Tibetan
་པའི་འཛིན་པ་ཉིད་དང་བྲལ་ཞིང་། གཟུང་འཛིན་རྫས་ཐ་དད་པ་གཉིས་ཀྱིས་སྟོང་པའི་གཞན་དབང་གི་དངོས་པོ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་ན་གཞན་དབང་འདི་ཡི་ཡོད་པ་དེ། སེམས་ཙམ་པ་ཁྱོད་ཀྱི་ཤེས་པ་གང་གིས་ཤེས་པར་འགྱུར་ཞེས་དྲི་བར་བྱའོ། །ཤེས་པས་མ་བཟུང་པར་ཡང་ཡོད་ཅེས་བྱར་མི་རུང་སྟེ། ཚད་མས་མ་གྲུབ་ན་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ། ཕྱི་དོན་མེད་པའི་ཤེས་པ་བདེན་གྲུབ་དེ། རང་མྱོང་པའི་རང་རིག་གིས་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་མི་འཐད་པར་ཐལ། ཤེས་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཤེས་པ་དེ་ཉིད་མྱོང་བར་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིའི་སྐབས་སུ་གཉིས། རང་རིག་འདོད་པའི་ཕྱོགས་སྔ་བརྗོད་པ་དང་། དེ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། རང་རིག་འདོད་པ་རྣམས་ན་རེ། རང་རིག་སྐྱེ་བའི་ཚུལ་ཡོད་དེ། སྔོན་འཛིན་མངོན་སུམ་ལྟ་བུའི་སྟེང་ནས་མཚོན་ན། སྔོན་པོ་འཛིན་པའི་དབང་པོའི་མངོན་སུམ་དུ་སྐྱེས་པ་དེའི་ཚེ། སྔོན་པོའི་རྣམ་པ་ཤར་བའི་རིག་པ་གཅིག་དང་། སྔོན་པོའི་རྣམ་པ་མ་ཤར་ཡང་ཁ་ནང་ཁོ་ན་ལ་ཕྱོགས་ཞིང་གཉིས་སྣང་ཐམས་ཅད་དང་། བྲལ་བའི་འཛིན་རྣམ་ཡན་གར་བ་གཉིས་སྐྱེ་བའི་དང་པོ་གཟུང་རྣམ་དང་། ཕྱི་མ་འཛིན་རྣམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ཡང་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན། ཤེལ་གོང་དག་པ་རས་སྔོན་པོའི་སྟེང་དུ་བཞག་པ་ནི། སྔོན་པོས་ཁ་བསྒྱུར་བའི་དངས་ཆ་གཅིག་དང་། ཤེལ་གོང་རང་ཉིད་ཀྱི་ངོས་ནས་དྭངས་པའི་ཆ་གཉིས་སྐྱེ་བ་ལྟ་བུ་དང་། མར་མེ་སྐྱེས་པ་མ་ཉིད་ནས་གཟུགས་གཞན་གསལ་བར་བྱེད་ཅིང་། རང་ཉིད་གསལ་བའི་ངོ་བོ་སྐྱེ་བ་ལྟ་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རང་རིག་འདོད་ཚུལ་དེ་ལྟར་ཡིན་ཏེ། རྟོག་གེ་འབར་བ་ལས། རྣམ་ཤེས་ནི་གཉིས་སུ་སྣང་སྟེ། རང་སྣང་བ་དང་། ཡུལ་དུ་སྣང་བའོ་ཡུལ་དུ་སྣང་བའི་རྣམ་ཤེས་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པར་གྱུར་ནས། རང་སྣང་བའི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་འགྱུར་རོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། དེ་དག་གི་ལུགས་ལ། སྔོན་འཛིན་མྱོང་བྱེད་ཀྱི་འཛིན་རྣམ་དེས། སྔོན་འཛིན་དང་རང་ཉིད་གཉིས་ཀ་མྱོང་བ་ཡིན་ཀྱང་། རང་ཉིད་ལ་རིག་བྱེད་དང་། སྔོན་འཛིན་ལ་རིག་བྱའི་རྣམ་པ་འཆར་རྒྱུ་མེད་པའི་གཉིས་སྣང་དང་བྲལ་བའི་འཛིན་རྣམ་ཡན་གར་བ་ཞིག་ཏུ་འདོད་པ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་འགྲེལ་ལས། རྟག་ཏུ་བདག་ལ་ནང་མངོན་ཕྱོགས།།རིག་བྱ་རིག་བྱེད་རྣམ་པ་མེད།།ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། དེ་སྒྲུབ་ཚུལ་ཡོད་དེ། དྲན་པའི་རྟགས་ལ་བརྟེན་ནས་སྔོན་འཛིན་མྱོང་བ་ཡོད་པར་ནི་གྲུབ། མྱོང་བྱེད་ལ་གཞན་མྱོང་དང་། རང་མྱོང་གཉིས་སུ་ཁ་ཚོན་ཆོད། གཞན་མྱོང་ཡོད་ན་མྱོང་བྱེད་ཐུག་མེད་དུ་ཐལ་བ་དང་། སྔོན་འཛིན་ཕྱི་མ་སྔོན་པོ་ལ་མི་འཇུག་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བས་མི་འཐད་ལ། རང་མྱོང་ཡོད་ན་རང་ལས་རྒྱངས་ཆད་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཡོད་པའི་རང་མྱོང་མི་འཐད་པས། སྔར་བཤད་པ་ལྟ་བུའི་རང་རིག་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར། སྔོན་འཛིན་ལ་མྱོང་བྱེད་གཞན་མྱོང་མེད་དེ། དེ་ཡོད་ན་མྱོང་བྱེད་དོན་གཞན་པ་དེ་ཡང་མྱོང་བྱེད་དོན་གཞན་པ་ཞིག་གིས་མྱོང་དགོས་པས། དེ་ལྟ་ན་མྱོང་བྱེད་ཐུག་མེད་དུ་འགྱུར་ཞིང་། དེ་ཐུག་མེད་ཡིན་ན། སྔོན་འཛིན་ཡང་ཐུག་མེད་དུ་ཐལ་ལ། དེ་ལྟར་ཡིན་ན། རྩ་བའི་སྔོན་འཛིན་མི་འཐད་པས་དེ་ལ་མྱོང་བྱེད་ཀྱང་མེད་པར་འགྱུར་པའི་ཕྱིར། སྔོན་འཛིན་ལ་མྱོང་བྱེད་ཡོད་དེ། དེས་སྔོན་པོ་མཐོང་སྙམ་པའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་དྲན་པའི་སྐྱེ་བ་ཡོད་པ་གང་ཞིག །སྔོན་པོ་མ་མྱོང་ན་ཡུལ་སྔོན་པོ་དྲན་པའི་ཤེས་པ་མི་སྐྱེ་བ་དེ་བཞིན་དུ། སྔོན་འཛིན་ལ་མྱོང་བྱེད་མེད་ན། ཡུལ་ཅན་སྔོན་འཛིན་དྲན་པའི་དྲན་ཤེས་སྐྱེ་བ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་དེ་ལ་ཁོ་ན་རེ། མྱོང་བྱེད་ཐུག་མེད་དུ་ཐལ་བའི་སྐྱོན་མེད་དེ། སྔོན་འཛིན་ཕྱི་མས་སྔོན་འཛིན་སྔ་མ་མྱོང་བའི་ཕྱིར། ཟེར་ན། སྔོན་འཛིན་ཕྱི་མ་ཡུལ་སྔོན་པོ་ལ་མི་འཇུག་པར་ཐལ། དེས་སྔོན་འཛིན་སྔ་མ་མྱོང་བའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། ནང་གི་སྔོན་འཛིན་གཟུང་དོན་བྱེད་པ་བོར་ནས། ཕྱི་རོལ་སྔོན་པོ་ལ་འཇུག་པ་དགོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཁོ་ན་རེ། སྐྱོན་མེད་དེ། སྔོན་འཛིན་སྔ་ཕྱི་གཉིས་ལ་མྱོང་བྱེད་མི་འདྲ་བ་གཉིས་གཅིག་ཅར་དུ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར། ཟེར་ན། འོ་ན། སེམས་ཅན་གཅིག་གི་རྒྱུད་ལ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རིགས་མཐུན་རྫས་ཐ་དད་པ་གཉིས་ཅིག་ཅར་དུ་སྐྱེ་བར་ཐལ། དམ་བཅའ་འཐད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། མི་འཐད་པར་ཐལ། མདོ་ལས། ལུས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་རྒྱུད་རེ་རེ་བ་ཁོ་ནའོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་དེ་དགག་པ་ལ་གཉིས། སྒྲུབ་བྱེད་དགག་པ་དང་། བསྒྲུབ་བྱ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཁྱོད་ཀྱིས་དྲན་པའི་རྟགས་ལ་བརྟེན་ནས་སྔོན་འཛིན་ལ་མྱོང་བྱེད་ཡོད་པར་སྒྲུབ་པ་དེ། རང་གི་མཚན་ཉིད་གྲུབ་པའི་དྲན་པ་རྟགས་སུ་འགོད་དམ། དྲན་པ་ཙམ་ཞིག་རྟགས་སུ་འགོད་པ་གང་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན། མི་འཐད་པར་ཐལ། ངའི་ལུགས་ལ་དེ་འདྲ་བའི་དྲན་པ་དང་རང་རིག་གཉིས་མེད་པར་མཚུངས་པས། སྒྲུབ་བྱེད་བསྒྲུབ་བྱ་དང་མཚུངས་པར་འགྱུར་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལྟར་ནའང་ཁྱབ་པ་མ་ངེས་པ་ཡིན་ཏེ། མེ་ཙམ་གྱི་རྟགས་ལས་མེ་ཤེལ་
Chinese
远离了有为法的执着，如果自性存在空无能取所取二种实体的他起法，那么心识论者你，将用什么心识来了解这他起法的存在呢？应该这样问。不能说不被心识所取也存在，因为如果不能被量成立，就会变成不存在。如果说，没有外境的心识是真实成立的，它是通过自体验的自证而成立的，那么这不合理，因为心识本身并不能成立体验心识本身。此处分二：陈述主张自证的先有立场，以及驳斥它。第一，主张自证的人说，自证产生的道理是存在的，例如从取蓝的现量来看，在生起取蓝的根现量时，会产生一种显现蓝色的识，以及一种即使不显现蓝色，也只朝向内在，远离一切二取显现，独立的取相，前者是所取相，后者是能取相。这是因为，例如，将干净的玻璃球放在蓝色布上，会产生一种被蓝色改变颜色的清澈部分，以及玻璃球自身清澈的部分，又如，蜡烛刚产生就能照亮其他物体，同时产生照亮自身的体性。自证的观点就是这样，如《正理滴论》所说：“识显现为二，即自显现和境显现，境显现的识转变为外境的形象，成为自显现的识的境。”因此，按照他们的观点，取蓝的体验者的取相，虽然体验了取蓝和自身两者，但认为自身没有能知者，取蓝没有所知者的形象，是一种远离二取显现的独立的取相。如《释量论》所说：“恒时于我内显现，能知所知无相状。”因此，有成立它的方法，依靠忆念的标志，就能成立体验过取蓝。对于体验者来说，有他体验和自体验两种。
English
