Tibetan
སྐྱེ་བས་ཡོད་པ་ཞིག་སྐྱེ་དགོས་ལ། རྒྱུ་དུས་སུ་མེད་པ་སྐྱེ་ན་རི་བོང་རྭ་ཡང་སྐྱེ་བར་ཐལ་བས། སྔ་མས་རང་གི་རྒྱུ་དུས་སུ་ཡོད་པ་ཞིག་སྐྱེ་དགོས་ཤིང་། སྐྱེས་ཟིན་སླར་ཡང་སྐྱེ་བ་ལ་དགོས་པ་མེད་པ་དང་། ཡོད་ན་ཐུག་མེད་དུ་ཐལ་བ་དང་། ཕྱི་མས་རྒྱུ་དུས་སུ་མ་སྐྱེས་པ་གཅིག་མི་སྐྱེ་བས། སྐྱེས་ཟིན་དེ་ཉིད་ཕྱིས་རྐྱེན་གྱིས་གསལ་བར་འདོད་ཅིང་། གསལ་ཟིན་སླར་ཡང་གསལ་མ་དགོས་ལ། དགོས་ན་ཐུག་མེད་དུ་འགྱུར་བར་འདོད་དོ། ། གཉིས་པ་དེ་འགོག་པའི་སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་ཀྱི་འགྲེལ་པ་འགོད་པ་དང་། དེ་ལ་སློབ་དཔོན་ལེགས་ལྡན་འབྱེད་ཀྱིས་སྐྱོན་བརྗོད་ཚུལ་དང་། ཟླ་བས་སྐྱོན་བསལ་པའི་སྒོ་ནས་འགྲེལ་པའི་དགོངས་པ་བཤད་པ་དང་གསུམ། དང་པོ་ནི། འགྲེལ་པ་བུདྷ་པཱ་ལི་ཏ་ལས། དངོས་པོ་རྣམས་བདག་ལས་སྐྱེ་བ་མེད་དེ། དེ་དག་གི་སྐྱེ་བ་དོན་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་པའི་ཕྱིར་དང་། ཤིན་ཏུ་ཐལ་བར་འགྱུར་པའི་ཕྱིར། དངོས་པོ་བདག་གི་བདག་ཉིད་དུ་ཡོད་པ་རྣམས་ལ་ནི། ཡང་སྐྱེ་བ་ལ་དགོས་པ་མེད་དོ། །ཅི་སྟེ་ཡོད་ཀྱང་སྐྱེ་ན་ནམ་ཡང་མི་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །རང་ལུགས་ཀྱི་དེའི་དོན་ནི། དངོས་པོ་རྣམས་བདག་ལས་སྐྱེ་བ་མེད་དེ་ཞེས་པས་དམ་བཅའ་བརྗོད་ནས། དེ་སྒྲུབ་པ་ན། འགལ་བརྗོད་ཀྱི་ཐལ་འགྱུར་གཉིས་བསྟན་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལ་ཡང་། དོན་གཙོ་ཆེ་བའི་དབང་དུ་བྱས་ན། ཕྱི་ནང་གི་སྐྱེ་ལྡན་གྱི་དངོས་པོ་དེ་དག་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་རང་གི་ས་བོན་ལས་སླར་ཡང་སྐྱེ་བ་དོན་མེད་པར་ཐལ། རང་གི་ས་བོན་གྱི་བདག་ཉིད་དུ་རྫོགས་པར་གྲུབ་ཟིན་པའི་ཕྱིར། རྟགས་གསལ་ཁས། མ་ཁྱབ་ན། དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་སླར་ཡང་ཐུག་མེད་དུ་སྐྱེ་བར་ཐལ། རང་གི་ས་བོན་གྱི་དུས་སུ་གྲུབ་ཟིན་ཀྱང་སླར་ཡང་དེ་ལས་སྐྱེ་བ་དོན་ཡོད་པའི་ཕྱིར། ཞེས་པའི་ཐལ་འགྱུར་གཉིས་ཀྱི་དང་པོ་ནི། དེ་དག་གི་སྐྱེ་བ་དོན་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང་། ཞེས་པས་བསྟན། ཕྱི་མ་ནི་ཤིན་ཏུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་པས་མདོར་བསྟན་ནས། དངོས་པོ་བདག་གི་བདག་ཉིད་དུ་ཡོད་པ་རྣམས་ནི་ཡང་སྐྱེ་བ་ལ་དགོས་པ་མེད་དོ་ཞེས་པའི་གཞུང་གིས། ཐལ་འགྱུར་དང་པོ། དེ་རྒྱས་པར་བསྟན། ཅི་སྟེ་ཡོད་ཀྱང་སྐྱེ་ན་ནམ་ཡང་མི་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །ཞེས་པས་ཐལ་འགྱུར་གཉིས་པ་དེ་རྒྱས་པར་བཤད་པའི་ཕྱིར། འདིར་ནི་ཡང་མི་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་པའི་དོན་ནི། མི་སྐྱེ་བའི་དུས་ནམ་ཡང་མེད་པར་སྐྱེ་བར་ཐལ་བ་སྟེ། ཐུག་མེད་དུ་སྐྱེ་བ
Chinese
必须生起以生而存在的事物，如果在因位时不存在的事物生起，那么兔子角也会生起。因此，前者必须生起在因位时存在的事物，已经生起的事物再次生起没有必要，如果需要，则会陷入无穷。后者在因位时未生起的事物不会生起，因此认为已经生起的事物之后会因缘而显现，已经显现的事物不需要再次显现，如果需要，则会陷入无穷。 第二，记录遮破此说的佛护论释，其中有学者的善说开显以驳斥的方式，以及月称以消除过失的方式来解释论释的意旨，共有三种。 第一种是：论释《佛护》中说：“事物不是从自性中产生的，因为它们的产生会变得毫无意义，并且会变得非常过分。对于那些存在于自性中的事物来说，再次产生是没有必要的。如果存在也产生，那么将永远不会停止产生。” 自宗的意义是：以“事物不是从自性中产生的”来表达立宗，为了成立它，显示了两个相违的推论。其中，如果从主要意义的角度来看，那么内外有生之物，作为有法，你们从自己的种子中再次产生是无意义的，因为已经圆满地存在于自己的种子自性中。 宗法成立。如果不周遍，那么，作为有法，你们将再次无止境地产生，因为即使在自己的种子时期已经存在，但再次从中产生是有意义的。这两个推论中的第一个，由“因为它们的产生会变得毫无意义”来表示。第二个推论，由“并且会变得非常过分”来简略地表示，然后通过“对于那些存在于自性中的事物来说，再次产生是没有必要的”这个论典，来详细地显示第一个推论。通过“如果存在也产生，那么将永远不会停止产生”来详细地解释第二个推论。这里，“将永远不会停止产生”的意义是：将陷入永远没有不产生的时候，也就是无止境地产生。
