Tibetan
ང་ཟག་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པར་འཛིན་པའི་སྟེང་དུ་ཡང་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པར་བཟུང་བའི་གང་ཟག་དེ། ཕུང་པོ་ལ་ཕར་མི་བལྟོས་པའི་དབང་སྒྱུར་པ་པོའི་རྗེ་བོ་ལྟ་བུ་དང་། རང་གི་ཕུང་པོ་རྣམས་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པར་བཟུང་པའི་གང་ཟག་དེ་ལ་བལྟོས་པའི་དབང་བསྒྱུར་བྱར་འཛིན་པ་ནི། གང་ཟག་རང་རྐྱ་ཐུབ་པའི་འཛིན་ཚུལ་ཡིན་ལ། དེ་ལྟར་བཟུང་བ་ལྟར་གྱིས་སྟོང་པ་དེ་གང་ཟག་རང་རྐྱ་ཐུབ་པའི་རྫས་ཡོད་ཀྱིས་སྟོང་པའི་དོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་ཀུན་བཏགས་དང་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡང་ཡོད་དེ། དེ་ལྟར་འཛིན་པའི་རྟོག་པ་ལ་གྲུབ་མཐས་བློ་ཁ་བསྒྱུར་པ་ལ་མ་བལྟོས་པར་རང་གི་ངང་གིས་འབྱུང་བ་དང་། གྲུབ་མཐས་བློ་ཁ་བསྒྱུར་ནས་གང་ཟག་དེ་རང་གི་ཕུང་པོ་རྣམས་དང་མཚན་ཉིད་མི་མཐུན་པར་འཛིན་པ་གཉིས་འབྱུང་བའི་སྔ་མ་ནི་ལྷན་སྐྱེས་དང་། ཕྱི་མ་ལ་ཀུན་བཏགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་འདྲ་བའི་རྟོག་པ་དེས། གང་ཟག་དེ་རང་གི་ཕུང་པོའི་ཚོགས་དང་ཡ་གྱལ་དང་རྒྱུན་གང་ལའང་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་ཡོད་པར་མི་འཛིན་པར་རང་རྐྱ་བར་འཛིན་པའི་ཚུལ་གསལ་ཏེ། དེ་རྒྱུད་ལྡན་གྱི་གང་ཟག་གི་རྒྱུད་ལ་རང་གི་ལུས་ངན་པ་འདི་དང་ལྷའི་དབང་པོའི་ལུས་ལྟ་བུ་བརྗེ་དབང་བྱུང་ན་རང་ཉིད་བརྗེ་བ་པོར་མངོན་པར་ཞེན་པ་མངོན་འགྱུར་དུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རྣམ་འགྲེལ་ལས། མཆོག་གཞན་དོན་དུ་གཉེར་ཕྱིར་དང་། །སྐྱེ་འཇིག་བློ་ཅན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། །སྐྱེ་བོ་འདི་ཡིས་དབང་སོགས་ལས། །བདག་ནི་ཐ་དད་ཤེས་པར་འགྱུར། །ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གཉིས་པ་ཚུལ་དེ་དཔལ་ལྡན་ཟླ་བའི་དགོངས་པ་ཡིན་པར་མ་ཟད། རྒྱལ་སྲས་ཞི་བ་ལྷའི་དགོངས་པ་ཡང་ཡིན་ཏེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས་བདེན་པ་མཐོང་བ་གྲོལ་འགྱུར་གྱི། །སྟོང་ཉིད་མཐོང་བས་ཅི་ཞིག་བྱ། །ཞེས་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པ་ལ་མ་བལྟོས་པར་བདེན་བཞི་མི་རྟག་ལ་སོགས་བཅུ་དྲུག་ཙམ་རྟོགས་ཤིང་གོམས་པར་བྱས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་གྲོལ་བ་མྱང་འདས་ཐོབ་ནུས་སོ་ཞེས་པའི་རྩོད་པ་བཀོད་ནས། ལན་དུ་དེ་ལྟར་མི་ནུས་ཞེས་སྟོན་པ་ལ། དེ་ཉིད་ལས། གང་ཕྱིར་ལུང་ལས་ལམ་འདི་ནི། །མེད་པས་བྱང་ཆུབ་མེད་པར་གསུངས། །བསྟན་རྩ་དགེ་སློང་ཉིད་ཡིིན་ན། །དགེ་སློང་ཉིད་ཀྱང་དཀའ་བར་གནས། །སེམས་ནི་དམིགས་དང་བཅས་རྣམས་ལ། །མྱ་ངན་འདས་པའང་དཀའ་བར་གནས། །ཞེས་སོགས་དང་། སྟོང་པ་ཉིད་དང་བྲལ་བའི་སེམས། །འགགས་པ་སླར་ཡང་སྐྱེ་འགྱུར་ཏེ། །འདུ་ཤེས་མེད་པའི་སྙོམས་འཇུག་བཞིན། །ཞེས་པ་དང་། ཉོན་མོངས་མེད་ཀྱང་དེ་དག་ལ། །ལས་
Chinese
认为我等同于自性成立的基础上，又执着于自性成立的补特伽罗，就像不依赖于蕴的支配者之主；执着于自己的蕴自性成立的补特伽罗，认为是被依赖的支配者，这是补特伽罗自立的执着方式。正如这样执着一样，空性就是补特伽罗自立的实有空性的意义。对此也有俱生和遍计的差别，这样执着的分别念不依赖于宗派转移心意而自然产生，以及宗派转移心意后，执着于补特伽罗与自己的蕴不相符，这二者中前者是俱生，后者是遍计。像这样的分别念，不执着于补特伽罗只是自己蕴的集合、部分和相续的假立，而是清楚地执着为自立。因为对于具有相续的补特伽罗的相续来说，如果能够替换自己的这个恶劣身体和天神之主般的身体，那么显现为自己是替换者的显现执着是存在的。如《释量论》中说：为了追求其他殊胜的意义，以及具有生灭之念的缘故，这个人通过权势等，会了知我是不同的。因此这样说的缘故。第二，这种方式不仅是圣天菩萨的意趣，也是圣者寂天菩萨的意趣。如《入行论》中说：见到真谛会解脱，见到空性有什么用？这样提出了不依赖于证悟空性，仅仅证悟并串习四谛中的无常等十六行相，就能获得解脱涅槃的诤论。作为回答，为了说明不能那样，在那里面说：因为圣教中没有这个道，所以说没有菩提。教法的根本是比丘，然而成为比丘也很困难。对于心与对境相连的那些，获得寂灭也很困难。等等，以及：远离空性的心，灭尽后又会再次产生，如同无想定一样。以及：即使没有烦恼，对于那些，业
