Tibetan
་སྔོན་པོ་ནམ་དམིགས་པའི་ཚེ། སྔོན་འཛིན་ཚད་མ་ཡང་རང་མྱོང་བའི་རང་རིག་གིས་དམིགས་པས་ཁྱབ་ལ། སྔོན་འཛིན་ཚད་མ་དེ་རང་མྱོང་བའི་རང་རིག་གིས་ནམ་དམིགས་པའི་ཚེ་སྔོན་པོ་ཡང་སྔོན་འཛིན་ཚད་མས་དམིགས་པས་ཁྱབ་པའོ། །དེའི་ཚེ་དེ་གཉིས་རྫས་གཅིག་ཡིན་ལ། སྔོན་འཛིན་ཚད་མ་ལ་སྔོན་པོ་རྒྱངས་ཆད་ཀྱི་ཚུལ་དུ་སྣང་བ་ལྟར་གྲུབ་ན། དེ་གཉིས་རྫས་ཐ་དད་ཡིན་པར་འགྱུར་བས་ལྷན་ཅིག་དམིགས་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །ཕྱི་དོན་མེད་ན། འོ་ན། རང་ཅག་རྣམས་ཀྱི་དབང་བོའི་མངོན་སུམ་ལ་གཟུགས་སྒྲ་སོགས་རྒྱངས་ཆད་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་གཟུགས་འཛིན་རྫས་ཐ་དད་པར་ཕྱི་རོལ་དོན་དུ་སྣང་བ་འདི་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། རྣམ་རིག་པས་དེ་ནི། ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་སྟེང་དུ་ཕྱི་རོལ་དོན་སྣང་གི་བག་ཆགས་བཞག་པ་སྨིན་པའི་སྣང་བ་ཡིན་ཞེས་བཞེད་ལ། དེ་ཡང་ཐོག་མེད་ནས་གོམས་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་དབང་གིས་ཀུན་རྟོག་ལ་དེ་ལྟར་དུ་སྣང་བ་ཡིན་ཏེ། མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། ཇི་ལྟར་ཚུལ་བཞིན་བྲིས་པའི་རི་མོ་ལ། །མཐོ་དམན་མེད་ཀྱང་སྣང་བའི་ཚུལ་དེ་ལྟར། །ཡང་དག་མ་ཡིན་རྟོག་ལ་རྣམ་ཀུན་ཏུ། །གཉིས་པོ་མེད་ཀྱང་རྟག་ཏུ་སྣང་བར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་ཕྱི་དོན་མེད་ཀྱང་བྱ་བྱེད་འཐད་ཚུལ་རྒྱས་པར་འཆད་དགོས་ལ་ཡོད་ནའང་མང་དུ་འགྱུར་དོགས་པས། རྣམ་རིག་པའི་ལུགས་རྟོགས་ནུས་པའི་ཤེས་རབ་ཅན་ཡིན་ན། སྔར་བཤད་པ་དེ་དག་གི་དོན་ལེགས་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །སེམས་ཙམ་པས་རིགས་པས་བསྒྲུབས་པའི་ཕྱི་རོལ་དོན་གྱིས་སྟོང་བའི་སྟོང་ཉིད་དེ། ཐལ་རང་གཉིས་དང་སྔགས་ཀྱི་སྐབས་སུའང་ཁས་ལེན་དགོས་པར་རྗེ་ཡབ་སྲས་ཀྱིས་བཤད་དོ། །བླ་མེད་ཀྱི་སྐབས་སུ་ཡང་ཁས་ལེན་པ་ཡིན་ཏེ། གསང་འདུས་རྩ་རྒྱུད་ལས། གཟུང་དང་འཛིན་པ་རྣམ་སྤངས་པ། །ཞེས་པའི་སྐབས་སུ་བཤད་ཅིང་། །རིམ་ལྔ་གསལ་སྒྲོན་ལས་ཀྱང་། །བདེ་སྟོང་སྦྱོར་བ་ལ་ཐ་ནའང་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་གྱི་ལུགས་ཀྱི་གཟུང་འཛིན་རྫས་ཐ་དད་ཀྱིས་སྟོང་པའི་སྟོང་ཉིད་ཙམ་ཞིག་ལ་ངེས་པ་ལེགས་པར་རྙེད་དགོས་ཏེ། ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་ལ་གཉིས། དབུ་མ་རང་རྒྱུད་པ་དང་། ཐལ་འགྱུར་བའི་ལུགས་སོ། །དང་པོ་ལ། འདི་བའི་ལུགས་ཀྱི་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ཇི་ལྟར་ཡིན་པ་ནི་སྔར་བཤད་ཟིན་ལ། ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་འཇོག་ཚུལ་ལ། །ཐོག་མར་དགག་བྱ་དང་དེ་འཛིན་པའི་བདེན་འཛིན་ངོས་གཟུང་བར་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་ཐལ་འགྱུར་བས་ནི་སོ་སྐྱེའི་རྒྱུད་ཀྱི་གཟུགས་སྒྲ་སོགས་འཛིན་པའི་གནོད་མེ
Chinese
