Tibetan
འི་ཕྱིར་རོ། ། གསུམ་པ་ནི། ས་མྱུག་གཉིས་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པའི་གཞན་ཡིན་ན། དེ་གཉིས་རྒྱུ་འབྲས་སུ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར། མྱུ་གུ་ཡོད་བཞིན་དུ་ས་བོན་རྒྱུན་ཆད་པར་འགྱུར་ན། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟ་ཞེ་ན། ཤེས་བྱ་ཆོས་ཅན། མྱུ་གུ་སྐྱེས་པའི་ཚེ་ས་བོན་ཞིག་པ་སྟེ་དེའི་རིགས་འདྲ་རྒྱུན་ཆད་པའི་ཉེས་པ་མེད་པར་ཐལ། རྒྱུ་མཚན་གང་གི་ཕྱིར་ཞེ་ན། མྱུ་གུ་རང་གི་ས་བོན་ལས་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པའི་གཞན་མ་ཡིན་པར་ཐ་སྙད་དུ་དེའི་འབྲས་བུ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། ཡང་མྱུ་གུ་ཡོད་པའི་ཚེ་དེའི་ས་བོན་ཡོད་མེད་བརྗོད་པར་མི་བྱ་བ་སྟེ་བྱ་མི་རིགས་པར་ཐལ། རྒྱུ་མཚན་གང་གི་ཕྱིར་ན་ས་མྱུག་གཉིས་དུས་ཅིག་ཉིད་དུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་ཡི་ཕྱིར་ཏེ། རྒྱ་ཆེར་རོལ་བ་ལས། ས་བོན་ཡོད་ན་མྱུ་གུ་ཇི་བཞིན་ཏེ། །ས་བོན་གང་ཡིན་མྱུ་གུ་དེ་ཉིད་མིན། །དེ་ལས་གཞན་པའི་དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། །དེ་ལྟར་རྟག་མིན་ཆད་མིན་ཆོས་ཉིད་དོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། འདིར་མྱུག་ཚེ་ས་བོན་ཞིག་པ་མེད། །ཅེས་པའི་དོན་ནི་སྔར་བཞིན་ཡིན་གྱི། སྒྲས་ཟིན་ལྟར་མ་ཡིན་ཏེ། མྱུ་གུའི་དུས་སུ་རང་གི་ས་བོན་ཞིག་ཟིན་པ་གོང་དུ་བཤད་པའི་ཕྱིར། ས་མྱུག་གི་དཔེ་འདིས་རྟག་ཆད་ཀྱི་མཐའ་གཉིས་སྤངས་པ་ཡིན་ཏེ། ས་བོན་མ་འགྱུར་བཞིན་དུ་མྱུ་གུར་འཕོས་པ་མ་ཡིན་ཞིང་ས་བོན་མྱུ་གུའི་དུས་སུ་འདས་ཟིན་པས་རྟག་མཐའ་སྤངས། ས་བོན་མེད་པར་མྱུ་གུ་མི་འབྱུང་ཞིང་དེ་ཡོད་ན་མྱུ་གུ་འབྱུང་བར་བསྟན་པས་ཆད་མཐའ་སྤངས་པའི་ཕྱིར། བཞི་པ་ལ་གཉིས། རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པར་ཡོད་པར་འདོད་པ་དགག་པ་དང་། བཀག་པ་ལ་རྩོད་པ་སྤང་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། འཕགས་པའི་མཉམ་གཞག་དངོས་པོའི་འཇིག་རྒྱུར་ཐལ་བ། ཐ་སྙད་བདེན་པ་རིག་ཤེས་ཀྱི་དཔྱད་བཟོད་དུ་ཐལ་བ། དོན་དམ་པའི་སྐྱེ་བ་མི་ཁེགས་པར་ཐལ་བས་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་མ་གྲུབ་པར་འདོད་པ་ཆེས་འཐད་ཀྱི། གལ་ཏེ་གཟུགས་སོགས་ཀྱི་དངོས་པོ་རྣམས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་ལ་བརྟེན་ནས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ན་ནི། ཆོས་རྣམས་བདེན་པས་གྲུབ་པས་སྟོང་པའི་སྟོང་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའི་འཕགས་པའི་མཉམ་གཞག་ཡེ་ཤེས་ཆོས་ཅན། དངོས་པོའི་རང་བཞིན་དེ་ལ་བསྐུར་པ་བཏབ་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པར་ཐལ། གཟུགས་སོགས་ཀྱི་དངོས་པོ་རྣམས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་ཡིན་བཞིན་དུ། ཁྱོད་ཀྱིས་དེ་དག་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་མ་གྲུབ་པར་རྟོགས་པ་གང་
Chinese
的原因。第三，如果种子和芽是自性成立的他体，那么，这两者不应成为因果。如果芽存在的同时，种子断绝，那就不是这样。那么，怎样呢？所知法，当芽产生时，种子坏灭，即其同类相续断绝的过失应不存在。原因是什么呢？因为芽不是从自己的种子中自性成立的他体，而是在名言中成立它的果。又，当芽存在时，不应说它的种子存在与否，即不应说。原因是什么呢？因为种子和芽不是同时存在的。如《广大游戏经》中说：“种子若有芽如是，何者是种子芽非彼，彼之外异亦非有，如是不断亦不断，此乃法性之常理。”因此说，这里芽生时，种子不坏灭。这句话的意思和以前一样，但不是按照字面意思，因为芽生的时候，自己的种子已经坏灭，这在前面已经说过了。种子和芽的例子说明远离了常断二边，因为种子没有改变就转移成芽，而且种子在芽生的时候已经消失，所以远离了常边。没有种子就不会产生芽，而且说明了有种子就会产生芽，所以远离了断边。第四有二，驳斥认为以自相成立而存在，以及对驳斥的辩论的消除。第一有三，圣者的等持成为事物坏灭之因的过失，世俗谛成为理智可以分析的过失，以及驳斥胜义谛的生不被遮破。第一，认为一切法不是以自相成立的，这非常合理。如果色等事物依靠以自相成立而产生，那么，诸法以真实成立而空性的空性现量证悟的圣者等持智慧，应以否定事物自性的方式证悟空性。因为色等事物是以自相成立的，而你却证悟到它们不是以自相成立的。