English
That person who, on the basis of holding the "I" to be established by its own nature, also grasps the person as being established by its own nature, is like a lord who is a ruler independent of the aggregates. To hold one's own aggregates as being established by their own nature, and to hold the person as a ruler dependent on that, is the way of grasping a person as being self-sufficient. Because emptiness, as it is grasped in that way, is the meaning of the emptiness of a person who is self-sufficient and substantially existent. There is also a difference between what is innate and what is imputed in this. The conceptual thought that grasps in this way arises naturally without relying on changing the mind through philosophical tenets, and there is the grasping of the person as being dissimilar in characteristics from one's own aggregates after changing the mind through philosophical tenets. Of these two, the former is innate, and the latter is imputed. Such a conceptual thought does not grasp that the person exists merely as an imputation of the collection, parts, and continuum of one's own aggregates, but clearly grasps it as being self-sufficient. For, in the continuum of a person who has a continuum, if one has the power to exchange this bad body of one's own for a body like that of a lord of the gods, then the appearance of clinging to oneself as the one who exchanges is manifestly present. As it is said in the *Pramanavarttika*: "Because of striving for the sake of other superiors, and because of being one who has the thought of arising and ceasing, this person, through power and so forth, will know that the self is different." Therefore, that is why it is said. Secondly, this way is not only the intention of the Venerable Chandrakirti, but also the intention of the Bodhisattva Shantideva. As it is said in the *Bodhicaryavatara*: "Seeing the truth brings liberation, but what is the use of seeing emptiness?" Thus, having set forth the debate that without relying on realizing emptiness, merely realizing and becoming accustomed to the sixteen aspects of the four truths, such as impermanence, one can attain liberation and nirvana. As an answer, to show that it is not possible in that way, it says there: "Because this path is not in the scriptures, it is said that there is no enlightenment. The root of the teachings is the monk, but even being a monk is difficult. For those whose minds are connected with objects, even attaining peace is difficult." And so forth, and: "A mind that is separated from emptiness, after ceasing, will arise again, like the absorption of non-perception." And: "Even without afflictions, for those, karma