当蓝色被认知的时候，认知蓝色的量也是由自体验的自证所认知所遍及的。当认知蓝色的量由自体验的自证所认知的时候，蓝色也被认知蓝色的量所遍及。那时，这两者是同一本体。如果认知蓝色的量显现为蓝色以遥远的姿态存在，那么这两者就会变成不同的本体，因此不会同时被认知。如果没有外境，那么，我们这些人的根识所显现的色、声等以遥远的姿态，作为认知色法的不同本体而显现为外境，这又是什么呢？唯识宗认为，这是在阿赖耶识上安立的外境显现的习气成熟的显现。而且，这也是由于从无始以来串习的习气之力，使一切分别念如此显现。如《庄严经论》中所说：如同如理描绘的图画，没有高低，但显现的方式也是如此。在非真实的分别念中，一切时，即使没有二者，也恒常显现。因此，在这里，即使没有外境，也需要详细解释行为和作用成立的方式，但如果存在外境，又担心会变得繁多。如果是能够理解唯识宗观点的有智慧的人，就应该好好理解之前所说的那些意义。自宗派以理证成立的空性，即空无外境的空性，在应成派和自续派以及密宗的场合也必须承认，宗喀巴师徒如是说。在无上瑜伽的场合也承认，如《密集根本续》中所说：断除能取和所取。（藏文：གཟུང་དང་འཛིན་པ་རྣམ་སྤངས་པ།，梵文天城体：ग्राह्यग्राहकनिर्मुक्त，梵文罗马拟音：grāhyagrāhakanirmukta，汉语字面意思：所取能取皆断除）。在《五次第明灯论》中也说：在乐空双运时，至少也必须很好地确定唯识宗的能取所取异体的空性。因此，第四个分为两部分：自续派中观和应成派的观点。第一，关于此派的补特伽罗无我如何存在，之前已经说过了。关于安立法无我的方式，首先要确定所破和执着它的实执。也就是说，应成派认为，凡夫相续中的色、声等所执著的对境
English
When blue is cognized, the valid cognition of blue is also pervaded by being cognized by the self-awareness of self-experience. When the valid cognition of blue is cognized by the self-awareness of self-experience, then blue is also pervaded by being cognized by the valid cognition of blue. At that time, these two are the same entity. If the valid cognition of blue appears as if blue exists in a distant manner, then these two would become different entities, and therefore would not be cognized simultaneously. If there is no external object, then what is it that the sense consciousnesses of us ordinary beings perceive as forms, sounds, etc., in a distant manner, as different entities cognizing forms, appearing as external objects? The Mind-Only school asserts that this is the manifestation of the ripening of the habit of the appearance of external objects placed on the alaya consciousness. Moreover, it is because of the power of habits familiar from beginningless time that everything appears in this way to conceptual thought. As it is said in the Ornament of the Sutras: Just like a well-drawn picture, there is no high or low, but the way it appears is the same. In non-real conceptual thought, at all times, even if there are no two, it always appears. Therefore, here, even if there is no external object, it is necessary to explain in detail how action and function are established, but if there is an external object, there is a fear that it will become too much. If you are a wise person who can understand the Mind-Only school's view, then you should understand well the meaning of those things that have been said before. The emptiness of the Mind-Only school, which is established by reasoning, that is, the emptiness of being empty of external objects, must