Tibetan
ལ་ཆགས་པ་མངོན་འགྱུར་པ་དང་བྲལ་པའི་ཕྱི་རོལ་བ་བཞིན་དུ་ཉན་རང་དགྲ་བཅོམ་པ་རྣམས་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པའི་བློའི་སྟོབས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཟིལ་གྱིས་གནོན་ནུས་པར་ཐལ། ཉན་རང་གཉིས་ཀ་ལ་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་མེད་པར་མཚུངས་པ་གང་ཞིག བྱང་སེམས་དེ་ལ་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། ཉན་རང་དགྲ་བཅོམ་པ་གཉིས་ཆོས་ཅན། ཕྱི་རོལ་པ་བཞིན་དུ་ཁམས་གསུམ་ན་སྤྱོད་པའི་ཉོན་མོངས་རྣམས་མ་སྤངས་པར་ཐལ། དེ་དག་གི་རྩ་བར་གྱུར་པའི་གང་ཟག་གི་བདག་འཛིན་དང་འཛིན་སྟངས་དངོས་འགལ་དུ་ཞུགས་པའི་ལམ་མ་རྙེད་པའི་ཕྱིར། དེར་ཐལ། དངོས་པོ་རང་བཞིན་མེད་པ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི། དེ་ཆོས་ཅན། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རྫོགས་པར་མ་རྟོག་པར་ཐལ། གང་ཟག་རང་བཞིན་མེད་པ་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་མ་མྱོང་བའི་ཕྱིར། དེར་ཐལ། གང་ཟག་གི་གདགས་གཞི་ཕུང་པོ་རང་ངོས་ནས་གྲུབ་པར་འཛིན་པའི་རྟོག་པའི་ཞེན་ཡུལ་སུན་འབྱིན་མི་ནུས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་རྟོག་པས་བཅིངས་པའི་ཕྱིར། དེར་ཐལ། ཕུང་པོ་རང་བཞིན་མེད་པ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་དང་བྲལ་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་ཡང་རང་འགྲེལ་ལས། ལུང་འདི་ལས་ནི་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་རྣམས་ལ་ཡང་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་ཡོད་དོ། ཞེས་བྱ་བ་གསལ་བར་ངེས་ཏེ། དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ན། དངོས་པོར་རང་བཞིན་མེད་པ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར། འཇིག་རྟེན་པའི་འདོད་ཆགས་གང་བྲལ་བ་ལྟར་དེ་དག་ཀྱང་། སེམས་དང་པོ་བསྐྱེད་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ཀྱང་རང་གི་བློའི་རྣམ་པར་དཔྱད་པས་ཀྱང་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པར་འགྱུར་ལ། ཕྱི་རོལ་པ་བཞིན་དུ་ཁམས་གསུམ་ན་སྤྱོད་པའི་ཕྲ་རྒྱས་ཐམས་ཅད་སྤངས་པར་ཡང་མི་འགྱུར་རོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་དམིགས་པས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པ་རྟོགས་པར་ཡང་མི་འགྱུར་ཏེ་བདག་ཏུ་གདགས་པའི་རྒྱུ་ཕུང་པོ་ལ་དམིགས་པའི་ཕྱིར། ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། འདིར་ཁ་ཅིག་ན་རེ། འཁོར་བ་ལས་གྲོལ་བའི་གྲོལ་བ་མྱང་འདས་ཐོབ་པ་ལ། དངོས་པོ་རང་བཞིན་མེད་པ་རྟོགས་དགོས་པར་ཐལ། རྩ་བའི་དམ་བཅའ་འཐད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། དེ་མི་དགོས་པར་ཐལ། དེ་རྟོགས་པ་ལ་མ་བལྟོས་པར་གང་ཟག་རང་རྐྱ་ཐུབ་པའི་རྫས་ཡོད་ཕུང་པོ་ངོ་བོ་གཅིག་དང་ཐ་དད་གང་རུང་གིས་སྟོང་པར་ཐོས་བསམ་གྱིས་གཏན་ལ་ཕབ་ནས་སྒོམ་བྱེད་ཀྱི་ཡན་ལག་དང་མ་བྲལ་བར་བསྒོམས་པས། གོམས་པ་རབ་ཀྱི་མཐར་ཐུ
Chinese
就像远离显现执着的那些外道一样，声闻和独觉的阿罗汉们，也应能被通达空性的智慧力量所压制，因为声闻和独觉两者都同样没有通达空性的智慧。菩萨具有通达空性的智慧的缘故。第二，声闻和独觉的阿罗汉，就像外道一样，没有断除在三界中活动的所有烦恼，因为他们没有找到作为烦恼之根本的，与人我执和执着方式相违背的道路。因为他们没有完全通达诸法无自性。第三，他们没有完全证悟人无我，因为他们没有现量证悟人无自性。因为他们被颠倒的分别念所束缚，这种分别念不能驳斥将作为人所依之蕴执为自性成立的分别念的执着境。因为他们没有完全通达蕴无自性。如同自释中说：从这个教证中可以清楚地确定，声闻和独觉也完全通达一切法无自性。如果不是这样，因为他们没有完全通达诸法无自性，所以他们也会像那些已经脱离世间贪欲的人一样，被初发心的菩萨以自己的智慧分析所压制。并且，他们也不会像外道一样，断除在三界中活动的所有细微烦恼。因为他们执着于色等等的自性而颠倒。他们也不会证悟人无我，因为他们执着于作为我之所依的蕴。在此，有些人说：为了获得从轮回中解脱的涅槃，必须证悟诸法无自性，因为根本的宗义是合理的。如果承认，那么就不需要证悟诸法无自性，因为不依赖于证悟诸法无自性，仅仅通过闻思确定人我独立存在的实有蕴，空性无论是体一还是体异，然后不离修习的支分而修习，达到极度串习的顶峰
English
Just like the non-Buddhists who are devoid of manifest clinging, the Shravakas and Pratyekabuddha Arhats should also be able to be suppressed by the power of the wisdom that realizes emptiness, because both Shravakas and Pratyekabuddhas equally lack the wisdom that realizes emptiness. Because Bodhisattvas have the wisdom that realizes emptiness. Secondly, the Shravaka and Pratyekabuddha Arhats, like non-Buddhists, have not abandoned all the afflictions that operate in the three realms, because they have not found the path that contradicts the clinging to the self of persons and the manner of clinging, which is the root of those afflictions. Because they have not fully understood that phenomena lack inherent existence. Thirdly, they have not fully realized the selflessness of persons, because they have never directly realized the selflessness of persons. Because they are bound by inverted conceptualizations that cannot refute the object of clinging of the conceptualization that grasps the aggregates, which are the basis of designation for persons, as being inherently established. Because they have not fully understood that the aggregates lack inherent existence. As it is said in the auto-commentary: From this scriptural statement, it is clearly established that the Shravakas and Pratyekabuddhas also fully understand that all phenomena lack inherent existence. If it were not so, because they do not fully understand that phenomena lack inherent existence, they would also be suppressed by a Bodhisattva who has generated the mind of enlightenment, through analysis with his own wisdom, just like those who have abandoned worldly desire. And they would also not abandon all the subtle defilements that operate in the three realms, like non-Buddhists. Because they are inverted by focusing on the self-nature of form and so on. They also will not realize the selflessness of persons, because they focus on the aggregates, which are the basis for designating the self. Here, some say: In order to attain liberation from samsara, which is nirvana, it is necessary to realize that phenomena lack inherent existence, because the root proposition is valid. If you accept that, then it is not necessary, because without relying on the realization of the lack of inherent existence of phenomena, merely by establishing through hearing and thinking that the aggregates, which are independently existing substantially existent persons, are empty of either being one or different in nature, and then meditating without separating from the limbs of meditation, reaching the culmination of extreme habituation.
