Tibetan
་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་བདག་ཐ་སྙད་དུ་སྐྱེ་ཚུལ་ཡོད་དེ། འགྲོ་བ་རྣམས་དམིགས་པའི་གཞི་ང་ལ་རྟག་ཏུ་དམིགས་ནས་ངར་འཛིན་པའི་བློ་རབ་ཏུ་འབྱུང་ཞིང་། ནང་དང་ཕྱི་རོལ་ཏུ་བདག་དེ་ཡི་ལོངས་སྤྱད་བྱ་བདག་གི་བ་གང་ཡིན་བ་དེར་ང་ཡི་བར་འཛིན་པའི་བློ་འབྱུང་བའི་བདག་དེ་ནི། མ་བརྟགས་པའི་གྲགས་པའི་ངོ་བོར་གཏི་མུག་སྟེ་མི་ཤེས་པ་ལས་གྲུབ་པ་ཡིན་པར་འཇོག་གི་རང་གིི་ངོ་བོས་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། ཤེས་བྱ་ཆོས་ཅན། བདག་གི་བ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བདག་རང་བཞིན་གྱིས་མེད་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་བྱེད་པ་པོ་རྫ་མཁན་མེད་པར་བྱ་བའི་ལས་རྫ་བུམ་མེད་པ་དེའི་ཕྱིར། བདག་དང་བདག་གི་བ་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་བར་ལྟ་ཞིང་གོམས་པར་བྱེད་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་དེ་ཆོས་ཅན། འཁོར་བ་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བར་འགྱུར་ཏེ། འཁོར་བའི་རྩ་བར་གྱུར་པའི་བདག་འཛིན་གྱི་ཞེན་ཡུལ་མེད་པར་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའ་ཕྱིར་ཏེ། བདག་དང་བདག་གི་བ་རང་བཞིན་མེད་པ་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པ་དེའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ལ་གསུམ། སྣམ་བུ་སོགས་ཀྱི་དངོས་པོ་ལ་བསྒྲེ་བ། རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་དངོས་པོ་ལ་བསྒྲེ་བ། དེ་ལ་རྩོད་པ་སྦོང་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཤིང་ལ་རྣམ་པར་དཔྱད་པའི་ཚུལ་དེ་དངོས་པོ་གཞན་ལ་སྦྱར་བར་བྱ་རིགས་ཏེ། དེ་ཡང་བུམ་པ་དང་། སྣམ་བུ་དང་རེ་ལྡེ་དང་། དམག་དང་། ནགས་ཚལ་དང་ཕྲེང་བ་དང་། ལྗོན་ཤིང་དང་། ཁང་ཁྱིམ་དང་། ཤིང་རྟ་ཕྲན་དང་། འགྲོན་གནས་ལ་སོགས་པའི་དངོས་རྣམས་གང་དག་ཡོད་པ་རྣམས་ནི་ཤིང་རྟ་ལྟར་བཏགས་དོན་རྣམ་པ་བདུན་དུ་བཙལ་བའི་ཚེ་མི་རྙེད་ཀྱང་མ་དཔྱད་པར་འཇིག་རྟེན་གྲགས་པའི་སྒོ་ནས་འཇོག་པ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་དེ་ལྟ་བུའི་དངོས་པོ་གང་དག་ལ་མིང་དང་བརྡ་དང་ཐ་སྙད་ཅི་འདྲ་བ་གང་དང་གང་གིས་སྐྱེ་བོ་འདི་ཡིས་བསྙད་པ་དེ་རྣམས་ཀྱང་ཤིང་རྟ་ལྟར་རྟོགས་པར་བྱ་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ན། ཐུབ་པའི་དབང་པོ་དེ་ནི་འཇིག་རྟེན་དང་ལྷན་ཅིག་འཇིག་རྟེན་དང་མི་མཐུན་པའི་རྩོད་པ་མི་མཛད་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ཡང་དཀོན་བརྩེགས་ལས། འཇིག་རྟེན་ང་དང་ལྷན་ཅིག་རྩོད་ཀྱི། ང་ནི་འཇིག་རྟེན་དང་མི་རྩོད་དོ། །ཞེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འཇིག་རྟེན་པས་དངོས་པོ་གང་ལ་ཐ་སྙད་ཇི་ལྟར་འདོགས་ཚུལ་ཡོད་དེ། མཚོན་ན་བུམ་པ་ཡན་ལག་ཅན་དང་། གྱོ་མོ་སོགས་དེའི་ཡན་ལག །བུམ་པ་ཡོན་ཏན་ཅན་སྔོ་བསངས་སོགས་དེའི་ཡོན་ཏན། འདོད་ཆགས་ཀྱི་རྟེན་གང་ཟག་ནི་ཆགས་པ་པོ་དང་དེ
Chinese