English
reason. Third, if the seed and sprout are other entities established by their own nature, then the two should not become cause and effect. If the sprout exists while the seed is cut off, then it is not like that. So, how is it? Knowable phenomena, when the sprout is produced, the seed is destroyed, that is, the fault of the continuation of its kind should not exist. What is the reason? Because the sprout is not another entity established by its own nature from its own seed, but its fruit is established in name. Also, when the sprout exists, it should not be said whether its seed exists or not, that is, it should not be said. What is the reason? Because the seed and the sprout do not exist at the same time. As it is said in the Extensive Play Sutra: "If the seed exists, the sprout is like this, whatever is the seed, the sprout is not that, other than that, there is also nothing, like this, neither continuous nor discontinuous, this is the constant principle of Dharma." Therefore, it is said that here when the sprout is born, the seed is not destroyed. The meaning of this sentence is the same as before, but not according to the literal meaning, because when the sprout is born, its own seed has already been destroyed, which has been said before. The example of seed and sprout shows that it is far away from the two extremes of permanence and annihilation, because the seed has not changed and has been transferred into a sprout, and the seed has disappeared when the sprout is born, so it is far away from the extreme of permanence. Without a seed, a sprout will not be produced, and it is explained that if there is a seed, a sprout will be produced, so it is far away from the extreme of annihilation. Fourth, there are two, refuting the idea that it exists by its own characteristics, and eliminating the debate about the refutation. First, there are three, the fault that the samadhi of the noble ones becomes the cause of the destruction of things, the fault that the conventional truth becomes analyzable by reason, and the refutation that the birth of the ultimate truth is not refuted. First, it is very reasonable to think that all dharmas are not established by their own characteristics. If things such as form are produced by relying on being established by their own characteristics, then the samadhi wisdom of the noble ones who realize the emptiness of emptiness, which is established by truth, should realize emptiness by negating the nature of things. Because things such as form are established by their own characteristics, but you realize that they are not established by their own characteristics.
