Tibetan
ཉིས་པ་ཐལ་འགྱུར་བའི་ལུགས་ཀྱི་དྲང་ངེས་འགྲེལ་ཚུལ་ཡོད་དེ། དགོངས་འགྲེལ་ལས་དངོས་སུ་གསུངས་པའི་འཁོར་ལོ་དང་བར་གཉིས་ལ་ངེས་དོན་གྱི་མདོས་ཁྱབ། དེས་ནས་དངོས་སུ་བཤད་པའི་འཁོར་ལོ་ཐ་མ་ལ་དྲང་དོན་གྱིས་མདོས་ཁྱབ་པར་བཞེད་པའི་ཕྱིར། ཤེས་རབ་སྙིང་པོ་ངེས་དོན་གྱི་མདོར་བཞེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེར་ཕུང་པོ་ལྔ་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པར་གསུངས་པ་ནི་དགག་བྱ་ལ་དོན་དམ་གྱི་ཁྱད་པར་དངོས་སུ་སྦྱར་བའི་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་ཡིན་པར་བཞེད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ། གཟུངས་རྒྱལ་ནས་འཁོར་ལོ་གསུམ་གྱི་ཐ་སྙད་དངོས་སུ་མ་གསུངས་ཀྱང་གདུལ་བྱ་བཀྲི་བའི་རིམ་པའི་དབང་དུ་བྱས་པའི་འཁོར་ལོ་གསུམ་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་རིམ་པ་དང་པོས་གདུལ་བྱའི་འཁོར་བ་ལ་ཡིད་འབྱུང་བའི་ཚུལ་བསྟན། བར་པས་ཟབ་མོའི་ལམ་ལ་ཁྲིད་པའི་ཚུལ་བསྟན། གསུམ་པས་ཟབ་པ་དང་རྒྱ་ཆེ་བའི་སྤྱོད་པ་གཉིས་ཀས་ཟུང་འབྲེལ་གྱི་སངས་རྒྱས་སྒྲུབ་པའི་ཚུལ་བསྟན་ཅིང་། དེ་ཡང་གདུལ་བྱ་རྒྱུད་གཅིག་ལམ་ལ་རིམ་གྱིས་འཁྲིད་པའ་ིདབང་དུ་མཛད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །༈ དེ་ལྟར་ཕྱག་འཚལ་བ་དང་བསྟོད་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་བསྟན་བཅོས་ཞེས་སོགས་ཀྱི་སྐབས་སུ་གཉིས། རྩོད་པ་དང་། དེའི་ལན་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། འདིར་རྩོད་མཁན་དངོས་སུ་མེད་ཀྱང་སློབ་དཔོན་གྱིས་དོགས་པ་བསུ་བའི་དབང་དུ་མཛད་དེ། རྗེ་བཙུན་གྱིས་མཆོད་བརྗོད་ཀྱི་སྐབས་སུ་གཞུང་གཞན་ནས་མཆོད་བརྗོད་ཀྱི་ཡུལ་དུ་སྨོས་པའི་སངས་རྒྱས་བྱང་སེམས་སོགས་ལ་བསྟོད་ཕྱག་དངོས་སུ་མཛད་པར་ཡུམ་མཁྱེན་པ་གསུམ་ལ་བསྟོད་ཕྱག་མཛད་པས། མཁྱེན་གསུམ་བརྗོད་བྱར་བྱེད་པའི་བསྟན་བཅོས་ཞིག་རྩོམ་མམ། དེ་རྩོམ་ན་ཡུལ་གཞིི་གཉེན་རྣམ་གསུམ་གཏན་ལ་མ་ཕབ་པར་ཡུམ་མཁྱེན་པ་གསུམ་གཏན་ལ་འབེབས་མི་ནུས་པས། གཞི་གཉེན་རྣམ་པ་གསུམ་གྱི་ནང་ནས་གཞི་ཁོ་ན་བརྗོད་བྱར་བྱེད་དམ། གཉེན་པོ་ཁོ་ན་བརྗོད་བྱར་བྱེད་དམ། རྣམ་པ་ཁོ་ན་བརྗོད་བྱར་བྱེད་བརྟག་གྲང་། དང་པོ་ལྟར་ན་མི་འཐད་དེ། ཆོས་མངོན་པ་དང་ཟློས་པའི་སྐྱོན་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དེར་ཐལ་ཆོས་མངོན་པ་ནས་གཞི་ཕུང་ཁམས་སོགས་གཏན་ལ་ཕབ་པ་ལས་ལྷག་འདིར་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལྟར་ན་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། གཉེན་པོ་ཁོ་ན་བརྗོད་དེ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་ཕྱོགས་མ་བསྟན་ན་གཉེན་པོ་རྣམས་སྤང་བྱ་གང་གི་གཉེན་པོ་ཡིན་པ་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ལྟར་ན་རྣམ་པ་གཞི་བཅས་སུ་སྟོན་ནམ། གཞི་མེད་དུ་སྟོན། དང་པོ་ལྟར་ན་མི་འཐད་དེ། མངོན་པ་དང་ཟློས་པའི་སྐྱོན་དེ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་གཉིས་པ་ལྟར་ནའང་མི་འཐད་དེ། མི་རྟག་པ་དང་བདག་མེད་པ་སོགས་རྣམ་པ་རྣམས་གཞི་གང་དང་འབྲེལ་བ་ཁོང་དུ་ཆུད་མི་ནུས་པས་བསྟན་བཅོས་བརྩམས་པ་དོན་མེད་དུ་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེ་ན། གཉིས་པ་ལན་ལ། ལན་དངོས་དང་། ཤེས་བྱེད་ཀྱི་ལུང་དགོས་པ་དང་། ལུང་གི་དོན་བཤད་པ་དང་། དོན་བསྡུ་བ་བཞིའོ། ། དང་པོ་ནི། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་གང་གི་ཕྱིར་ཞེས་སོགས་ཀྱིས་བསྟན་ཏེ། མངོན་རྟོགས་རྒྱན་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱིས་གཞི་གཉེན་རྣམས་རེ་རེ་ཁོ་ན་བརྗོད་བྱར་བསྡུས་པའི་སྒ་ོནས་སྐྱོན་མེད་དེ། ཁྱོད་ཀྱིས་གཞི་གཉེན་རྣམ་གསུམ་བརྗོད་བྱར་བྱེད་ཅིང་། དེ་ཡང་གཞི་གཉེན་རྣམ་པ་གསུམ་གས་མཁྱེན་གསུམ་མཚོན་པའི་ཚུལ་གྱིས་མཁྱེན་གསུམ་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་ཕྱིར། མཁྱེན་གསུམ་བརྗོད་བྱར་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡོད་དེ། འཕགས་བཞིའི་མངོན་རྟོགས་མཐའ་དག་གཏན་ལ་འབེབས་པར་བཞེད་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། མཁྱེན་གསུམ་གྱིས་འཕགས་བཞིའི་མངོན་མཐའ་དག་བསྡུས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ཤེས་བྱེད་ཀྱི་ལུང་འགོད་པ་ལ། ཡུམ་བར་མ་དང་བསྡུས་པའི་ཤེད་བྱེད་དང་རྒྱས་པའི་ཤེས་བྱེད་ཁ་འཕངས་པ་གསུམ། དང་པོ་ལ་མདོར་བསྟན་པ་དང་། རྒྱས་པར་བཤད་པ་གཉིས། དང་པོ་ནི། མཁྱེན་གསུམ་གྱིས་འཕགས་བཞིའི་མངོན་རྟོགས་མཐའ་དག་བསྡུས་ཏེ། རྒྱལ་བའི་ཡུམ་བར་མ་ལས། རབ་འབྱོར་ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་ཉིད་ནི་ཉན་ཐོས་དང་། ཞེས་པ་ནས། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ཡིན་ནོ། །ཞེས་པའི་བར་གསུངས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་རྒྱས་པར་བཤད་པ་ལ་གསུམ་ཡོད་དེ། གཞི་ཤེས་ཀྱིས་ཉན་རང་གི་མངོན་རྟོགས་བསྡུས་ཚུལ་དང་། ལམ་ཤེས་ཀྱིས་བྱང་སེམས་དང་། རྣམ་མཁྱེན་གྱིས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་མངོན་རྟོགས་བསྡུས་ཚུལ་གསུམ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གསུམ་ཡོད་དེ། དང་པོ་ནི བཅོམ་ལྡན་འདས་ཅིའི་སླད་དུ་ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་ཉིད་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ལགས། ཞེས་སོགས་དང་། གཉིས་པ་ནི། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཅིའི་སླད་དུ་ལམ་གྱི་རྣམ་པ་ཤེས་པ་ཉིད་བྱང་ཆུབ་སེམས་པ་རྣམས་ཀྱི་ལགས། ཞེས་སོགས་དང་། གསུམ་པ་ནི། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཅིའི་སླད་དུ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ལགས། ཞེས་སོགས་ཀྱིས་འཆད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་བསྡུས་པའ་ིཤེས་བྱེད་ཀྱང་ཡོད་དེ། དེ་ཉིད་ལས། ཉན་ཐོས་ཀྱི་ས་ལ་སློབ་པར་འདོད་པས་ཀྱང་ཤེར་ཕྱིན་ལ་བསླབ་པར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། གསུ
Chinese
第二，中观应成派的宗义有解释了义和不了义的方法。在《解深密经》中实际宣说的第二法轮和中间法轮，遍及了义。因此，他们认为实际宣说的最后法轮遍及不了义。《般若心经》被认为是了义经，因为其中宣说了五蕴自性空，这被认为是将胜义的差别实际应用于所破之上的如实之语。第二，虽然《持世经》中没有实际宣说三法轮的术语，但为了引导所化众生，宣说了三法轮。其第一个阶段显示了所化众生对轮回生厌离的方式；中间阶段显示了引导进入甚深道的方式；第三阶段显示了通过甚深和广大的行持相结合来成就佛果的方式。这也是为了逐步引导一个所化众生的相续进入道。总而言之，在“以礼敬和赞颂为先的论著”等章节中，分为两部分：辩论和对辩论的回答。第一部分是：虽然这里没有实际的辩论者，但导师为了引入疑问而这样做。至尊者在赞颂时，对其他经论中所说的赞颂对象——佛菩萨等进行了实际的赞颂和礼敬，而对三智母进行了赞颂和礼敬。那么，是否要创作一部以三智为主题的论著呢？如果要创作，那么在没有确定处、体、相三种的情况下，就无法确定三智母。那么，在处、体、相三种之中，是只以处为主题呢？还是只以体为主题呢？还是只以相为主题呢？如果是第一种情况，那是不合理的，因为有与《阿毗达磨》重复的过失。因为在那里，《阿毗达磨》已经确定了处、蕴、界等，而这里不会出现更多。如果是第二种情况，那也是不合理的，因为只说体，而不显示杂染方面，那么体作为所断的对治，就无法理解它是什么的对治。如果是第三种情况，那么是显示有处之相，还是显示无处之相？如果是第一种情况，那是不合理的，因为
English