成为境的“我”在名言中产生的方式是：众生恒常执取以我为所缘境的“我”，由此生起强烈的我执。在内在外在，凡是属于我的受用之物，都会生起执着为“我”的念头。这个“我”实际上是未经过详细观察的世俗共许，是愚昧无知的产物，并非由其自身本性所成立。第二点是：所知法，具有自性的“我的”是不存在的，因为“我”本身就不存在自性。这是周遍的，就像没有陶匠就没有陶器一样。如果瑜伽行者观察并习惯于“我”和“我的”在自性上是空性的，那么他将从轮回中解脱，因为他现量证悟了轮回的根本——我执的对境是空性的，即现量证悟了“我”和“我的”没有自性。第三部分分为三点：与氆氇等事物进行比较，与因果事物进行比较，以及驳斥对此的辩论。第一点是：对木头进行分析的方法也应该应用于其他事物。也就是说，对于瓶子、氆氇、帐篷、军队、森林、花环、树木、房屋、小车和旅店等事物，如果在像分析车一样进行七相推理时找不到，但未经分析就按照世俗共许来安立。同样，对于这些事物，人们用什么样的名称、术语和概念来称呼它们，也应该像分析车一样去理解。因为，能仁之王曾说过，他不与世间争论，不与世间相违。如《宝积经》中说：“世间与我共诤，我与世间不诤。”世间人如何给事物安立名称呢？例如，瓶子有支分，碎片等是它的支分；瓶子有功德，青蓝色等是它的功德；贪欲的所依补特伽罗是贪著者，以及他
English
The way the "I" that has become an object arises in name is: Sentient beings constantly fixate on the "I" with me as the object of focus, and from this arises a strong clinging to self. Inwardly and outwardly, whatever is the object of enjoyment that belongs to that self, the thought of clinging to it as "mine" arises. That self is actually an unexamined worldly convention, a product of ignorance, and is not established by its own nature. The second point is: Knowable things, the "mine" that has its own nature does not exist, because the "I" itself does not exist in its own nature. This is pervasive, just as without a potter there is no pottery. If a yogi observes and becomes accustomed to the emptiness of "I" and "mine" in their own nature, then he will be liberated from samsara, because he directly realizes that the object of clinging to self, which is the root of samsara, is empty, that is, he directly realizes that "I" and "mine" have no self-nature. The third part is divided into three points: comparing with things like phelma, comparing with cause and effect things, and refuting the debate on this. The first point is: The method of analyzing wood should also be applied to other things. That is to say, for things like bottles, phelma, tents, armies, forests, garlands, trees, houses, small carts, and inns, if they are not found when searching in seven ways like analyzing a cart, but are established according to worldly convention without analysis. Similarly, for these things, what kind of names, terms, and concepts people use to call them, should also be understood like analyzing a cart. Because, the King of Sages has said that he does not argue with the world, and does not contradict the world. As it says in the Ratnakuta Sutra: "The world argues with me, but I do not argue with the world." How do worldly people establish names for things? For example, a bottle has parts, fragments etc. are its parts; a bottle has qualities, blue etc. are its qualities; the person who is the basis of desire is the desirer, and he
Tibetan
