Tibetan
པའི་ཁམས་དང་བཅས་པའི་བསྔོ་བ་དང་། སྟོང་གསུམ་གྱི་སེམས་ཅན་རྣམས་དགེ་བ་བཅུ་ལ་བཀོད་པའི་བསོད་ནམས་དང་མཉམ་པའི་བསྔོ་བ་ཆུང་ངུ་དང་། རྒྱུན་ཞུགས་ལ་དཀོད་པའི་བསོད་ནམས་འབྲིང་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ལམ་ལ་བཀོད་པའི་བསོད་ནམས་ཆེན་པོ་འབྱུང་བ་ཡི་བསྔོ་བ་རྣམས་སུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དེ་རྣམས་ལས་གང་བསོད་ནམས་ལྷག་པར་ཆེ་བ་ཡོད་དེ། ཕྱི་མ་གཞན་ནི་རྣམ་པ་གསུམ་པོ་དེ་བསོད་ནམས་ཆེན་པོ་འབྱུང་བའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བསྔོ་བ་སྒོམ་ལམ་འདི་ནི་དགེ་རྩ་བསྔོ་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་བཞག་པ་ཡིན་ཏེ། དགེ་རྩ་རྣམས་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་བསྔོ་བའི་སྒོ་ནས་བཞག་པའི་ཕྱིར། འདི་ཡང་རྗེས་ཐོབ་ཏུ་འབྱུང་བ་ཡིན་ཏེ། བསྔོ་སྨོན་གྱི་བྱ་བ་རྗེས་ཐོབ་ཏུ་མཛད་དགོས་པའི་ཕྱིར། བྱང་སེམས་སྒོཾ་ལཾ་པས་རང་རྒྱུད་ཀྱི་དགེ་རྩ་རྫོགས་བྱང་དུ་བསྔོ་བར་ངེས་ཀྱང་དེ་ཁོ་ནར་བསྔོ་བ་མིན་ཏེ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་གནས་སྐབས་དང་མཐར་ཐུག་གི་ཕན་བདེ་ལ་འགོད་པའི་ཆེད་དུ་བསྔོ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེས་གཞན་གྱི་དགེ་རྩ་རྣམས་རྫོགས་བྱང་དུ་བསྔོ་ཡང་། དེ་ཙམ་གྱིས་དགེ་རྩ་དེ་རྫོགས་བྱང་དུ་བསྔོས་པའི་གོ་ཆོད་པར་བཞག་དཀའ་སྟེ། གཞན་དུ་ན་ཉན་རང་ལ་སོགས་པའི་དགེ་རྩ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རྫོགས་བྱང་དུ་བསྔོས་པའི་དགེ་རྩ་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དགེ་རྩ་རྣམས་རྫོགས་བྱང་དུ་བསྔོས་པ་ལ་དགོས་པ་ཁྱད་པར་ཅན་ཡོད་དེ། མི་མཛད་ཅིང་བསོད་ནམས་རྒྱ་ཆེན་པོ་འབྱུང་བའི་ཆེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། ཇི་ལྟར་རྒྱ་མཚོ་ཆེ་ནང་ཆུ་ཐིག་ལྷུང་། །ཞེས་པ་ནས། བྱང་ཆུབ་མ་ཐོབ་བར་དུ་དེ་མི་འཛད། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་སྒོམ་ལམ་ནི། ཐབས་དང་མི་དམིགས་པ་དག་གིས། །ཞེས་པ་ནས། སྒོམ་པ་ཡིན་པར་འདིར་བརྗོད་དོ། །ཞེས་པའི་བར་གསུངས། དོན་ནི། བྱང་སེམས་སྒོམ་ལམ་པའི་རྒྱུད་གྱི་རང་གཞན་ཀྱི་དགེ་བའི་རྩ་བ་ལ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བར་མཛད་པའི་སྒོམ་ལམ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་སྒོམ་པའི་ལམ་ཡིན་པར་སྐབས་འདིར་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། དགེ་རྩ་རྣམས་བདེན་སྟོང་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་རྟོགས་པའི་ཐབས་དང་དེ་རྣམས་དོན་དམ་པར་མི་དམིགས་པར་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཟིན་པ་དག་གིས་རང་གཞན་གྱི་དགེ་བའི་རྩ་བ་ལ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བར་མཛད་པའི་སྒོམ་ལམ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་རྗེས་ལ་མངོན་རྟོགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྗེས་སུ་ཡི་རང་སྒོམ་ལམ་འདི་ཡང་རྗེས་ཐོབ་ཏུ་འབྱུང་བ་ཡིན་ཏེ། རང་གཞན་གྱིས་དགེ་
Chinese
