Tibetan
།ཕྱོགས་ཆོས་ཀྱི་ཟུར་སྔ་མའི་རྟགས་ནི། འགལ་ཟླ་དམིགས་པའི་རྟགས་ཡིན་ལ། ཕྱི་མ་འདི་འབྲེལ་ཟླ་མ་དམིགས་པའི་རྟགས་ཡིན་ནོ། །གོང་གི་རྟགས་ཕྱི་མ་དེ་སྒྲུབ་པ་ནི། དེ་ཆོས་ཅན། ཕུང་བོ་ལས་དོན་གཞན་དུ་མེད་དེ། ཕུང་བོའི་སྟེང་དུ་བཏགས་ནས་བཞག་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་རྒྱུད་པ་མན་ཆད་ཀྱི་རང་སྡེས་དེ་འདྲའི་བདག་མེད་དེ་རྟོགས་ཤིང་གོམས་པར་བྱས་པ་ཉིད་ཀྱིས་བདག་འཛིན་སྤངས་ཏེ་ཐར་བ་ཐོབ་ནུས་པར་བཞེད་ཅིང་། སོ་སྐྱེའི་རྒྱུད་ཀྱི་དེ་འདྲའི་བདག་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་དེ་འཁོར་བའི་རྩ་བར་ཡང་བཞེད་དོ། །གསུམ་པ་ནི། སེམས་ཙམ་པའི་ལུགས་ཀྱི་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ནི་སྔར་བཤད་ཟིན་པ་ལྟར་ཡིན་ལ། ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་འཇོག་ཚུལ་ནི་གཉིས་ཏེ། ངོ་བོ་དང་ཁྱད་པར་ལ་ཀུན་བཏགས་པའི་ཀུན་བཏགས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་མ་གྲུབ་པ་དང་། གཟུགས་སྒྲ་སོགས་ཕྱི་དོན་གྱིས་སྟོང་བའོ། །དེ་གཉིས་ཀའང་འཁོར་ལོ་བར་པའི་བསྟན་དོན་ཡིན་པར་འཁོར་ལོ་ཐ་མས་བསྒྲུབ་པར་འདོད་ལ། དགོངས་འགྲེལ། བྱང་ས། ཐེག་བསྡུས། བསྡུ་བ་སོགས་ནས་བཤད་པའི་དོན་རྗེ་ཉིད་ཀྱིས་ལེགས་བཤད་སྙིང་བོ་ལས་གཏན་ལ་ཕབ་པ་ལྟར། མཁས་གྲུབ་རིན་པོ་ཆེས་སྟོང་ཐུན་ནས་རྒྱས་པར་བཤད་པའི་སྙིང་བོ་བསྡུ་ན་འདི་ལྟར་ཡིན་ཏེ། ཉན་ཐོས་སྡེ་གཉིས་ཀྱིས་གཟུགས་སོགས་ངོ་བོ་དང་ཁྱད་པར་དུ་ཀུན་བཏགས་ཀྱི་གཞིར་རང་གི་གནས་ལུགས་ཀྱི་དབང་གིས་གྲུབ་པར་འདོད་ལ། དེ་འདྲའི་ཀུན་བཏགས་ནི། སྔོན་པོ་སོགས་ལ་འདི་ནི་གཟུགས་སོ་ཞེས་བཏགས་པ་ནི་ངོ་བོ་དང་། འདི་ནི་གཟུགས་ཀྱི་སྐྱེ་བའོ་འགག་པའོ་ཞེས་སོགས་སུ་བཏགས་པ་ནི་ཁྱད་པར་དུ་བཏགས་པ་ཡིན་ལ། སྔོན་པོ་སོགས་ངོ་བོ་དང་ཁྱད་པར་དེ་ཙམ་དུ་ཡོད་པས་མི་འགོག་ཅིང་དེར་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་འགོག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་གཟུགས་སོགས་ངོ་བོ་དང་ཁྱད་པར་གྱི་ཐ་སྙད་ཀྱི་གཞི་ཡིན་པ་ནི། མིང་བརྡས་བཞག་པ་ཙམ་ཡིན་ཀྱང་ཡོད་ལ། དེར་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་ནི་མེད་པས་དེ་ལྟར་སྣང་བ་ལྟར་གྲུབ་པ་ཁེགས་དགོས་སོ། །དེ་ལ་གཟུགས་སོགས་ངོ་བོ་ད ང་ཁྱད་པར་གྱི་ཐ་སྙད་ཀྱི་གཞིར་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་རྟོགས་པ་ལ་སྣང་བའི་སྣང་བ་ཙམ་ནི། རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་མ་གྲུབ་པའི་སྒྲོ་བཏགས་སུ་མདོ་སྡེ་པས་ཀྱང་གྲུབ་ཅིང་། རྟོག་པ་དེ་འཁྲུལ་ཤེས་སུའང་དེས་གྲུབ་པས་སྣང་བ་དེ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་མ་གྲུབ་པ་ཙམ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ཕྲ་མོ་མིན་ནོ། །འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། འདིར་ནི་མདོ་སྡེ་བས་བག་ཆགས་བརྟན་པ་ལས་བྱུང་བའི་མིག་གི་རྣམ་ཤེས་སོགས་དབང་ཤེས་རྣམས་ནི་རང་གི་སྣང་ཡུལ་ལ་མ་འཁྲུལ་བར་འདོད་ཅིང་། དབང་ཤེས་དེ་རྣམས་ལ་ཡུལ་གཟུགས་སོགས་རྣམས་ངོ་བོ་དང་ཁྱད་པར་གྱི་ཐ་སྙད་བཏགས་པའི་གཞིར་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པར་སྣང་ཞིང་སྣང་བ་ལྟར་གྲུབ་པར་འདོད་པས། དེར་གྲུབ་པ་བཀག་ནས་བཀག་པ་དེ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་དུ་འཇོག་གོ དེ་ཡང་རྣམ་རིག་པའི་སྐབས་འདིར་བརྡ་བྱང་གི་སྐྱེས་བུས་སྔོན་པོ་མཐོང་བའི་ཚེ། མིག་ཤེས་དེ་ལ་སྔོན་པོ་སྔོན་པོར་སྣང་བ་དང་། སྔོན་པོ་ཕྱི་རོལ་དོན་དུ་སྣང་བ་དང་། སྔོན་པོ་འདི་ནི་གཟུགས་སོ་འདི་ནི་གཟུགས་ཀྱི་སྐྱེ་བའོ་ཞེས་སོགས་ཀྱི་ཐ་སྙད་འཇུག་པའི་འཇུག་གཞིར་གྱུར་བའི་སྔོན་པོར་སྣང་བའི་སྣང་ཚུལ་གསུམ་ཡོད་དོ། །དེའི་རྒྱུ་མཚན་ནི། མིག་ཤེས་ལ་སྔོན་པོ་ཚུལ་ཇི་ལྟར་སྣང་བའི་སྣང་བ་དེ་ཉིད་དྲན་པའི་ཡུལ་དུ་བྱས་ནས་དེ་ལ་ཞེན་ཏེ་འདི་ནི་སྔོན་པོའོ་འདི་སྔོན་པོའི་སྐྱེ་བའོ་ཞེས་སོགས་ཀྱི་ཐ་སྙད་བྱེད་པའི་རྟོག་པ་སྔོན་འཛིན་མིག་ཤེས་དེས་རང་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་ཅིང་། སྔོན་པོའོ་ཞེས་བརྗོད་པའི་དོན་དེའི་ངོ་བོ་གང་ཡིན་དྲིས་ན། སྔོན་འཛིན་མིག་ཤེས་ལ་སྔོན་པོ་ཇི་ལྟར་སྣང་བའི་སྣང་བ་དེ་ཉིད་ལ་ཞེན་ནས་དེའི་ངོ་བོ་གཟུགས་ཡིན་ནོ་ཞེས་ལན་འདེབས་པའི་ཀུན་སློང་གི་རྟོག་པ་མིག་ཤེས་དེའི་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་ནུས་པས་སོ། །དེས་ན་སྔོན་འཛིན་མིག་ཤེས་ལ་སྔོན་པོ་སྔོན་པོར་སྣང་བའི་ཚེ་མིང་བརྡའ་བཞག་ཙམ་མ་ཡིན་པར་རང་གི་གནས་ཚུལ་གྱི་ངོས་ནས་གྲུབ་པར་སྣང་བའི་སྣང་ཚུལ་ཡོད་པར་ཤེས་པས། མིག་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོར་སྔོན་པོ་སྔོན་པོ་ཞེས་པའི་ཐ་སྙད་འཇུག་པའི་འཇུག་གཞིར་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པར་སྣང་བའི་དོན་ནི་དེ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ནའང་རྟོགས་དཀའ་བའི་གནས་ཡིན་པས་བློ་ནང་དུ་ཕྱོགས་པའི་རྣམ་དཔྱོད་ཅན་དག་གིས་རྟོགས་ནུས་ཀྱི། གཞན་ནི་ཚིག་ཙམ་ལའང་འཁྲུལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་རྣམ་རིག་པས་སོ་སྐྱེའི་རྒྱུད་ཀྱི་སྔོན་འཛིན་དབང་བོའི་མངོན་སུམ་ཡང་རང་གི་སྣང་ཡུལ་ལ་འཁྲུལ་བར་འདོད་ཅིང་། དེས་དྲངས་ནས་སྐྱེས་པའི་རྟོག་པ་དེ་ཞེན་ཡུལ་ལ་འཁྲུལ་པའི་ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་དུ་འདོད་དོ། །དོན་སྨྲ་སྡེ་གཉིས་ཀྱིས་སྔོན་པོ་ལ་སྔོན་པོའོ་ཞེས་བརྗོད་པའི་སྒྲའི་བརྗོད་བྱའི་རང་ལྡོག་རྟོག་བཏགས་ཡིན་པས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་མ་གྲུབ་ཅེས་འདོད་ཀྱང་། སྔོན་པོ་སྔོན་པོ་ཞེས་པའི་སྒྲ་འཇུག་པའི་གཞིར་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པར་འདོད་པ
Chinese
此外，作为同品之法的第一个方面的特征是，它是对立面被认知的特征；而第二个方面是，它是对立面不被认知的特征。为了确立上述的第二个特征，可以这样论证：该法，就其自性而言，与蕴不是不同的事物，因为它是在蕴的基础上假立的。自续派以下的自宗认为，仅仅通过认识和习惯这种无我，就能舍弃我执，从而获得解脱。他们还认为，凡夫相续中的这种俱生我执也是轮回的根本。第三，唯识宗的观点中，人无我如前所述。而建立法无我的方式有两种：一是对本体和差别进行假立的假立，不是以自性成立；二是色、声等外境是空性的。他们认为，这二者都是第二法轮的教义，并由第三法轮来确立。如《解深密经》、《瑜伽师地论》、《摄大乘论》、《集论》等所说的意义，宗喀巴大师在《善说精髓》中作了最终的定论。如果总结克珠杰在《空性观》中详细阐述的要点，那就是：声闻二部认为，色等作为本体和差别的假立的基础，是以其自身的存在方式而成立的。这种假立是，例如，将蓝色等事物假立为“这是色”，这是对本体的假立；将“这是色的生起”或“这是色的灭亡”等假立为差别。他们并不否认蓝色等本体和差别仅仅存在，而是否定它们以自性成立。也就是说，色等作为本体和差别的名称的基础，仅仅是名言安立，但却是存在的；而以自性成立是不存在的，因此必须破除如是显现般成立的观点。因此，对于色等作为本体和差别的名称的基础，仅仅是显现的显现，小乘经部宗也承认它是非以自性成立的假立。由于经部宗也承认这种认识是错觉，因此仅仅显现非以自性成立，并不是细微的法无我。那么是什么呢？这里，经部宗认为，从稳固的习气中产生
English
Furthermore, the characteristic of the first aspect of the similar dharma is that it is the characteristic of the cognition of the opposite; while the second aspect is that it is the characteristic of the non-cognition of the opposite. To establish the latter characteristic mentioned above, it can be argued that: that dharma, in its own nature, is not a different thing from the aggregates, because it is nominally established on the basis of the aggregates. The Svatantrika school