Tibetan
་ལྟར་ཐ་སྙད་བྱེད་ཚུལ་སྣ་ཚོགས་ཡོད་ཀྱང་། ཁྱད་ཆོས་གསུམ་ཚང་ན་ཡོད་པའི་གོ་ཆོད་ལ། དེ་མ་ཚང་ན་ནི་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། ལམ་རིམ་ཆེན་པོ་ལས། དེ་ལ་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པར་འདོད་པ་དང་། མེད་པར་འདོད་པ་ནི་ཇི་འདྲ་བ་ཞིག་གི་སྒོ་ནས་འཇོག་པ་ཡིན་སྙམ་ན། ཐ་སྙད་པའི་ཤེས་པ་ལ་གྲགས་པ་ཡིན་པ་དང་། ཇི་ལྟར་གྲགས་པའི་དོན་དེ་ལ་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མ་གཞན་གྱིས་མི་གནོད་པ་དང་། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལའང་རང་བཞིན་ཡོད་མེད་ཚུལ་བཞིན་དུ་དཔྱོད་པའི་རིགས་པས་གནོད་པ་མི་འབབ་པ་ནི། ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པར་འདོད་ལ། དེ་ལས་ལྡོག་པ་ནི་མེད་པར་འདོད་དོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་འདིར་རྗེ་དགེ་འདུན་རྒྱ་མཚོའི་བཞེད་པ་བཞིན་བརྗོད་ན། ཀ་བའི་གདགས་གཞིར་གྱུར་བའི་ཤིང་ཕྲེང་ཕྲེང་པོ་དེ་ཉིད་ཀ་བར་སྣང་ཡང་ཀ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཀ་བའི་གདགས་གཞི་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དཔེར་ན། གང་ཟག་གི་ཕུང་བོ་གང་ཟག་མ་ཡིན་ཡང་དེར་སྣང་བ་བཞིན་ནོ། །ཀ་བ་གང་ཡིན་སྙམ་ན། དེ་ནི་རང་གི་གདགས་གཞིའི་ཤིང་དེ་ལ་བཏགས་པའི་བཏགས་ཆོས་ཙམ་སྟེ། དཔེར་ན། ཕུང་བོའི་སྟེང་དུ་གང་ཟག་ཏུ་བཏགས་པ་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ། གདགས་གཞིའི་ཤིང་དེ་མཐོང་བས་ཀ་བ་མཐོང་བའི་གོ་མི་ཆོད་པར་འགྱུར་ཏེ། ཀ་བ་ནི་དེ་ལ་བཏགས་པའི་ཆོས་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་ན། སྐྱོན་མེད་དེ། གཟུགས་ཕུང་མགོ་རྐང་ལག་གོས་དང་བཅས་པ་ནི་གང་ཟག་མིན་ཀྱང་། དེ་མཐོང་བས་གང་ཟག་དེ་མཐོང་བར་འཇོག་ནུས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་བུམ་སོགས་ཆོས་རྣམས་ལའང་སྦྱར་བར་བྱ་སྟེ། འདི་ནི་དགག་བྱ་ཕྲ་མོ་ནས་འགོག་པའི་ལུགས་སུ་བཞེད་དོ། །མཁས་པ་ཁ་ཅིག འདི་མི་འཐད་ཅེས་ཟེར་ཡང་། ཁོ་བོ་ནི་གྲུབ་མཐའ་འོག་མའི་ལུགས་སུ་འདི་མི་འདོད་ཀྱང་། ཐལ་འགྱུར་བའི་ལུགས་ལ་འཐད་པ་ཁོ་ནར་སེམས་ཏེ། དེ་ཡང་བྱིས་པའི་ཤེས་ངོར་མེ་ལོང་ནང་དུ་གཟུགས་བརྙན་སྣང་བའི་ཚེ་ཆ་ཐམས་ཅད་ནས་བྱད་བཞིན་དུ་སྣང་བ་ལྟར། སོ་སྐྱེའི་ཤེས་ངོར་ཀ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་གང་སྣང་ཡང་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པར་སྣང་བར་གསུངས་ཤིང་། དེར་མ་ཟད་དེ་དག་རང་རང་གི་གདགས་གཞིའི་སྟེང་དུ་བཏགས་པའི་བཏགས་ཆོས་སུ་མི་སྣང་བར་གདགས་གཞི་དང་བཏགས་ཆོས་གཉིས་གཅིག་ཏུ་འདྲེས་ནས་མི་ཕྱེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་སྣང་བ་ལྟར་གདགས་གཞི་དང་བཏགས་ཆོས་གཉིས་གཅིག་ཏུ་མི་རུང་སྟེ། རྗེ་ཉིད་ཀྱིས་གཞི་གཅིག་ལ་བལྟོས་པའི་གདགས་གཞི་ནི་དེའི་བཏགས་ཆོས་སུ་མི་འཐད་པར་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་མང་དུ་བརྗོ
Chinese
虽然有各种各样的命名方式，但具备三个特征才能算作存在，不具备则不存在。如《菩提道次第广论》中所说：“如果有人问，以何种方式来安立名言上的有和无呢？那就是，如果一个事物在名言识前显现，并且这种显现的方式不被其他名言量所妨害，而且对于它的自性有无，以如实辨析的理智也无法妨害，那么就认为它在名言上存在；反之，则认为它不存在。”正如所说的那样。此外，在这里按照宗喀巴·根敦嘉措的观点来说，作为柱子所依的木头，虽然显现为柱子，但并非柱子，因为它只是柱子的所依。例如，人的蕴不是人，但却显现为人一样。那么，什么是柱子呢？它只是在作为所依的木头上安立的假法而已，例如在蕴上安立人一样。如果说，看到作为所依的木头，并不能算作看到了柱子，因为柱子只是安立在它上面的法，那么，这并没有过失。因为，虽然包括头、脚、手和衣服在内的色蕴不是人，但看到它就能认为看到了人。同样，对于瓶子等法也应如此类推。这被认为是阻止细微应破的宗派。有些学者说，这不合理。但我认为，虽然在下部宗派中我不赞同这种观点，但在应成派的观点中，这完全合理。因为，正如在孩子的意识中，镜子中显现的影像，从各个方面都显现为面容一样，在凡夫的意识中，无论显现什么柱子等法，都显现为自性成立。不仅如此，这些法并不显现为安立在各自所依上的假法，而是所依和假法二者混合在一起，以无法区分的方式显现。因此，不能像显现的那样，将所依和假法二者混为一谈，因为宗喀巴大师亲自说过，相对于同一个基，所依不能是它的假法。此外，还有很多要说