Secondly, there is a way to explain the definitive and provisional meanings according to the system of the Prasangika school. The second and intermediate turnings of the wheel, which are actually taught in the Samdhinirmocana Sutra, are pervaded by definitive meaning. Therefore, they consider the final turning of the wheel, which is actually taught, to be pervaded by provisional meaning. The Heart Sutra is considered a sutra of definitive meaning, because it teaches that the five aggregates are empty of inherent existence, which is considered to be a literal statement that actually applies the distinction of ultimate truth to the object of negation. Secondly, although the term "three wheels" is not explicitly mentioned in the Dharanimudraka Sutra, the three wheels are taught in terms of the order of leading sentient beings. The first stage shows how sentient beings develop aversion to samsara; the intermediate stage shows how to lead them to the profound path; and the third stage shows how to achieve Buddhahood through the combination of profound and vast practices. This is also done to gradually lead a single stream of sentient beings onto the path. In short, in the sections such as "A treatise preceded by prostration and praise," there are two parts: debate and the answer to the debate. The first part is: Although there is no actual debater here, the teacher does so to introduce doubts. When the Lord praises, he actually praises and prostrates to the Buddhas and Bodhisattvas mentioned as objects of praise in other scriptures, but he praises and prostrates to the Three Wisdom Mothers. So, is he going to compose a treatise with the Three Wisdoms as the subject? If he is going to compose it, then without establishing the three aspects of object, basis, and attribute, he cannot establish the Three Wisdom Mothers. So, among the three aspects of object, basis, and attribute, does he only take the object as the subject? Or does he only take the basis as the subject? Or does he only take the attribute as the subject? If it is the first case, it is not reasonable, because there is the fault of repeating the Abhidharma. Because there, the Abhidharma has already established the objects, aggregates, elements, etc., and nothing more will arise here. If it is the second case, it is also not reasonable, because if only the basis is spoken of and the afflicted aspects are not shown, then the basis, as the antidote to be abandoned, will not be understood as the antidote to what. If it is the third case, then does he show the attribute with an object, or does he show the attribute without an object? If it is the first case, it is not reasonable, because
Chinese
因为会变成重复和赘述的过失，所以第二种说法也不合理。因为无法理解无常和无我等相与什么基础相关联，所以造论会变成无意义的过失。如果这样说，回答第二种说法。分为四个部分：真实回答、需要作为依据的教证、教证的意义解释和总结意义。第一部分，用“那不是，因为什么”等来表示。现观庄严，你将基础和道单独归纳为表达对象没有过失，因为你将基础和道三种归纳为表达对象。而且，这基础和道三种以象征三种智慧的方式来确定三种智慧。有确定三种智慧作为表达对象的理由，因为想要确定四种圣者的所有现观。普遍成立，因为三种智慧涵盖了四种圣者的所有现观。第二，引用作为依据的教证，有《中品般若经》、简略的依据和广大的依据三种。第一种分为简要指示和广说两种。第一种，三种智慧涵盖了四种圣者的所有现观。如《胜者之母中品般若经》中说：“善现，一切智性是声闻。”直到“是诸佛的。”第二，广说分为三种，即基础智涵盖声闻和独觉的现观的方式，道智涵盖菩萨的现观，以及一切种智涵盖佛陀的现观。有三种。第一种是“世尊，为什么一切智性是声闻和独觉的？”等等。第二种是“世尊，为什么道之相智是菩萨的？”等等。第三种是“世尊，为什么一切种相智是如来、阿罗汉、正等觉者的？”等等。第二，也有简略的依据，即在其中说：“想要在声闻地学习的人也应学习般若波罗蜜多。”第三
