Tibetan
་ཞེས་པའི་ཐ་སྙད་འཇུག་པ་དེ་བརྡ་ལ་མི་བལྟོས་པར་ཐལ། ཁྱོད་བུམ་པའོ་ཞེས་བརྗོད་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་གཞིར་དངོས་པོའི་གནས་ཚོད་ཀྱི་ངོས་ནས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། ལྟོ་ལྡིར་བ་ལ་བུམ་པའོ་སྙམ་པའི་བློ་སྐྱེ་བ་དེ་བརྡ་ལ་མི་བལྟོས་པར་སྐྱེ་བར་ཐལ། འདོད་པ་དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། ལྟོ་ལྡིར་བ་ལ་བུམ་པའོ། །ཞེས་མིང་མ་བཏགས་པའི་སྔ་རོལ་ནས་ལྟོ་ལྡིར་བ་མཐོང་ཙམ་ཉིད་ནས་ཀྱང་འདི་ནི་བུམ་པའོ་སྙམ་པའི་བློ་སྐྱེ་བར་ཐལ་ལོ། །དེས་ན། ལྟོ་ལྡིར་བ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་བུམ་པའོ་ཞེས་བརྗོད་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་གཞིར་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་མ་གྲུབ་སྟེ། ཁྱོད་ལ་བུམ་པའོ་ཞེས་མིང་མ་བཏགས་པའི་གོང་རོལ་ནས་དེའོ་སྙམ་པའི་བློ་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རིགས་པ་གཉིས་པ་ནི། སྐྱེས་བུ་གཅིག་ལ་དབང་བོ་དང་བརྒྱ་བྱིན་དང་མིག་སྟོང་ཅན་སོགས་མིང་མི་འདྲ་བ་དུ་མ་བཏགས་པའི་ཚེ་མིང་དེ་དག་སྐྱེས་བུ་དེ་ལ་དངོས་པོའི་དབང་གིས་འཇུག་པར་ཐལ། དོན་དེ་མིང་དེ་དག་འཇུག་པའི་འཇུག་གཞིར་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། མིང་དུ་མ་ཡིན་པ་ལྟར་འཇུག་གཞིའི་དོན་ཡང་དུ་མ་ཡིན་པར་ཐལ་ལོ། །དེ་ལྟར་ཐལ་བ་ལས། དོན་གཅིག་མིང་དུ་མའི་འཇུག་གཞིར་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་མ་གྲུབ་སྟེ། དོན་གཅིག་པོ་དེ་དུ་མར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །རིགས་པ་གསུམ་པ་ནི། སྐྱེས་བུ་མི་འདྲ་བ་གཉིས་ལ་བཀྲ་ཤིས་ཞེས་མིང་འདྲ་བ་གཅིག་བཏགས་པའི་ཚེ་མིང་དེ་དོན་དེ་གཉིས་ལ་དངོས་དབང་གིས་འཇུག་པར་ཐལ། དོན་མི་འདྲ་བ་གཉིས་པོ་དེ་མིང་གཅིག་པོ་འཇུག་པའི་འཇུག་གཞིར་རང་གི་གནས་ལུགས་ཀྱི་དབང་གིས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། མིང་གཅིག་པ་ལྟར་དོན་གཉིས་ཀྱང་གཅིག་ཏུ་ཐལ་ལོ། །དེ་ལྟར་ཐལ་བ་ལས་དོན་གཉིས་པོ་དེ་ཆོས་ཅན། མིང་གཉིས་པོ་དེ་འཇུག་པའི་འཇུག་གཞིར་རང་གིས་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་མ་གྲུབ་སྟེ། ཁྱོད་མི་འདྲ་བའི་ཐ་དད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་། མདོ་སྡེ་བ་ལྟར་ན་བུམ་པ་ཞེས་པའི་བརྡའི་དངོས་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་ན། བུམ་པའོ་སྙམ་པའི་བློ་སྐྱེ་བ་དེ་བརྡ་འབྲེལ་བྱས་པ་ལ་མི་བལྟོས་པའི་སྐྱོན་ཡོད་ཀྱང་། དབང་ཤེས་ལ་ལྟོ་ལྡིར་བ་དེ་བུམ་པའི་མིང་འཇུག་པའི་གཞིར་སྣང་ཚུལ་ལྟར་རང་གིས་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་ལ་དེ་ལྟ་བུའི་སྐྱོན་མེད་ཅེས་སྨྲ་ཡང་། རྣམ་རིག་པས་དེ་འདྲའི་ཁྱད་པར་དབྱེ་མི་ནུས་པར་རིགས་པས་འཕུལ་ནས་འགོག་པ་ཡིན་ནོ། །བྱང་ས་དང་བསྡུ་བ་གཉིས་ལས་ཀྱང་དེ་འདྲའི་རིགས་པ་བཤད་དེ། ཆོས་གཞན་ལའང་སྦྱར་བར་བྱའོ། །འོ་ན། རིགས་པ་དེ་དག་གིས་ངོ་བོ་དང་ཁྱད་པར་ལ་ཀུན་བཏགས་པའི་ཀུན་བཏགས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་མ་གྲུབ་པ་རྟོགས་ནུས་ཀྱང་། གཟུགས་སོགས་ཕྱི་རོལ་དོན་གྱིས་སྟོང་བ་ཇི་ལྟར་རྟོགས་ནུས་ཞེ་ན། ནུས་ཏེ། བཤད་མ་ཐག་པ་ལྟར་གཟུགས་སོགས་རང་འཛིན་རྟོག་པའི་ཞེན་གཞིར་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པར་ཁེགས་པ་ན། དེའི་ཚེ་སྣང་བ་ལྟར་ཞེན་པའི་རྟོག་པ་དེ་ཞེན་ཡུལ་ལ་འཁྲུལ་བར་འགྲུབ་ལ། དེ་གྲུབ་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་དེ་ལྟར་སྣང་བའི་དབང་ཤེས་རྣམས་ཀྱང་རང་གི་སྣང་ཡུལ་ལ་འཁྲུལ་བར་འགྲུབ། དེ་གྲུབ་ན་དབང་ཤེས་ལ་སྔོན