Tibetan
ཤིང་སོགས་ཇི་སྙེད་ཅིག་ཡོད་པ་དེ་རྣམས་དང་གཅིག་གམ། ངོ་བོ་ཐ་དད། དང་པོ་ལྟར་མི་འཐད་དེ། དེ་ཡིན་ན། རི་སོགས་གཅིག་ཡིན་པ་བཞིན་དུ་ས་རྡོ་ཤིང་སོགས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་བའམ། ཡང་ན། ས་རྡོ་ཤིང་སོགས་ཀྱི་གྲངས་དང་མཉམ་པའི་རི་རབ་ཁང་ཁྱིམ་སོགས་སུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ངོ་བོ་ཐ་དད་ན། མི་འཐད་དེ། དེ་ལྟར་ན་ས་རྡོ་ཤིང་སོགས་རེ་རེ་ནས་བསལ་བའི་ཕ་རོལ་ནའང་རི་ར་བ་ཁང་ཁྱིམ་སོགས་དེ་ནི་འདིའོ་ཞེས་ལོགས་སུ་བསྟན་དུ་ཡོད་དགོས་ན། དེ་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་། ཚོན་ཚོགས་པ་ལ་སྐུ་འདྲ་སོགས་དང་། ས་རྡོ་ཤིང་སོགས་ཚོགས་པ་ལ་མཐོ་ཡོར་དང་ཁང་བ། ཤིང་ཚོགས་པ་ལ་ནགས། ཕྲེང་རྡོག་ཚོགས་པ་ལ་ཕྲེང་བ། མཆུ་ཞབས་སོགས་ཚོགས་པ་ལ་བུམ་པ། དུས་སྔ་ཕྱི་ཚོགས་པ་ལ་ལོ་ཟླ་བ་ཞག །རབ་བྱུང་ཚོགས་པ་ལ་འདུས་སྡེ། དམག་མི་ཚོགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་དམག་ཏུ་བཏགས་པ་རྣམས་ལའང་སྔར་བཞིན་སྦྱར་ནས་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་དགག་པར་བྱའོ། །ཡང་། ཤེས་པ་སྤྱི་ཙམ་དེ་ཤེས་པ་བྱེ་བྲག་པའི་སྟེང་དུ་བཏགས་པ་དང་རང་རྒྱུད་ཀྱི་དེ་རིང་གི་ཤེས་པ་ལྟ་བུ་ནི་སྔ་དྲོ་ཕྱི་དྲོའི་ཤེས་པའི་ཚོགས་རྒྱུན་གྱི་སྟེང་དུ་བཏགས་པ་ཙམ་མ་གཏོགས། གཅིག་དང་ཐ་དད་ཀྱི་དཔྱད་པ་སྔར་བཞིན་དང་། ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་ཡང་རང་གི་གདགས་གཞི་ཐོགས་བཅས་ཀྱི་རེག་བྱ་བཀག་པའི་ཆ་རྣམས་ཀྱི་སྟེང་དུ་གཅིག་གམ་ངོ་བོ་ཐ་དད། གཅིག་ན། སྟེང་འོག་ཕྱོགས་མཚམས་ཀྱི་ནམ་མཁའ་ཡང་གཅིག་ཏུ་ཐལ་བ་སོགས་དང་། ངོ་བོ་ཐ་དད་ན། ཐོགས་བཅས་ཀྱི་རེག་བྱ་བཀག་པའི་སྟོད་ཆ་ལས་གཞན་དུ་ནམ་མཁའ་དམིགས་དགོས་པ་ལས་མི་དམིགས་པའི་ཚུལ་བསམ་ཞིང་། དེ་བཞིན་དུ་ཤེས་བྱ་སྤྱི་ཙམ་དེ་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་སྟེང་དུ་བཏགས་པ་ཡིན་ལ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་རང་གི་ཆ་ཤས་དང་ཆ་ཤས་རྣམས་ཀྱང་རང་གི་ཆ་ཤས་གཞན་ལ་བརྟེན་ནས་བཏགས་པ་ཙམ་མམ། བལྟོས་ནས་གྲུབ་པའི་རྟེན་འབྲེལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རང་དབང་གིས་སམ་རང་ངོས་ནས་མ་གྲུབ་པར་བསམ་པར་བྱ་སྟེ། བཞི་བརྒྱ་བ་ལས། གང་ལ་བརྟེན་ནས་འབྱུང་ཡོད་པ། །དེ་ནི་རང་དབང་མི་འགྱུར་རོ། །འདི་ཀུན་རང་དབང་མེད་པ་སྟེ། །དེས་ན་བདག་ནི་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །དེ་ཡང་བྱིས་པ་ལ་མེ་ལོང་ནང་དུ་བྱད་བཞིན་གྱི་གཟུགས་བརྙན་སྣང་བ་ན། དེ་ལྟར་སྣང་བ་དེ་ནི་བློ་ལ་སྣང་བའི་དབང་གིས་བཞག་པ་ཙམ་མ་ཡིན་པར་དོན་རང་གི་གནས་ཚུལ་གྱི་དབང་གིས་གྲུབ་པར་འཛིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་མ་རིག་པས་བསླད་པའི་སོ་སྐྱེའི་བློ་ངོར། ཆོས་གང་ལ་སྣང་ཡ
Chinese
那么，所有存在的树木等事物，是与它们相同呢？还是本体不同？如果按照第一种说法，那是不合理的。如果是那样，就像山等事物是一个一样，那么所有的土、石、树木等也都会变成一个吗？或者，会变成与土、石、树木等数量相等的须弥山、房屋等吗？如果本体不同，那也是不合理的。如果那样，从土、石、树木等一一排除之后，在彼岸也应该有山、园林、房屋等，可以指着说“那就是这个”，但因为没有看到，所以是不合理的。此外，颜色聚集在一起成为佛像等，土、石、树木等聚集在一起成为土堆和房屋，树木聚集在一起成为森林，念珠聚集在一起成为念珠，瓶口和瓶底等聚集在一起成为瓶子，时间先后聚集在一起成为年、月、日，僧众聚集在一起成为僧团，士兵聚集在一起被称作军队等等，对于这些也应该像之前一样应用，从而否定自性成立。还有，仅仅是普遍的“知”，被安立在个别的“知”之上，比如自相续的今天的“知”，也仅仅是安立在早晚“知”的集合相续之上，除此之外，关于一和异的分析仍然如前。像虚空一样的事物，也是在作为其安立基础的、具有阻碍的触觉所遮止的部分之上，是一还是本体不同？如果是一，那么上下方位的虚空也会变成一个等等；如果本体不同，那么就应该在遮止了具有阻碍的触觉的上半部分之外，能够指认出其他的虚空，但因为无法指认，所以要思考这种道理。同样，仅仅是普遍的“所知”，也是被安立在法之上的。所有的法，都是依靠自己的部分，而部分也依靠自己的其他部分，仅仅是安立，或者说是观待而成立的缘起。因此，要思考它们不是自主的，也不是从自身成立的。如《四百论》中说：“何者依赖而生起，彼即非是自主性，此等一切无自主，是故无我实非有。”因此这样说。就像小孩在镜子里看到自己面容的影像时，他会认为所显现的影像，不是仅仅由显现于心识的力量所安立，而是由事物自身的实有状况所成立。同样，对于被无明染污的凡夫俗子的心识而言，无论显现什么法
