Tibetan
་ལུང་བསྟན་པ། །འཆི་དང་སྐྱེ་དང་ཁྱད་པར་འཕགས། ། བདག་གཞན་ལ་སོགས་ལྟ་བུ་ཡིན། །ཞེས་བྱུང་། འདིར་དྲི་བ་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་བཞི་ཡོད་དེ། མགོ་གཅིག་ཏུ་ལུང་བསྟན་པར་བྱ་བ་དང་། རྣམ་པར་ཕྱེ་ནས་ལུང་བསྟན་པ་དང་། དྲི་བས་ལུང་བསྟན་པ་དང་། བཞག་པར་བྱ་བའི་དྲི་བ་དང་བཞི་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དང་པོ་ཡོད་དེ། སེམས་ཅན་འདི་རྣམས་འཆི་བར་འགྱུར་རམ་ཞེས་འདྲི་ན་འཆི་བར་འགྱུར་ཞེས་ལུང་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ཡོད་དེ། སེམས་ཅན་རྣམས་ཉོན་མོངས་ཀྱིས་སྐྱེའམ་ཞེ་ན་ཉོན་མོངས་ཅན་རྣམས་དེའི་དབང་གིས་སྐྱེའོ། །ཉོན་མོངས་སྤངས་པ་རྣམས་ནི་མི་སྐྱེ་ཞེས་རྣམ་པར་སྐྱེ་ནས་ལུང་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ཡོད་དེ། ཅི་མི་འདི་དམན་ནམ་ཁྱད་པར་འཕགས་ཞེས་འདྲི་ན། གང་ལ་ལྟོས་ཏེ་འདྲི་ཞེས་དྲིས་ནས་ལྷ་ལས་ལྟོས་ཏེ་ཟེར་ན་དམན་ལ། ངན་སོང་ལས་ལྟོས་ཏེ་ཟེར་ན་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་ཞེས་ལུང་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བཞི་པ་ཡོད་དེ། ཕུང་པོ་རྣམས་བདག་ལས་གཞན་ནམ་གཞན་མིན་ཞེས་སོགས་ཁྱད་གཞི་གང་ཟག་གི་བདག་ལ་བསམས་ནས་འདྲི་བའི་ཚེ་ལན་ལུང་མི་སྟོན་པར་བཞག་པར་བྱ་བ་ལྟ་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེར་ཐལ། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པས་དེར་གྲུབ་པའི་བདག་ནི་ཕུང་པོ་དང་གཅིག་དང་ཐ་དད་གང་དུའང་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར། ལྔ་པ་དུས་གསུམ་ལ་ཕྲ་རྒྱས་ལྡན་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་དབྱེ་བ་ལ། ཕྲ་རྒྱས་ཀྱི་དམིགས་ཡུལ། དུས་གསུམ་ལྡན་ཚུལ་ལམ་དེའི་རྣམ་གཞག་བསྟན་པ། སྤང་བྲལ་གྱིི་ཁྱད་པར་བཤད་པ། སེམས་ཀྱི་དམིགས་པ་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པ་དང་བཞི། དང་པོ་ལ། དམིགས་ཡུལ་ངེས་ཅན་གྱི་ཉོན་མོངས་དང་། ངེས་མེད་ཀྱི་ཉོན་མོངས་གཉིས། དང་པོ་ནི། འདས་དང་ཉེར་གནས་འདོད་ཆགས་དང་། ཁོང་ཁྲོ་ང་རྒྱལ་དག་གིས་ནི། །གང་ལ་དེ་སྐྱེས་མ་སྤངས་པའི། །དངོས་པོ་དེ་དང་ལྡན་པ་ཡིན། །ཡིད་ཀྱི་དེ་དག་མ་འོངས་པས། །ཀུན་དང་གཞན་གྱི་རང་དུས་པ། །མི་སྐྱེ་རྣམས་ཀྱི་ཐམས་ཅད་དང་། །ཞེས་བྱུང་། འདས་པ་དང་ད་ལྟ་བར་ཉེ་བར་གནས་པའི་འདོད་ཆགས་དང་ཁོང་ཁྲོ་དང་ང་རྒྱལ་དག་གིས་ནི་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་རང་གང་ལ། རང་ཉིད་སྐྱེས་ནས་མ་སྤངས་ཀྱི་བར་དུ་ཡུལ་འདོད་སོགས་དངོས་པོ་དེ་དང་དེ་རང་རྒྱུད་ལྡན་གྱི་གང་ཟག་དེ་ལ་ལྡན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། རང་གིས་མཚན་ཉིད་པའི་ཉོན་མོངས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་འཁོར་དུ་བྱུང་བའི་འདོད་ཆགས་ཁོང་ཁྲོ་ང་རྒྱལ་གསུམ་པོ་དེ་དག་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱིས་ཡུལ་མ་འོངས་པའི་དུས་གསུམ
Chinese
预言。死亡和出生以及卓越的差异。就像自我和他者等等。就这样说。这里的问题是，你有四个：一是总括性地预言，二是分别地预言，三是通过提问来预言，四是应该搁置的问题。第一种情况是，如果问这些众生是否会死亡，那么应该预言他们会死亡。第二种情况是，如果问众生是否因烦恼而生，那么应该分别预言说，有烦恼者受其支配而生，而断除烦恼者则不生。第三种情况是，如果问这个人是卑劣还是卓越，那么应该反问是相对于什么而言，如果说是相对于天神而言，那就是卑劣的，如果说是相对于恶道而言，那就是卓越的。第四种情况是，当思考蕴等是从我还是从非我等问题时，对于作为所依处的人的我进行提问时，就像不给予回答而应该搁置一样。原因在于，由于没有人的我，因此在那里成立的我与蕴既非一也非异。第五，从三时具有微细和粗大的方式进行区分时，有四点：微细和粗大的目标，三时具有的方式或其分类的阐述，断除与未断除的差别，以及心的目标的详细阐述。第一点，有两种：目标确定的烦恼和目标不确定的烦恼。第一种是：过去和接近存在的贪欲，以及愤怒和骄傲等，对于谁，它们产生且未舍弃，事物就与他相应。意识的那些未来，一切和他者的自身时，对于不生者的一切。就这样说。过去和现在接近存在的贪欲、愤怒和骄傲等，就法而言，你对于谁，自己产生后直到未舍弃之间，与境欲等事物相应的那个自身相续具有的人相应，因为是自己所定义的烦恼。意识的识蕴中产生的贪欲、愤怒、骄傲这三者，就法而言，你以未来三时为境。
