Tibetan
་ཚུལ་ཁྲིམས་སོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། འདི་ལ་སྟག་ཚང་ལོ་ཙཱ་བས་འདི་བའི་ལེགས་སྨོན་དང་འཇིགས་སྐྱོབ་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་གཉིས་མཚན་ཉིད་དེ་ཡིན་ཀྱང་སོ་ཐར་གྱི་སྡོམ་པ་མིན་པའི་སྐྱོན་བསྟན་པ་ཙམ་མ་གཏོགས་དེ་བཞིན་དུ་འདོད། མཁས་པ་ཁ་ཅིག་ངེས་འབྱུང་གི་བསམ་པས་ཟིན་པའི་འདོད་པའི་སས་བསྡུས་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དེ། སོ་ཐར་གྱི་སྡོམ་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་འདོད་དོ། །དེ་ལྟར་ན་བྱེ་སྨྲའི་ལུགས་ལ་དགེ་སློང་གི་སྡོམ་པ་ནི་སྤོང་བདུན་འཁོར་བཅས་ཀྱིས་བསྡུས་ཀྱང་གྲངས་མང་བའི་སྐྱོན་མེད་དེ། ལྷག་མ་སོགས་གཞན་སྤོང་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས་རྣམས་ཀྱང་བདུན་ཅི་རིགས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འདིར་ལུས་ངག་གི་སྤང་བྱ་བདུན་སྤོང་བ་གཙོ་ཆེ་བས་གཞན་རྣམས་དེ་དག་གི་ཡན་ལག་ཏུ་སྲུང་བར་བྱེད་པ་སྟེ་དེ་དག་ལ་མ་གཏོགས་པའི་ཟུར་པ་མིན་ནོ། །དེས་ན་དགེ་སློང་གི་སྡོམ་པ་ནི་སྤོང་བདུན་འཁོར་བཅས་ཀྱིས་བསྡུས་ཀྱང་། སྤང་བྱའི་གྲངས་ཀྱི་ལྡོག་ཆ་ནས་ཉིས་བརྒྱ་སོགས་གྲངས་མང་པོ་ཁས་བླངས་པ་ལ་འགལ་བ་མེད་དེ། ཉིན་ཞག་རེ་རེ་ལ་བལྟོས་པའི་དགེ་སློང་གི་སྡོམ་པའི་དབྱེ་ཆ་མང་དུ་ཡོད་ཀྱང་མི་འགལ་བ་བཞིན་ནོ། །རྩ་བཞི་སྲུང་པར་ཁས་བླངས་པའི་སྒོ་ནས་ལྷག་མ་སོགས་གཞན་སྤོང་བར་ཁས་བླངས་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱང་སྡོམ་པར་འགྱུར་གྱི། རྩ་བཞི་སྲུང་བའི་སྡོམ་པ་ལ་མ་བལྟོས་པར་དེ་རྣམས་རང་སྟོབས་ཀྱིས་སྡོམ་པར་མི་འགྱུར་རོ། །འདིར་ལུས་ངག་གི་མི་དགེ་བ་བདུན་སྤོང་བའི་སྤོང་བདུན་གྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་དེ་གཟུགས་ཅན་དུ་འདོད་པ་ནི་ལྷག་མ་ནས་ཉེས་བྱས་ཀྱི་བར་གྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཐམས་ཅད་གཟུགས་ཅན་དུ་འདོད་དགོས་པའི་དོན་ཏེ། དགེ་སློང་གི་སྤང་བྱ་ཉིས་བརྒྱ་ལྔ་བཅུ་རྩ་གསུམ་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ལུས་ངག་གི་ལས་ཅི་རིགས་པར་འདུ་བའི་ཕྱིར། དེས་ན་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ཚུལ་འཆལ་གཉིས་ཀའང་གཟུགས་ཅན་དུ་བཞེད་ཅིང་། ཚུལ་འཆལ་ནི་མི་དགེ་བའི་གཟུགས་ཡིན་ཏེ། མཛོད་ལས། འཆལ་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས་མི་དགེའི་གཟུགས། །དེ་སྤོང་ཚུལ་ཁྲིམས་རྣམ་གཉིས་སོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །གཞན་ཡང་། འདུལ་བ་རྒྱ་མཚོའི་སྙིང་པོ་ལས། བརྒྱད་སྤོང་བསྙེན་གནས་སྡོམ་པའོ། །ཞེས་དང་། ལྔ་སྤོང་བ། དགེ་བསྙེན་གྱི་ནི་སྡོམ་པའོ། །ཞེས་དང་། བཅུ་སྤོང་དགེ་ཚུལ་སྡོམ་པའོ། །ཞེས་དང་། ཆོས་དྲུག་སྤོང་བའི་སྡོམ་པ་ནི། དགེ་སློབ་མ་ཡི་སྡོམ་པ་ཡིན། ཞེས་གསུངས་ནས། དགེ་སློང་མའི་སྐབས་སུ་སུམ་བརྒྱ་དྲུག་ཅུ་རྩ་བཞིའི་སྤང་བྱ་སྤོང་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་། དགེ་སློང་
Chinese
说这是戒律。对此，扎擦瓦译师认为，这种利益期望和恐惧救护的戒律虽然是体性的，但仅仅指出了它不是别解脱戒的过失，同样地认可它。一些智者认为，以出离心所摄持的欲界所包含的戒律，是别解脱戒的体性。这样一来，按照有部宗的观点，比丘的戒律虽然以包括抛弃七事及其眷属来概括，也没有数量多的过失，因为其余抛弃的戒律也分别被七事所概括。这里主要的是抛弃身语的七种应抛弃之物，因此其余的作为它们的支分来守护，也就是说，不是除了它们之外的额外部分。因此，比丘的戒律虽然以包括抛弃七事及其眷属来概括，但是从应抛弃之物的数量的角度来说，承认二百等许多数量也没有矛盾，就像对于每天的比丘戒的分类有很多也不矛盾一样。通过承诺守护四根本，也承诺抛弃其余等，这样的戒律也会成为戒律，如果不依赖于守护四根本的戒律，那么它们自身的力量不会成为戒律。这里认为抛弃身语的七种不善的抛弃七事的戒律是有形的，这意味着从剩余到恶作的所有戒律都必须认为是有形的，因为比丘的应抛弃之物二百五十三种也都包含在身语的各种行为中。因此，认为戒律和破戒两者都是有形的，破戒是不善的有形，如《俱舍论》中说：“破戒之戒是不善之形，抛弃它即是二种戒律。”此外，《律海心要》中说：“抛弃八者是近住戒。”又说：“抛弃五者，是居士之戒。”又说：“抛弃十者，是沙弥之戒。”又说：“抛弃六法的戒律，是式叉摩那的戒律。”这样说了之后，在比丘尼的情况下，三百六十四种应抛弃之物抛弃的戒律，以及比丘