Being free from the clinging to conditioned phenomena, if the other-powered entity, which is empty of the two distinct substances of grasper and grasped, exists by its own nature, then, Mind-Only proponent, with what consciousness will you know the existence of this other-powered? This should be asked. It is not permissible to say that it exists even if it is not apprehended by consciousness, because if it is not established by valid cognition, it will become non-existent. If you say that the consciousness without external objects is truly established, and it is established by self-experiencing self-awareness, then that is not reasonable, because that consciousness itself does not establish the experience of that consciousness itself. In this case, there are two: stating the prior position of those who assert self-awareness, and refuting it. First, those who assert self-awareness say that there is a way in which self-awareness arises. For example, considering the case of direct perception of blue, when the direct perception of the sense faculty that apprehends blue arises, there is one consciousness that manifests the appearance of blue, and another independent apprehending aspect that does not manifest the appearance of blue but only turns inward, being free from all dualistic appearances. The former is the apprehended aspect, and the latter is the apprehending aspect. This is because, for example, when a clean crystal ball is placed on a blue cloth, there arises one clear part that has been changed in color by the blue, and another clear part from the crystal ball itself. Similarly, when a lamp is lit, it illuminates other objects and also has the nature of illuminating itself. This is how self-awareness is understood, as stated in the Trikaya 'bar ba: "Consciousness appears as two: self-appearance and object-appearance. The consciousness that appears as an object transforms into the image of an external object and becomes the object of the consciousness that appears as self." Therefore, according to their system, the apprehending aspect of the experiencer of blue, although it experiences both the apprehension of blue and itself, is considered to be an independent apprehending aspect that is free from dualistic appearance, without the aspect of a knower in itself and without the aspect of a knowable in the apprehension of blue. As stated in the Pramāṇavārttika: "Always inwardly manifest to me, there is no aspect of knowable or knower." Therefore, there is a way to establish it. Based on the sign of memory, it is established that there has been experience of apprehending blue. For the experiencer, there are two types of experience: other-experience and self-experience.