English
Prophecy. Death and birth and excellent differences. Like self and other, etc. That's what it says. Here the question is, you have four: one is to prophesy in a summary way, two is to prophesy separately, three is to prophesy through questioning, and four is questions that should be set aside. The first case is, if you ask whether these beings will die, then it should be prophesied that they will die. The second case is, if you ask whether beings are born from afflictions, then it should be prophesied separately that those with afflictions are born under their control, while those who have abandoned afflictions are not born. The third case is, if you ask whether this person is inferior or excellent, then you should ask back in relation to what, if you say in relation to the gods, then it is inferior, if you say in relation to the evil realms, then it is excellent. The fourth case is, when thinking about whether the aggregates etc. are from self or from non-self etc., when questioning about the self of the person as the basis of the distinction, it is like not giving an answer and should be set aside. The reason is that since there is no self of the person, the self established there is neither one nor different from the aggregates. Fifth, when distinguishing from the way of having subtle and gross in the three times, there are four points: the object of subtle and gross, the way of having the three times or the explanation of its classification, the difference between abandonment and non-abandonment, and the detailed explanation of the object of the mind. The first point, there are two: afflictions with definite objects and afflictions with indefinite objects. The first is: past and near-present desire, and anger and pride, etc., for whom, they arise and are not abandoned, things are in accordance with him. Those future of consciousness, all and others' own time, for all of the unborn. That's what it says. Past and present near-present desire, anger and pride, etc., in terms of dharma, you for whom, after you arise until you have not abandoned, the person who has that self-continuum corresponding to the object of desire etc. corresponds, because it is the affliction defined by oneself. The three of desire, anger, and pride that arise in the consciousness aggregate of consciousness, in terms of dharma, you take the future three times as the object.