English
So, are all the existing trees and other things the same as them, or are they different in essence? If according to the first statement, that is unreasonable. If that were the case, just as mountains and other things are one, then all the soil, stones, trees, etc., would also become one? Or, would they become Mount Meru, houses, etc., equal to the number of soil, stones, trees, etc.? If the essence is different, that is also unreasonable. If that were the case, after excluding each of the soil, stones, trees, etc., there should also be mountains, gardens, houses, etc., on the other side, which could be pointed to and said, "That is this," but because it is not seen, it is unreasonable. Furthermore, colors gathered together become Buddha statues, etc., soil, stones, trees, etc., gathered together become mounds and houses, trees gathered together become forests, rosary beads gathered together become rosaries, bottle mouths and bottoms, etc., gathered together become bottles, times before and after gathered together become years, months, and days, monks gathered together become sanghas, soldiers gathered together are called armies, etc. These should also be applied as before, thereby denying self-establishment. Also, the mere general "knowing" is posited on the specific "knowing," such as the "knowing" of one's own continuum today, which is merely posited on the collection continuum of morning and evening "knowing." Apart from that, the analysis of one and different remains the same. Things like space are also on the parts that are the basis of their imputation, the tangible objects that are obstructed, are they one or different in essence? If they are one, then the space above and below will also become one, etc.; if the essence is different, then other spaces should be identifiable apart from the upper part that obstructs the tangible objects, but because they cannot be identified, one should contemplate this reasoning. Similarly, the mere general "knowable" is also posited on the dharmas. All dharmas rely on their own parts, and the parts also rely on their other parts, which are merely posited, or are interdependent arising dependently. Therefore, one should contemplate that they are not autonomous or established from their own side. As the Four Hundred Verses says: "Whatever arises dependently, that is not self-governing, all these are without self-governance, therefore there is no self, truly not existent." Therefore, it is said. Just as when a child sees the image of his face in a mirror, he thinks that the image that appears is not merely established by the power of appearing in the mind, but is established by the actual state of the thing itself. Similarly, for the minds of ordinary beings defiled by ignorance, whatever dharma appears
Tibetan