English
Because it would become the fault of repetition and redundancy, the second view is also unreasonable. Because one cannot understand which basis impermanence and selflessness, etc., are related to, composing treatises would become the fault of being meaningless. If you say so, the answer to the second is in four parts: the actual answer, the need for scriptural authority as evidence, the explanation of the meaning of the scripture, and the summary of the meaning. The first part is indicated by "That is not so, because of what," etc. Ornament for Clear Realization, you do not have faults from the perspective of summarizing each of the bases and paths as the object of expression, because you make the three bases and paths the object of expression. Moreover, these three bases and paths establish the three wisdoms in the manner of symbolizing the three wisdoms. There is a reason for establishing the three wisdoms as the object of expression, because you intend to establish all the clear realizations of the four noble ones. It is pervasive, because the three wisdoms encompass all the clear realizations of the four noble ones. Second, citing the scriptural authority as evidence, there are three: the Intermediate Mother, the abbreviated evidence, and the extensive evidence. The first has two parts: a brief indication and an extensive explanation. The first is that the three wisdoms encompass all the clear realizations of the four noble ones. As it says in the Intermediate Mother of the Victorious Ones: "Subhuti, the knowledge of all things is that of the Hearers," up to "is that of the Buddhas." Second, the extensive explanation has three parts: the way in which the base knowledge encompasses the clear realizations of the Hearers and Solitary Realizers, the path knowledge encompasses the Bodhisattvas, and the all-knowingness encompasses the clear realizations of the Buddhas. There are three. The first is "Bhagavan, for what reason is the knowledge of all things that of the Hearers and Solitary Realizers?" and so on. The second is "Bhagavan, for what reason is the knowledge of the aspects of the path that of the Bodhisattvas?" and so on. The third is "Bhagavan, for what reason is the knowledge of all aspects that of the Thus-Gone One, the Foe Destroyer, the Perfectly and Completely Awakened Buddhas?" and so on. Second, there is also an abbreviated evidence, namely, it says in that same text, "Those who wish to train in the Hearer's ground should also train in the Perfection of Wisdom." Third