Tibetan
་དུ་རྟོག་པ། ངག ལས་ཀྱི་མཐའ། འཚོ་བ། རྩོལ་བ། དྲན་པ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏེ་འཕགས་ལམ་ཡན་ལག་བརྒྱད་དེ་སོ་སོར་ཕྱེ་ན་སོ་བདུན་དུ་འགྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གསུམ་པ་ནི། ས་བཞི་པ་ཆོས་ཅན། སྤངས་པ་ཁྱད་པར་ཅན་དང་ལྡན་ཏེ་རང་གི་ངོས་སྐལ་གྱི་སྤང་བྱ་རང་དུ་སྟེ་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་དང་། དེར་འབྲེལ་བ་སྟེ་དེས་དྲངས་པ་རང་རྐྱ་ཐུབ་པའི་རྫས་ཡོད་དུ་འཛིན་པའི་ཉོན་མོངས་རྣམས་ཡོངས་སུ་ཟད་པར་འགྱུར་པ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར། དབུ་མ་ལ་སོགས་ནི་སླའོ། ། ལྔ་པ་ས་ལྔ་པ་སྦྱང་དཀའ་བ་བཤད་པ་ལ་གཉིས། སའི་ངེས་ཚིག་བཤད་པ་དང་། བསམ་གཏན་ལྷག་ཅིང་བདེན་པ་ལ་མཁས་པར་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། ཚིག་དོན་དང་། སྤྱི་དོན་ནོ། །དང་པོ་ནི། ས་ལྔ་པ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་སྦྱང་དཀའ་བའི་ས་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཁྱོད་ལ་གནས་པའི་བྱངས་སེམས་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་དེ་ལ་ལྷའི་བུའི་བདུད་རྣམས་ཀུན་གྱིས་ཀྱང་ཕམ་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གཉིས་པ་ནི། ས་འདིར་ཡོན་ཏན་ཇི་ལྟར་ཐོབ་པ་ཡོད་དེ། བསམ་གཏན་གྱི་ཕར་ཕྱིན་ལྷག་ཅིང་། ཡོན་ཏན་བྱེ་བ་སྟོང་ཕྲག་བཅུ་གཉིས་ཐོབ་པའི་ཕྱིར། རྣམ་སྨིན་གྱི་སྐྱེ་བ་འཛིན་ཚུལ་ཡོད་དེ། དགའ་ལྡན་གྱི་བདག་པོར་སྐྱེ་བ་བླངས་ནས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པའི་ཕྱིར། ས་འདིར་སྦྱང་དཀའ་བ་ཞེས་བརྗོད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡོད་དེ། བདུད་ཀུན་གྱིས་ཐུབ་དཀའ་བར་མ་ཟད། རང་གི་ངོས་སྐལ་གྱི་སྐྱོན་ཡོན་རྣམས་བྱང་སེམས་ཀྱིས་ཀྱང་སྤང་བླང་ཆེས་དཀའ་བས་ན་དེ་ལྟར་བརྗོད་པའི་ཕྱིར། འོ་ན་བསམ་གཏན་གྱི་ངོ་བོ་སོགས་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། ཡོད་དེ། སེམས་དགེ་བའི་དམིགས་པ་གང་རུང་ལ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གནས་པའི་རིག་པ་དེ། བསམ་གཏན་གྱི་ངོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་དབྱེ་ན། ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་མ་འདས་ཀྱི་བསམ་གཏན་གཉིས་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཞི་གནས་ལྷག་མཐོང་རེ་རེ་བ་དང་། དེ་གཉིས་ཟུང་དུ་འབྲེལ་བ་གསུམ། བྱེད་ལས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཚེ་འདིར་ལུས་སེམས་བདེ་བར་གནས་པ་དང་། ཡོན་ཏན་སྒྲུབ་པ་དང་། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པའི་བསམ་གཏན་གསུམ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། བསམ་གཏན་ལ་དེའི་ཕར་ཕྱིན་གྱིས་མ་ཁྱབ་སྟེ། ཕྱི་རོལ་པ་དང་ཉན་རང་གི་རྒྱུད་ལ་ཡང་བསམ་གཏན་ཡོད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ་གཉིས། ཚིག་དོན་དང་། སྤྱི་དོན་ནོ། །ས་ལྔ་པ་ཆོས་ཅན། བདེན་བཞི་ཕྲ་རགས་ལ་མཁས་པའི་བློ་གྲོས་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ཏེ། བསམ་གཏན་གྱི་ཕར་ཕྱིན་ལྷག་ཅིང་། འགོག་པའི་བདེན་པ་སོགས་པ་བློ་གྲོས་བཟང་པོས་ལེགས་པར་དཔྱད་ནས་བདེན་པ་བཞིའི་རང་བཞིན་ཞིབ་མོས་རྟོགས་པའི་ཚུལ་ལའང་ཤིན་ཏུ་མཁས་པ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གཉིས་པ་ནི། ས་འདིར་བདེན་བཞི་ཕྲ་རགས་ལ་མཁས་པའི་ཤེས་རབ་ཐོབ་ན། བདེན་པ་བཞིའི་ཕྲ་རགས་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་ཡོད་དེ། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་ཕྱོགས