ང་རྟོག་པའི་དབང་གིས་བཞག་པ་ཅི་མ་ཡིན་པར་རང་གི་ངོ་བོས་ཡུལ་སྟེང་ནས་སྡོད་ལུགས་ཞིག་ཏུ་ཡོད་པར་སྣང་ཞིང་དེ་ལྟར་འཛིན་པ་ནི། རང་བཞིན་གྱིས་སམ། རང་དབང་གིས་གྲུབ་པར་འཛིན་ཚུལ་ཡིན་ལ། ཡུལ་དེར་གྲུབ་པ་ཞིག་བྱུང་ན་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་སོགས་སུ་འགྱུར་བས། འདི་ལ་དགག་བྱའི་བདག་ཅེས་ཟེར་ལ། སྔར་གྱི་རིགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་དེ་འགོག་མོད། རྟེན་འབྲེལ་གྱི་རྟགས་ཀྱིས་འགོག་ན་མྱུ་གུ་ཆོས་ཅན། རང་བཞིན་གྱིས་མེད་དེ། རྟེན་འབྲེལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན། གཟུགས་བརྙན་བཞིན་ཞེས་འགོད་ལ། དེའི་ཚེ་རྟགས་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་རྟག་ཆད་ཀྱི་མཐའ་གཉིས་ཅིག་ཅར་དུ་སྤོང་ནུས་པ་ཡིན་ཏེ། ཕྱོགས་ཆོས་ངེས་པས་རྟག་མཐའ་དང་། བསྒྲུབ་བྱ་ངེས་པས་ཆད་མཐའ་སེལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་རང་གི་བློ་དང་འཚམ་པའི་དཔྱད་པ་ཅི་རིགས་སྔོན་དུ་བཏང་ནས་དཔྱད་དོན་ལ་ཅི་ནུས་སུ་མཉམ་པར་འཇོག །དེ་ཡང་དོན་དམ་དཔྱོད་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པ་ཡང་དག་གིས་དཔྱད་ཅིང་བཙལ་ན་བཏགས་དོན་མི་རྙེད་ཀྱང་། སྤྱིར་མི་རྙེད་པ་མིན་པས། དེ་ལྟར་བཏགས་དོན་བཙལ་བའི་ཚེ་མེད་ཀྱང་སྤྱིར་མེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཁྱད་པར་ཕྱེད་པར་བྱའོ། །མཉམ་པར་འཇོག་པའི་ཚེ་དཔྱད་དོན་མ་རྙེད་པ་དེ་ཉིད་ལ་ངེས་ཤེས་རྒྱུན་ལྡན་དུ་བྱས་ཏེ་འཇོག་དགོས་ལ། འཛིན་སྟངས་ཀྱི་ཤུགས་ཞན་དུ་སོང་ན། སླར་སྣང་ཚུལ་བརྟགས་ནས་དཔྱད་བསྒོམ་སྤེལ་མར་བྱའོ། །གཉིས་པ་རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་སྐྱོང་ཚུལ་ནི། མཉམ་གཞག་དེ་ལས་ལངས་ནས་བལྟས་པ་ན། མིང་དང་བརྡ་ཙམ་གྱིས་བཞག་པའི་ང་སོགས་བསྙོན་མེད་དུ་ལམ་ལམ་དུ་འཆར་བ་ན། ལྟ་བ་དྲན་ཙམ་རེ་བྱས་ཏེ། དཔེར་ན་སྒྱུ་མ་མཁན་གྱིས་སྤྲུལ་བའི་རྟ་གླང་ནི་དེར་སྣང་ཡང་སྣང་བ་ལྟར་མ་གྲུབ་པའི་སྣང་སྟོང་ཚོགས་པའི་རྫུན་སྣང་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ། འདི་དག་ནི་སྔར་དཔྱད་པ་ལྟར་རང་བཞིན་གྱིས་མེད་ཀྱང་ཐ་སྙད་པའི་ཤེས་ངོ་ཙམ་དུ་སྣང་བའི་སྣང་སྟོང་ཚོགས་པ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའོ་སྙམ་དུ་བསམ་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ལུགས་འདིའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་རྣམ་གཞག་འཇོག་ཚུལ་མདོར་བསྡུས་ཏེ་བརྗོད་ན། འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས། སངས་རྒྱས་འཇིག་རྟེན་བསྙད་དབང་གིས། གསུང་གི་ཡང་དག་དབང་གིས་མིན། ཞེས་དང་། ཟླ་བས་ཀྱང་། བུམ་སོགས་འདི་དག་དེ་ཉིད་དུ་མེད་ཅིང་། །འཇིག་རྟེན་རབ་ཏུ་གྲགས་པར་ཡོད་ཇི་བཞིན། །ཞེས་དང་། ཐ་སྙད་བདེན་ལ་རྣམ་པར་དཔྱད་མི་བྱ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། གང་ཟག་སོགས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི། དོན་དམ་དཔྱོད་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པས་དཔྱད་ངོར་མི་རྙེ
Chinese
我以分别念的势力安立，并非以自性，而是以自己的体性，显现为在对境上的一种存在方式，并且如此执着，就是执着为自性或自主成立的方式。如果在对境上成立了，就会变成自性成立等等。这被称为所破之我。以前的理路也遮破它。如果以缘起的理由来遮破，那么苗芽法，自性是不存在的，因为是缘起的。例如，写成如影像一般。那时，依靠那个理由，就能同时舍弃常断二边。因为，周遍成立而遣除常边，所立成立而遣除断边。像这样，首先进行各种符合自己心意的观察，然后尽可能地将观察的意义融入其中。也就是说，如果以真实的观察理智来观察和寻找，也找不到假立的意义。但一般来说，并不是找不到。因此，在寻找假立的意义时，要区分虽然没有，但一般来说并非没有的差别。在融入时，必须对没有找到的观察意义，持续不断地产生定解。如果执着的势力减弱，就要重新观察显现方式，交替进行观察和修习。第二，后得的修持方式是，从等持中起来观察时，仅仅以名言和符号安立的我等，无可否认地清晰显现时，稍微忆念一下见解。例如，魔术师变幻出来的马牛，虽然在那里显现，但并非如显现般成立的显空聚合的虚假显现一样。这些就像以前观察的那样，虽然自性不存在，但在世俗的认知中，仅仅是显现的显空聚合，就像幻觉一样去思维。第二，简略地说，这个宗派安立名言的方式是，圣者龙树说：佛陀以世间习俗的势力，而非以真实的势力来说。月称也说：瓶等这些东西，在胜义中是不存在的，但在世间是如实存在的。并且说：不要对世俗谛进行分析。就像这样，人等一切法，在胜义的观察理智面前是找不到的。