Tibetan
་པོ་ཀུན་དང་ལྡན་པར་བྱེད་དེ། ཡུལ་གང་ལ་དེ་སྐྱེས་ལ་མ་སྤངས་ཤིང་། ཡིད་ཀྱི་ཡུལ་ནི་དུས་གསུམ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཡིད་ལས་གཞན་པའི་དབང་ཤེས་དང་དེའི་འཁོར་གྱི་ཉོན་མོངས་རྣམས་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱིས་རང་དང་དུས་མཉམ་པའི་ཡུལ་དུས། སོ་སོ་ཁོ་ན་དང་ལྡན་པར་བྱེད་དེ། མ་འོངས་པས་མ་འོངས་པ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་ད་ལྟ་བ་དང་འདས་པ་ལའང་སོ་སོར་ལྡན་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར། མི་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ཅན་གྱི་མིང་ཅན་དབང་ཤེས་རྣམས་ཆོས་ཅན། ཡུལ་དུས་གསུམ་པའི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་དང་ལྡན་པར་བྱེད་དེ། ཡུལ་དེ་གསུམ་ལ་དམིགས་པས་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། ལྷག་མ་ཀུན་གྱིས་ཀུན་དང་ལྡན། །ཞེས་བྱུང་། དེ་དག་གི་ལྷག་མ་ལྟ་བ་དང་ཐེ་ཚོམ་དང་མ་རིག་པ་ཀུན་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་རང་ཡུལ་དུས་གསུམ་པའི་དངོས་པོ་ཀུན་དང་ལྡན་ཏེ། དེ་དག་སྐྱེས་ལ་མ་སྤངས་ཤིང་ཉོན་མོངས་སྤྱི་བ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ལ། དུས་གསུམ་རྫས་ཡོད་དུ་གྲུབ་ཚུལ། དུས་གསུམ་གྱི་འཇོག་ཚུལ། དེ་ལ་མདོ་སྡེ་པས་གཅོད་བྱེད་བརྗོད་པ། བྱེ་བྲག་སྨྲ་བས་ལན་བཏབ་ཚུལ་དང་བཞི། དང་པོ་ལ། ལུང་དང་རིགས་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་གཉིས། དང་པོ་ནི། དུས་རྣམས་ཀུན་ཏུ་ཡོད་བཤད་ཕྱིར། ཞེས་བྱུང་། དུས་གསུམ་པོ་ཆོས་ཅན། རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་རྫས་སུ་ཡོད་དེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དགེ་སློང་དག་གལ་ཏེ་འདས་པའི་གཟུགས་ཞིག་ཡོད་པར་མ་གྱུར་ན་ཞེས་སོགས་ཀྱིས་ཁྱོད་རྫས་ཡོད་དུ་བཤད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། གཉིས་ཀྱི་ཡུལ་ཡོད་ཕྱིར་འབྲས་ཕྱིར། །དེ་ཡོད་སྨྲ་བའི་ཕྱི་ཐམས་ཅད། །ཡོད་པར་སྨྲ་བར་འདོད་ཅེས་བྱུང་། ད་ལྟ་བར་མ་ཟད། འདས་མ་འོངས་གཉིས་ཆོས་ཅན། རྫས་སུ་ཡོད་དེ། ཁྱོད་གཉིས་ལ་དམིགས་པའི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་དངོས་པོ་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང་། འདས་པའི་ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་པ་ཡོད་པར་མཐོང་བའི་ཕྱིར། གཞི་ཐམས་ཅད་ཡོད་པར་སྨྲ་བས་དུས་གསུམ་རྫས་ཡོད་དུ་འདོད་དེ། དེ་རྫས་ཡོད་དུ་འདོད་པར་ཁ་ཆེ་བ་སྨྲ་བའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། དེ་དག །རྣམ་བཞི་དངོས་དང་མཚན་ཉིད་དང་། །གནས་སྐབས་གཞན་གཞན་འགྱུར་ཞེས་བྱ། གསུམ་པ་བཟང་སྟེ་བྱ་བ་ཡིས། །དུས་རྣམས་རྣམ་གཞག་ཅེས་བྱུང་། ཡོད་སྨྲའི་ལུགས་ལ་དེ་དག་ཀྱང་རྣམ་པ་བཞིར་འདོད་ཚུལ་ཡོད་དེ། དངོས་པོ་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་མཚན་ཉིད་དང་། གནས་སྐབས་དང་། སྔ་ཕྱི་གཞན་དང་གཞན་དུ་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བར་སྨྲ་བ་བཞི་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དང་པོ་ནི་བཙུན་པ་ཆོས་སྐྱོབ་ཀྱི་ལུགས་ཡིན་
Chinese