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་སྡུག་བདེན་ཕྲ་རགས་གཉིས། དེས་བསྡུས་པའི་ཀུན་འབྱུང་ཕྲ་རགས་གཉིས། རྣམ་བྱང་ཕྱོགས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་འགོག་བདེན་ཕྲ་རགས་གཉིས། དེས་བསྡུས་པའི་ལམ་བདེན་ཕྲ་རགས་གཉིས་ཏེ་དེ་ལྟར་ཡོད་པའི་ཕྱིར། སྡུག་བདེན་ཕྲ་རགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡོད་དེ། སོ་སྐྱེས་རང་སྟོབས་ཀྱིས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པར་མངོན་སུམ་དུ་ངེས་ནུས་པ་རྣམས་རགས་པའི་སྡུག་བདེན་དང་། དེ་ལྟར་ངེས་མི་ནུས་པའི་སྡུག་བདེན་རྣམས། དེ་ཕྲ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཀུན་འབྱུང་ཕྲ་རགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡོད་དེ། གང་ཟག་རང་ངོས་ནས་གྲུབ་པར་འཛིན་པའི་བདེན་འཛིན་གྱིས་དྲངས་པའི་གང་ཟག་རྟག་གཅིག་རང་དབང་ཅན་དུ་འཛིན་པ་དང་རང་རྐྱ་ཐུབ་པའི་རྫས་ཡོད་དུ་འཛིན་པའི་ཉོན་མོངས་པའི་ཀུན་འབྱུང་དང་དེས་དྲངས་པའི་ལས་ཀྱི་ཀུན་འབྱུང་རྣམས། ཀུན་འབྱུང་རགས་པ་དང་། ཀུན་འབྱུང་དེ་དག་འདྲེན་བྱེད་ཀྱི་བདེན་འཛིན་དུ་གྱུར་པའི་ཉོན་མོངས་པའི་ཀུན་འབྱུང་དང་དེས་དྲངས་པའི་ལས་ཀྱི་ཀུན་འབྱུང་རྣམས་ཀུན་འབྱུང་ཕྲ་མོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འགོག་བདེན་ཕྲ་རགས་ཀྱང་ཡོད་དེ། བདག་མེད་ཕྲ་མོ་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའི་ལམ་བདེན་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་ཐོབ་པའི་ཆོས་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་འགོག་བདེན་དེ། འགོག་བདེན་ཕྲ་མོ་དང་། བདག་མེད་རགས་པ་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའི་ལམ་གྱིས་ཐོབ་པ་འགོག་བདེན་དུ་གྲགས་པའི་བདག་མེད་རགས་པ་དེ། འགོག་བདེན་རགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ལམ་བདེན་ཕྲ་རགས་ཀྱང་ཡོད་དེ། བདག་མེད་ཕྲ་མོ་མངོན་གསུམ་དུ་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་དེ། ལམ་བདེན་ཕྲ་མོ་དང་། བདག་མེད་རགས་པ་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་དེ། རགས་པའི་ལམ་བདེན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འོན་ཀྱང་རགས་པའི་འགོག་བདེན་ལ་འགོག་བདེན་གྱིས་མ་ཁྱབ་པ་དང་། རགས་པའི་ལམ་བདེན་ལ་ལམ་བདེན་གྱིས་མ་ཁྱབ་པར་གསལ་ཏེ། གཞན་དུ་ན་འགོག་བདེན་ལ་འགོག་བདེན་ཕྲ་མོ་ཡིན་པས་ཁྱབ་པར་འདོད་པའི་ཚེ། བདེན་བཞི་ཕྲ་རགས་བཤད་པའང་མི་འཐད་པར་འགྱུར་པའི་ཕྱིར། དེ་ཡང་ཡིན་ཏེ། འདིར་འགོག་བདེན་ལ་དོན་དམ་བདེན་པས་ཁྱབ་པར་བཤད་ལ། འགོག་བདེན་དུ་གྱུར་པའི་བདག་མེད་རགས་པ་ཡོད་ན་དེས་མ་ཁྱབ་པར་འགྱུར་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་ཡིན་ཀྱང་ལམ་བདེན་རགས་པ་ལ་ལམ་བདེན་མ་
Chinese
于思择。语。业之边。活命。精进。忆念。等持，即是八支圣道，若一一分开则成为三十七之故。第三者是，第四地法者，具有断除之殊胜，即于自己份位之所应断，自于，即我之见，及于彼相关联，即由彼所牵引，执持自立存在之实有之烦恼诸，皆得完全穷尽，以具有之故。中观等则易。第五，第五地难调伏之解说有二，地之词义解说，及禅定殊胜且善巧于谛之显示。初者有二，词义与，总义也。初者是，第五地法者，于汝称为难调伏之地，以于汝所住之菩提心大士夫，彼诸天子之魔众一切亦不能够战胜之故。二者是，此地如何获得功德耶？以禅定之波罗蜜多殊胜，获得功德百千万十二之故。有执持异熟之生之方式，以取生于兜率天之主后作有情之义利之故。于此地称说难调伏之理由有，不但魔众一切难胜，且自之份位之过失功德诸，菩提心亦极难取舍故，如是称说之故。若是，禅定之体性等如何耶？有，心于任何善之所缘境专注一缘之觉性彼，以是禅定之体性之故。彼若分之，从体性之门有出世间与非出世间之禅定二，从方面之门有止观各一，及彼二双运三。从作用之门有此生身心安乐住与，成办功德与，作有情之义利之禅定三有之故。禅定不遍及其波罗蜜多，以外道与声缘之相续亦有禅定之故。二者有二，词义与，总义也。第五地法者，具有善巧于四谛粗细之智慧，以禅定之波罗蜜多殊胜，及灭谛等以善妙智慧善加观察后之四谛
English