English
Although there are various ways of naming things, only when three characteristics are complete can it be considered existent, and if they are not complete, it is non-existent. As stated in the Great Treatise on the Stages of the Path (Lamrim Chenmo): "If one asks, in what way are existence and non-existence established in terms of convention? It is that if a phenomenon appears to a conventional consciousness, and that appearance is not contradicted by another conventional valid cognition, and also the reasoning that analyzes whether it inherently exists or not does not contradict it, then it is considered to exist conventionally; the opposite of that is considered non-existent." This is because it is as stated. Furthermore, here, according to the view of Jetsun Gendun Gyatso, the collection of wooden pieces that serve as the basis for the designation of a pillar, although appearing as a pillar, is not actually a pillar, because it is the basis for the designation of a pillar. For example, the aggregates of a person are not the person, although they appear as such. What then is a pillar? It is merely a designation imputed upon the wood that serves as its basis, just as a person is imputed upon the aggregates. If it is argued that seeing the wood that serves as the basis does not equate to seeing the pillar, because the pillar is merely a quality imputed upon it, then there is no fault in this. Just as seeing the physical body, including the head, feet, hands, and clothes, is not seeing the person, yet seeing it can be considered seeing the person. Similarly, this should be applied to phenomena such as pots. This is considered the system that prevents subtle refutations. Some scholars say that this is not reasonable. However, I think that although I do not agree with this view in the lower schools of thought, it is entirely reasonable in the Consequentialist (Prasangika) school. This is because, just as in the consciousness of a child, the reflection in a mirror appears as a face in every aspect, similarly, in the consciousness of ordinary beings, whatever phenomena such as pillars appear, they appear as inherently existent. Moreover, these phenomena do not appear as designations imputed upon their respective bases, but rather the basis and the designation are mixed together and appear in an indistinguishable manner. Therefore, one should not, as it appears, conflate the basis and the designation, because Je Tsongkhapa himself stated that, relative to the same basis, the basis cannot be its designation. Furthermore, there is much more to say.
