Tibetan
ཡིན་པའི་བདག་ཞིག་ངེས་པར་ཡོད་དགོས་སྙམ་སྟེ། བྱེ་བྲག་སྨྲ་བ་ཁ་ཅིག་ཕུང་བོ་ལྔ་རེ་རེ་དང་ལྔའི་ཚོགས་པ་དང་རྒྱུན་གང་རུང་གང་ཟག་ཏུ་འདོད་ལ། སེམས་ཙམ་པས་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་། རང་རྒྱུད་པ་དང་མདོ་སྡེ་བས་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ཉིད་གང་ཟག་གི་མཚན་གཞིར་འདོད་དོ། །དེ་ལྟ་བུ་ལ་དགོངས་ནས། འཇུག་པ་ལས། ལྔ་ཆར་ཡང་འདོད་ཁ་ཅིག་སེམས་གཅིག་འདོད། ཞེས་དང་། འཇུག་པའི་རྣམ་བཤད་ལས་ཀྱང་། རང་གི་སྡེ་བ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་ཕུང་བོ་ལས་ངོ་བོ་ཐ་དད་པའི་བདག་མེད་དོ་སྙམ་ཞིང་འཁྲུལ་བས་ཕུང་བོ་ཙམ་བདག་ཏུ་ཁས་བླངས་ཏེ། དེ་གཉིས་གང་རུང་ཞིག་ཏུ་ཁས་བླངས་དགོས་སྙམ་དུ་བསམ་པའོ། །ཞེས་གསུང་། ཐལ་འགྱུར་བས་ནི་རང་གི་ཕུང་བོ་ལས་དོན་གཞན་པའི་བདག་དང་། ཕུང་བོ་ཉིད་བདག་ཏུ་མི་འདོད་ཀྱང་ཕུང་བོ་ལ་བཏགས་པའི་ང་ཙམ་ཞིག་བཞེད་དོ། །དེ་ཡང་ཕྱི་རོལ་པས་བདག་ཁས་ལེན་དགོས་སྙམ་ནས་གང་ཟག་གི་བདག་ཁས་ལེན་པ་ཡིན་ལ། ནང་བས་ནི་བདག་ཙམ་ཁས་ལེན་ཡང་གང་ཟག་གི་བདག་ཁས་མི་ལེན་ནོ། །དོན་སྨྲ་སྡེ་གཉིས་ཀྱིས་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ཀྱི་ཐ་སྙད་མི་བྱེད་ཀྱང་། ཆོས་ཀྱི་བདག་ཁས་ལེན་པ་མིན་ལ། རང་རྒྱུད་པ་མན་ཆད་ཀྱི་རང་སྡེས་ནི། ཐར་བ་ཙམ་ཐོས་པ་ལ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་དགོས་པར་མི་བཞེད་དེ། གང་ཟག་རང་རྐྱ་ཐུབ་པའི་རྫས་ཡོད་ཀྱིས་སྟོང་བའི་བདག་མེད་རྟོགས་ཤིང་གོམས་པར་བྱས་པ་ཙམ་གྱིས་ཐར་བ་ཐོབ་ནུས་པར་བཞེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐལ་འགྱུར་བས་ནི་ཆོས་དང་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་གཉིས་ཀ་མ་རྟོགས་པར་ཐར་བ་ཐོབ་ནུས་པར་མི་བཞེད་དོ། །བྱེ་བྲག་སྨྲ་བ་ཁ་ཅིག་གང་ཟག་རྟག་གཅིག་རང་དབང་ཅན་དུ་འཛིན་པའི་རྟོག་པ་དེ། བདག་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་སུ་འདོད་པ་དང་། ཁ་ཅིག་རང་མདོ་སྡེ་བ་ཡན་ཆད་ཀྱིས་དེ་ཡིན་ན། བདག་འཛིན་ཀུན་བཏགས་ཡིན་པས་ཁྱབ་པ་ཅེས་བཞེད་ལ། གང་ཟག་རང་སྐྱ་ཐུབ་པའི་རྫས་ཡོད་དུ་འཛིན་པའི་རྟོག་པ་ལ། བདག་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་ཁྱབ་ཆེ་བར་བཞེད་དེ། སྟོང་ཐུན་ཆེན་མོ་ལས། བྱེ་བྲག་སྨྲ་བ་ནས་དབུ་མ་རང་རྒྱུད་པའི་བར་ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གི་རང་སྡེ་སུའི་ལུགས་ལ་ཡང་གང་ཟག་རང་རྐྱ་ཐུབ་པའི་རྫས་ཡོད་དུ་འཛིན་པ་ཉིད་གང་ཟག་གི་བདག་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་འཛིན་སྟངས་ཡིན་པར་འདོད་ལ། ཞེས་དང་། རང་སྡེ་ཁ་ཅིག་རྟག་གཅིག་རང་དབང་ཅན་གྱི་གང་ཟག་ཏུ་འཛིན་པ་གང་ཟག་གི་བདག་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་སུ་འདོད་པ་དང་། ཁ་ཅིག་དེ་ཀུན་བཏགས་ཡིན་ཀྱང་། ཞེས་སོགས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན། དེ་འདྲའི་བདག་མེད་དེ། མདོ
Chinese
考虑到必须存在真实的“我”，一些分别说者认为五蕴中的每一个、五蕴的集合或相续中的任何一个都是补特伽罗。唯识宗认为阿赖耶识是补特伽罗。自续派和经部宗则认为意识本身是补特伽罗的基础。考虑到这一点，《入行论》中说：“一些人认为全部五蕴，一些人认为一个心。”《入行论释》中也说：“自己的宗派也因为迷惑，认为没有与五蕴本体不同的我，所以承认五蕴仅仅是我，认为必须承认这两者中的任何一个。”这样说。应成派不承认与自己的五蕴本体不同的我，也不认为五蕴本身是我，但认为五蕴所依的仅仅是“我”。此外，外道认为必须承认我，所以承认补特伽罗的我。内道虽然承认我，但不承认补特伽罗的我。实事论说的两个部派虽然不使用法无我的术语，但不承认法的我。自续派以下的自宗不认为仅仅听闻解脱就必须证悟法无我，因为他们认为仅仅证悟并习惯于补特伽罗空，即独立自主的实有，就能获得解脱。应成派则认为，没有证悟法和我、补特伽罗的我两者，就不能获得解脱。一些分别说者认为，执着补特伽罗为常一自在的分别念是俱生我执。一些人，直到经部宗为止，认为如果是这样，那么一定是遍计所执的我执。对于执着补特伽罗为独立自主的实有的分别念，他们认为俱生我执更为普遍。《大中观宗义》中说：“从分别说者到自续派中观，大小乘的任何宗派都认为，执着补特伽罗为独立自主的实有，是补特伽罗的俱生我执的执着方式。”并且，“一些自宗认为，执着常一自在的补特伽罗是补特伽罗的俱生我执，一些人认为那是遍计所执。”等等。那么，这样的无我，经