的回向，以及将三千世界的众生安置于十善所生的福德相等的回向小者，以及安置于入流果所生的福德中等者，以及安置于成佛之道所生的福德大者之回向中存在之故。这些之中，哪个福德更加广大呢？后者三种是福德广大之自性之故。此回向修道是依善根回向之方式而安立，是依将善根回向于圆满菩提之方式而安立之故。此亦于后得位出现，是因回向发愿之事业必须于后得位行持之故。菩萨修道者必定将自相续之善根回向于圆满菩提，然非仅回向于此，是为安置一切有情于暂时与究竟之利益安乐而回向之故。其亦将他者之善根回向于圆满菩提，然仅凭此亦难以安立彼善根已成回向圆满菩提之用，否则，声闻缘觉等之一切善根亦将成为已回向于圆满菩提之善根之过失。将善根回向于圆满菩提有殊胜之必要，是为不穷尽且生起广大福德之故，如云：犹如大海中滴入水滴，乃至未获菩提之前，彼不穷尽。第三、随喜修道者：以方便与不执著等，乃至是修道于此说。意义是：菩萨修道者相续中，对于自他之善根随喜之修道法，您是随喜作意之修道之路，于此处宣说，是因以如实了知善根为如幻如梦之方便，以及以了知彼等不执著于胜义谛之智慧所摄持，对于自他之善根随喜之修道法，您是随后的现观之故。此随喜修道亦于后得位出现，是因自他之善
English
of dedication, and the dedication equal to the merit of placing the sentient beings of the three thousand worlds in the ten virtues is small, and the merit of placing them in the stream-enterer is medium, and the dedication of the great merit of placing them on the path to Buddhahood exists. Among these, which has more merit? The latter three are the nature of great merit. This dedication meditation path is established through the method of dedicating virtuous roots, because it is established through the method of dedicating virtuous roots to perfect enlightenment. This also appears in the post-attainment, because the activity of dedication and aspiration must be performed in the post-attainment. Although the Bodhisattva meditator must dedicate the virtuous roots of his own mind-stream to perfect enlightenment, he does not only dedicate to this, because he dedicates to place all sentient beings in temporary and ultimate benefit and happiness. He also dedicates the virtuous roots of others to perfect enlightenment, but it is difficult to establish that the virtuous roots have been used to dedicate to perfect enlightenment by this alone, otherwise, all the virtuous roots of Hearers and Solitary Realizers will also become the fault of virtuous roots dedicated to perfect enlightenment. There is a special need to dedicate virtuous roots to perfect enlightenment, because it is for the sake of inexhaustibility and the arising of great merit, as it is said: Just as a drop of water falls into the great ocean, it will not be exhausted until Bodhi is attained. Third, the meditation path of rejoicing: with skillful means and non-attachment, etc., until it is said here that it is meditation. The meaning is: In the mind-stream of the Bodhisattva meditator, the Dharma of the meditation path of rejoicing in the virtuous roots of oneself and others, you are the path of meditation of rejoicing in mindfulness, it is declared here, because the skillful means of truly knowing virtuous roots as illusory and dreamlike, and the wisdom of knowing that they are not attached to ultimate truth, the Dharma of the meditation path of rejoicing in the virtuous roots of oneself and others, you are the subsequent direct perception. This meditation path of rejoicing also appears in the post-attainment, because the virtuous
