Tibetan
བས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་མེད་པ་དང་། ཁྱབ་པ་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་ཞིང་བྱ་བ་མེད་པར་བཏགས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། གྲངས་ཅན་གྱིས་ཤེས་བྱ་ལ་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔའི་གྲངས་ངེས་འདོད་པ་ཡིན་ཏེ། སྤྱི་གཙོ་བོའམ་རང་བཞིན། བློ་འམ་ཆེན་པོ། ང་རྒྱལ། གཟུགས་སོགས་དེ་ཙམ་ལྔ། མིག་སོགས་དབང་པོ་བཅུ་གཅིག །ས་སོགས་འབྱུང་བ་ལྔ། བདག་ཤེས་རིག་གི་སྐྱེས་བུ་དང་ཉེར་ལྔར་འདོད་པའི་ཕྱིར་དེ་རྣམས་ཀྱི་ནང་ནས་སྤྱི་གཙོ་བོར་རང་བཞིན་ཁོ་ན་ཡིན་ཞིང་རྣམ་འགྱུར་མ་ཡིན་ལ། ཆེན་པོ་སོགས་བདུན་པོ་དེ་རང་བཞིན་དང་རྣམ་འགྱུར་གཉིས་ཀ་དང་། བདག་ཤེས་རིག་གི་སྐྱེས་བུ་ནི་དེ་གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་པ་དང་། ལྷག་མ་མིག་སོགས་བཅུ་དྲུག་པོ་ནི་རྣམ་འགྱུར་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། གྲངས་ཅན་གྱི་གཞུང་ལས། རྩ་བའི་རང་བཞིན་རྣམ་པར་འགྱུར་མིན་ལ། །ཞེས་སོགས་གོང་དུ་དྲངས་པ་ལྟར་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་དག་གི་ཁྱད་པར་ནི་བརྗོད་པར་བྱ་དགོས་ནའང་འདིར་རྒྱས་པར་མ་བརྗོད་དེ། མང་དུ་དོགས་པས་རྣམ་བཤད་སོགས་ལས་ཤེས་པར་བྱ་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གཉིས་པ་ནི། གྲངས་ཅན་གྱིས་བདག་ཇི་ལྟར་ཁས་བླངས་པ་བཞིན་དུ་བདག་དེའི་དབྱེ་བ་ཅུང་ཟད་ཅུང་ཟད་ལ་བརྟེན་ནས་མུ་སྟེགས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ལུགས་ནི་ཐ་དད་པར་འགྱུར་ཏེ། བྱེ་བྲག་པས་བདག་དེ་བློ་དང་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་དང་འདོད་པ་དང་སྡང་བ་དང་འབད་པ་དང་ཆོས་དང་ཆོས་མིན་དང་བྱ་བའི་ཤུགས་ཏེ་ཡོན་ཏན་དགུ་ལྡན་ཟ་བ་པོ་ཡིན་པ། རྟག་དངོས་ཡིན་པ་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་པ་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་ཡང་། ཁྱབ་པའི་བྱ་བ་མེད་པར་སྨྲ་ལ། རིག་བྱེད་པས་ལུས་རྟེན་ཐ་དད་པའི་དབང་གིས་བདག་གཅིག་ཉིད་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བར་འདོད་པ་སོགས་ཡོད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་དེ་དགག་པ་ནི། མུ་སྟེགས་བྱེད་དེ་དག་གིས་ཇི་ལྟར་བཏགས་པ་དེ་ལྟར་གྱུར་པའི་བདག་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། སྐྱེ་བ་དང་བྲལ་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན། མོ་གཤམ་གྱི་བུ་ལྟར་རོ། །དེ་ལྟ་བུའི་བདག་འདི་ནི་ཆོས་ཅན། ངར་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་དམིགས་རྣམ་གཉིས་ཀྱི་ནང་ནས་དམིགས་པའི་རྟེན་དུའང་མི་རིགས་པར་ཐལ། མ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ནི་ཆོས་ཅན། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡང་ཡོད་པར་མི་འདོད་དེ་འདོད་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། ཐ་སྙད་དུ་ཚད་མས་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། མོ་གཤམ་གྱི་བུ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་འདོད་པའི་བདག་དེའི་ཁྱད་པར་ཀུན་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། གང་གི་ཕྱིར་ན་གྲངས་ཅན་གྱི་བསྟན་བཅོས་དང་། བྱེ་བྲག་པ་སོགས་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་ལས་བདག་དེའི་ཁྱད་པར་མུ་
Chinese