be admitted in the case of both the Consequentialist and Autonomist schools, as well as in the context of Tantra, as said by Je Yabse. It is also admitted in the context of Highest Yoga Tantra, as it is said in the Root Tantra of Guhyasamaja: Abandoning the grasped and the grasper. (Tibetan: གཟུང་དང་འཛིན་པ་རྣམ་སྤངས་པ།, Sanskrit Devanagari: ग्राह्यग्राहकनिर्मुक्त, Sanskrit Romanization: grāhyagrāhakanirmukta, Literal Chinese meaning: Abandoning the grasped and the grasper). It is also said in the Clear Lamp of the Five Stages: In the union of bliss and emptiness, at least one must well ascertain the emptiness of the Mind-Only school's view of the emptiness of the difference between the grasper and the grasped. Therefore, the fourth is divided into two parts: the Autonomist Madhyamaka and the Consequentialist's view. First, how the selflessness of persons exists according to this school has already been said before. Regarding the way to establish the selflessness of phenomena, first, the object to be negated and the clinging to truth that grasps it must be identified. That is, the Consequentialist school believes that the objects clung to by the forms, sounds, etc., in the continuum of ordinary beings
Tibetan
ད་ཀྱི་བློ་དོན་མཐུན་རྣམས་ལ་ནི། ཡུལ་གཟུགས་སྒྲ་སོགས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པར་སྣང་ཡང་སྣང་བ་ལྟར་མ་གྲུབ་པས། དེ་རྣམས་སྣང་ཡུལ་ལ་འཁྲུལ་བར་འདོད་ལ། རང་རྒྱུད་པས་ནི། བློ་དེ་རྣམས་ལ་དེ་ལྟར་སྣང་ཞིང་སྣང་བ་ལྟར་གྲུབ་པར་འདོད་པས། སྣང་ཡུལ་ལ་མ་འཁྲུལ་བར་བཞེད་དེ། ཐལ་རང་གཉིས་ཀྱི་དགག་བྱ་ལ་ཕྲ་རགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཆེའོ། །དེས་ན་འདི་བའི་ལུགས་ལ་ཆོས་ཐམས་ཅད་བློ་དོན་མཐུན་ནམ་གནོད་མེད་ལ་སྣང་བའི་དབང་གིས་བཞག་པ་ཙམ་དུ་བཞེད་པས། བློ་གནོད་མེད་ལ་སྣང་བའི་དབང་གིས་བཞག་པ་ཙམ་མིན་པར་ཡུལ་རང་གི་སྡོད་ལུགས་ཀྱིས་ངོས་ནས་གྲུབ་པ་ནི་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱ་ཡིན་ལ། དེ་ལྟར་གྲུབ་པ་ཞིག་བྱུང་ན། བདེན་པར་གྲུབ་པ་དོན་དམ་པར་གྲུབ་པ་སོགས་སུ་འགྱུར་བ་ཡིན་པས། དེ་ལྟར་གྲུབ་པར་འཛིན་པ་ནི་བདེན་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་སུ་འདོད་ཅིང་། བདེན་འཛིན་ལ་ཤེས་སྒྲིབ་ཀྱིས་ཁྱབ་པར་བཞེད་དོ། །ཐལ་འགྱུར་བས་ནི། ཆོས་ཐམས་ཅད་མིང་དང་ཐ་སྙད་འདོགས་པའི་བློའི་དབང་ཙམ་གྱིས་འཇོག་ནུས་པར་འདོད་ལ། འདི་བས་དེ་ཙམ་གྱིས་མི་ནུས་ཀྱི། འཕྲལ་གྱི་འཁྲུལ་རྒྱུའི་གནོད་པ་མེད་པའི་དབང་བོའི་ཤེས་པ་སོགས་ལ་སྣང་བའི་དབང་གིས་འཇོག་དགོས་པར་འདོད་པས་འཇོག་ཚུལ་ཁྱད་པར་ཆེའོ། །བློ་ལ་སྣང་བའི་དབང་གིས་འཇོག་ཚུལ་འཇུག་ཊིཀ ། དྲང་ངེས་རྣམ་འབྱེད། སྟོང་ཐུན་གསུམ་གྱི་དགོངས་པ་བསྡུས་ཏེ་དཔེའི་སྟེང་ནས་བཤད་ན། དཔེར་ན། སྒྱུ་མ་མཁན་གྱིས་རྡེའུ་དང་ཤིང་བུ་སོགས་རྟ་གླང་སོགས་སུ་སྤྲུལ་པའི་ཚེ་ན། སྣང་ཚུལ་གསུམ་འབྱུང་བ་ཡོད་དེ། སྒྱུ་མ་མཁན་རང་ཉིད་ལ་གཞི་དེ་རྟ་གླང་དུ་སྣང་བ་ཡོད་ཀྱང་ཞེན་པ་མེད། སྔགས་དང་རྫས་ཀྱིས་མིག་བསླད་པའི་ལྟད་མོ་བ་ལ་དེ་རྟ་གླང་དུ་སྣང་ཞེན་གཉིས་ཀ་ཡོད། མིག་མ་བསླད་པའི་ལྟད་མོ་བ་ཕྱིས་སླེབ་པ་ལ་དེར་སྣང་ཞེན་གཉིས་ཀ་མེད་དོ། །དེའི་ཚེ་སྤྲུལ་གཞི་དེ་རྟ་གླང་སོགས་སུ་སྣང་བ་ཡོད་ཀྱང་། སྣང་བ་དེ་སྒྱུ་མ་མཁན་ལྟར་ན་ཡུལ་རང་གི་སྡོད་ལུགས་ཀྱི་ངོས་ནས་མ་ཡིན་གྱི། སྔགས་རྫས་ཀྱིས་བསླད་པའི་བློའི་དབང་གིས་ཡིན་ལ། མིག་བསླད་པའི་ལྟད་མོ་བ་ལྟར་ན་བློ་ལ་སྣང་བའི་དབང་གིས་བཞག་པ་མ་ཡིན་པར་ཡུལ་རང་ངོས་ནས་རྟ་གླང་གི་སྡོད་ལུགས་སུ་ཡོད་པར་འཛིན་ནོ། །དཔེ་དེ་དོན་ལ་སྦྱར་ན། མིག་བསླད་པའི་ལྟད་མོ་བ་སྒྱུ་མའི་རྟ་གླང་ཇི་ལྟར་སྣང་བ་དེ་བཞིན་དུ། མ་རིག་པས་བསླད་པའི་ཐ་མལ་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཆོས་འདི་དག་སྣང་བ་ན་བློ་ལ་སྣང་བའི་དབང་གིས་བཞག་པ་
Chinese
对于现在的随顺于心识的事物来说，境、色、声等由各自的自性成立而显现，但并非如显现般成立。因此，他们认为这些事物在显现的境上是错乱的。而自续派则认为，心识对这些事物如此显现，并且如显现般成立，因此认为在显现的境上没有错乱。因此，中观应成派和自续派所破的粗细差别很大。因此，此派的观点认为，一切法仅仅是随顺于心识或无害的心识所显现而安立的。因此，并非仅仅是随顺于无害的心识所显现而安立，而是从境自身的住法方面成立，这是立宗的所破。如果出现如此成立的事物，就会变成真实成立、胜义成立等。因此，执著如此成立的事物，被认为是俱生实执，并且认为实执遍及所知障。中观应成派认为，一切法仅仅能以名称和施设的分别心的力量来安立。而此派认为，仅仅那样是不行的，必须依靠没有立即产生错乱之因的损害的根识等所显现的力量来安立，因此安立的方式差别很大。随顺于心识所显现而安立的方式，《入行论释》。《辨了不了义》。将空性、总说、别说的观点汇集起来，从比喻的角度进行阐述。例如，魔术师将石子和树枝等变幻成马、牛等时，会出现三种显现方式：魔术师自己虽然觉得基础是马、牛，但没有执著；被咒语和药物迷惑的观众，觉得那是马、牛，既有显现又有执著；后来到的没有被迷惑的观众，既没有显现也没有执著。那时，变幻的基础虽然显现为马、牛等，但那种显现如果像魔术师那样，就不是从境自身的住法方面而来，而是依靠咒语和药物迷惑的心识的力量；如果像被迷惑的观众那样，就认为不是随顺于心识所显现而安立的，而是从境自身方面存在着马、牛的住法。如果将这个比喻与意义相结合，就像被迷惑的观众如何看待魔术的马、牛一样，被无明迷惑的普通众生在看待这些法时，是随顺于心识所显现而安立的。
English
For those things that are in accordance with the mind right now, objects, forms, sounds, etc., appear to be established by their own characteristics, but they are not established as they appear. Therefore, they consider these things to be mistaken in the realm of appearance. However, the Svatantrika school believes that these things appear in that way to the mind and are established as they appear. Therefore, they believe that there is no mistake in the realm of appearance. Thus, the difference between what is negated by the Prasangika and Svatantrika schools is very subtle and gross. Therefore, according to this school's view, all phenomena are considered to be merely established by the power of appearance to the mind that is in accordance with it or harmless. Therefore, it is not merely established by the power of appearance to the