Tibetan
དབུ་མ་ལ་འཇུག་པའི་དགོངས་པ་ཡང་གསལ་སྒྲོན་མེ་ཞེས་བྱ་བ་ཚིག་འགྲེལ་སྤྱི་དོན་མཐའ་དཔྱོད་ཟུང་འབྲེལ། དབུ་མ་ལ་འཇུག་པའི་དགོངས་པ་ཡང་གསལ་སྒྲོན་མེ་ཞེས་བྱ་བ་ཚིག་འགྲེལ་སྤྱི་དོན་མཐའ་དཔྱོད་ཟུང་འབྲེལ། དབུ་མ་ལ་འཇུག་པའི་དགོངས་པ་ཡང་གསལ་སྒྲོན་མེ་ཞེས་བྱ་བ་ཚིག་འགྲེལ་སྤྱི་དོན་མཐའ་དཔྱོད་ཟུང་འབྲེལ་དུ་བཤད་པ་བཞུགས། ན་མོ་གུ་རུ་མཉྫུ་གྷོ་ཥཱ་ཡ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ས་བོན་ནུས་ལྡན་སྟོང་ཉིད་ལུས་ཕྲའི་མངལ་ཡངས་པོར། །སྦྲུམ་པའི་རྒྱུ་ལས་ཚོགས་གཉིས་གོམས་པའི་ཡན་ལག་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ན། །སྒྲིབ་གཉིས་རུས་པའི་དྲ་བས་དམ་འཁྱུད་འཁོར་བའི་སྒོ་ལས་ངེས་ཐར་ནས། །གཏན་བདེའི་དཔལ་ལ་འདོད་རྒུར་སྤྱོད་མཛད་ཟླ་མེད་སྟོན་པ་མཆོག་གིས་སྐྱོངས། །རིང་མོ་ཉིད་ནས་སྤངས་རྟོགས་ཆ་ཤས་ཀུན། །ཡོངས་སུ་རྫོགས་ཀྱང་ཚེས་པའི་ཟླ་བ་བཞིན། །བྱང་ཆུབ་སྤྱོད་པའི་མཁའ་ལ་རོལ་པ་ཅན། །རྒྱལ་ཚབ་འཇམ་པའི་དབྱངས་ལ་གུས་ཕྱག་འཚལ། །མཐའ་བྲལ་ལྟ་བའི་ས་འཛིན་རྩེར་གནས་ཏེ། །རྟེན་འབྲེལ་སྟོང་བའི་ང་རོ་ཆེར་བསྒྲགས་པས། །དངོས་འཛིན་རི་སུལ་གནས་བཅས་རི་དྭགས་ཚོགས། །སྐྲག་མཛད་ཀླུ་སྒྲུབ་སྨྲ་བའི་སེང་གེ་རྒྱལ། །སངས་རྒྱས་གཉིས་པའི་དགོངས་པ་ཇི་ལྟ་བར། །འགྲེལ་ལ་འགྲན་པའི་ཟླ་བྲལ་འཕགས་པ་ལྷ། །གྲུབ་མཆོག་སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་དང་ཟླ་བ་གྲགས། །ཞི་བ་ལྷ་དང་བཅས་པའི་ཞབས་ལ་འདུད། །ཆོས་ཀུན་བདེན་པའི་རང་བཞིིན་བྲལ་ཡང་ཐ་སྙད་བྱ་བྱེད་ཆེས་འཐད་པའི། །རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་འབྱུང་ཀུནྡའི་ཚལ་རྣམས་རྟག་ཆད་ལྟ་བའི་ཚ་གདུངས་ཀྱིས། །ཅུང་ཟད་ཟུམ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་ཚེ་ལེགས་བཤད་འོད་དཀར་དཀྱིལ་འཁོར་ཅན། །ཉེ་བར་དྲངས་ནས་ཆེས་ཆེར་འཛུམ་མཛད་ཀུན་མཁྱེན་བླ་མ་ཙོང་ཁ་བ། །མགོན་དེའི་སྲས་ཀྱི་ཐུ་བོ་རྣམ་གཉིས་དང་། །རིགས་པའི་དབང་ཕྱུག་རྗེ་བཙུན་བསྟན་དར་སོགས། །དངོས་བརྒྱུད་ཡོངས་འཛིན་རྣམས་ལ་གུས་བཏུད་ནས། །དབུ་མ་འཇུག་པའི་དགོངས་པ་ཡང་གསལ་འབྲི། ། དེ་ལ་འདིར་རྗེ་བླ་མའི་དགོངས་པ་དང་མཐུན་པར་བསྟན་བཅོས་ཆེན་པོ་དབུ་མ་ལ་འཇུག་པ་ནི་ཚིག་འགྲེལ་སྤྱི་དོན་མཐའ་དཔྱོད་གསུམ་གྱི་སྒོ་ནས་གཏན་ལ་འབེབས་པར་བྱ་སྟེ། འདི་ལ་གཉིས། བསྟན་བཅོས་ཀྱི་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་སྤྱིའི་རྣམ་གཞག་དང་། སྐབས་སུ་བབས་པའི་གཞུང་དོན་སོ་སོར་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། འོ་སྐོལ་གྱི་སྟོན་པ་ཟས་གཙང་གི་སྲས་པོ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་གདུལ་བྱ་རྣམས་ཀྱི་ཁམས་དང་། བསམ་པ་དང་། བག་ལ་ཉལ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་གཟིགས་ནས
Chinese
入中观之意明显灯论，词解总义边察结合。 入中观之意明显灯论，词解总义边察结合。 入中观之意明显灯论，词解总义边察结合而说。 纳摩咕噜曼殊廓喀雅。（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思） 菩提心之种子具力，空性微细身之广大胎藏中。 怀胎之因，二资粮串习之支分完全圆满时。 二障骨骼之网紧紧束缚，从轮回之门定能解脱后。 恒常安乐之吉祥中，随欲享用，无与伦比之导师祈请您垂护。 遥远之时起，断证之部分一切。 虽然完全圆满，如十五之月亮。 菩提行之虚空中嬉戏者。 胜者之补处文殊菩萨我恭敬顶礼。 无边见之大地顶端而安住。 缘起空性之吼声大宣扬。 实执山洞安住之众山兽。 惊吓者龙树能说之狮子王。 如同二佛之意如何。 注释中能匹敌之无与伦比圣天。 成就者殊胜佛护与月称。 寂天等之莲足我敬礼。 诸法皆离真实之自性，然世俗之作用极合理。 缘起昆达之园林，常断见之热恼所。 稍微收缩而显现趋向时，善说白光之坛城者。 迎请靠近而极度绽放，一切智者喇嘛宗喀巴。 彼怙主之子之长子二位和。 智慧自在至尊丹达等。 真实传承诸位瑜伽士，恭敬顶礼后。 入中观之意明显撰写。 此处为与至尊上师之意相符，故将大论《入中观》以词解、总义、边察三种方式进行抉择。 其中分二：论典之前行共同理和，就具体内容分别阐述。 首先，我等之导师净饭王子，如实照见所化众生之根器、意乐和习气。