English
Thinking that there must necessarily be a real "self," some Vaibhashikas consider each of the five skandhas, the collection of the five, or any continuum to be a person (pudgala). The Chittamatrins consider the alaya-vijnana to be the person. The Svatantrikas and Sautrantikas consider the mind-consciousness itself to be the basis of the person. With this in mind, the Bodhisattvacharyavatara says, "Some consider all five, some consider one mind." The commentary on the Bodhisattvacharyavatara also says, "Their own schools also, being confused, think that there is no self that is different in essence from the skandhas, so they accept only the skandhas as the self, thinking that one must accept one of these two." So it is said. The Prasangikas do not accept a self that is different in substance from their own skandhas, nor do they consider the skandhas themselves to be the self, but they do consider only the "I" imputed to the skandhas. Furthermore, outsiders think that they must accept a self, so they accept the self of a person. Insiders, while accepting a self, do not accept the self of a person. The two schools that speak of reality, while not using the term "absence of self of phenomena," do not accept the self of phenomena. The self-schools below the Svatantrikas do not think that one must realize the absence of self of phenomena merely by hearing about liberation, because they think that liberation can be attained merely by realizing and becoming accustomed to the absence of self of a person, that is, an independently existing substance. The Prasangikas do not think that liberation can be attained without realizing both the absence of self of phenomena and the absence of self of a person. Some Vaibhashikas consider the conceptualization that grasps a person as permanent, single, and independent to be innate self-grasping. Some, up to the Sautrantikas, think that if that is the case, then it must be pervasive that it is imputed self-grasping. For the conceptualization that grasps a person as an independently existing substance, they think that innate self-grasping is more pervasive. The Great Emptying Treatise says, "From the Vaibhashikas to the Madhyamika Svatantrikas, all schools of the Great and Small Vehicles think that grasping a person as an independently existing substance is the way of grasping the innate self-grasping of a person." And, "Some self-schools think that grasping a permanent, single, and independent person is the innate self-grasping of a person, and some think that it is imputed." and so on. So then, such an absence of self, the Sutra
Tibetan
