Tibetan
་བསྒོམས་ན། བདག་མེད་ཕྲ་མོ་བསྒོམས་པ་མ་ཡིན་པས་བདག་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་ལ་དངོས་སུ་མི་གནོད་ཀྱང་། བདག་མེད་རགས་པ་བསྒོམ་པ་ཡིན་པས་བདག་འཛིན་ཀུན་བཏགས་ལ་ནི་དངོས་སུ་གནོད་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ། རང་རྒྱ་ཐུབ་པའི་བདག་མེད་དེ་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ཕྲ་མོ་མཚན་ཉིད་རྫོགས་པར་རང་རྒྱུད་པ་མན་ཆད་ཀྱི་རང་སྡེས་འདོད་ཀྱང་། མདོ་སྡེ་བའི་འདོད་པའི་གཙོ་བོ་ཡིན་པས་སྐབས་འདིར་བཤད་ན། རྗེའི་དྲང་ངེས་རྣམ་འབྱེད་ལས། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ནི། རང་སྡེ་ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གི་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་གཞན་གྱི་ལྟར་ན། གང་ཟག་ཕུང་བོ་དང་མཚན་ཉིད་མི་མཐུན་པའི་རང་རྐྱ་ཐུབ་པའི་རྗེས་སུ་མེད་པ་ཙམ་ལ་འདོད་དོ། །དེའི་ཚུལ་ནི། ང་ཞེས་འཛིན་པའི་གཞིའི་བདག་འདི་ཕུང་བོའི་རྗེ་བོ་ལྟ་བུ་དང་། ཕུང་བོ་རྣམས་དེའི་ཁོལ་བུ་ལྟར་འཛིན་ཏེ། ངའི་གཟུགས། ངའི་ཚོར་བ་ཞེས་སོགས་སུ་འཛིན་པས་ཕུང་བོ་རྣམས་བདག་དེའི་ཡིན་ནོ་ཞེས་པས་དབང་བསྒྱུར་བྱར་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རྗེ་ཁོལ་ལྟར་ཕུང་བོ་དང་མཚན་ཉིད་མི་མཐུན་པར་རང་རྐྱ་ཐུབ་པར་སྣང་བ་དེ་བཞིན་དུ་ཡོད་པར་ཞེན་པ་ནི་རྗེས་སུ་ཡོད་པར་འཛིན་པའོ། །དེ་བཀག་པ་ན་གང་ཟག་དེ་ཕུང་བོ་ལ་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་འགྱུར་ཏེ། ཙམ་གྱིས་ནི་ཕུང་བོ་ལས་དོན་གཞན་དུ་ཡོད་པ་གཅོད་དོ། །ཞེས་དང་། དེ་བཞིན་དུ་སྟོང་ཐུན། སྡེ་བདུན་མུན་སེལ་སོགས་ལས་ཀྱང་བཤད་དོ། །དེས་ན་གང་ཟག་རང་རྐྱ་ཐུབ་པའི་རྫས་ཡོད་དུ་འཛིན་པའི་རྟོག་པ་དེས། གང་ཟག་དེ་རང་གི་ཕུང་བོ་ལ་བཏགས་པའི་ཆོས་སུ་མི་འཛིན་པར་དེ་ཕུང་བོ་ལ་ཕར་མི་བལྟོས་པའི་དབང་སྒྱུར་བ་པོའི་རྗེ་བོ་ལྟ་བུ་དང་། ཕུང་བོ་རྣམས་དེ་ལ་ཚུར་བལྟོས་པའི་ཁོལ་བུ་ལྟ་བུར་དབང་བསྒྱུར་བྱར་འཛིན་པ་ནི། དེའི་འཛིན་ཚུལ་ཡིན་ལ། རྟོག་པ་འདི་ལ་གང་ཟག་ཕུང་བོ་དང་ངོ་བོ་ཐ་དད་པའི་འཛིན་ཚུལ་ཡོད་ཀྱང་། གང་ཟག་ཕུང་བོ་དང་རྫས་ཐ་དད་དུ་འཛིན་པའི་ཐ་སྙད་འཇིག་རྟེན་ལ་མེད་དེ། དྲང་ངེས་རྣམ་འབྱེད་ལས། དེ་ལ་ཕུང་བོ་དང་མཚན་ཉིད་མི་མཐུན་པའི་གང་ཟག་རང་རྐྱ་ཐུབ་པའི་རྫས་ཡོད་དུ་འཛིན་པ་ནི་གང་ཟག་རྐང་ལག་སོགས་ཀྱི་ཆོས་ལས་རྫས་གཞན་དུ་འཛིན་པ་ཡིན་པས། ཞེས་དང་། རྩ་ཤེའི་རྣམ་བཤད་ལས། བདག་དང་ཕུང་བོ་རྗེ་ཁོལ་ལྟར་འཛིན་ན་དེ་གཉིས་ངོ་བོ་ཐ་དད་པར་འཛིན་པར་མི་འགྱུར་རམ་སྙམ་ན། དེ་གཉིས་རྫས་གཞན་དུ་འཛིན་པ་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་ལ་མེད་དེ། ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་། རྟོག་པ་དེ་ལ་རྫས་ཐ་དད་ཀྱི་འཛིན་སྟངས་ཡོད་
Chinese
如果修习，因为没有修习微细的无我，所以实际上不会损害与生俱来的我执。但是，因为修习粗大的无我，所以实际上会损害遍计的我执。第二，自主的无我，即补特伽罗的微细无我，具足自续派以下的自宗都承认，但因为是经部宗的主要观点，所以在此处进行阐述。如《辨了不了义论》中说：补特伽罗的无我，按照自宗大小乘的宗义论者，认为仅仅是补特伽罗与蕴的体性不相符的自主的不存在。其方式是：执着“我”之所依的这个我，如同蕴的主人一样，而蕴如同他的奴仆一样被执着，执着“我的色”、“我的感受”等等，因为蕴被执着为那个我的所有，所以被执着为所支配者。因此，像主奴一样，执着蕴与体性不相符而自主显现的那样存在，就是执着实有。遮止它时，补特伽罗就变成仅仅是安立在蕴上，这个“仅仅”就断除了从蕴之外有其他事物存在。就像这样，《空性七十论》、《七十义释-破暗》等中也有阐述。因此，执着补特伽罗是自主的实有物的分别念，不会执着那个补特伽罗是安立在自己的蕴上的法，而是执着他不依赖于蕴的支配者，如同主人一样，而蕴都依赖于他，如同奴仆一样被支配，这就是它的执着方式。虽然这个分别念有执着补特伽罗与蕴是自性不同的执着方式，但是，执着补特伽罗与蕴是实体不同的名称在世间上是没有的。如《辨了不了义论》中说：其中，执着与蕴的体性不相符的补特伽罗是自主的实有物，就是执着补特伽罗是手脚等法之外的实体。又如《中观根本慧论释》中说：如果认为我和蕴像主奴一样，那么那二者不会被认为是自性不同的吗？答：那二者被认为是其他实体，在世间的名称中是没有的。因为这样说的缘故。此外，那个分别念有实体不同的执着方式。