因为没有作用的功德，并且是周遍的作者却被安立为无作用。第二，数论派认为所知有二十五种确定的数量，即：总主或自性，觉或大，我慢，色等五者，眼等十一根，地等五大，以及作为知者的补特伽罗，共计二十五种。其中，总主只是自性，不是变化；大等七者既是自性也是变化；作为知者的补特伽罗既不是自性也不是变化；其余眼等十六者只是变化。如数论派的论典中说：“根本自性不变化。”等等，如前所引。这些的差别虽然应该讲述，但在此不广说，因为怕繁多，应从释论等中了解。第二，就像数论派所承认的补特伽罗一样，依靠补特伽罗的少许差别，外道们的宗派就变得不同。胜论派说，补特伽罗是具有智慧、快乐、痛苦、欲望、憎恨、努力、法、非法和业力这九种功德的享受者，是常、实有、作者，虽然具有功德，却说没有周遍的作用。顺世外道认为，由于身体所依的不同，同一个补特伽罗显现为多种等等。第二，驳斥这些：那些外道所安立的补特伽罗，是法，不是真实存在的，因为与生无关。例如，石女的儿子一样。像这样的补特伽罗，是法，在俱生我执的两种所缘中，也不可能是所缘的所依，因为没有产生。这是法，也不认为是世俗存在，因为不认为是，因为在名言中没有被量成立，如同石女的儿子一样。如此认为的补特伽罗的所有差别也不存在，因为数论派的论典和胜论派等的论典中，关于补特伽罗的差别
English
Because it lacks the qualities of being effective, and although it is the pervasive agent, it is established as having no function. Secondly, the Samkhya school asserts that there are twenty-five definite numbers of knowable things, namely: the general chief or nature (prakṛti), intellect or the great one (mahat), ego (ahaṃkāra), the five tanmātras such as form, the eleven senses such as the eye, the five elements such as earth, and the person (puruṣa) as the knower, totaling twenty-five. Among these, the general chief is only nature and not a transformation; the seven, such as the great one, are both nature and transformation; the person as the knower is neither of the two; and the remaining sixteen, such as the eye, are only transformations. As it is said in the Samkhya texts: "The root nature does not transform," etc., as quoted above. Although the differences between these should be explained, they are not discussed in detail here, because it is feared that they are too numerous, and they should be understood from the commentaries, etc. Secondly, just as the Samkhya school acknowledges the person, the tenets of the non-Buddhists differ based on slight differences in the person. The Vaisheshika school says that the person is the enjoyer with nine qualities: intelligence, pleasure, pain, desire, hatred, effort, dharma, adharma, and the force of action (saṃskāra); it is permanent, real, and the agent, but although it has qualities, it says that it does not have pervasive function. The Charvakas believe that due to the difference in the physical basis, the same person appears as many, and so on. Secondly, refuting these: that person established by those non-Buddhists is the subject, and is not truly existent, because it is separate from birth. For example, like the son of a barren woman. Such a person is the subject, and is not even suitable as the object of the two aspects of innate self-grasping, because it is unborn. This is the subject, and it is not even considered conventionally existent, because it is not considered to be, because it is not established by valid cognition in conventional terms, like the son of a barren woman. All the distinctions of the person thus conceived do not exist, because in the treatises of the Samkhya school and the Vaisheshika school, etc., regarding the distinctions of the person