English
It is necessary for something that exists by birth to arise, and if something that does not exist in the causal state arises, then even a rabbit's horn would arise. Therefore, the former must arise from something that exists in its causal state, and there is no need for something that has already arisen to arise again. If it were necessary, it would lead to infinite regress. The latter, something that has not arisen in the causal state, will not arise. Therefore, it is believed that what has already arisen will later become clear due to conditions, and what has already become clear does not need to become clear again. If it were necessary, it would lead to infinite regress. Secondly, to record the commentary of Buddhapālita refuting this, which includes how the scholar Lekdenjey criticizes, and how Chandrakirti explains the intent of the commentary by refuting the faults, there are three aspects. The first is: The commentary Buddhapālita says: "Things do not arise from themselves, because their arising would be meaningless and would become excessive. For those things that exist in their own nature, there is no need for them to arise again. If they exist and still arise, then they will never cease to arise." The meaning of this according to our own system is: By stating "Things do not arise from themselves," a proposition is stated. To establish this, two contradictory consequences are shown. Among them, if we consider the main point, then those internal and external living things, as subjects, it follows that your arising again from your own seed is meaningless, because you are already completely established in the nature of your own seed. The sign is clear. If it is not pervasive, then, as subjects, it follows that you will arise again infinitely, because even though you already exist in the time of your own seed, it is meaningful to arise from it again. The first of these two consequences is indicated by "because their arising would be meaningless." The latter is briefly indicated by "and would become excessive." Then, the first consequence is explained in detail by the text "For those things that exist in their own nature, there is no need for them to arise again." The second consequence is explained in detail by "If they exist and still arise, then they will never cease to arise." Here, the meaning of "will never cease to arise" is: it will lead to arising without ever having a time of not arising, that is, arising infinitely.