harmless mind, but rather established from the perspective of the object's own way of abiding, which is the object of negation of the sign. If something established in that way were to occur, it would become truly established, ultimately established, and so on. Therefore, clinging to something established in that way is considered to be innate clinging to truth, and it is believed that clinging to truth pervades the obscuration of knowledge. The Prasangika school believes that all phenomena can be established merely by the power of the mind that names and designates. However, this school believes that it is not possible to do so merely in that way, but rather it is necessary to establish them by the power of appearance to the sense consciousnesses, etc., that are free from the harm of immediate causes of confusion. Therefore, the way of establishing them is very different. The way of establishing things by the power of appearance to the mind, Commentary on the Engaging [in the Bodhisattva's Deeds]. Distinguishing the Definitive and the Interpretive. Summarizing the views of the three emptinesses, and explaining them from the perspective of examples. For example, when a magician transforms pebbles and twigs into horses, cattle, etc., there are three ways of appearing: the magician himself sees the basis as horses and cattle, but has no attachment; the spectators whose eyes are deceived by mantras and substances see it as horses and cattle, and have both appearance and attachment; the spectators who arrive later and whose eyes are not deceived have neither appearance nor attachment. At that time, although the basis of transformation appears as horses, cattle, etc., that appearance, if it is like the magician's, is not from the perspective of the object's own way of abiding, but rather by the power of the mind deceived by mantras and substances; if it is like the spectators whose eyes are deceived, then they believe that it is not established by the power of appearance to the mind, but rather that the way of abiding of horses and cattle exists from the object's own side. If we apply that example to the meaning, just as the spectators whose eyes are deceived see the magical horses and cattle, so too, when these phenomena appear to ordinary sentient beings whose minds are deceived by ignorance, they are established by the power of appearance to the mind.