and below believe that merely by realizing and becoming accustomed to such selflessness, one can abandon self-grasping and thus attain liberation. They also believe that such innate self-grasping in the continuum of ordinary beings is also the root of samsara. Thirdly, in the view of the Cittamatra school, the selflessness of persons is as previously explained. There are two ways to establish the selflessness of phenomena: one is that the imputed, which is imputed on entities and characteristics, is not established by its own nature; and the other is that forms, sounds, etc., are empty of external objects. They believe that both of these are the teachings of the intermediate turning of the wheel of dharma, and are established by the final turning. As the meaning explained in the *Samdhinirmocana Sutra*, *Yogacarabhumi-sastra*, *Mahayanasamgraha*, *Abhidharmasamuccaya*, etc., was definitively determined by Je Tsongkhapa in *Essence of Eloquence*, if we summarize the essence extensively explained by Khedrup Rinpoche in *Empty Tube*, it is as follows: The two Hinayana schools believe that forms, etc., as the basis for imputation of entities and characteristics, are established by their own mode of existence. Such imputation is, for example, imputing blue things as "This is a form," which is the imputation of entities; imputing "This is the arising of form" or "This is the cessation of form," etc., as characteristics. They do not deny that blue things, etc., merely exist as entities and characteristics, but they deny that they are established by their own nature. That is, forms, etc., as the basis for the terms of entities and characteristics, exist merely as nominal designations, but they are not established by their own nature, so it is necessary to refute the view that they are established as they appear. Therefore, for forms, etc., as the basis for the terms of entities and characteristics, merely the appearance of appearance is also accepted by the Sautrantika school as an imputation that is not established by its own nature. Since they also accept that this cognition is an illusion, merely the appearance of not being established by its own nature is not the subtle selflessness of phenomena. What is it then? Here, the Sautrantika school believes that arising from stable imprints
Chinese
眼识等诸根识，认为不迷惑于自己的显现境。这些根识认为，境，色等，作为施设本体和差别的名言之所依，由自己的自相成立而显现，并且认为如显现般成立。因此，遮止在那里成立，而将那个遮止安立为法无我。 也就是说，在唯识宗的这个场合，具名言者在见到蓝色时，眼识会显现蓝色是蓝色，蓝色显现为外境，并且有三种显现方式，即蓝色是色，这是色的生起等，成为施设名言的所依。 其中的理由是，眼识以蓝色如何显现的显现本身作为忆念的对境，并且执着于它，认为这是蓝色，这是蓝色的生起等，这种进行名言的分别念，由取蓝的眼识以自力牵引。 如果询问说蓝色之义的本体是什么，那么取蓝的眼识会执着于蓝色如何显现的显现本身，并且以其本体是色的动机来回答，这是眼识的力量能够牵引的。 因此，当取蓝的眼识显现蓝色是蓝色时，要知道存在着并非仅仅是安立名称，而是从自身状况方面成立而显现的显现方式。因此，眼识的本体，作为施设蓝色是蓝色的名言之所依，由自己的自相成立而显现的意义就是这样。 即使如此，因为是难以理解之处，所以只有内心专注的具智慧者才能理解，其他的人甚至会对词句本身产生迷惑。 因此，唯识宗认为凡夫相续中的取蓝根识的现量也迷惑于自己的显现境，并且认为由它牵引而产生的分别念是执着于所执境的法我执。 意义论的两派认为，说蓝色是蓝色的声音的所说义是自相返体，是分别假立的，因此不是由自己的自相成立的。但是，他们认为作为施设蓝色是蓝色的声音之所依，是由自己的自相成立的。