English
A Clear Lamp Illuminating the Intent of Entering the Middle Way, a combination of word commentary, general meaning, and critical analysis. A Clear Lamp Illuminating the Intent of Entering the Middle Way, a combination of word commentary, general meaning, and critical analysis. A Clear Lamp Illuminating the Intent of Entering the Middle Way, explained as a combination of word commentary, general meaning, and critical analysis. Namo Guru Manjughoshaya. (藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思) The seed of bodhicitta, potent, in the vast womb of the subtle body of emptiness. When the limbs of the two accumulations, the cause of pregnancy, are completely perfected, From the gate of samsara, tightly bound by the net of the two obscurations, one is definitely liberated, May the supreme teacher, who enjoys the glory of eternal bliss at will, protect us. From a long time ago, all the parts of abandonment and realization, Although completely perfect, like the waxing moon, Those who revel in the sky of bodhisattva conduct, I respectfully prostrate to the regent Manjushri. Abiding at the peak of the earth-holder of the view free from extremes, Proclaiming the great roar of dependent arising and emptiness, The assembly of wild animals dwelling in the mountain caves of grasping at reality, The lion king of speakers, Nagarjuna, who frightens them. As is the intention of the second Buddha, The peerless Aryadeva, who rivals the commentaries, The accomplished masters Buddhapalita and Chandrakirti, I bow to the feet of Shantideva and others. Although all phenomena are devoid of true nature, the activities of conventions are extremely reasonable, The gardens of dependent arising, the clusters of Kundas, by the heat of the views of permanence and annihilation, When they slightly close and manifestly turn towards, the one with the mandala of white light of good speech, Having drawn near and made them greatly bloom, the omniscient lama Tsongkhapa. And the two chief sons of that protector, The lord of reasoning, Jetsun Tendhar, and others, Having respectfully bowed to all the holders of the direct and indirect lineages, I will write a clear explanation of the intent of Entering the Middle Way. Here, in accordance with the intention of the venerable lama, the great treatise Entering the Middle Way is to be ascertained through the three doors of word commentary, general meaning, and critical analysis. This has two parts: the general framework that precedes the treatise, and the explanation of the specific meaning of the text as it arises. First, our teacher, the son of Shuddhodana, having seen the dispositions, thoughts, and predispositions of the trainees as they are,