་པོ་སོགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཤར་བ་དེ། ཕྱི་རོལ་དོན་གྱིས་རང་འདྲའི་རྣམ་པ་ཚུར་གཏད་ནས་ཤར་བ་མ་ཡིན་གྱི། རང་སྣང་མཁན་གྱི་དབང་ཤེས་རྣམས་སྔོ་སོགས་དེ་དང་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་སྐྱེས་པར་རྟོགས་པས། སྔོ་སོགས་རང་སྣང་མཁན་གྱི་ཤེས་པ་དང་རྫས་གཅིག་དུ་གྲུབ་པོ། དེ་གྲུབ་ན། སྔོ་སོགས་རང་སྣང་བའི་ཤེས་པ་ལས་རྫས་ཐ་དད་ཀྱིས་སྟོང་བར་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་ན་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་མེད་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་དབང་ཤེས་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱི་དོན་འགོག་པ་ལ། ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཞེས་པ་དེ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། འདི་ལ་ཐོག་མར་དོན་སྨྲ་སྡེ་གཉིས་ཀྱིས་ཕྱི་དོན་འདོད་ཚུལ་ཅུང་ཟད་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། སྤྱིར་དེ་གཉིས་ཀྱིས་གཟུགས་འཛིན་པའི་སྐྱེས་བུ་ལ་གཟུགས་རྒྱངས་ཆད་ཀྱི་ཚུལ་དུ་སྣང་བ་ལྟར་གྲུབ་པས་ཕྱི་དོན་ཡོད་ཅེས་འདོད་ལ། ཁྱད་པར་བྱེ་བྲག་སྨྲ་བས་དེ་ལྟར་སྣང་བའི་སྔོན་པོ་ལྟ་བུ་མིག་དབང་གིས་རྣམ་མེད་ཐུག་ཕྲད་དུ་འཛིན་པར་འདོད་ཅིང་། མདོ་སྡེ་པས་མིག་ཤེས་ལ་དེ་འདྲའི་རྣམ་པ་ཤར་བའི་སྒོ་ནས་འཛིན་པར་འདོད་དོ། །དེ་ཡང་རྡུལ་ཕྲན་དབང་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་མིན་པས། རྡུལ་ཕྲན་ཆ་མེད་བསགས་པའི་རགས་པ་དེ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་དུ་འདོད་དོ། །ཐལ་འགྱུར་བས་ཕྱི་དོན་འདོད་ཀྱང་བཤད་པ་ཐག་པའི་ཕྱི་དོན་མི་འདོད་པས། ཕྱི་དོན་འགོག་པའི་རིགས་པས་རྡུལ་ཕྲན་ཆ་མེད་བསགས་པའི་རགས་པ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཡིན་པ་ཁེགས་ཀྱང་། སྤྱིར་ཕྱི་དོན་ཁེགས་པར་མི་བཞེད་དོ། །མདོ་སྡེ་བས་སྔོན་པོ་དང་སྔོན་འཛིན་དབང་ཤེས་གཉིས་རྒྱངས་ཆད་དུ་སྣང་བ་ལྟར་གྲུབ་པར་འདོད་ཅིང་དེ་ལྟར་སྣང་བ་དེ། ཡུལ་གྱི་ངོས་ནས་རང་འདྲའི་རྣམ་པ་ཚུར་གཏད་ནས་ཤར་བའི་ཕྱི་དོན་ཡིན་པར་འདོད་དོ། །རང་རྒྱུད་པ་དང་སེམས་ཙམ་པ་གཉིས་ཀྱི་ལུགས་ལ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་མེད
Chinese
那么，认为词语的运用不依赖于约定，因为当说“你是瓶子”时，词语的基础在于事物状态的层面上，由其自身的特征所成立。如果承认，那么认为看到大肚子就产生“这是瓶子”的想法，是不依赖于约定而产生的。因为承认这一点。如果承认，那么在没有给大肚子命名为“瓶子”之前，仅仅是看到大肚子时，也会产生“这是瓶子”的想法。因此，大肚子，你是词语“你是瓶子”的基础，但不是由你自身的特征所成立的，因为在你没有被命名为“瓶子”之前，不会产生这样的想法。第二个理证是，当给一个人取了帝释、千眼等许多不同的名字时，这些名字应该凭借事物的力量而适用于这个人，因为这些名字所适用的基础是由其自身的特征所成立的。如果承认，那么就像名字是多个一样，适用基础的事物也应该是多个。如果这样推论，那么一个事物不能由其自身的特征而成为多个名字的适用基础，因为一个事物不会变成多个。第三个理证是，当给两个不同的人取了相同的名字“吉祥”时，这个名字应该凭借事物的力量而适用于这两个事物，因为这两个不同的事物是由其自身状态的力量而成立的，是同一个名字所适用的基础。如果承认，那么就像名字是同一个一样，这两个事物也应该变成同一个。如果这样推论，那么这两个事物，不是由其自身的特征而成立的，是这两个名字所适用的基础，因为你们是不同的他体。然而，如果按照经部宗的观点，瓶子这个词语的直接表达对象是由其自身的特征所成立的，那么产生“这是瓶子”的想法，会有不依赖于约定的过失。但是，对于根识来说，大肚子作为瓶子名称适用的基础，在显现方式上是由其自身的特征所成立的，所以没有这样的过失。虽然这样说，但唯识宗无法区分这样的差别，而是通过理证来驳斥和遮止。在《瑜伽师地论》和《摄抉择分》中也
English
