Tibetan
ག །བྱང་སེམས་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་འཆལ་བ་ཡིན་ན། ཚུལ་ཁྲིམས་འཆལ་བ་ཡིན་པས་ཁྱབ་ཟེར་ན། ཕམ་པས་མ་གོས་ཀྱང་ཚུལ་ཁྲིམས་འཁོར་གསུམ་བདེན་པར་འཛིན་པའི་བདེན་འཛིན་གྱིས་བཅིངས་པའི་དགེ་སློང་བྱང་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་ཀྱི་ཉེས་སྤྱོད་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཆོས་ཅན། དེར་ཐལ། དེའི་ཕྱིར། དཀོན་མཆོག་བརྩེགས་པ་ལས། འོད་སྲུང་འདི་ལ་དགེ་སློང་ཁ་ཅིག་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ཏེ། སོ་སོར་ཐར་པའི་སྡོམ་པས་བསྡོམས་ཤིང་གནས། ཞེས་པ་ནས། དེ་བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་ཡིན་ཏེ། འོད་སྲུང་དེ་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་འཆལ་བ་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ལྡན་པ་ལྟར་བཅོས་པ་དང་པོའོ། །ཞེས་སོགས་ཀྱི་བར་དང་། འདིར་ཡང་དེའི་དོན་འཆད་པ་ན། གལ་ཏེ་དེ་ནི་ཁྲིམས་དག་རང་བཞིན་ལྟ། དེ་ཕྱིར་དེ་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་དག་མི་འགྱུར། ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། འདོད་མི་ནུས་ཏེ། སྔར་གྱི་ལུང་དེས་བྱང་སེམས་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་འཆལ་བར་བསྟན་ཀྱང་སྤྱིར་ཚུལ་ཁྲིམས་འཆལ་བ་བསྟན་པ་མིན་པའི་ཕྱིར། དེར་ཐལ། དེ་སོ་ཐར་གྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་རྣམ་དག་ཏུ་བཤད་པའི་ཕྱིར། ཁ་ཅིག །བྱང་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་ཉན་རང་གི་བྱང་ཆུབ་དོན་གཉེར་ཕྱིན་ཆད་དུ་ཚུལ་ཁྲིམས་སྲུང་བའི་བློ་མི་སྲིད་ཟེར་ན། རེ་ཞིག་དེར་ཡོད་པར་ཐལ། བྱང་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་ཉན་རང་གི་བྱང་ཆུབ་ཙམ་དོན་གཉེར་གྱི་བློ་མེད་ཀྱང་། དེའི་རྒྱུད་ལ་ཉན་རང་གི་བྱང་ཆུབ་དོན་གཉེར་གྱི་བློ་སྐྱེས་ནས་ཚུལ་ཁྲིམས་སྲུང་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དེར་ཐལ། དེ་ཡོད་ཀྱང་། དེས་ཀུན་ནས་བླངས་ཏེ་བསྲུང་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དེ། བྱང་སེམས་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་འཆལ་བར་བཤད་པའི་ཕྱིར། དེར་ཐལ། སྡུད་པ་ལས། གལ་ཏེ་བསྐལ་བ་བྱེ་བར་དགེ་བའི་ལས་ལམ་བཅུ། སྤྱོད་ཀྱང་རང་རྒྱལ་དགྲ་བཅོམ་ཉིད་ལ་འདོད་བསྐྱེད་ན། དེ་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་སྐྱོན་བྱུང་ཚུལ་ཁྲིམས་ཉམས་པ་ཡིན། སེམས་བསྐྱེད་དེ་ནི་ཕས་ཕམ་ལས་ཀྱང་ཤིན་ཏུ་ལྕི། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། དེའི་ཚེ་སེམས་བསྐྱེད་བཏང་བ་འདྲ་སྙམ་ཡང་དཔྱད་དོ། ། གཉིས་པ་ནི། བྱང་སེམས་ས་གཉིས་པ་བ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱིས་དམ་པའི་ལས་ལམ་སྟེ་མཆོག་ཏུ་དགེ་བའི་ལས་བཅུ་ཆར་སོག་པར་བྱེད་དེ། ལུས་ངག་ཡིད་ཀྱི་ཀུན་སློང་ངན་པའི་རྒྱུ་བསད་པ་དང་གཉིས་གཉིས་ཀའི་གནས་སྐབས་སུའང་དག་པར་གྱུར་པས་ལུས་ཀྱི་གསུམ་དང་། ངག་གི་བཞི་དང་། ཡིད་ཀྱི་ལས་གསུམ་སྟེ་དགེ་བ་བཅུ་རྫོགས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི། དེ་ཆོས་ཅན། ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཕར་ཕྱིན་ལྷག་པ་ཡིན་ཏེ། དགེ་བའི་ལམ་འདི་ལྟ་ཞིག་རེ་རེ་ཙམ་མ་ཡིན་པ
Chinese
如果菩萨的戒律是破戒，那么是否普遍认为凡是破戒就是破戒呢？即使没有被四根本罪所染污，但由于执着于认为戒律的三轮是真实的这种实执所束缚，作为一位具足别解脱戒的菩萨，其相续中的恶行所防护的戒律法，是这样的。这是必然的。因此，《宝积经》中说：“光增，此地有些比丘具有戒律，他们以别解脱戒律来约束和安住。”从那里开始，“他们说那是自我。光增，那是破戒者伪装成具有戒律者的第一种方式。”等等。这里也解释了它的含义：“如果那是清净自性之法，因此它不会变成清净的戒律。”因为这样说。不能同意，因为之前的经文虽然显示了菩萨的戒律是破戒，但并没有普遍地显示破戒。这是必然的，因为它被解释为别解脱戒的完全清净。有些人说，在菩萨的相续中，一旦追求声闻和独觉的菩提，就不可能再有守护戒律的心。暂时可以认为存在这种情况，即使菩萨的相续中没有仅仅追求声闻和独觉菩提的心，但在他们的相续中，生起了追求声闻和独觉菩提的心之后，仍然存在守护戒律的情况。这是必然的。即使存在这种情况，但他们以这种心态完全受持和守护的戒律，被解释为菩萨的破戒。这是必然的。《摄颂》中说：“如果于无数劫行持十善业道，却生起对独觉阿罗汉的希求，那就是戒律出现过失，戒律退失。这种发心比四根本罪还要严重。”因为这样说。那时，似乎像是舍弃了发心，但也需要进一步考察。第二，作为二地菩萨，您会积累神圣的业道，也就是所有最极善的十种善业，因为身体、语言和意念的恶劣动机被摧毁，并且在两种情况下都变得清净，从而圆满了身体的三种善业、语言的四种善业和意念的三种善业，即十种善业。第三，这是戒律的波罗蜜多的殊胜之处，因为不仅仅是像这样的每一种善道