Tibetan
སྟེགས་རྣམས་ཀྱིས་གང་བསྟན་པ་དེ་ཀུན་ལ་མུ་སྟེགས་རང་ལ་གྲགས་པའི་མ་སྐྱེས་པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་གནོད་པ་དེ་ཕྱིར། རྒྱུ་མཚན་དེའི་ཕྱིར་ན། རང་གི་ཕུང་པོ་ལས་ངོ་བོ་གཞན་པའི་བདག་མེད་དེ། རང་གི་ཕུང་པོ་བཟུང་བ་མ་གཏོགས་པར་བདག་དེ་ཡན་གར་དུ་འཛིན་པ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན། བུམ་པ་ལས་ལོགས་སུ་ཀ་བ་བཟུང་དུ་ཡོད་པ་ལྟར། ཕུང་པོ་ལས་དོན་གཞན་དུ་བདག་དེ་བཟུང་དུ་ཡོད་པར་ཐལ་ལོ། །འདོད་པར་མི་ནུས་ཏེ། དེ་མ་མཐོང་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་རྩ་ཤེ་ལས། བདག་ནི་ཉེ་བར་ལེན་པ་ལས། །གཞན་དུ་འཐད་པ་ཉིད་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་གཞན་ནི་ལེན་མེད་པར། །གཟུང་ཡོད་རིགས་ན་གཟུང་དུ་མེད། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། ཕུང་པོ་ལས་ངོ་བོ་ཐ་དད་པའི་བདག་དེ་ཆོས་ཅན། འཇིག་རྟེན་གྱི་ངར་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་བློ་ཡི་དམིགས་རྟེན་དུ་ཡང་མི་འདོད་དེ། དེ་ལྟ་བུའི་བདག་དེ་རིགས་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཡིན་ནའང་མངོན་ཞེན་གྱི་ཁྱད་པར་ལས་བདག་ཏུ་ལྟ་བའི་ཕྱིར། རང་གི་ཕུང་པོ་ལས་ངོ་བོ་གཞན་པའི་བདག་འགའ་ཡང་མེད་པར་ཐལ། སེམས་ཅན་གང་དག་དུད་འགྲོར་བསྐལ་བ་མང་པོར་ཚེ་བསྐྱལ་བར་གྱུར་པ་དེས་ཀྱང་མུ་སྟེགས་ཀྱིས་བཏགས་པ་ལྟར་གྱི་མ་སྐྱེས་པའི་བདག་རྟག་པ་འདི་མ་མཐོང་ལ། ངར་འཛིན་དེ་དག་ལ་ཡང་འཇུག་པར་མཐོང་བ་དེས་ནའི་ཕྱིར། དེར་ཐལ། དེ་དག་གིས་མུ་སྟེགས་བྱེད་ཀྱིས་བཏགས་པ་ལྟར་གྱི་བདག་མི་འཛིན་ཡང་བདག་འཛིན་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གཉིས་པ་ལ་ལྔ། ཕུང་པོ་བདག་ཏུ་འདོད་པ་ལ་གནོད་བྱེད་བསྟན་པ། དེ་ལྟར་འདོད་མི་རིགས་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་བསྟན་པ། ཕུང་པོ་བདག་ཏུ་འདོད་པ་ལ་གནོད་བྱེད་གཞན་བསྟན་པ། ཕུང་པོ་བདག་ཏུ་གསུངས་པ་སོགས་ཀྱི་དགོངས་པ་བཤད་པ། གཞན་གྱི་ལུགས་འབྲེལ་མེད་དུ་བསྟན་པའོ། དང་པོ་ལ་གཉིས། དངོས་དང་། སྐྱོན་སྤོང་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། འདོད་པ་བརྗོད་པ་དང་། དེ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། རང་གི་སྡེ་བ་དག་ན་རེ། བདག་ལྟ་འཇིག་ལྟའི་དམིགས་རྣམ་གཉིས་ཀྱི་ནང་གི་དམིགས་པ་ནི་ཕུང་པོ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། ཕུང་པོ་ལས་ངོ་བོ་གཞན་པའི་བདག་གྲུབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཟེར། འདི་ནི་ནང་སྡེ་གནས་མ་བུ་བ་སོགས་འགའ་ཞིག་འདོད་ལ། མང་པོས་བཀུར་བ་ཁ་ཅིག་བདག་ལྟའི་དམིགས་རྟེན་དུ་རང་གི་ཕུང་པོ་ནི་ལྔ་ཆར་ཡང་འདོད་པ་ཡོད་དེ། མདོ་ལས། དགེ་སློང་དག་དགེ་སྦྱོང་ངམ་བྲམ་ཟེ་གང་སུ་དག་ཅིག་བདག་གོ་སྙམ་དུ་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་ལྟ་བ་དེ་དག་ནི། ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕུང་པོ་ལྔ་པོ་འདི་ཁོ་ན་ལ་ཡང་དག་པར་རྗེས
Chinese
因为外道们所说的那些，都被外道自己所承认的无生因所破斥。因为这个理由，没有与自己的蕴不同的我，因为除了执取自己的蕴之外，无法成立在其他地方执取我。如果不成立，那么就像可以把柱子从瓶子中分离出来执取一样，我也可以从蕴中分离出来执取。这是不可能的，因为没有见到过。因此，根本慧论中说：我不是从取蕴之外，在其他地方可以成立的。如果离开取蕴，可以执取，那么就无法执取。因为这样说的缘故。与蕴不同的我，作为世间俱生我执的对境，也是不合理的，因为虽然那样的我是不合理的，但由于显现的差别，还是会执着为我。因此，根本没有与自己的蕴不同的我。那些在畜生道中度过无数劫的众生，也没有见过外道所假设的无生常我，而且也看到他们也生起我执。因此，可以推知，他们虽然不执着外道所假设的我，但却有我执。第二部分有五点：揭示执蕴为我的过患，揭示不应如此执着的理由，揭示执蕴为我的其他过患，解释说蕴为我等的密意，揭示其他宗派的无关联性。第一部分有两点：正文和驳斥过失。第一部分有两点：陈述观点和驳斥观点。第一点是：自己的宗派中有人说，我见和有见两种对境中的对境只是蕴，因为无法成立与蕴不同的我。这是内部宗派的住母子部等一些人的观点。许多受尊敬的人也认为，五蕴都是我见所依，因为经中说：比丘们，任何沙门或婆罗门，如果正确地随观认为有我，那么他们只是正确地随观这五取蕴。