English
It is said that this is discipline. Regarding this, Lotsāwa Tagtsang considers that although the discipline of expecting benefits and protecting from fear is of the nature of vows of individual liberation, it only points out the fault of not being vows of individual liberation, and similarly acknowledges it. Some scholars consider that the discipline included in the realm of desire, which is grasped by the thought of renunciation, is the nature of vows of individual liberation. In that case, according to the Vaibhāṣika school, although the vows of a monk are summarized by including the abandonment of seven things and their retinue, there is no fault of having a large number, because the remaining disciplines of abandonment are also summarized by the seven things as appropriate. Here, the main thing is to abandon the seven things to be abandoned by body and speech, so the others are protected as branches of them, that is, they are not extra parts other than them. Therefore, although the vows of a monk are summarized by including the abandonment of seven things and their retinue, there is no contradiction in acknowledging many numbers such as two hundred from the perspective of the number of things to be abandoned, just as there is no contradiction in having many classifications of the monk's vows for each day. By promising to protect the four roots, one also promises to abandon the rest, etc., such discipline will also become discipline, but if one does not rely on the discipline of protecting the four roots, then their own power will not become discipline. Here, considering the discipline of abandoning the seven things, which abandons the seven non-virtues of body and speech, to be form, means that all the disciplines from the remainder to the misdeeds must be considered to be form, because all two hundred and fifty-three things to be abandoned by a monk are also included in the various actions of body and speech. Therefore, it is considered that both discipline and indiscipline are form, and indiscipline is the form of non-virtue, as it is said in the Abhidharmakośa: "The discipline of indiscipline is the form of non-virtue, abandoning it is the two kinds of discipline." Furthermore, in the Essence of the Ocean of Vinaya, it says: "Abandoning eight is the vow of lay devotee." And it says: "Abandoning five, is the vow of a lay person." And it says: "Abandoning ten, is the vow of a novice monk." And it says: "The discipline of abandoning six dharmas, is the discipline of a śikṣamāṇā." After saying this, in the case of a nun, the discipline of abandoning three hundred and sixty-four things to be abandoned, and the monk