English
It appears as if I am established by the power of conceptualization, not by its own nature, but by its own entity, as a way of existing on the object, and to hold it in this way is to hold it as being established by nature or independently. If something is established in that object, it will become established by nature, etc. This is called the self to be refuted. The previous reasonings also refuted it. If it is refuted by the reason of dependent origination, then the sprout, the subject, does not exist by nature, because it is dependently originated. For example, it is written like an image. At that time, relying on that reason, one can simultaneously abandon the two extremes of permanence and annihilation. Because the established subject eliminates the extreme of permanence, and the established predicate eliminates the extreme of annihilation. In this way, first conduct various investigations that suit your own mind, and then integrate the meaning of the investigation into it as much as possible. That is, even if one examines and searches with the correct reasoning that examines ultimate truth, one will not find the meaning of imputation. But in general, it is not that one cannot find it. Therefore, when searching for the meaning of imputation, one must distinguish the difference between what does not exist, but in general is not non-existent. When integrating, one must maintain a constant understanding of the meaning of the investigation that has not been found, and then integrate it. If the strength of clinging weakens, one should re-examine the way things appear and alternate between investigation and meditation. The second way to cultivate the post-meditation is that when one rises from that equipoise and looks, when the "I" and so on, which are established only by name and convention, appear clearly and undeniably, one should just remember the view. For example, just as the horses and elephants conjured by a magician appear there, but are not established as they appear, but are false appearances of an aggregation of appearance and emptiness, one should think that these, as investigated before, are not existent by nature, but are only an aggregation of appearance and emptiness that appear only in the face of conventional cognition, like an illusion. Secondly, to briefly state how this system establishes conventionalities, the noble Nagarjuna said: The Buddha speaks by the power of worldly convention, not by the power of truth. Chandrakirti also said: These things like pots do not exist in reality, but exist as they are well known in the world. And he said: Do not analyze the conventional truth. Like this, all phenomena such as persons cannot be found in the face of the reasoning that examines ultimate truth.