English
Because all that is stated by the Tirthikas is refuted by the unproduced reason that is known to the Tirthikas themselves. For that reason, there is no self that is different in essence from one's own skandhas, because it is not established to grasp that self elsewhere except for grasping one's own skandhas. If it is not established, then just as a pillar can be grasped separately from a vase, so too should that self be able to be grasped as something other than the skandhas. This is not possible, because it has not been seen. Therefore, it is said in the Root Wisdom: The self is not suitable elsewhere than from what is taken up. If something else can be grasped without taking up, then it cannot be grasped. Because it is said that way. That self, which is different in essence from the skandhas, is also not considered to be the object of the innate ego-grasping mind of the world, because even though such a self is unreasonable, it is still seen as a self due to the difference in appearance. Therefore, there is no self at all that is different in essence from one's own skandhas. Those sentient beings who have spent many eons in the animal realm have not seen this unborn, permanent self as postulated by the Tirthikas, and it is seen that they also engage in ego-grasping. Therefore, it can be inferred that although they do not grasp the self as postulated by the Tirthikas, they do have ego-grasping. The second part has five points: showing the faults of considering the skandhas as the self, showing the reasons why it is not appropriate to consider them as such, showing other faults of considering the skandhas as the self, explaining the intention of saying that the skandhas are the self, and showing the irrelevance of other systems. The first part has two points: the actual and the refutation of objections. The first part has two points: stating the view and refuting the view. The first point is: some in our own school say that the object of the two types of views, self-view and annihilation-view, is only the skandhas, because it is not possible to establish a self that is different from the skandhas. This is the view of some of the inner schools such as the Sthavira and Vatsiputriya schools. Many respected people also believe that all five skandhas are the basis for self-view, because the sutra says: Monks, any sramanas or brahmins who correctly follow and see that there is a self, they only correctly follow and see these five aggregates of grasping.