Tibetan
ད་པར་བྱ་བ་ཡོད་མོད་ཀྱང་འདིར་མཚོན་ཙམ་སྟེ། དཀའ་བའི་གནས་འདི་རྒྱས་པར་རྗེ་ཡབ་སྲས་ཀྱི་གསུངས་ལས་ཤེས་པར་བྱ་དགོས་སོ། །ཇི་སྐད་བརྗོད་པ་ལྟར་དཔྱད་དེ། དགག་བྱ་ཕྲ་མོ་ནས་ཁེགས་དགོས་ལ། དེ་ལྟར་ཁེགས་པར་རིགས་པས་དཔྱད་ནས་མི་རྙེད་པའི་ཚུལ་ཤེས་པ་དེ་ཙམ་གྱིས་ནི། དབུ་མའི་ལྟ་བ་རྙེད་པར་རློམ་པར་མི་བྱ་སྟེ། དེ་ཙམ་ཞིག་ཤེས་པ་དཀའ་བ་མ་ཡིན་ཀྱང་། རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་རྡུལ་ཙམ་ཡང་མེད་པ་དང་། ཐ་སྙད་དུ་འཁོར་འདས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་ཐམས་ཅད་འགལ་མེད་དུ་འཇོག་ཤེས་པའི་གཉིས་ཚོགས་དེ་ཤིན་ཏུ་དཀའ་བས་དབུ་མའི་ལྟ་བའང་རྙེད་པར་དཀའ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། རྗེའི་གསུང་འབུམ་ཐོར་བུ་ལས། དེའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་རྣམས་ཡུལ་དང་དུས་ཆེས་གསིལ་ན་གང་དུའང་བཟུངས་མི་འདུག་སྙམ་པའི་གོ་བ་སྐྱེས་པ་ཙམ་ལ་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་ལྟ་བ་རྙེད་པར་འཇོག་ན། སྦྱང་བ་ཙམ་མ་བྱས་པའི་དབང་བོ་ཤིན་ཏུ་རྟུལ་པོས་ཀྱང་རྟོགས་པར་ནུས་པས་དཀའ་བའི་དོན་མེད་ལ། དེ་ཙམ་གྱིས་མི་ཆོག་གི དོན་དམ་པར་དམིགས་གཏད་ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་ཞི་བ་དང་། ཀུན་རྫོབ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ལ་འཁོར་འདས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་ཐམས་ཅད་ཁས་བླངས་པས་ཆོག་པའི་གཉིས་ཚོགས་དེ་དཀའ་བས་སྟོང་བ་ཉིད་རྟོགས་པར་དཀའ་བ་ཡིན་ལ། ཞེས་བཤད་ཅིང་། ལམ་རིམ་ཆེ་ཆུང་གཉིས་ལས་ཀྱང་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་གསུངས་པས། དཔྱོད་ཚུལ་ལྟར་སྣང་ཙམ་རེས་མི་ཆོག་གི །ཡང་དག་ཏུ་འགྲོ་བ་ཞིག་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་མེད་ཀྱང་། །འཁོར་འདས་ཀྱི་བྱ་བྱེད་ཐམས་ཅད་དང་ཁྱད་པར་ལས་དཀར་ནག་གཉིས་ཀྱིས་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་པའི་ཚུལ་སོགས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་རྟེན་འབྲེལ་མི་སླུ་བ་ཡིན་ཏེ། ཏིང་འཛིན་རྒྱལ་བོ་ལས། །སྒྱུ་མ་ཆུ་བུར་རྨི་ལམ་གློག་འདྲ་ཞིང་། །ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཆུ་ཡི་ཟླ་བ་བཞིན། །ཤི་ནས་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་འགྲོ་བ་ཡི། །སེམས་ཅན་ཤེད་ལས་སྐྱེས་པ་མི་དམིགས་ཀྱང་། །ལས་རྣམས་བྱས་པ་མེད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། །དཀར་ནག་ཇི་བཞིན་འབྲས་བུ་སྨིན་པར་བྱེད། །རིགས་པའི་ཚུལ་གྱི་སྒོ་འདི་བཟང་པོ་སྟེ། །ཕྲ་ཞིང་མཐོང་དཀའ་རྒྱལ་བའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚུལ་དེ་ནི་ཀླུ་སྒྲུབ་ཡབ་སྲས་སོགས་ཀྱི་དགོངས་པའང་ཡིན་ཏེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་འགྲེལ་ལས། ཆོས་རྣམས་སྟོང་པ་འདི་ཤེས་ན། །ལས་དང་འབྲས་བུ་བསྟེན་པ་གང་། །ངོ་མཚར་བས་ཀྱང་འདི་ངོ་མཚར། །རྨད་བྱུང་བས་ཀྱང་འདི་རྨད་བྱུང་། །ཞེས་དང་། དཔལ་ལྡན་ཟླ་བས་ཀྱང་། ཇི་ལྟར་དེ་ནི་གཟུགས་བརྙན་སོ
Chinese
虽然还有很多要说的，但这里只是略微提及。这个困难的地方需要从宗喀巴师徒的教言中详细了解。如前所述进行分析，必须从细微的破斥处入手。像这样破斥后，通过理智分析，如果认识到无法找到自性的方式，仅凭这一点，不应自认为获得了中观的见解。仅仅知道这些并不困难，但自性成立的微尘许也不存在，并且在名言中，能够毫无矛盾地安立轮回和涅槃的一切法，这二者的结合非常困难，因此中观的见解也很难获得。宗喀巴大师的文集中说：因此，如果认为事物在时间和空间上被彻底分解后，什么也找不到，仅仅产生这种理解就认为是获得了空性的见解，那么即使是没有经过多少学习、根器非常迟钝的人也能理解，这样就没有什么困难可言了。仅仅这样是不够的，必须在胜义谛上，一切执着都寂灭，并且在世俗如幻的层面上，承认轮回和涅槃的一切安立，这种二者的结合是困难的，因此证悟空性是困难的。大小《菩提道次第论》中也同样这样说，所以仅仅是表面上的分析是不够的，必须是真正正确的分析。因此，虽然一切法都没有自性，但轮回和涅槃的一切作用，特别是善恶之业产生果报的方式等，世俗的缘起是不欺骗的。《三摩地王经》中说：如幻如水泡，如梦如闪电，一切诸法如水中月。死后前往他世的众生，由业力所生，虽不可见，但业不会白做，善恶如实成熟果报。这种理性的方法很好，细微且难以见到，是诸佛的行境。因此，这种道理也是龙树师徒等的观点。《入菩提心论》中说：若知诸法空，何须依业果，此较稀有更稀有，此较奇特更奇特。月称论师也说：犹如彼影像等