Tibetan
བ་སྒྲུབས་པའི་ཚུལ་ཤེས་ནས་རྗེས་སུ་ཡི་རང་མཛད་པ་ནི་རྗེས་ཐོབ་ནས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། རང་གཞན་གྱི་དགེ་བ་སོགས་བྱ་བ་བཟང་པོ་གང་ལ་ཡང་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བར་བྱས་ན་ཕན་ཡོན་ཆེན་པོ་འབྱུང་བ་ཡིན་ཏེ། སྡུད་པ་ལས། སྟོང་གསུམ་རི་རབ་སྲང་ལས་གཞལ་བས་ཚད་བཟུང་རུང་། །རྗེས་སུ་ཡི་རང་དགེ་བ་དེ་ནི་དེ་ལྟར་མིན། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ཟག་མེད་སྒོམ་ལམ་བཤད་པ་ལ། སྒྲུབ་པ་སྒོམ་ལམ་དང་། རྣམ་དག་སྒོམ་ལམ་བཤད་པ་དང་གཉ ིས། དང་པོ་ནི། དེ་ཡི་ངོ་བོ་ཉིད་མཆོག་ཉིད། །ཞེས་པ་ནས། གཏོད་པར་བྱེད་པར་དོན་ཆེན་ཉིད། །ཅེས་པའི་བར་གསུངས། དོན་ནི། སྒྲུབ་པ་སྒོམ་ལམ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་ལྡོག་པའི་སྒོ་ནས་རྣམ་པ་ལྔ་ཡོད་དེ། གཟུགས་སོགས་ཀྱི་གནས་ལུགས་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའི་སྒྲུབ་པ་སྒོམ་ལམ་དེ་ཡི་ངོ་བོ་ཉིད་དང་། ཐབས་ཁྱད་པར་ཅན་གྱིས་མ་ཟིན་པའི་སྦྱིན་སོགས་ཀྱི་སངས་རྒྱས་མི་འཐོབ་ཅིང་ཐབས་ལ་མཁས་པས་དེ་འཐོབ་པའི་ཐབས་ཀྱི་མཆོག་ཉ ིད་དང་། ཆོས་ཐམས་ཅད་བདེན་མེད་རྟོགས་པས་ཀུན་ལ་བདེན་པར་མངོན་པར་འདུ་མི་བྱེད་པ་དང་། གནས་སྐབས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ཁྱད་པར་ཅན་ཆོས་རྣམས་དམིགས་སུ་མེད་པར་ནི་གཏོད་པར་བྱེད་པ་དང་། མཐར་སངས་ཐོབ་པར་འགྱུར་བས་དོན་ཆེན་པོ་ཉིད་དུ་བྱེད་པ་རྣམས་སུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། སྒྲུབ་པ་སྒོམ་ལམ་འདི་དང་། འཆད་པར་འགྱུར་པའི་རྣམ་དག་སྒོམ་ལམ་གཉིས་ཀ་མཉམ་གཞག་གི་གནས་སྐབས་སུ་འབྱུང་བ་ཡིན་ལ། འདིའི་དངོས་བསྟན་ནི་གཙོ་བོར་སྟོང་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའི་དབང་དུ་མཛད་ཅིང་། སྤྱིར་སྒོམ་ལམ་དེ་གཉིས་ཀས་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པས་མ་ཁྱབ་སྟེ། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའི་ཐེག་ཆེན་གྱི་སྒོམ་ལམ་དེ་དེ་གཉིས་ཀ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྒྲུབ་པ་སྒོམ་ལམ་ཡིན་ཏེ། གཙོ་བོར་རྟོགས་པ་མཐར་ཐུག་གི་ལག་རྗེས་འཇོག་བྱེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བདག་མེད་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་མཐར་ཐུག་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་བྱང་སེམས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྣམ་དག་སྒོམ་ལམ་ཡིན་ཏེ། གཙོ་བོར་སྤངས་པ་མཐར་ཐུག་གི་ལག་རྗེས་འཇོག་བྱེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བདག་འཛིན་གཉིས་སྤངས་པའི་སྤངས་པ་མཐར་ཐུག་སྒྲུབ་བྱེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཁྱད་པར་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འོན་ཀྱང་། དེ་གཉིས་སྒྲུབ་བྱེད་དང་ལག་རྗེས་འཇོག་བྱེད་ཀྱི་རིགས་སུ་གནས་པ་ནི་མིན་ཏེ། དེ་རྟོགས་པ་ཉི་ཚེ་བ་དང་སྤངས་པ་ཉི་ཚེ་བའི་ལག་རྗེས་འཇོག་བྱེད་ཀྱི་རིགས་སུ་གནས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་
Chinese