English
If a Bodhisattva's discipline is broken, is it universally accepted that whoever breaks the discipline is considered to have broken the discipline? Even if not tainted by the four root downfalls, but bound by the clinging to the truth that holds the three circles of discipline as real, the discipline of restraint from misconduct in the continuum of a monastic Bodhisattva is such. That is necessarily so. Therefore, in the *Ratnakuta Sutra*, it says, "Light-increaser, some monks here possess discipline, abiding by the vows of individual liberation." From there, "They speak of that as self. Light-increaser, that is the first instance of a corrupt one pretending to be disciplined." And so forth. Here, too, its meaning is explained: "If that is seen as the nature of pure law, therefore, it will not become pure discipline." Because it is said so. One cannot agree, because the previous scripture, although showing that a Bodhisattva's discipline is broken, does not universally show that discipline is broken. That is necessarily so, because it is explained as the complete purity of individual liberation discipline. Some say that in the continuum of a Bodhisattva, once the pursuit of the enlightenment of Hearers and Solitary Realizers has begun, it is impossible to have the mind to uphold discipline. For the time being, it can be considered that such a situation exists, even if in the continuum of a Bodhisattva there is no mind that seeks only the enlightenment of Hearers and Solitary Realizers, but after the mind of seeking the enlightenment of Hearers and Solitary Realizers has arisen in their continuum, there still exists the upholding of discipline. That is necessarily so. Even if that situation exists, the discipline that they fully undertake and uphold with that mindset is explained as the broken discipline of a Bodhisattva. That is necessarily so. In the *Compendium*, it says, "If one practices the ten virtuous paths for hundreds of millions of eons, but generates the desire for a Solitary Conqueror Arhat, that is a flaw in discipline, a loss of discipline. That mind generation is even heavier than the four root downfalls." Because it is said so. At that time, it seems like the mind generation has been abandoned, but it needs further examination. Secondly, as a Bodhisattva on the second ground, you accumulate the sacred paths of action, that is, all the most virtuous ten virtuous actions, because the evil motivations of body, speech, and mind are destroyed, and they become pure in both instances, thus perfecting the three virtuous actions of the body, the four virtuous actions of speech, and the three virtuous actions of mind, that is, the ten virtuous actions. Thirdly, that is superior to the perfection of discipline, because it is not just one or another of such virtuous paths.