Tibetan
ག་པ་ན་གོམས་བྱའི་དོན་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པ་ཡོད་པས། དེ་ལྟར་ན་དེ་སྟོབས་ཀྱིས་ཉོན་མོངས་སྤངས་ནས་དགྲ་བཅོམ་པའི་འབྲས་བུ་མངོན་དུ་བྱེད་ནུས་པར་བཤད་པའི་ཕྱིར་ཟེར་ན། སྐྱོན་མེད་དེ། དངོས་པོ་རང་བཞིན་མེད་པ་རྟོགས་པ་ལ་བལྟོས་པར་གང་ཟག་རང་རྐྱ་ཐུབ་པའི་རྫས་ཡོད་ཀྱིས་སྟོང་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པ་ཡོད་ཀྱང་། དེ་མངོན་སུམ་དུ་གསར་དུ་མཐོང་བའི་ལམ་མེད་མཐོང་ལམ་དང་། རྟོགས་ཟིན་གོམས་པ་རྒྱུན་ལྡན་དུ་བྱེད་པའི་ལམ་དེ་སྒོམ་ལམ་མ་ཡིན་པས། དེ་གཉིས་ཀྱིས་ཉོན་མོངས་ཀུན་བཏགས་དང་ལྷན་སྐྱེས་སྤོང་མི་ནུས་པས་ན། དེ་ལྟར་སྤོང་བར་བཤད་པ་དེ་འདིར་དྲང་དོན་དུ་འགྲེལ་བའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་ཡིན་ཏེ། སྐབས་འདིར་གང་ཟག་རང་རྐྱ་ཐུབ་པའི་རྫས་ཡོད་ཀྱིས་སྟོང་བའི་སྟོང་ཉིད་དེ་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རགས་པར་འདོད་ཀྱི། ཕྲ་མོར་མི་འདོད་པའི་ཕྱིར། ཡང་ཁ་ཅིག དངོས་པོ་རང་བཞིན་མེད་པ་རྟོགས་པ་ལ་མ་བལྟོས་པར་གྲོལ་བ་མྱང་འདས་ཐོབ་ནུས་པ་ཡོད་པར་ཐལ། རགས་པའི་མི་རྟག་ལ་སོགས་བཅུ་དྲུག་ཙམ་རྟོགས་ཤིང་གོམས་པར་བྱས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་གྲོལ་བ་མྱང་འདས་ཐོབ་ནུས་པའི་ཕྱིར། དེར་ཐལ། མངོན་པ་གཉིས་ལས་བཤད་པའི་ལམ་ཙམ་ལ་བརྟེན་ནས་གྲོལ་བ་མྱང་འདས་ཐོབ་ནུས་པའི་ཕྱིར། དེར་ཐལ། དེ་ནས་བཤད་པའི་གྲོལ་བ་དེ་གྲོལ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེར་ཐལ། དེ་ནས་བཤད་པའི་དགྲ་བཅོམ་པ་དེ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེར་ཐལ། དེ་ནས་བཤད་པའི་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། ཟེར་ན། མ་ཁྱབ། མ་གྲུབ་ན་དེར་ཐལ། དེ་ནས་བཤད་པའི་སྐྱེས་བུ་ཟུང་བཞི་དང་གང་ཟག་ཡ་བརྒྱད་ཡོད་པའི་ཕྱིར། རང་ལུགས་ལ། དངོས་པོ་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པ་ལ་མ་བལྟོས་པར་གང་ཟག་རང་རྐྱ་ཐུབ་པའི་རྫས་ཡོད་ཀྱི་སྟོང་པའི་སྟོང་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་ཤིང་གོམས་པར་བྱས་པས་གང་ཟག་རང་རྐྱ་ཐུབ་པའི་རྫས་ཡོད་དུ་འཛིན་པའི་རྟོགས་པ་མངོན་དུ་གྱུར་པ་རེ་ཞིག་སྤོང་ནུས་ཀྱང་། བདེན་འཛིན་ས་བོན་དང་བཅས་པ་སྤོང་མི་ནུས་ཏེ། ལམ་དེ་བདེན་འཛིན་དང་འཛིན་སྟངས་དངོས་སུ་འགལ་བའི་ལམ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འོ་ན། ལུགས་འདིར་མངོན་པ་གཉིས་ནས་བཤད་པའི་གང་ཟག་རང་རྐྱ་ཐུབ་པའི་རྫས་ཡོད་དུ་འཛིན་པའི་རྫས་ཡོད་ཀྱིས་སྟོང་པའི་སྟོང་ཉིད་དེ། རགས་པའི་སྟོང་ཉིད་དུ་བཞེད་ན་གང་ཟག་རང་རྐྱ་ཐུབ་པའི་རྫས་ཡོད་ཀྱིས་སྟོང་པའི་དོན་གང་། དེ་ལྟར་རྫས་ཡོད་དུ་འཛིན་པའི་རྟོག་པ་ལ་ཀུན་བཏགས་དང་ལྷན་སྐྱེས་གཉིས་སུ་ཇི་ལྟར་འཇོག་ཅེ་ན། དེ་ཡང་ཡོད་དེ། ག
Chinese
如果有人说，因为对所应串习之义有现量证悟，所以这样说，依仗此力而断除烦恼，能够现前阿罗汉果。 这没有过失。即使不依赖于证悟诸法无自性，也有补特伽罗自成实体的实有空性的现量证悟。 但是，由于它不是现量新见的道——见道，也不是使已证悟的串习成为常态的道——修道，所以这二者不能断除俱生和遍计的烦恼。因此，为了解释说，像那样断除烦恼在这里是权宜之说。 确实是这样，因为在此处，将补特伽罗自成实体的实有空性视为粗分的补特伽罗无我，而不是细微的。 又有一些人认为，不依赖于证悟诸法无自性，也能获得解脱涅槃，因为依赖于证悟和串习粗分的无常等十六行相，就能获得解脱涅槃。 此宗认为，仅仅依赖于《俱舍论》中所说的道，就能获得解脱涅槃。 此宗认为，从那里所说的解脱就是解脱。 此宗认为，从那里所说的阿罗汉就是阿罗汉。 此宗认为，从那里所说的阿罗汉是存在的。 如果有人这样说，那是不遍及的。 如果不成立，那么此宗认为，从那里所说的四双八士是存在的。 在自宗看来，不依赖于证悟诸法无自性，仅仅现量证悟和串习了补特伽罗自成实体的实有空性，虽然能够暂时断除执著补特伽罗自成实体的实有的分别念，但是不能断除包括真执习气在内的真执，因为此道不是与真执和执著方式直接相违的道。 那么，在此宗看来，《俱舍论》中所说的执著补特伽罗自成实体的实有的实有空性，如果被认为是粗分的空性，那么补特伽罗自成实体的实有空性的意义是什么？ 像那样，如何安立执著实有的分别念为遍计和俱生二者呢？ 这也是有的。