English
Although there is much more to be said, this is just a brief mention here. This difficult point needs to be understood in detail from the teachings of Je Tsongkhapa and his disciples. As mentioned before, analyze in such a way that you must start with the subtle refutations. After refuting in this way, if you recognize that there is no way to find inherent existence through rational analysis, you should not assume that you have gained the view of Madhyamaka just by that. Just knowing that much is not difficult, but the combination of the fact that not even a particle of inherent existence exists, and that in conventional truth, all the phenomena of samsara and nirvana can be established without contradiction, is very difficult. Therefore, the view of Madhyamaka is also difficult to obtain. In the scattered writings of Je Tsongkhapa, it says: Therefore, if one thinks that things cannot be grasped anywhere when they are thoroughly broken down in time and space, and merely having this understanding is considered to be gaining the view of emptiness, then even those with very dull faculties who have not studied much can understand it, so there is no difficulty. That alone is not enough. In ultimate truth, all fixations are pacified, and in conventional truth, all the establishments of samsara and nirvana are accepted as like illusions. This combination of the two is difficult, so realizing emptiness is difficult. The Great and Small Stages of the Path also say the same thing, so merely superficial analysis is not enough; it must be truly correct analysis. Therefore, although all phenomena are without inherent existence, all the actions of samsara and nirvana, especially the way in which good and bad deeds produce results, etc., the conventional dependent origination is not deceptive. The Samadhiraja Sutra says: Like illusions, water bubbles, dreams, and lightning, all phenomena are like the moon in water. Sentient beings who go to the next world after death, born from the force of karma, although invisible, karma is not done in vain; good and bad ripen into results as they are. This method of reasoning is good, subtle and difficult to see, it is the realm of the Buddhas. Therefore, this reasoning is also the view of Nagarjuna and his disciples. The Bodhicittavivarana says: If one knows that all phenomena are empty, why rely on karma and its results? This is more rare than rare, this is more wonderful than wonderful. Chandrakirti also said: Just like those reflections, etc.