能令具足一切所缘，于何处生即不舍离。以意识之境乃是三时故。意识之外的根识及其眷属烦恼，法性为：您能令与自己同时之境，唯独各自具足，以未来与未来，如是现在与过去亦各自具足之故。不生之法性的名相根识等，法性为：能令具足三时之事物一切，以缘彼三境而显现趋向之故。第二，余者皆与一切具。如是说。彼等之余者，见、疑、无明一切，法性为：您自与三时之事物一切具足，以彼等生而不舍，且是名为烦恼总聚之故。第三，三时成立为实有之理。三时之安立。于此，经部师说破立，及毗婆沙师回答之理等四。第一，经与理之立宗二。第一，说一切时皆有故。如是说。三时者，法性为：于一切形相皆实有，以薄伽梵说：诸比丘，若过去之色非有等，说您是实有之故。第二，以二者之境有故，以果故。彼有说者之外一切，欲说为有。如是说。不唯现在，过去未来二者，法性为：是实有，以您二者所缘之识的境事物有之故，及见过去之业生果之故。一切有部欲说三时为实有，以彼欲说为实有，是迦湿弥罗人说之故。第二，彼等，四相，事物与体性与，阶段他异转变。第三善，以事业，安立诸时。如是说。有部之宗，彼等亦有作四种想之理，事物转变为他者，如是体性与，阶段与，先后他与他转变，有说此四者之故。第一是尊者法救之宗
English
It enables to possess all objects of focus, and does not abandon where it is born. Because the object of consciousness is the three times. The root consciousness other than consciousness and the afflictions of its retinue, the dharma nature is: You can make the realm of time that is simultaneous with yourself, only each is complete, because the future is with the future, and so the present and the past are also complete. The name root consciousness etc. of the nature of non-birth, the dharma nature is: It can make all things of the three times complete, because it is manifested and tends to focus on those three realms. Second, the rest are all complete with everything. It is said like this. The rest of them, all views, doubts, and ignorance, the dharma nature is: You are complete with all things of the three times, because they are born and not abandoned, and are called the general collection of afflictions. Third, the reason why the three times are established as real. The establishment of the three times. Here, the Sutra masters say the breaking and establishing, and the reason why the Vaibhashika masters answer, etc. First, there are two proofs of scripture and reason. First, it is said that all times exist. It is said like this. The three times, the dharma nature is: In all forms, they are real, because the Bhagavan said: Monks, if the past form does not exist, etc., it is said that you are real. Second, because there is a realm of two, because of the result. All those who say that they exist want to say that they exist. It is said like this. Not only the present, but the past and future are both, the dharma nature is: It is real, because there is an object of consciousness that is focused on you two, and because the past karma is seen to produce results. The Sarvastivadins want to say that the three times are real, because they want to say that they are real, which is what the Kashmiris say. Second, they, the four aspects, things and nature, stages change differently. The third is good, with deeds, establish all times. It is said like this. According to the Sarvastivada school, there is also a reason to think of them as four kinds, things change into others, such as nature, stages, and before and after, others and others change, because there are four who say this. The first is the school of Venerable Dharmatrāta.