English
The sense consciousnesses, such as eye consciousness, consider themselves not to be mistaken about their appearing objects. These sense consciousnesses consider that objects, such as forms, appear to be established by their own characteristics as the basis for applying the terms of entity and difference, and they believe that they are established as they appear. Therefore, they negate establishment there, and that negation is established as the selflessness of phenomena. That is, in this context of Vijnanavada, when a person with conventional understanding sees blue, the eye consciousness perceives blue as blue, blue appears as an external object, and there are three ways of appearing that become the basis for applying terms such as 'this blue is a form' and 'this is the arising of a form.' The reason for this is that the very appearance of how blue appears to the eye consciousness is made the object of memory, and clinging to it, the conceptual thought that makes terms such as 'this is blue' and 'this is the arising of blue' is drawn by the blue-grasping eye consciousness by its own power. If one asks what the entity of the meaning of saying 'blue' is, the blue-grasping eye consciousness clings to the very appearance of how blue appears to it, and the motivation to answer that its entity is form is drawn by the power of that eye consciousness. Therefore, when blue appears as blue to the blue-grasping eye consciousness, one should know that there is a way of appearing that appears to be established from the perspective of its own state, not just the establishment of a name. Therefore, the meaning of the eye consciousness's entity, as the basis for applying the term 'blue is blue,' appearing to be established by its own characteristics, is like that. Even so, because it is a difficult point to understand, only those with intelligence who are focused inwardly can understand it, while others will be confused even by the words themselves. Therefore, Vijnanavada considers that even the direct perception of the blue-grasping sense faculty in the continuum of an ordinary being is mistaken about its appearing object, and it considers that the conceptual thought that arises from being drawn by it is the self-grasping of phenomena that is mistaken about the object of clinging. The two schools of meaning proponents consider that the expressed object of the sound that says 'blue is blue' is a self-returning conceptual imputation, and therefore it is not established by its own characteristics. However, they consider that the basis for applying the sound 'blue is blue' is established by its own characteristics.