Tibetan
ར་བཅུ་ཆར་ཡང་ཁྱོད་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་ཀླགས་ཏེ་ཤིན་ཏུ་ཕུལ་ཏུ་བྱུང་བའི་ཚུལ་གྱིས་དག་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། རྟག་ཏུ་ཚུལ་ཁྲིམས་རྣམ་པར་དག་པའི་ས་གཉིས་པ་བ་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་སྟོན་ཀའི་ཟླ་བ་ལྟར་གྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། ཟླ་བ་དེར་ཚ་གདུང་ཞི་བ་དང་འོད་གནས་པ་ལྟར་ཁྱོད་ཀྱང་དབང་པོའི་སྒོ་བསྡམས་པའི་ཞི་བ་དང་། ལམ་མེར་གསལ་བའི་ལུས་ཅན་གྱི་འོད་ཆགས་པར་དེ་དག་གིས་རྣམ་པར་མཛེས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། བཞི་པ་ནི། བྱང་སེམས་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། དུས་རྟག་ཏུ་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་འཁོར་གསུམ་རེ་རེ་ཙམ་མ་ཡིན་པར་གང་ལ་སྤོང་བ་དང་། གང་ཞིག སྤོང་གཉེན་བྱེད་པ་དང་། གང་གིས་སྤོང་པ་གསུམ་ཆར་ལའང་དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་གཉིས་ཀྱི་ཆོས་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པར་འཛིན་པའི་བློའི་རྒྱུ་བ་མངོན་འགྱུར་ཕལ་ཆེར་དང་ཡང་དག་པར་བྲལ་བ་ཡིན་ཏེ། བྱང་སེམས་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཆེས་ལྷག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་སོར་ཐར་གྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་དག་ཀྱང་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་འཁོར་གསུམ་ལ་བདེན་པར་འཛིན་ན། དེ་ལྟར་ཞེན་པའི་གང་ཟག་དེ་ནི་བྱང་སེམས་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་དག་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། གང་ཟག་དེ་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་དག་པ་ལ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པར་ལྟ་བར་བྱེད་པ་དེའི་ཕྱིར། འདིའི་སྐབས་ཀྱི་གལ་ཏེ་དེ་ནི་ཞེས་པ་དང་དེ་ཕྱིར་དེ་ནི་ཞེས་འབྱུང་བའོ། དོན་ནི་བྱང་སེམས་ས་གཉིས་པ་བ་ལ་བྱེད་པ་མིན་ཏེ། དེ་གཉིས་ཀྱི་དོན་སྔར་ལྟར་ཚུལ་ཁྲིམས་བདེན་པར་འཛིན་པའི་བདེན་འཛིན་གྱིས་བཅིངས་པའི་གང་ཟག་ཞིག་ལ་བཤད་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བྱང་སེམས་ས་གཉིས་པ་བ་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་དག་མི་འགྱུར་ཞེས་པའི་དོན་དུ་མི་རུང་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ་བཞི། སྦྱིན་འབྲས་བདེ་འགྲོར་ལོངས་སྤྱོད་པ་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་རག་ལས་པ། ཚུལ་ཁྲིམས་ཉམས་ན་ངན་སོང་ལས་ཐར་པ་རྙེད་དཀའ་བ། སྦྱིན་པའི་རྗེས་སུ་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་གཏམ་མཛད་པའི་རྒྱུ་མཚན། མངོན་མཐོ་ངེས་ལེགས་གཉིས་ཀའི་རྒྱུར་ཚུལ་ཁྲིམས་བསྔགས་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། དེ་བདེ་འགྲོར་མ་ཟད་ངན་འགྲོར་སྤྱོད་པ་ཡོད་ཚུལ། སྐྱེ་བ་བརྒྱུད་མར་སྦྱིན་འབྲས་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པ་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་རག་ལས་པའོ། དང་པོ་ནི། ཤེས་བྱ་ཆོས་ཅན། སྦྱིན་འབྲས་བདེ་འགྲོར་ལོངས་སྤྱོད་པ་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་རག་ལས་ཏེ། དེ་ལ་རག་ལས་ཀྱང་སྦྱིན་པ་གཏང་བ་ལས་འབྲས་བུ་ལོངས་སྦྱོད་ལྷ་དང་མིའི་རྟེན་ལ་འབྱུང་བ་དག་ནི། འགྲོ་བ་ངན་འགྲོའི་རྟེན་ཀླུ་རྟ་བ་ལང་སོགས་སུ་སྐྱེས་ནའང་ལོངས་སྤྱོད་རྒྱུ་ཡོད་བ་ཡོད་པ་དེ་ནི་སྐྱེ་བོ་སྔོན་སྦྱིན་པ་བཏ
Chinese