To contemplate. Speech. The edge of karma. Livelihood. Effort. Mindfulness. Samadhi, which are the eight branches of the Noble Path, and if separated individually, they become thirty-seven. The third is, the fourth ground, the Dharma, possesses special abandonment, that is, the object to be abandoned in its own share, self, that is, the view of self, and related to it, that is, the afflictions that are led by it and hold onto self-sufficient substantial existence, are completely exhausted, because it possesses it. Madhyamaka and others are easy. Fifth, there are two explanations for the fifth ground, which is difficult to tame: explaining the definition of the ground, and showing that meditation is superior and skilled in truth. The first has two parts: the meaning of the words and the general meaning. The first is: the fifth ground, the Dharma, is called the ground of difficult taming, because the Bodhicitta great being residing in you cannot be defeated by all the demons of the sons of gods. The second is: how are merits obtained in this ground? Because the perfection of meditation is superior, and twelve thousand million merits are obtained. There is a way to hold the birth of Vipaka, because after taking birth as the lord of Tushita, he does the benefit of sentient beings. There is a reason why this ground is called difficult to tame, because not only is it difficult to defeat all the demons, but also the Bodhicitta finds it very difficult to accept and reject the faults and merits of its own share, so it is called that way. If so, what is the nature of meditation, etc.? Yes, the awareness of the mind dwelling single-pointedly on any virtuous object is the nature of meditation. If it is divided, from the aspect of nature, there are two meditations: transcendental and non-transcendental. From the aspect of direction, there are single-pointedness and insight, and the combination of the two is three. From the aspect of function, there are three meditations: living happily in this life, accomplishing merits, and doing the benefit of sentient beings. Meditation does not pervade its perfection, because outsiders and Hearers also have meditation. The second has two parts: the meaning of the words and the general meaning. The fifth ground, the Dharma, possesses the wisdom of being skilled in the subtle and coarse of the four truths, because the perfection of meditation is superior, and the truth of cessation, etc., is well examined with good wisdom, and the four truths
Chinese
因为精通了以精细的方式证悟其自性的方法。第二，如果在此地获得了精通四圣谛粗细的智慧，那么四圣谛的粗细是怎样的呢？这也是存在的：一切由烦恼方面所摄的苦谛粗细二者，由其所摄的集谛粗细二者，由清净方面所摄的灭谛粗细二者，由其所摄的道谛粗细二者，像这样是存在的。苦谛粗细的差别是存在的：凡是异生凭借自身的力量能够现量确定为痛苦的真谛，这些是粗大的苦谛；不能像这样确定的苦谛，因为它是微细的。集谛粗细的差别是存在的：由执着自性成立的实执所引发的，执着补特伽罗常一自在，以及执着自立存在的实有的烦恼的集谛，以及由其所引发的业的集谛，是粗大的集谛；成为引导那些集谛的实执的烦恼的集谛，以及由其所引发的业的集谛，是微细的集谛。灭谛粗细也是存在的：以现量证悟微细无我的道谛的力量所获得的，成为法性的灭谛，是微细的灭谛；以现量证悟粗大无我的道所获得的，被称为灭谛的粗大无我，是粗大的灭谛。道谛粗细也是存在的：现量证悟微细无我的智慧，是微细的道谛；现量证悟粗大无我的智慧，是粗大的道谛。然而，粗大的灭谛并不遍及灭谛，粗大的道谛并不遍及道谛是清楚的。否则，如果认为灭谛遍及微细的灭谛，那么宣说四圣谛的粗细也不合理，因为这也是存在的：这里宣说灭谛遍及胜义谛，如果存在成为灭谛的粗大无我，那么它就不会遍及，即使这样，粗大的道谛也不是道谛。