Tibetan
་ཟབ་པ་དང་རྒྱ་ཆེ་བའི་ཆོས་ཚུལ་ཇི་སྙེད་ཅིག་གསུངས་པའི་ནང་ནས་བརྗོད་བྱའི་ངོས་ནས་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་ནི། ཡུམ་རྒྱས་འབྲིང་བསྡུས་པ་གསུམ་པོ་ལྟ་བུ་ཡིན་ཏེ། འདིའི་དངོས་བསྟན་ལ་སྟོང་ཉིད་དང་། སྦས་དོན་ལ་མངོན་རྟོགས་ཀྱི་རིམ་པ་གཉིས་ཡོད་པ་ལས། དང་པོའི་དབང་དུ་མཛད་ནས་མགོན་པོ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་རྒྱལ་བའི་དགོངས་པ་བཀྲལ་ལ། དེའི་ལུགས་རྫོགས་པར་ནི་དཔལ་ལྡན་ཟླ་བ་དང་། རྗེ་བཙུན་ཙོང་ཁ་ཆེན་པོས་ཕྱེ་བ་བཞིན་ཏེ། འདིར་ཡང་དེའི་རྗེས་སུ་འབྲང་ནས་རྟེན་འབྲེལ་ཟབ་མོའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་འཆད་པར་འགྱུར་པའི་ཕྱིར། འདི་འཆད་པ་ནི་དོན་དང་བཅས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དེ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་འཐོབ་པ་ལ་རྟོགས་དགོས་པ་མ་ཟད། ཐར་པ་ཙམ་ཐོབ་པ་ལ་ཡང་ངེས་པར་རྟོགས་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་སྐད་དུ་ཡང་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱལ་པོ་ལས། གལ་ཏེ་བདག་མེད་ཆོས་ལ་སོ་སོར་རྟོགས། །སོ་སོར་དེར་བརྟགས་གང་ཡིན་སྒོམ་བྱེད་པ། །དེ་ནི་མྱ་ངན་འདས་ཐོབ་འབྲས་བུའི་རྒྱུ། །རྒྱུ་གཞན་གང་ཡིན་དེས་ནི་ཞིར་མིར་འགྱུར། །ཞེས་དང་། མགོན་པོས། དངོས་དང་དངོས་མེད་ཡོངས་ཤེས་པ། །བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་རྣམ་པར་གྲོལ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། རྒྱུ་མཚན་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ན་རྒྱལ་བའི་གསུང་རབ་རྣམས་ཀྱང་དངོས་དང་བརྒྱུད་པ་ཅི་རིགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་སྟོན་པ་ལ་གཞོལ་པ་ཡིན་ཏེ། ཞི་བ་ལྷས། ཡན་ལག་འདི་དག་ཐམས་ཅད་ནི། །ཐུབ་པས་ཤེས་རབ་དོན་དུ་གསུངས། །དེ་ཡི་ཕྱིར་ན་སྡུག་བསྔལ་དག །ཞི་བར་འདོད་པས་ཤེས་རབ་བསྐྱེད། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་རྟོགས་པ་ལྟ་ཞོག །འདི་ལ་དོན་འགྱུར་གྱི་ཐེ་ཚོམ་ཙམ་སྐྱེས་པས་ཀྱང་ཐར་པའི་བག་ཆགས་འཇོག་ནུས་པ་ཡིན་ཏེ། བཞི་བརྒྱ་པ་ལས། བསོད་ནམས་ཆུང་ངུས་ཆོས་འདི་ལ། །ཐེ་ཚོམ་ཟ་བར་ཡང་མི་འགྱུར། །ཐེ་ཚོམ་ཟོས་པ་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་། །སྲིད་པ་ཧྲུལ་པོར་བྱེད་པར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་ཡིན་ན། མགོན་པོ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་ཟབ་མོ་རྟེན་འབྱུང་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གཏན་ལ་འབེབས་ཚུལ་ཇི་ལྟ་བུ་ཡིན་ཞེ་ན། ཡོད་དེ། དེ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལུང་རིགས་གཉིས་ཀྱི་སྒོ་ནས་གཏན་ལ་ཕབ་པའི་ཕྱིར། དེ་ཡང་ཡིན་ཏེ། དེས་ལུང་གི་སྒོ་ནས་གཏན་ལ་འབེབས་པ་ལ་མདོ་སྡེ་ཀུན་ལས་བཏུས་པ་དང་། རིགས་པའི་སྒོ་ནས་གཏན་ལ་འབེབས་པ་ལ་དབུ་མ་རིགས་པའི་ཚོགས་དྲུག་གསུངས་པའི་ཕྱིར། རིགས་ཚོགས་དྲུག་གིས་བརྗོད་བྱ་ཇི་ལྟར་བསྟན་པའི་ཚུལ་ཡང་ཡོད་དེ། རྩ་བ་ཤེས་རབ་ཀྱིས
Chinese