ས་ཡུལ་གང་ལ་ལྷག་པར་སྲེད་པ་ནི་འདོད་ཆགས་དང་། བུམ་པ་ནི་མཚན་གཞི་འམ་མཚོན་བྱ། ལྟོ་ལྡིར་བ་སོགས་ནི་མཚན་ཉིད་དང་། མེ་སྲེག་བྱེད་དང་བུད་ཤིང་བསྲེག་བྱ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཡན་ལག་ལ་བརྟེན་ནས་ཡན་ལག་ཅན་དང་ཡན་ལག་ཅན་ལ་བརྟེན་ནས་ཡན་ལག་ཏུ་འདོགས་པ་ཡིན་པས་དོན་དེ་དག་གི་ཡོད་ཚུལ་དེ་རྣམས་ཤིང་རྟའི་རྣམ་པར་དཔྱད་པར་སྔར་བྱས་པ་ལྟར་གྱིས་རྣམ་པ་བདུན་དུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཞིང་། རྣམ་དཔྱད་བྱེད་པ་དེ་ལས་གཞན་དུ་གྱུར་པར་འཇིག་རྟེན་གྲགས་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཡོད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གཉིས་པ་ནི། ཡན་ལག་ཅན་དང་ཡན་ལག་ཕན་ཚུན་ལྟོས་ནས་གྲུབ་པར་མ་ཟད། རྒྱུ་འབྲས་ཀྱང་ཕན་ཚུན་ལྟོས་ནས་གྲུབ་པ་ཡིན་པར་ཐལ། ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་རྒྱུ་ཡིས་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་འབྲས་བུ་དེ་སྐྱེད་པ་དེ་ལྟ་ན་སྐྱེད་བྱེད་དེ་རྒྱུ་ཡིན་ཞིང་ལྟོས་ནས་གྲུབ་ལ། གལ་ཏེ་འབྲས་བུ་མི་བསྐྱེད་ན་ནི་སྐྱེད་པ་དེ་མེད་པས་འབྲས་བུ་དེ་རྒྱུ་མེད་པ་ཅན་དུ་འགྱུར་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འབྲས་བུ་ཡང་ནི་རྒྱུ་ཡོད་པར་གྱུར་ན་དེ་ལས་ལྟོས་ནས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་དེ་ཡི་ཕྱིར། རྒྱུ་གང་ལས་འབྲས་བུ་གང་ཞིག་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བ། དེ་གཉིས་གང་ཞིག་ལས་སྔར་རྒྱུ་གང་ཞིག་གམ་འབྲས་བུ་གང་འགྱུར་སྨྲོས་ཤིག །དེ་ལ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་ལ་རྒྱུ་སྔ་དགོས་པ་མི་འཐད་དེ། རྒྱུའི་དུས་སུ་དེའི་ལྟོས་བྱ་འབྲས་བུ་ཡང་ཡོད་དགོས་པར་ཐལ་པའི་ཕྱིར། འབྲས་བུ་སྔ་མ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། འབྲས་བུ་རྒྱུ་མེད་དུ་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་རྒྱུ་ཡིས་རང་བཞིན་གྱིས་སྐྱེད་པར་བྱེད་ན། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཕྲད་ནས་སམ་མ་ཕྲད་པར་སྐྱེད་པར་བྱེད། དེ་ལ་གལ་ཏེ་ཁྱོད་ཀྱི་ལྟར་རྒྱུ་ཡིས་འབྲས་བུ་དང་ལྷན་ཅིག་ཕྲད་ནས་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པར་བྱེད་ན་དེ་ཡི་ཚེ། རྒྱུ་འབྲས་དེ་དག་ནུས་པ་གཅིག་ཡིན་པར་ཐལ། དམ་བཅའ་འཐད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་བསྐྱེད་བྱའི་འབྲས་བུ་གཉིས་ཐ་དད་མེད་པའི་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་བར་ཐལ། འདོད་པ་དེའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལྟར་ན་ནི་འབྲས་བུའི་རྒྱུ་འདི་ནི་དེའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་པ་རྣམས་དང་སྐྱེད་བྱེད་ཡིན་མིན་ཁྱད་པར་མེད་པར་འགྱུར་བར་ཐལ། རྒྱུ་འབྲས་སོ་སོར་མ་ཕྲད་པར་རང་བཞིན་གྱིས་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར། རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པའི་རྒྱུས་འབྲས་བུ་མི་སྐྱེད་པར་ཐལ། བསྐྱེད་བྱ་སྐྱེད་བྱེད་ལ་ཕྲད་མ་ཕྲད་ཀྱི་རྟོག་པ་གཉིས་པོ་འདི་དག་སྤངས་ནས་དེ་མ་གཏོགས་པའི་རྟོག་པ་གསུམ་པ་གཞན་ཡང་ཡོད་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར
Chinese