English
If one meditates, because one is not meditating on the subtle selflessness, it does not actually harm the innate self-grasping. However, because one is meditating on the coarse selflessness, it actually harms the imputed self-grasping. Secondly, the independent selflessness, that is, the subtle selflessness of the person, is considered complete in its characteristics by the Svātantrika school and below. However, since it is the main view of the Sautrāntika school, it will be explained here. As it says in Je's Differentiation of the Definitive and Interpretive: The selflessness of the person, according to other proponents of the tenets of the Great and Small Vehicles of one's own school, is considered to be merely the independent non-existence of a person who is not in accordance with the nature of the aggregates. The way it is, is that the self, which is the basis of grasping 'I', is like the master of the aggregates, and the aggregates are grasped as if they were his servants. Grasping 'my form', 'my feeling', etc., because the aggregates are grasped as belonging to that self, they are grasped as being dominated. Therefore, like a master and servant, clinging to the appearance of independence, not in accordance with the nature of the aggregates, is clinging to existence. When that is prevented, the person becomes merely imputed on the aggregates, and this 'merely' cuts off the existence of anything other than the aggregates. Similarly, it is also explained in the Śūnyatā Seventy, the Commentary on the Seventy Verses, Dispelling Darkness, etc. Therefore, the concept that grasps the person as an independent, substantially existent thing does not grasp that person as a dharma imputed on his own aggregates, but grasps him as a master who does not depend on the aggregates, and the aggregates depend on him, like a servant being dominated. That is the way it is grasped. Although this concept has a way of grasping the person and the aggregates as being of different natures, there is no term in the world for grasping the person and the aggregates as being substantially different. As it says in the Differentiation of the Definitive and Interpretive: Among them, grasping the person who is not in accordance with the nature of the aggregates as an independent, substantially existent thing is grasping the person as a substance other than the dharmas of the limbs, etc. And as it says in the Commentary on the Root Wisdom: If one thinks that the self and the aggregates are like master and servant, will they not be considered to be of different natures? Answer: Considering those two to be other substances does not exist in the terminology of the world. Because it is said that way. Furthermore, that concept has a way of grasping different substances.