在所说的众多深广的佛法中，从所诠释的角度来说，最为殊胜的就是《般若经》的广、中、略三部。其中，显说的是空性，隐说的是现观次第。其中，第一种情况，圣者龙树解释了佛陀的密意。而圆满地阐释其宗义的，则是圣者月称和宗喀巴大师。在这里，我们也追随他们的足迹，来阐述甚深缘起的真如。阐述这个是有意义的，因为要获得一切智智，不仅要证悟真如，即使仅仅获得解脱，也必须证悟真如。如《三摩地王经》所说： “若于无我法，各别而证悟， 各别于此观，修习彼为何？ 彼乃灭苦因，得果之因也， 何为其他因，能令寂灭耶？” 圣者（龙树）也说： “若人遍知有及无，是则名为大解脱。” 因此，诸佛的经论也以直接或间接的各种方式，致力于阐述真如。如寂天菩萨所说： “此等一切支分，佛为智慧义而说， 故欲息灭痛苦者，应生起智慧。” 更不用说如实地证悟真如，仅仅对真如产生意义上的怀疑，也能种下解脱的习气。如《四百论》所说： “薄福于此法，亦不生疑惑， 仅生少许疑，亦能坏三有。” 既然如此，圣者龙树是如何确立甚深缘起的真如的呢？ 是有的。因为他是通过教证和理证两种方式来确立真如的。这也是因为，他通过教证来确立真如，著有《经集论》，通过理证来确立真如，宣说了《中观理聚六论》。那么，六论是如何阐述所诠释的内容的呢？《根本慧论》以……
English
Among the many profound and vast Dharma teachings that have been spoken, the most supreme from the perspective of what is being expressed are the three versions of the Prajnaparamita Sutra: the extensive, intermediate, and concise. Of these, what is explicitly taught is emptiness, and what is implicitly taught is the sequence of manifest realization. Among these, in the first case, the venerable Nagarjuna explained the intention of the Buddha. The complete exposition of its system was done by the glorious Chandrakirti and the venerable Tsongkhapa. Here, too, following in their footsteps, we will explain the suchness of profound dependent arising. Explaining this is meaningful because, in order to attain omniscience, it is necessary to realize suchness, and even to attain mere liberation, it is definitely necessary to realize it. As it is said in the Samadhiraja Sutra: "If one individually realizes the selflessness of phenomena, And individually contemplates what is analyzed therein, That is the cause for attaining the cessation of suffering, The cause for obtaining the fruit. What other cause can bring about peace?" And the venerable one (Nagarjuna) said: "One who fully knows existence and non-existence Is called a great liberated being." For that very reason, the scriptures of the Buddhas also strive to reveal suchness through various means, directly and indirectly. As Shantideva said: "All these limbs The Sage has spoken for the sake of wisdom. Therefore, those who wish to pacify suffering Should generate wisdom." Let alone realizing suchness as it is, even merely generating a doubt about its meaning can plant the seeds of liberation. As it is said in the Four Hundred Stanzas: "Those with little merit Will not even doubt this Dharma. Even merely having a doubt Will destroy samsara." If that is the case, how did the venerable Nagarjuna establish the suchness of profound dependent arising? It exists. Because he established that suchness through both scripture and reasoning. This is also because, in order to establish suchness through scripture, he composed the Sutrasamuccaya, and in order to establish suchness through reasoning, he taught the Six Collections of Reasoning of the Middle Way. How do the Six Collections of Reasoning explain the subject matter? The Root Wisdom...