Tibetan
ར་ཐལ་བ་དང་དོན་གཅིག་ལ། འཇུག་པ་ལས། ས་བོན་སྲིད་མཐར་ཐུག་པར་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར། །ཞེས་པ་དང་རིགས་པ་གནད་གཅིག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚིག་སྐྱོན་གཅོད་པའི་དབང་དུ་བྱས་ན་འདི་ལྟར་ཡིན་ཏེ། གྲངས་ཅན་ཁྱོད་ཀྱིས་བདག་སྐྱེ་ཁས་བླངས་དུ་མི་རུང་སྟེ། དེ་ལ་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་རིགས་པས་གནོད་པའི་ཕྱིར། ཇི་ལྟར་གནོད་ན། རྒྱུ་དུས་སུ་མི་གསལ་བའི་ཚུལ་གྱིས་ཡོད་པར་འདོད་པའི་མྱུ་གུ་ཆོས་ཅན། སླར་ཡང་སྐྱེ་བ་དོན་མེད་པར་ཐལ། རང་གི་བདག་ཉིད་དུ་གྲུབ་ཟིན་པའི་ཕྱིར། མ་ཁྱབ་ན། སླར་ཡང་སྐྱེ་བ་ཐུག་མེད་དུ་ཐལ། རང་གི་བདག་ཉིད་དུ་གྲུབ་ཟིན་ཀྱང་སླར་ཡང་སྐྱེ་བ་དགོས་པ་དང་བཅས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པའི་ཐལ་འགྱུར་གཉིས་པོ་དེ། སྔར་གྱི་གཞུང་སྔ་ཕྱི་གཉིས་ཀྱིས་རིམ་པར་བསྟན་པའི་ཐལ་འགྱུར་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་དངོས་པོ་རྣམས་ཞེས་པ་དང་། དངོས་པོ་ཞེས་པ་གཉིས་མདོར་བསྟན་རྒྱས་བཤད་དུ་བྱས་ནས་ཤེས་འདོད་ཆོས་ཅན་དང་མཐུན་དཔེ་བསྟན། དེ་དག་གི་ཞེས་པ་དང་། བདག་གི་བདག་ཉིད་ཞེས་པ་གཉིས་མདོར་བསྟན་རྒྱས་བཤད་དུ་བྱས་ནས་གཏན་ཚིགས་བསྟན། སྐྱེ་བ་དོན་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཞེས་པ་དང་། ཡང་སྐྱེ་བ་ལ་དགོས་པ་མེད་དོ། །ཞེས་པ་གཉིས་མདོར་བསྟན་རྒྱས་བཤད་དུ་བྱས་ནས་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། རྒྱས་བཤད་ཀྱི་སྐབས་སུ་གཞན་གྲགས་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་ཀྱང་ཐོན་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཚུལ་ནི། མྱུ་གུ་ཆོས་ཅན། སླར་ཡང་སྐྱེ་བ་དོན་མེད་དེ། རང་གི་ངོ་བོ་གྲུབ་ཟིན་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན། མངོན་པར་གསལ་བའི་བུམ་པ་བཞིན་ཞེས་པ་ཞིག་ཐོན་པའི་ཕྱིར། དེ་དག་ནི་སློབ་དཔོན་སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་དང་དཔལ་ལྡན་ཟླ་བའི་བཞེད་པ་ཐུན་མོང་དུ་བཤད་པའོ། ། གཉིས་པ་སློབ་དཔོན་ལེགས་ལྡན་འབྱེད་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་ཀྱི་འགྲེལ་ངག་དེ་ལ་སྐྱོན་བརྗོད་ཚུལ་ལ་གཉིས། འགྲེལ་བའི་དོན་ལ་དགོངས་ཚུལ་དང་། སྐྱོན་བརྗོད་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ལ་ཐལ་འགྱུར་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ན་ཚིག་ཟིན་དང་། དོན་ཐོབ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི་སྐྱེ་ལྡན་གྱི་དང་པོ་རྣམས་ཆོས་ཅན། བདག་ལས་མི་སྐྱེ་བར་ཐལ། དེ་ལས་སྐྱེ་ན་དེ་དག་གི་སྐྱེ་བ་དོན་མེད་དང་ཐུག་མེད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཞེས་པའི་ཐལ་འགྱུར་ནི། མདོར་བསྟན་གྱི་དངོས་ཟིན་གྱི་ཐལ་འགྱུར་དང་། དེ་ཆོས་ཅན། སྐྱེ་བ་དོན་མེད་དང་ཐུག་མེད་དུ་ཐལ། བདག་ལས་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་ཞེས་པའི་ཐལ་འགྱུར་ནི། དོན་གྱིས་ཐོབ་པའི་ཐལ་འགྱུར་དུ་མངོན་ལ། རྒྱུ་དུས་སུ་མངོན་པར་མི་གསལ་བའི་ཚུལ་
Chinese