English
Because one has attained great skill in understanding the nature of things in a subtle way. Secondly, if one attains the wisdom that is skilled in the gross and subtle aspects of the four truths in this realm, then what are the gross and subtle aspects of the four truths like? They do exist: the two gross and subtle aspects of the truth of suffering, which are encompassed by the side of complete affliction; the two gross and subtle aspects of the truth of origin, which are encompassed by that; the two gross and subtle aspects of the truth of cessation, which are encompassed by the side of complete purification; and the two gross and subtle aspects of the truth of the path, which are encompassed by that. Thus, they exist. There is a difference between the gross and subtle aspects of the truth of suffering: those sufferings that ordinary beings can directly ascertain as the truth of suffering through their own power are the gross truth of suffering; and those truths of suffering that cannot be ascertained in that way are subtle. There is a difference between the gross and subtle aspects of the truth of origin: the afflictions that arise from the clinging to the truth of inherent existence, which clings to a person as permanent, singular, and independent, and which clings to a self-sufficient substance, and the karmic origins that arise from that, are the gross origins. The afflictions that are the clinging to truth that leads to those origins, and the karmic origins that arise from that, are the subtle origins. There are also subtle and gross aspects of the truth of cessation: the cessation that has become the nature of reality, attained through the power of the path that directly realizes subtle selflessness, is the subtle truth of cessation; and the gross selflessness that is attained through the path that directly realizes gross selflessness, which is known as the truth of cessation, is the gross truth of cessation. There are also subtle and gross aspects of the truth of the path: the wisdom that directly realizes subtle selflessness is the subtle truth of the path; and the wisdom that directly realizes gross selflessness is the gross truth of the path. However, it is clear that the gross truth of cessation does not encompass all cessation, and the gross truth of the path does not encompass all paths. Otherwise, if one were to assert that cessation encompasses subtle cessation, then it would be unreasonable to explain the gross and subtle aspects of the four truths. That is also the case because here it is explained that cessation encompasses ultimate truth, and if there were a gross selflessness that had become cessation, then it would not encompass it. Even so, the gross truth of the path is not the path.