Tibetan
།ཞེས་པའི་བར་གསུངས། དོན་ནི། ཤེས་བྱ་ཆོས་ཅན། རྣམ་དག་ལ་ཤིན་དུ་བ་ཡིན་མིན་གྱི་ཁྱད་པར་འཐད་དེ། སངས་རྒྱས་གྱི་རྣམ་དག་རེ་ནི་འདོད་པ་དང་བསམ་གཏན་བཞི་དང་གཟུགས་མེད་བཞི་སྟེ་ས་དགུ་ལ་ནི་གཏོགས་པའི་སྒོམ་སྤངས་འདེན་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་ཆེན་པོ་ཡི་ཆེན་པོ་ནས་ཆུང་ངུའི་ཆུང་ངུ་ལ་སོགས་པའི་དྲི་མ་རྣམས་རིམ་གྱིིས་འཇོམས་བྱེད་གཉེན་པོ་ཐེག་ཆེན་གྱི་སྒོམ་ལམ་བར་ཆད་མེད་ལམ་ཆུང་ངུའི་ཆུང་ངུ་དང་ཆུང་ངུའི་འབྲིང་ལ་སོགས་པའི་ལམ་ནི་རིམ་ཀྱིས་སྦྱངས་སྟོབས་ཀྱིས་དྲི་མ་དེ་དག་དག་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་བྱས་པའི་སྒོ་ནས་མཐར་ཐོབ་པའི་རྣམ་དག་ཤིན་ཏུ་ཡིན་ལ། ཉན་རང་གི་རྣམ་དག་ནི་ཚུལ་དེ་ལྟར་ཐོབ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། དེ ལ་ཀླན་ཀ་སྤངས་པ་ཡིས། ཞེས་པ་ནས། གཉེན་པོ་ཉིད་དུ་འདོད་པ་ཡིན། ཞེས་པའི་བར་གསུངས། ངག་དོན་ནི། ཐེག་ཆེན་གྱི་སྒོམ་ལམ་བར་ཆད་མེད་རྣམས་ནི་ཆོས་ཅན། ཁམས་གསུམ་ས་དགུས་བསྡུས་པའི་སྒྲིབ་པའི་གཉེན་པོ་ཁྱད་པར་ཅན་ཉིད་དུ་འདོད་པ་ཡིན་ཏེ། སྤང་བྱ་ཆེ་རིམ་ནས་འགག་ཅིང་གཉེན་པོ་ཆུང་རིམ་ནས་སྐྱེ་བའི་སྤང་གཉེན་གྱི་རིམ་པ་དེ་ལ་གཞན་གྱིས་རྩོད་པའི་ཀླན་ཀ་སྤངས་པ་ཡི་སྒོ་ནས་བྱ་དེ་རྣམས་ཀྱི་གཉེན་པོར་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་གྲུབ་སྟེ། དཔེར་ན། སྣང་བ་སྐྱེ་སྟོབས་ཀྱིས་མུན་པ་རིམ་གྱིས་སེལ་བ་ལྟར། འཇལ་བྱེད་ཤེས་པ་དང་། གཞལ་བྱ་དག་བདེན་སྟོང་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པ་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཡེ་ཤེས་དེ་རྣམས་ཀྱིས་སྤང་བྱ་དེ་དག་རིམ་གྱིས་འཇོམས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར། ཀླན་ཀ་ནི། ཐེག་ཆེན་གྱི་སྒོམ་ལམ་བར་ཆད་མེད་ལམ་ཆུང་རིམ་ནས་བདེན་འཛིན་ཆེ་རིམ་གྱིས་སྤོང་བ་མི་འཐད་པར་ཐལ། སྒོམ་ལམ་ཆེ་རིམ་གྱིས་བདེན་འཛིན་ཆེ་རིམ་ནས་སྤོང་པ་འཐད་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན། དགྲ་སྟོབས་ལྡན་འདུལ་བ་ལ་གཉེན་པོ་ཡང་སྟོབས་དང་ལྡན་དགོས་པ་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། ལན་ནི་སྐབས་འདིར་སྐྱོན་དེ་མི་འཇུག་པར་ཐལ། འདིར་སྤང་གཉེན་གྱི་རིམ་པ་དེ་ནི་གོས་ལ་ཆགས་པའི་དྲི་མ་ཆེ་རིམ་ནས་སེལ་བ་དང་མཚུངས་ཀྱི། སྔ་མ་དང་དཔེ་མཚུངས་པ་མ་ཡིན་པའོ། །གཙོ་བོའི་དབང་དུ་བྱས་ན་ཐེག་ཆེན་གྱིས་སྒོམ་ལམ་ས་གཉིས་པ་ནས་བཅུ་བའི་བར་ལ་འཇོག་ཀྱང་། ས་དང་པོར་ཡང་སྒོམ་ལམ་ཡོད་དེ། ཐེག་ཆེན་སྒོ་འབྱེད་ལས། ས་དང་པོ་ནི་བསྐལ་པ་ལ་སོགས་པའི་ཡུན་གྱིས་རྫོགས་དགོས་པས་དེའི་ངོ་བོར་གྱུར་པའི་སྒོམ་ལམ་ཡོད་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། ས་དང་པོ་ན་སྒོམ་ལམ་མཉམ་ག
Chinese
以上是所说的内容。意思是：所知法，在清净方面存在是否非常清净的差别是合理的。佛的清净是指欲界和四禅以及四无色界，即属于九地的修断、耽著、俱生的大到极大的，小到极小的污垢等，依次摧毁它们的对治，大乘的修道无间道，小到极小和小的中等之类的道，通过次第修习的力量，以使那些污垢清净的因，最终获得的清净是非常清净的。而声闻、独觉的清净不是以那种方式获得的。第二，从“在那上面驳斥争论”到“认为是其对治”之间是所说的内容。词义是：大乘的修道无间道等，是法，被认为是包含三界九地的障碍的特殊对治，因为通过驳斥他人对所断从大到小逐渐断灭，对治从小到大逐渐产生的所断对治次第的争论，而成立为那些的对治。之所以如此成立，例如，就像光明生起的力量逐渐消除黑暗一样。衡量者智慧和所衡量的事物，显现证悟为空性和合一的自性，通过那些智慧依次摧毁所断的缘故。争论是：大乘的修道无间道从小到大次第断除大到极大的实执是不合理的，因为大的修道次第断除大到极大的实执是合理的。例如，降伏有力的敌人，也需要有力的对治一样。回答是，这种情况不适用那个过失，因为这里的所断对治的次第，就像去除衣服上附着的从大到小的污垢一样，与之前的例子不相同。如果从主要方面来说，大乘的修道道在二地到十地之间安立，但是初地也有修道道，因为大乘开显中说：初地需要经历劫等长久的时间才能圆满，因此要知道存在成为其自性的修道道。因为这样说的缘故。初地有共同的修道道。