与“拉塔尔瓦”意思相同。入中论中说：“种子于存在之终极完全生起”，这与理趣要点相同。若从断除语病的角度来说，是这样的：数论师你不能承认自生，因为将被接下来要讲的道理所损害。如何损害呢？你所承许的，因位时以不明显的方式存在的芽，有法，再次生起成为无意义，因为已经成立为自己的自性。如果不遍及，则再次生起成为无有穷尽，因为即使已经成立为自己的自性，仍然需要再次生起。这两个推论，是先前的新旧论典依次所说的推论。也就是，事物等和事物这两个，作为总说和广说，显示了所知有法和比喻。它们的和我的自性这两个，作为总说和广说，显示了理由。生起成为无意义和再次生起没有必要这两个，作为总说和广说，显示了所要成立的法。在广说的时候，也出现了他宗所承认的理由，其方式是：芽，有法，再次生起是无意义的，因为自己的体性已经成立。例如，如同显而易见的瓶子一样。这些是师子贤和圣天共同的观点。第二，师子觉对师子贤的释论进行驳斥的方式有两种：对释论意义的观点和驳斥的方式。第一种，从推论的角度来说，有词句和意义两种。第一种是，有生的最初者，有法，不应从自生，如果从自生，则它们的生起将成为无意义和无有穷尽。这个推论是总说的直接推论，以及，它，有法，生起成为无意义和无有穷尽，因为是从自生。这个推论显然是从意义上得到的推论。因位时以不明显的方式
English
It has the same meaning as "Ra Thal Ba." The Entering the Middle Way states, "The seed fully arises at the ultimate end of existence," which is the same as the key point of reasoning. If we consider it from the perspective of refuting verbal faults, it is like this: Samkhya, you should not accept self-origination, because it will be harmed by the reasoning that will be explained next. How does it harm? The sprout, which you assert exists in the causal state in an unmanifest way, has the property that its re-arising is meaningless, because it has already been established as its own nature. If it is not pervasive, then its re-arising becomes endless, because even though it has already been established as its own nature, it still needs to arise again. These two consequences are the consequences shown sequentially by the earlier and later texts. That is, "things" and "thing" are presented as a summary and detailed explanation, showing the subject of knowledge and the example. "Their" and "my own nature" are presented as a summary and detailed explanation, showing the reason. "Becoming meaningless" and "there is no need for re-arising" are presented as a summary and detailed explanation, showing the property to be established. In the context of the detailed explanation, the reason accepted by others also emerges, and the way it does is: the sprout, having the property, re-arising is meaningless, because its own essence has already been established. For example, like a clearly visible pot. These are the common views of Acharya Buddhapalita and Aryadeva. Second, Acharya Loden Sherab's way of criticizing Buddhapalita's commentary has two aspects: his view on the meaning of the commentary and the way of criticizing it. The first, from the perspective of consequentialism, has two aspects: the literal wording and the implied meaning. The first is that the first of the living beings, having the property, should not arise from itself, because if it arises from itself, then their arising will become meaningless and endless. This consequence is the direct consequence of the summary statement, and that, having the property, arising becomes meaningless and endless, because it arises from itself. This consequence is clearly the consequence obtained from the meaning. In the causal state, in an unmanifest way