而且十种（善法）也已在你的相续中读诵，为了以极其超胜的方式变得清净的缘故。 具有恒常戒律清净的二地者，是为法性。 你变得如同秋天的月亮一般，如同月亮中暑热寂静和光明安住一样，你也以根门紧闭的寂静，和朗然明亮的有身之光而变得极其庄严。 第四是，菩萨是为法性。 时时对戒律的三轮，不是仅仅对其中之一的所舍弃，以及，谁是舍弃的助伴，以及，以何舍弃的三者，也与以实物和非实物二者的法自性成立的执著心之行相，大多数和真实相违背。 因为菩萨的戒律最为殊胜的缘故。 假设别解脱的戒律清净，却对戒律的三轮执著为真实，像那样执著的补特伽罗不会变成菩萨的清净戒律。 因为那个补特伽罗视清净戒律为自性成立的缘故。 此处的情况是，假设那是……以及因此那是……这样出现的。 意义不是针对二地菩萨而说的。 那二者的意义如同之前一样，必须对被执著戒律为真实的实执所束缚的补特伽罗宣说。 因为，二地菩萨不会成为戒律不清净之义的缘故。 第二有四：布施之果于善趣享受依赖于戒律，戒律毁坏则难以从恶趣中解脱，布施之后宣说戒律之语的理由，以及，于增上生和决定胜二者之因中赞叹戒律。 第一有二：其于善趣不仅于恶趣也享受之理，生生世世享受布施之果依赖于戒律。 第一是，所知是为法性。 布施之果于善趣享受依赖于戒律。 依赖于它，从布施的果报享受，在天和人的所依中产生的事物是，即使出生于恶趣的所依，龙、马、牛等之中，也有能够享受的，那是众生前世布施
English
Moreover, the ten (virtuous dharmas) have also been recited in your continuum, for the sake of becoming purified in an extremely excellent way. The one on the second ground, who possesses constant purity of discipline, is the Dharma nature. You have become like the autumn moon, just as coolness and light abide in that moon, you too are adorned by the peace of closed sense doors and the light of a clearly radiant body. Fourthly, the Bodhisattva is the Dharma nature. At all times, regarding the three wheels of discipline, not just one of them, the object to be abandoned, who is the companion of abandonment, and by what is abandoned, all three are mostly and truly contrary to the mental activity that grasps as established by the self-nature of phenomena of both real and unreal things. Because the Bodhisattva's discipline is most excellent. If the discipline of individual liberation is pure, but one grasps the three wheels of discipline as true, a person who clings in that way will not become a Bodhisattva's pure discipline. Because that person views pure discipline as established by its own nature. The situation here is that, assuming that is... and therefore that is... that appears. The meaning is not directed at the Bodhisattva on the second ground. The meaning of those two, as before, must be explained to a person bound by the belief in reality, who clings to discipline as true. Because the Bodhisattva on the second ground cannot be the meaning of impure discipline. The second has four: the fruit of generosity being enjoyed in happy migrations depends on discipline, if discipline is broken it is difficult to find liberation from bad migrations, the reason for speaking about discipline after generosity, and praising discipline as the cause of both higher realms and definite goodness. The first has two: the reason why it is enjoyed not only in happy migrations but also in bad migrations, enjoying the fruit of generosity in life after life depends on discipline. The first is, the knowable is the Dharma nature. Enjoying the fruit of generosity in happy migrations depends on discipline. Depending on it, the enjoyment of the fruit of generosity from giving, the things that arise in the support of gods and humans are, even if born in the support of bad migrations, such as dragons, horses, cows, etc., there are those who can enjoy, that is, beings who gave generosity in previous lives