English
That's what was said. The meaning is: Knowable phenomena, it is reasonable that there are differences in purity, whether it is extremely pure or not. The purity of the Buddha refers to the desire realm, the four dhyanas, and the four formless realms, that is, the impurities belonging to the nine grounds, such as the great attachment, the innate, from the greatest to the smallest, gradually destroying their antidotes, the Mahayana path of cultivation, the uninterrupted path, from the smallest to the smallest and the small to the medium, etc., through the power of gradual practice, the purity finally obtained by making the cause of purifying those impurities is extremely pure. However, the purity of the Hearers and Solitary Realizers is not obtained in that way. Secondly, from "Refuting the argument on that" to "It is considered the antidote" is what is said. The meaning of the words is: The uninterrupted paths of the Mahayana path of cultivation are phenomena, and they are considered to be special antidotes to the obscurations that include the three realms and nine grounds, because by refuting others' arguments about the order of what is to be abandoned gradually decreasing from large to small, and the antidotes gradually arising from small to large, it is established as the antidote to those. It is established in this way, for example, just as the power of light gradually eliminates darkness. The measuring wisdom and the measured things, manifestly realize the nature of emptiness and oneness, because those wisdoms gradually destroy what is to be abandoned. The argument is: It is unreasonable for the uninterrupted path of the Mahayana path of cultivation to gradually abandon the great attachment to reality from small to large, because it is reasonable for the great path of cultivation to abandon the great attachment to reality from large to large. For example, just as subduing a powerful enemy requires a powerful antidote. The answer is that this fault does not apply in this case, because the order of what is to be abandoned and the antidote here is like removing the dirt attached to clothes from large to small, which is not the same as the previous example. If speaking from the main aspect, the Mahayana path of cultivation is established between the second and tenth grounds, but there is also a path of cultivation on the first ground, because the Mahayana Opening says: The first ground needs to go through kalpas and other long periods of time to be completed, so it should be known that there is a path of cultivation that becomes its nature. Because of this reason. The first ground has a common path of cultivation.