཉིས་དོན་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ༈ གཞི་དང་དེ་ཡི་གཉེན་པོ་ཡི། ཞེས་སོགས་གཟུང་འཛིན་གྱི་རྟོག་པའི་རྣམ་གཞག་ལ། སྤྱིར་བསྟན་པ་དང་། བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྤྱིར་སྒྲ་དོན་འདྲེས་རུང་དུ་འཛིན་པའི་ཞེ ན་རིག་ནི་རྟོག་པའི་འཇོག་བྱེད་ཡིན་ལ། དེ་ལ་གཉིས་ཡོད་དེ། རྟོག་པ་དོན་མཐུན་དང་དོན་མི་མཐུན་གཉིས་ཡོད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ། ངོ་བོ། དབྱེ་བ་དང་སོ་སོའི་དོན། གྲངས་ངེས། གོ་རིམ། རྣམ་པའི་ཁྱད་པར། དགོས་པ་དང་དྲུག །དང་པོ་ཡོད་དེ། རང་གི་དམིགས་ཡུལ་གྱི་ཆོས་ལ་དམིགས་ནས་བདེན་པར་འཛིན་པའི་བདེན་འཛིན་དེ། སྐབས་འདིའི་དངོས་བསྟན་གྱི་སྤང་བྱ་རྟོག་པའི་ངོ་བོའམ་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་དེ་ལ་དབྱེ་ན་གཉིས་ཡོད་དེ། དེར་གྱུར་པའི་ཤེས་སྒྲིིིབ་གཟུང་རྟོག་དང་འཛིན་རྟོག་གཉིས་ཡོད་པའི་ཕྱིར། གཟུང་རྟོག་ལ་ཡང་གཉིས་ཡོད་དེ། ཉོན་མོངས་གཟུང་རྟོག་དང་རྣམ་བྱང་གཟུང་རྟོག་གཉིས་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དེ་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡོད་དེ། རིམ་པ་བཞིན་དུ་རང་གིི་དམིགས་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་ཉོན་མོངས་ཕྱོགས་དང་རྣམ་བྱང་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ལ་དམིགས་ནས་ལོངས་སྤྱོད་བྱར་བདེན་པར་འཛིན་པའི་སྒོ་ནས་འཇོག་པའི་ཕྱིར། ཉོན་མོངས་ཕྱོགས་དང་རྣམ་བྱང་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡོད་དེ། སྡུག་ཀུན་གཉིས་ལྟ་བུ་དང་པོ་དང་། འགོག་ལམ་གཉིས་ལྟ་བུ་ཕྱི་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འཛིན་རྟོག་ལ་ཡང་གཉིས་ཡོད་དེ། དེར་གྱུར་པའི་རྫས་འཛིན་རྟོག་པ་དང་བཏགས་འཛིན་རྟོག་པ་གཉིས་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དེ་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡོད་དེ། རིམ་པ་ལྟར་རང་གི་དམིགས་ཡུལ་དུ་གྱུར་བའི་རྫས་འཛིན་དང་བཏགས་འཛིན་ལ་དམིགས་ནས་ལོངས་སྤྱོད་བྱེད་དང་སྤྱོད་པ་པོར་བདེན་པར་འཛིན་པའི་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་འཇོག་པའི་ཕྱིར། འདིའི་གཟུང་རྟོག་དང་འཛིན་
Chinese
因为不是。大乘的加行道，比小乘的加行道有六种差别殊胜，即：所缘境具有以无常等十六种为主，辨别是否成立真实的所缘境；行相主要修习无自性；是大乘见道的近取因；具有圆满显示方便与智慧的大乘善知识；以舍弃四种分别念为主要；因为具有前者比前者，后者比后者，觉悟更殊胜，越来越增上的小、中、大的特点。 ༈ 在区分“舍弃其他”和“不舍弃其他”等情况时，辩论的答复有辩论和回答两种。第一种，对方说：显示所缘境等其他的论典，所缘境等其他法，作为有法，依赖于四谛是已经明确说明的，如果不显示，是不合理的。如果所缘境等其他法，作为有法，依赖于四谛，如果没有明确显示，就无法理解那样依赖的缘故。这样辩论。第二种，回答是：即使没有那样明确说明，也不会有不理解所缘境等其他法依赖于四谛的过失，因为在小暖位的所缘境的场合，“是具有谛实的所依”这样，以明确说明依赖于有法四谛的表达方式，就能够理解的缘故。因此推论，那些其他的论典，明确说明四谛的特点无常等。对于同一个基础，所依的法和有法，这两个表达的词，除了依赖于那个基础，舍弃其他和不舍弃其他的差别之外，表达同一个基础没有差别。后者成立，如《释量论》中说：“二者虽说一，”。因为对于同一个基础，表达法和有法的词有差别，即：说“声音的无常”的语句，对于声音来说，是表达法的词，是舍弃其他差别的词；说“声音是无常”的语句，对于声音来说，是表达有法的词，是不舍弃其他差别的词。这也是因为，前者使人理解声音是差别、基础、特点二者中的特点，因此是依赖于它的表达法的词，无常是声音之外的其他特点。
English
Because it is not. The Mahayana path of application is superior to the Hinayana path of application in six ways: the object of focus has sixteen aspects such as impermanence as the main focus, examining whether or not it is established as true; the aspect is mainly meditating on non-inherent existence; it is the proximate cause of the Mahayana path of seeing; it has a Mahayana spiritual friend who fully shows skillful means and wisdom; it mainly abandons the four conceptual elaborations; because it has the characteristics of small, medium, and large, where the latter is more realized than the former, and the latter increases more and more. ༈ In the case of distinguishing between "abandoning other" and "not abandoning other," in the debate and response, there are two: debate and response. First, the opponent says: The scriptures that show the remaining objects of focus and aspects, the remaining objects of focus and aspects, as the subject, depend on the four truths, which is already explicitly stated, and it is unreasonable not to show it. If the remaining objects of focus and aspects, as the subject, depend on the four truths, if it is not explicitly shown, then it is impossible to understand that dependence. This is the debate. Second, the answer is: Even if it is not explicitly stated in that way, there is no fault of not understanding that the remaining objects of focus and aspects depend on the four truths, because in the case of the object of focus and aspect of the small heat stage, "it is the basis of truth," in this way, it is possible to understand by the expression that explicitly states dependence on the subject, the four truths. Therefore, it is inferred that those other scriptures explicitly state the characteristics of the four truths, such as impermanence. For the same basis, the two words expressing the object and the subject, except for the difference between abandoning other and not abandoning other depending on that basis, there is no difference in expressing the same basis. The latter is established, as it is said in the Pramanavarttika: "Although both say one,". Because for the same basis, there is a difference in the words expressing the object and the subject, that is, the statement saying "the impermanence of sound," for sound, is a word expressing the object, a word abandoning other differences; the statement saying "sound is impermanent," for sound, is a word expressing the subject, a word not abandoning other differences. This is also because the former makes people understand that sound is a characteristic among the difference, basis, and characteristics, therefore it is a word expressing the object depending on it, and impermanence is a characteristic other than sound.
Chinese
因为从意识中排除并理解，所以它是依赖于此的差别，是排除其他的语。 语是无常的，这句话从语的差别，基的差别，法的差别这二者之中，理解为如同基的差别一样，所以它是依赖于此的法陈述。 无常是语之外的其他法的差别，因为以从意识中排除的方式来理解，所以它是依赖于此的，是不排除其他法的语。 因为依赖于那个意义的法陈述的语和差别排除其他的语意义相同。 因为依赖于那个意义的法有法陈述的语和差别不排除其他的语二者意义相同。 总之，关于所取和能取的分别念的分类，有总的阐述和分别的解释。 首先，总的来说，将声音和意义混淆在一起执着的迷乱识是分别念的安立者。 它有两种，即符合意义的分别念和不符合意义的分别念。 其次，关于（分别念），有本体、分类和各自的意义、数量确定、顺序、形态的差别、必要等六个方面。 首先，存在着执着于自己的目标之法的真实并执着于真实的实执，因为它是此处直接指出的应断除的分别念的本体或定义。 其次，如果对此进行分类，则有两种，即成为它的知识障所取分别念和能取分别念。 所取分别念也有两种，即烦恼所取分别念和清净所取分别念。 这两者之间存在差别，因为它们分别以执着于成为自己目标之法的烦恼方和清净方的法为可享受的真实的方式来安立。 烦恼方和清净方的法两者之间存在差别，例如苦和集是前者，灭和道是后者。 能取分别念也有两种，即成为它的实物执着分别念和假立执着分别念。 这两者之间存在差别，因为它们按照次第以执着于成为自己目标之法的实物执着和假立执着为享受者和能享受者的真实的方式来安立。 此处的所取分别念和能取
English
Because it is understood by excluding from consciousness, it is a difference dependent on this, it is a word that excludes others. The statement that sound is impermanent, from the difference of sound, the difference of base, the difference of dharma, these two, understands it as like the difference of base, so it is a statement of dharma dependent on this. Impermanence is a difference of other dharmas besides sound, because it is understood in a way that excludes it from consciousness, so it is dependent on this, it is a word that does not exclude other dharmas. Because the word of dharma statement that depends on that meaning and the word of difference excluding others have the same meaning. Because the word of dharma with dharma statement that depends on that meaning and the two words of difference not excluding others have the same meaning. In short, regarding the classification of the conceptualization of what is grasped and what grasps, there is a general explanation and a separate explanation. First, in general, the confused consciousness that clings to the mixing of sound and meaning is the establisher of conceptualization. It has two types, namely conceptualizations that conform to meaning and conceptualizations that do not conform to meaning. Secondly, regarding (conceptualization), there are six aspects: essence, classification and their respective meanings, definite number, order, difference in form, and necessity. First, there exists the clinging to truth that clings to the truth of its object of focus, because it is the essence or definition of the conceptualization that is directly indicated here as what should be abandoned. Secondly, if we classify it, there are two types, namely the apprehended conceptualization of the obscuration of knowledge that becomes it and the grasping conceptualization. There are also two types of apprehended conceptualization, namely afflicted apprehended conceptualization and purified apprehended conceptualization. There is a difference between these two, because they are established respectively by clinging to the dharmas of the afflicted side and the purified side of the dharma that becomes their object of focus as the truth to be enjoyed. There is a difference between the dharmas of the afflicted side and the purified side, for example, suffering and origin are the former, and cessation and path are the latter. There are also two types of grasping conceptualization, namely the conceptualization of clinging to substance and the conceptualization of clinging to imputation. There is a difference between these two, because they are established in order by clinging to the clinging to substance and the clinging to imputation that become their object of focus as the truth of the enjoyer and the one who can enjoy. The apprehended conceptualization and the grasping