་གང་གི་དོན་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་འཁོར་ལོ་དང་པོས་བསྟན་པའི་བདག་མེད་ཀྱི་དོན་ཡིན་པར་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་བཞིས་འདོད་ལ། ཐལ་འགྱུར་བས་ནི་དེ་ཙམ་མིན་པར་ཡང་བཞེད་དོ། །དེ་ལྟར་ཡིན་ཀྱང་། འཇུག་པའི་ཊིཀྐ་ལས། གང་ཟག་རང་རྐྱ་ཐུབ་པའི་རྫས་ཡོད་དུ་འཛིན་པ་ནི། གྲུབ་མཐས་བློ་མ་བསྒྱུར་བ་ལ་ཡང་ཡོད་མོད་ཀྱང་། གང་ཟག་ཕུང་བོ་དང་མཚན་ཉིད་མི་མཐུན་པར་གཞན་དུ་ཡོད་པར་འཛིན་པ་ནི་གྲུབ་མཐས་བློ་མ་བསྒྱུར་བ་ལ་མེད་དོ། །ཞེས་ཕྱི་མ་འདི་ལ་ཀུན་བཏགས་ཀྱིས་ཁྱབ་པར་བཤད་པ་ནི་ཐལ་འགྱུར་བའི་ལུགས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་པར་གསལ་ཏེ། གཞན་དུ་ན་དྲང་ངེས་རྣམ་འབྱེད། སྟོང་ཐུན། དཀའ་འགྲེལ། སྡེ་བདུན་མུན་སེལ་སོགས་ནས། གང་ཟག་རང་གི་ཕུང་བོ་དང་མཚན་ཉིད་མི་མཐུན་པའི་རང་རྐྱ་ཐུབ་པའི་རྫས་ཡོད་དུ་འཛིན་པའི་རྟོག་པ་ཉིད། རང་རྒྱུད་པ་མན་ཆད་ཀྱི་རང་སྡེའི་ལུགས་ཀྱི་བདག་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་སུ་བཤད་པ་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །མདོར་ན་ཐེག་པ་གསུམ་ཀའི་མཐོང་སྒོམ་བར་ཆད་མེད་ལམ་དང་རྣམ་གྲོལ་ལམ་གྱི་དངོས་ཀྱི་གཞལ་བྱ་གང་ཡིན་ལ་ཚིག་ཙམ་བརྗོད་པའི་བརྒལ་བརྟགས་ཀྱིས་ཕན་དཀའ་བས། དེ་དག་གི་གཞལ་བྱ་བདག་མེད་རྣམས་འདིར་འཆད་པ་བཞིན་རང་གིས་ངེས་པར་བྱ་དགོས་སོ། །གཉིས་པ་སོ་སོར་བཤད་པ་ལ་བཞི་ལས། དང་པོ་ནི། བྱེ་བྲག་སྨྲ་བ་ཁ་ཅིག་ཕུང་བོ་དང་གཅིག་དང་ཐ་དད་གང་དུའང་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་བདག་ཁས་ལེན་ལ། ཁ་གཅིག་རང་རྐྱ་ཐུབ་པའི་བདག་ཁས་ལེན་ཡང་། དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རྟག་གཅིག་རང་དབང་ཅན་གྱི་བདག་མེད་པར་འདོད་པ་ལ་འདྲའོ། །རྟག་གཅིག་རང་དབང་ཅན་ཞེས་པ་ནི་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་ཡིན་ལ། དེ་འགོག་པའི་རིགས་པ་མང་ཡང་། བསྡུ་ན། གང་ཟག་ཆོས་ཅན། རྟག་གཅིག་རང་དབང་མ་ཡིན་ཏེ། མི་རྟག་ཅིང་གཞན་དབང་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་བུམ་པ་བཞིན། ཁྱབ་སྟེ། མི་རྟག་ན། རྟག་གཅིག་རང་དབང་ཅན་ཡིན་པར་འགལ་བའི་ཕྱིར། རྟགས་དེར་ཐལ། གདགས་གཞིའི་ཕུང་བོ་མི་རྟག་ཅིང་གཞན་དབང་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེར་ཐལ། ཕུང་བོ་སྐྱེ་ཞིང་འཇིག་པ་དང་ལས་ཉོན་གྱི་གཞན་དབང་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྔ་མ་ལ་ཁྱབ་པ་ཡོད་དེ། གང་ཟག་རང་གི་ཕུང་བོ་ལ་བརྟེན་ནས་འཇོག་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་དཔྱད་པའི་ཚེ་གང་ཟག་མི་རྟག་པར་རྟོགས་པས། རྟག་གཅིག་རང་དབང་ཅན་ཡིན་པར་བློ་ངོར་ཁེགས་ལ། དེ་ཁེགས་པས་གང་ཟག་རང་གི་ཕུང་བོ་ལས་དོན་གཞན་དུ་ཡོད་པར་ཁེགས་ནས། རྟག་གཅིག་རང་དབང་ཅན་གྱི་བདག་མེད་པར་ངེས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་འདྲའི་བདག་མེད་ངེས་ཤིང
Chinese
那么，这是什么意思呢？四部宗义都认为，这是初转法轮所说的无我之义。但应成派则认为不仅如此。即便如此，《入行论》的注疏中说：‘执着于自立存在的补特伽罗，即使是未经宗义转变的人也有。’但是，执着于与蕴不同的补特伽罗，未经宗义转变的人是没有的。因此，说后者遍及于遍计所执，这显然是应成派的观点。否则，《正误辨析》、《空性论》、《难解释》、《七部除暗》等书中，将执着于与补特伽罗自己的蕴不同的自立存在的实有之想，说成是自续派以下的自宗的俱生我执，这与上述说法相违背。总之，对三乘的见道、修道、无间道和解脱道的实际所量是什么，仅仅用言辞进行辩论难以奏效。因此，必须像这里所讲的那样，自己确定这些所量的无我。第二，分别解说分为四部分，第一部分是：一些毗婆沙师承认一种不可说与蕴是一还是异的“我”，另一些则承认自立的“我”，但所有这些都一致认为没有常一自在的我。所谓常一自在，如前所述。虽然有很多理由可以否定它，但概括起来是：补特伽罗，是法，不是常一自在，因为是无常且受他支配的。例如瓶子。这是周遍的，因为如果无常，就与常一自在相矛盾。理由是：作为安立基础的蕴是无常且受他支配的。理由是：蕴是生灭的，并且受业和烦恼的支配。前者是周遍的，因为补特伽罗必须依赖于自己的蕴才能安立。这样观察时，认识到补特伽罗是无常的，常一自在的观念就会在心中消失。这种观念消失后，就会否定补特伽罗与自己的蕴是不同的实体，从而确定没有常一自在的我。确定了这样的无我，并且
English