Chinese
如果存在其他的体验者，那就会导致体验者无穷无尽，并且会导致后来的先取不能作用于蓝色，所以不合理。如果存在自身的体验，那以远离自身的方式存在的自身体验是不合理的。为了成立如前所述的自证，先取没有其他的体验者，因为如果存在，那么体验者这个其他的意义也需要被另一个体验者所体验。如果那样，体验者就会变得无穷无尽，如果它是无穷无尽的，那么先取也会变得无穷无尽。如果那样，根本的先取就不合理，因此它也会变得没有体验者。先取存在体验者，因为存在着以“我看到了蓝色”为境的记忆的产生。正如如果没有体验过蓝色，就不会产生回忆蓝色之境的知识一样，如果先取没有体验者，那么以境先取为境的回忆之识的产生是不合理的，因此对于它来说是唯一的。没有体验者无穷无尽的过失，因为后来的先取体验了之前的先取。如果说：后来的先取不能作用于蓝色之境，因为它体验了之前的先取。这是周遍的，因为舍弃了内在的先取作为所取之义的作用，没有必要作用于外在的蓝色。如果说：没有过失，因为前后两个先取同时产生了两个不同的体验者。如果说：那么，就会导致在一个有情相续中，同时产生两个同类异体的识。因为誓言是合理的。如果承认，那是不合理的。经中说：“有情众生的识，唯有各自的相续。”为了破斥第二种观点，分为两部分：破斥能立和破斥所立。第一部分是：你通过记忆的标志来成立先取存在体验者，那是将成立自身特征的记忆作为标志，还是仅仅将记忆作为标志？如果是第一种情况，那是不合理的。因为在我的宗派中，这样的记忆和自证是无二无别的，因此能立和所立是相同的。如果是第二种情况，那么周遍是不确定的，因为仅仅从火的标志中
English
If there is another experiencer, it would lead to an infinite regress of experiencers, and it would also lead to the subsequent apprehension not applying to blue, so it is unreasonable. If there is self-experience, then self-experience existing in a way that is distant from oneself is unreasonable. In order to establish self-awareness as described earlier, apprehension does not have another experiencer, because if it did, then the other meaning of the experiencer would also need to be experienced by another experiencer. If that were the case, the experiencer would become infinite, and if it were infinite, then the apprehension would also become infinite. If that were the case, the fundamental apprehension would be unreasonable, so it would also become without an experiencer. Apprehension has an experiencer, because there is the arising of memory with the object of "I saw blue." Just as if one has not experienced blue, the knowledge of recalling the object of blue does not arise, if apprehension does not have an experiencer, then the arising of memory-consciousness recalling the object of apprehension is unreasonable, therefore it is unique to it. There is no fault of an infinite regress of experiencers, because the subsequent apprehension experiences the previous apprehension. If one says: The subsequent apprehension cannot apply to the object of blue, because it experiences the previous apprehension. This is pervasive, because having abandoned the function of the inner apprehension as the object to be grasped, there is no need to apply to the external blue. If one says: There is no fault, because two different experiencers arise simultaneously for the previous and subsequent apprehensions. If one says: Then, it would follow that two consciousnesses of the same type but different entities arise simultaneously in the continuum of one sentient being. Because the commitment is reasonable. If one accepts, that is unreasonable. The sutra says: "The consciousnesses of sentient beings are only individual continuums." To refute the second view, it is divided into two parts: refuting the proof and refuting the proven. The first part is: You establish that apprehension has an experiencer based on the sign of memory, is that positing memory that establishes its own characteristic as the sign, or is it merely positing memory as the sign? If it is the first case, that is unreasonable. Because in my system, such memory and self-awareness are non-dual and the same, therefore the proof and the proven are the same. If it is the second case, then the pervasion is uncertain, because from the sign of fire alone