对于任何地方特别贪恋就是贪欲，瓶子是名称的基础或象征，肚子胀大等是性质，烧火者和被烧的木柴等是依靠支分而有支分者，依靠有支分者而有支分，因此那些事物的存在方式，就像以前分析车子的方式一样，并不是以七种方式存在。由于进行分析的那个（方式）之外，以世间共称的名称而存在。第二点是，有支分者和支分互相依赖而成立，而且，因和果也互相依赖而成立。如果问：如何成立呢？如果因产生了果，那么产生者就是因，并且是依赖而成立的。如果因不产生果，那么产生就不存在，因此果就变成了无因。如果果存在因，那么它就依赖于因而产生。从哪个因产生哪个果呢？在这两者中，请说哪个因或果先产生？对于自性成立的事物来说，因必须先存在是不合理的，因为在因存在的时候，它的依赖对象——果也必须存在。果先于因是不合理的，因为那样果就变成了无因。如果因以自性产生果，那么因和果是相遇后产生，还是不相遇而产生？如果按照你的观点，因和果相遇后产生果，那么，因和果的能力就变成了一个。因为这个承诺是合理的。如果承认，那么产生者的因和被产生者的果就变成了无差别的同一个。因为承认了这一点。如果按照第二种情况（不相遇），那么果的因就和不是它的因以及是否是产生者没有差别了。因为因和果没有分别相遇而自性产生。自性成立的因不产生果。因为舍弃了产生者和被产生者相遇或不相遇的两种分别，除此之外不可能有第三种分别。
English
Attachment is the particular craving for any place, a pot is the basis or symbol of a name, bloating of the stomach etc. are characteristics, and a fire maker and firewood to be burned etc. are dependent on parts to have a whole, and dependent on the whole to have parts. Therefore, the way those things exist is not in seven ways, as was done before in analyzing a chariot. Because it exists by way of worldly convention, other than that which is analyzed. Secondly, not only do the whole and the parts depend on each other to be established, but also cause and effect depend on each other to be established. How so? If the cause produces the effect, then the producer is the cause and is established dependently. If the cause does not produce the effect, then there is no production, and the effect becomes causeless. If the effect has a cause, then it arises in dependence on that cause. From which cause does which effect arise? Tell me, which of the two, cause or effect, arises first? It is unreasonable for a cause to be prior for that which is established by its own nature, because at the time of the cause, its object of dependence, the effect, must also exist. An earlier effect is unreasonable, because the effect would be causeless. If the cause produces the effect by its own nature, does the cause produce the effect by meeting with the effect or without meeting? If, according to your view, the cause produces the effect by meeting with the effect, then the cause and effect have the same power, because that commitment is reasonable. If you admit it, then the producing cause and the produced effect become one without difference, because of that admission. According to the second case (not meeting), then the cause of the effect becomes no different from those that are not its cause and whether or not they are producers, because cause and effect arise by their own nature without meeting separately. A cause established by its own nature does not produce an effect, because having abandoned these two distinctions of meeting or not meeting of the producer and the produced, there is no other third distinction.