Tibetan
ཞིག །དེ་ལྟར་ཡིན་ན། དངོས་པོ་དེ་རྣམས་མཉམ་གཞག་གི་སྔར་ཡོད་ལ། དེའི་ཚེ་མེད་པས་འཇིག་པར་འགྱུར་པའི་ཕྱིར། གཟུགས་སོགས་ཀྱི་དངོས་པོ་རྣམས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། དེ་ལྟར་ཡོད་ན་སྟོང་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའི་མཉམ་གཞག་ཡེ་ཤེས་དེ་དངོས་པོ་འཇིག་པའི་རྒྱུར་ཐལ་བར་འགྱུར་དགོས་ན་ཚུལ་དེ་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་ཡི་ཕྱིར། འདིའི་ཕྱོགས་སྔ་སྨྲ་བ་པོའི་གཙོ་བོ་ནི་རང་རྒྱུད་པ་ཡིན་ལ། དེས་དངོས་པོ་རང་བཞིན་གྱིས་མ་གྲུབ་པར་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཡོད་པར་མི་འདོད་ཀྱང་། དངོས་པོ་བདེན་མེད་དུ་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཁས་ལེན་པས། དེ་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་དེ་དངོས་པོའི་འཇིག་རྒྱུར་ཐལ་བ་རིགས་པས་འཕུལ་བའོ། དེས་ན། ཡེ་ཤེས་དེ་དེའི་འཇིག་རྒྱུར་ཁས་ལེན་དགོས་པར་སོང་ཡང་ལེན་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཐལ་འགྱུར་བས། ཐལ་བ་འཕངས་པ་ལ་མ་ཁྱབ་པའི་ལན་ནམ། རྟགས་ཟུར་མ་གྲུབ་པའི་ལན་གང་རུང་ཞིིག་འདེབས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། གཟུགས་སོགས་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་བདེན་པ་ལ་དོན་དམ་དཔྱོད་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པས་རྣམ་པར་དཔྱད་པར་མི་བྱ་བ་སྟེ་བྱར་མི་རིགས་པར་ཐལ། རྒྱུ་མཚན་གང་གི་ཕྱིར་ན། གཟུགས་སོགས་ཀྱི་དངོས་པོ་འདི་དག་ནི་བདག་གམ་གཞན་ལས་སྐྱེ་བ་གང་ཡིན་ཞེས་རིགས་པས་རྣམ་པར་དཔྱད་པའི་ཚེ་ན། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱིི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་དངོས་པོ་སྟེ་དོན་དམ་པར་མ་སྐྱེས་པ་ལས་གཞན་པའི་ཚུ་རོལ་ཏུ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པའི་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པར་གནས་པ་རྙེད་པ་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར། དེ་ཡང་དོན་དམ་དཔྱོད་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པས་དཔྱད་ན་དཔྱད་མི་བཟོད་པས་དཔྱད་པར་མི་བྱ་བའི་དོན་ཡིན་གྱི། ཐ་སྙད་དཔྱོད་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པས་མི་དཔྱོད་པའི་དོན་མ་ཡིན་ཏེ། འདིར་འགྲོའི་སྡོད་དོ་ཞེས་དང་། འདི་མཐོང་ངོ་། འདི་ཡོད་དོ་ཞེས་པ་ལྟ་བུའི་དཔྱད་པ་ཁས་ལེན་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རྩོད་ཟློག་ལས། ཐ་སྙད་ཁས་ནི་མ་བླངས་པར། །ངེད་ཅག་འཆད་པར་མི་བྱེད་དོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི། གཟུགས་སོགས་ཀྱི་དངོས་པོ་རྣམས་རང་བཞིན་གྱིས་སྐྱེ་བར་སྨྲ་བ་པོ་ཁྱོད་ཀྱི་འདོད་པ་ལྟར་རང་བཞིན་གྱིས་སྐྱེ་བ་ཚད་མ་གང་གིས་འགྲུབ་པ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། གཟུགས་སོགས་ཀྱི་དངོས་པོ་དེ་དག་བདག་དང་གཞན་ལས་སྐྱེ་བ་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེར་ཐལ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་དཔྱོད་པའི་སྐབས་སུ་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་རིགས་པ་གང་ཞིག་གིས་བདག་གཞན་གཉིས་ལས་མི་སྐྱེ་བར་ངེས་པའི་རིགས་པ་དེས་
Chinese