Then, it follows that the application of the term does not depend on convention, because when saying "You are a pot," the basis of the term is established by its own characteristics from the perspective of the state of affairs. If you concede, then it follows that the thought of "This is a pot" arising upon seeing a large belly arises independently of convention, because of conceding that. If you concede, then before the large belly is named "pot," merely seeing the large belly would also give rise to the thought, "This is a pot." Therefore, the large belly, you are the basis of the term "You are a pot," but you are not established by your own characteristics, because before you are named "pot," there is no thought of that. The second reasoning is that when one person is given many different names such as Indra, Thousand-Eyed, etc., those names should apply to that person by the power of the object, because the basis to which those names apply is established by its own characteristics. If you concede, then just as there are many names, the object of the basis of application should also be many. From that consequence, one object is not established by its own characteristics as the basis of application for many names, because one object does not become many. The third reasoning is that when two different people are given the same name "Auspicious," that name should apply to those two objects by the power of the object, because those two different objects are established by the power of their own state, being the basis to which the one name applies. If you concede, then just as the name is the same, the two objects should also become one. From that consequence, those two objects are not established by their own characteristics as the basis to which the two names apply, because you are different entities. However, according to the Sautrantika view, if the direct object expressed by the term "pot" is established by its own characteristics, then there is the fault that the thought of "This is a pot" arises independently of convention. But for sense consciousness, the large belly, as the basis for the application of the name "pot," is established by its own characteristics according to its appearance, so there is no such fault. Although they say this, the Mind-Only school cannot distinguish such a difference, but refutes and prevents it by reasoning. Also in the *Yogacarabhumi* and the *Compendium of Determinations*,
Chinese
像这样的理路进行阐述后，也应应用于其他宗义。那么，虽然这些理路能够理解在本体和差别上假立的假立，并非以自相成立，但如何能理解色等外境为空性呢？能够理解，就像刚才所说的那样，当色等成为自执著分别念的执著对境，并且被遮破以自相成立时，那时，如显现般执著的分别念，便会成为于执著境上错乱。那成立之后，凭借其力量，如此显现的诸根识，也会成为于各自的显现境上错乱。那成立之后，根识上生起蓝色等相状，并非外境将自类的相状回传而生起，而是了知显现自相的诸根识，生起为蓝色等彼彼的自性。因此，蓝色等与显现自相的识成为一体。那成立之后，蓝色等便会成立为空性，远离显现自相的识之外的异体，因此便会通达没有外境。此外，在遮破观待根识的外境时，所谓的外境是怎样的呢？对此，首先要稍微讲述一下有事部的两个部派对外境的观点，总的来说，他们认为对于执持色的补特伽罗来说，色显现为远距离的方式而成立，因此存在外境。特别是，毗婆沙师认为，像那样显现的蓝色等，是由眼根以无分别的方式直接接触而执持的。经部师则认为，是通过眼识上生起那样的相状的方式来执持的。而且，由于极微并非根识的对境，因此，他们认为积聚无分极微的粗大之物是外境。虽然应成派也承认外境，但不承认上述所说的外境，因此，虽然以遮破外境的理路遮破了积聚无分极微的粗大之物是外境，但并不认为总体的外境被遮破。经部师认为，蓝色和执持蓝色的根识二者，显现为远距离的方式而成立，并且认为那样的显现，是从境的方面回传自类的相状而生起的外境。自续派和唯识宗二者的观点认为，没有外境。
English