What is the meaning of that? All four schools of tenets hold that it is the meaning of selflessness taught in the first turning of the wheel. However, the Prasangikas also hold that it is not just that. Even so, the commentary on the *Entering the Middle Way* states: 'The grasping of a person as a self-sufficient substance exists even for those whose minds have not been transformed by tenets. However, the grasping of a person as existing separately, different in characteristics from the aggregates, does not exist for those whose minds have not been transformed by tenets.' It is clear that saying that the latter is pervaded by imputation is done from the perspective of the Prasangikas. Otherwise, from the *Differentiation of Provisional and Definitive*, the *Treatise on Emptiness*, the *Difficult Explanation*, the *Seven Treatises Dispelling Darkness*, etc., the very thought of grasping a person as a self-sufficient substance whose characteristics are different from his own aggregates is said to be the innate self-grasping according to the system of one's own school, down to the Svatantrikas, which contradicts the above statement. In short, it is difficult to benefit from mere verbal debates about what is the actual object to be measured by the paths of seeing, meditation, the uninterrupted path, and the path of liberation of all three vehicles. Therefore, one must ascertain for oneself, as explained here, these selflessnesses that are to be measured. Second, the separate explanation has four parts. The first is: Some Vaibhashikas assert a self that cannot be said to be either one with or different from the aggregates, while others assert a self-sufficient self, but all of them agree that there is no permanent, single, independent self. The term 'permanent, single, independent' is as explained earlier. Although there are many reasons to refute it, to summarize: The person, the subject, is not permanent, single, and independent, because it is impermanent and dependent on others. For example, a pot. This is pervasive, because if it is impermanent, it contradicts being permanent, single, and independent. The reason is that the aggregates, which are the basis of designation, are impermanent and dependent on others. The reason for that is that the aggregates are subject to arising and ceasing and are dependent on karma and afflictions. The former is pervasive, because the person must be established in dependence on his own aggregates. When examined in this way, one realizes that the person is impermanent, and the idea of being permanent, single, and independent disappears from the mind. When that idea disappears, it negates that the person is a different entity from his own aggregates, and thus one becomes certain that there is no permanent, single, independent self. Having ascertained such selflessness, and