因为知道修习之理后随喜赞叹是从后得位产生的缘故。无论对自他的善根等任何善事都随喜赞叹，都会产生巨大的利益。如《集经》中说：三千世界须弥山，可用秤量知其量，随喜功德量非彼。因此，第二是宣说无漏修道，分为修习修道和清净修道两种。第一种是：‘彼之自性即殊胜’，到‘建立乃为义大’之间所说。意思是：修习修道，就法而言，你从反面的角度有五种形态，即如实现量证悟色等法之实相的修习修道之自性；不为特殊方便所摄持的布施等不能获得佛果，而精通方便者能以此获得佛果的方便之殊胜；证悟一切法无实，故不执著一切显现为实有；能将特殊的菩提（之功德）建立在诸法无所缘之上；最终能获得佛果，故能成办大义。因此，修习修道和将要宣说的清净修道二者都产生于等持的境界中。而此处所直接揭示的是主要以现量证悟空性为主。一般来说，这两种修道并不遍及证悟空性，因为现量证悟人无我的大乘修道即是二者之一。修习修道是主要在究竟证悟上留下印记，因为现量证悟无我的智慧是究竟成就的菩萨智慧。清净修道是主要在究竟断除上留下印记，因为断除二种我执的究竟断除是成就殊胜智慧。然而，这二者并非安住于成就和留下印记的种类中，因为它们安住于证悟片面和断除片面的印记种类中，因为它们是
English
Because knowing the method of practice and subsequently rejoicing arises from the post-attainment state. If one rejoices in any good deeds, such as the virtues of oneself and others, great benefits will arise. As it is said in the Compendium: 'The measure of Mount Meru in three thousand worlds can be taken by weighing it, but the merit of rejoicing is not like that.' Therefore, the second is the explanation of the uncontaminated path of meditation, which is divided into two: the practice of meditation and the explanation of pure meditation. The first is: 'Its nature is supreme,' up to 'Establishing is of great meaning.' The meaning is: Practice meditation, in terms of the Dharma, you have five aspects from the opposite perspective, namely, the nature of the practice of meditation that directly realizes the reality of forms and so on without error; the supreme method by which giving and so on, which are not grasped by special means, do not attain Buddhahood, while those skilled in means attain it; realizing that all dharmas are without truth, therefore not clinging to all appearances as real; being able to establish special enlightenment (qualities) on the absence of objects of all dharmas; and ultimately being able to attain Buddhahood, therefore accomplishing great meaning. Therefore, both the practice of meditation and the pure meditation that will be explained arise in the state of equipoise. And what is directly revealed here is mainly based on the direct realization of emptiness. In general, these two paths of meditation do not encompass the realization of emptiness, because the Mahayana path of meditation that directly realizes the selflessness of the person is one of the two. Practice meditation is mainly to leave an imprint on ultimate realization, because the wisdom that directly realizes selflessness is the wisdom of the Bodhisattva who ultimately achieves it. Pure meditation is mainly to leave an imprint on ultimate abandonment, because the ultimate abandonment of abandoning the two self-grasps is the achievement of special wisdom. However, these two do not abide in the category of achievement and leaving an imprint, because they abide in the category of leaving an imprint of partial realization and partial abandonment, because they are