After explaining such reasoning, it should also be applied to other tenets. Then, although these reasonings can understand that the imputed, which is imputed on entities and differences, is not established by its own characteristics, how can one understand that forms and other external objects are empty? One can understand, as just explained, when forms and other objects become the object of attachment for self-grasping conceptual thought, and it is refuted that they are established by their own characteristics, then, the conceptual thought that clings as it appears will become confused about the object of attachment. Once that is established, by its power, the sense consciousnesses that appear in that way will also become confused about their respective objects of appearance. Once that is established, the appearance of blue and other forms in the sense consciousnesses is not because external objects transmit their own forms back and cause them to appear, but because the sense consciousnesses that manifest themselves are understood to arise as the very nature of blue and so on. Therefore, blue and other forms are established as being one with the consciousness that manifests itself. Once that is established, blue and other forms will be established as being empty of any substance different from the consciousness that manifests itself, and therefore one will understand that there are no external objects. Furthermore, in refuting external objects in relation to sense consciousnesses, what is meant by "external objects"? In this regard, we must first briefly discuss the views of the two schools of substantialists regarding external objects. In general, both of them believe that external objects exist because forms appear to a person who apprehends forms as being at a distance. In particular, the Vaibhashikas believe that blue and other forms that appear in that way are apprehended by the eye sense through direct contact without any intervening form. The Sautrantikas believe that they are apprehended through the appearance of such forms in the eye consciousness. Moreover, since atoms are not objects of sense consciousness, they believe that the gross objects that are aggregates of partless atoms are external objects. Although the Prasangikas also accept external objects, they do not accept the external objects described above. Therefore, although the reasoning that refutes external objects refutes that gross objects that are aggregates of partless atoms are external objects, they do not believe that external objects in general are refuted. The Sautrantikas believe that blue and the sense consciousness that apprehends blue are established as appearing at a distance, and they believe that such an appearance is an external object that arises from the object's side transmitting its own form back. The views of both the Svatantrikas and the Cittamatrins are that there are no external objects.