。如果这样，那些事物在入定之前就存在，因为在那时不存在而毁灭。色等事物不是以自己的自性而存在，这是不合理的。如果那样存在，那么现量证悟空性的入定智慧就应该成为事物毁灭的原因，因为那个道理是不合理的。这里的立宗者的主要人物是自续派，他们虽然不承认有证悟事物非自性成立的智慧，但是承认证悟事物无自性的智慧。因此，这样的智慧成为事物毁灭的原因，这是被道理所驳斥的。因此，虽然必须承认智慧是它的毁灭原因，但是并不承认，因为是应成派，所以会提出不周遍的回答，或者提出宗因不成立的回答。第二，对于色等世间的名言谛，不应该用胜义谛的理智进行辨析，即不应该辨析，这是不合理的。原因是什么呢？因为当用理智辨析这些色等事物是从自生还是从他生时，除了仅仅是自性的事物，即胜义中不生的事物之外，在其他方面找不到自性成立的生等存在。也就是说，如果用胜义谛的理智进行辨析，就无法忍受辨析，所以是不应该辨析的意思。但这不是不用世俗谛的理智进行辨析的意思，因为必须承认“这里走，这里住”，“我看见了”，“这是存在的”之类的辨析。如《诤返论》中说：“如果不是承认世俗，我们不会进行解释。”第三，对于色等事物，如你所说，自性生的说法，自性生是由什么量成立的呢？不会成立，这是不合理的。因为色等事物从自和他生是不合理的。为什么呢？因为在辨析胜义谛的时候，用前面所说的道理，无论用哪种道理都无法确定不是从自他二者所生。
English
. If that is the case, those things exist before meditative equipoise, because they are destroyed by non-existence at that time. It is unreasonable that things like form, etc., do not exist by their own characteristics. If they exist in that way, then the meditative wisdom that directly realizes emptiness should become the cause of the destruction of things, because that reason is not reasonable. The main proponent of this position is the Svatantrika, who, although they do not accept that there is wisdom that realizes that things are not established by their own nature, they do accept the wisdom that realizes that things are without inherent existence. Therefore, it is reasoned that such wisdom becomes the cause of the destruction of things. Therefore, although it is necessary to admit that wisdom is the cause of its destruction, it is not admitted, because it is Prasangika, so they will give an answer that is not pervasive, or give an answer that the sign is not established. Second, it is unreasonable that one should not analyze the truth of worldly conventions such as form, etc., with the reasoning that analyzes ultimate truth, that is, one should not analyze them. What is the reason? Because when one analyzes with reason whether these things such as form, etc., arise from themselves or from others, one cannot find existence such as arising that is established by its own nature in the other side other than things that are merely of their own nature, that is, things that do not arise ultimately. That is, if one analyzes with the reasoning that analyzes ultimate truth, one cannot endure analysis, so it means that one should not analyze. But this does not mean that one should not analyze with the reasoning that analyzes conventions, because one must accept analysis such as "Here it goes, here it stays," "I see this," "This exists." As it is said in the Refutation of Disputes: "If we do not accept conventions, we will not explain." Third, for things such as form, etc., as you say, the statement of arising by their own nature, by what valid cognition is the arising by their own nature established? It will not be established, which is unreasonable. Because it is unreasonable for things such as form, etc., to arise from themselves and others. Why? Because when analyzing ultimate truth, with whatever reasoning that has been said before, it is impossible to determine that it does not arise from both self and other.