English
If someone says that because there is a direct realization of the meaning to be habituated, it is said that in this way, by the power of that, one abandons afflictions and is able to manifest the fruit of an Arhat. This is not flawed. Even though one does not rely on the realization of the lack of inherent existence of phenomena, there is a direct realization of emptiness by the self-sufficient substance of a person. However, since it is not the path of newly seeing that directly—the path of seeing—nor is it the path of making the habituated familiar a constant practice—the path of meditation—these two cannot abandon the imputed and innate afflictions. Therefore, in order to explain that saying that one abandons them in that way is interpreted here as provisional. It is indeed so, because in this context, the emptiness of the self-sufficient substance of a person is considered to be the coarse selflessness of a person, not the subtle one. Furthermore, some assert that one can attain liberation and Nirvana without relying on the realization of the lack of inherent existence of phenomena, because by relying on realizing and habituating the sixteen aspects such as coarse impermanence, one can attain liberation and Nirvana. This is because one can attain liberation and Nirvana by relying solely on the path described in the two Abhidharmas. This is because the liberation described therein is liberation. This is because the Arhat described therein is an Arhat. This is because the Arhat described therein exists. If someone says that, it is not pervasive. If it is not established, then this is because the four pairs of individuals and the eight types of persons described therein exist. According to our own system, without relying on the realization of the lack of inherent existence of phenomena, merely by directly realizing and habituating the emptiness of the self-sufficient substance of a person, although one can temporarily abandon the conceptualization that grasps the self-sufficient substance of a person as real, one cannot abandon the clinging to truth together with its seeds, because that path is not a path that directly contradicts the clinging to truth and the manner of clinging. So, in this system, if the emptiness of the self-sufficient substance of a person described in the two Abhidharmas is considered to be a coarse emptiness, then what is the meaning of the emptiness of the self-sufficient substance of a person? In that way, how are the conceptualizations that grasp at substance established as both imputed and innate? That also exists.