Tibetan
དེ། རྟོག་པ་དེ་མངོན་གྱུར་དུ་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པའི་གང་ཟག་གིས། རང་གི་ལུས་ངན་པ་འདི་དང་། ལྷའི་ལུས་བཟང་བོ་ལྟ་བུ་བརྗེ་དབང་བྱུང་ན་བརྗེ་བ་པོར་མངོན་གྱུར་དུ་ཞེན་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རྣམ་འགྲེལ་ལས། མཆོག་གཞན་དོན་དུ་གཉེར་ཕྱིར་དང་། །སྐྱེ་འཇིག་བློ་ཅན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། །སྐྱེ་བོ་འདི་ཡིས་དབང་སོགས་ལས། །བདག་ནི་ཐ་དད་ཤེས་པར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་འཇུག་ཊིཀ་ལས། ལུགས་དེ་དག་གིས་གང་ཟག་རྫས་ཡོད་དུ་མེད་པར་རྟོགས་པར་འདོད་ཀྱང་། རྣམ་ཤེས་གཉིས་པོ་རྫས་ཡོད་དུ་མེད་པར་རྟོགས་པར་མི་འདོད་པས། གང་ཟག་རང་རྐྱ་ཐུབ་པའི་རྫས་སུ་མེད་པར་སྨྲ་བ་ནི། གང་ཟག་གི་རང་གི་ལྡོག་པ་ནས་ཡིན་གྱི། གང་ཟག་གི་མཚན་གཞི་རྣམ་ཤེས་ལ་དེ་ལྟར་འདོད་པ་མིན་ནོ། །ཞེས་འབྱུང་བ་ལྟར། ཁྱད་པར་ཕྱེད་དགོས་ཏེ། རང་རྒྱུད་པ་དང་རྣམ་རིག་པ་སོགས་ཀྱིས་གང་ཟག་རང་ལྡོག་ནས་བཏགས་ཡོད་དུ་འདོད་ཀྱང་། རྣམ་ཤེས་ཡིན་པའི་གང་ཟག་ནི་རྫས་ཡོད་དུ་འདོད་པས་སོ། །དེ་འདྲའི་བདག་མེད་གཏན་ལ་འབེབ་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པ་མང་ཡང་། འདིར་ཅུང་ཟད་བརྗོད་པ་ལ་གཉིས། རྟགས་འགོད་པ་དང་། ཚུལ་སྒྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། རང་རྐྱ་ཐུབ་པར་སྣང་བའི་བདག་ཆོས་ཅན། ཕུང་བོ་དང་མཚན་ཉིད་མི་མཐུན་པའི་རང་རྐྱ་ཐུབ་པའི་བདག་ཏུ་མེད་དེ། ཕུང་བོ་དང་རང་རྐྱ་ཐུབ་པའི་གཅིག་དང་རང་རྐྱ་ཐུབ་པའི་ཐ་དད་གང་རུང་དུ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན། རི་བོང་གི་རྭ་བཞིན་ཞེས་པ་ནི། འབྲེལ་ཟླ་མ་དམིགས་པའི་རྟགས་སོ། །ཚུལ་སྒྲུབ་པ་ལ་གཉིས། ཁྱབ་པ་དང་། ཕྱོགས་ཆོས་སོ། །དང་པོ་ནི། སྤྱིར་གཅིག་དང་ཐ་དད་གྲུང་དུ་མེད་ན་མེད་པར་ངེས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་འགྲུབ་ལ། ཕྱོགས་ཆོས་ཀྱི་ཟུར་དང་པོ་ནི། དེ་ལྟར་སྣང་བའི་བདག་ཆོས་ཅན། ཕུང་བོ་དང་རང་རྐྱ་ཐུབ་པའི་གཅིག་ཏུ་མེད་དེ། ཕུང་བོ་དང་ཐ་དད་དུ་སྣང་བའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། ཕུང་བོ་དང་རང་རྐྱ་ཐུབ་པའི་གཅིག་ཏུ་ཡོད་ན། དེ་དང་གཅིག་ཡིན་དགོས་ལ། དེ་དང་གཅིག་ཡིན་ན་ཐ་དད་དུ་སྣང་བ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟགས་སྔ་མ་སྒྲུབ་པ་ནི། དེ་ཆོས་ཅན། ཕུང་བོ་དང་ཐ་དད་དུ་སྣང་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་དང་རང་རྐྱ་བར་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྟགས་རྩོད་གཞིའི་སྟེང་དུ་གྲུབ་པོ། ཟུར་ཕྱི་མ་ནི། དེ་ཆོས་ཅན། ཕུང་བོ་དང་རང་རྐྱ་ཐུབ་པའི་ཐ་དད་དུ་མེད་དེ། ཕུང་བོ་ལས་དོན་གཞན་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། རང་རྐྱ་ཐུབ་པའི་ཐ་དད་དུ་ཡོད་ན། ཕུང་བོ་ལ་མ་བལྟོས་པར་ཡོད་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ།
Chinese
因此，对于相续中具有这种现观的补特伽罗来说，如果能够像交换自己的恶劣身体和天人的美好身体一样进行交换，那么就会对交换者产生现观的执着。如《释量论》中所说：“为了追求其他殊胜的事物，以及因为具有生灭的智慧，此人通过权力等，会认识到‘我’是不同的。”此外，《入行论释》中说：“那些宗派虽然认为补特伽罗不是实有，但不认为这两个识不是实有。因此，说补特伽罗不是独立的实有，是从补特伽罗自身的反体而言的，而不是指补特伽罗的所依——识。”如是等等，需要区分。自续派和唯识派等认为补特伽罗是从自反体上假立存在的，但作为识的补特伽罗则认为是实有的。虽然有很多确定这种无我的理路，但在这里稍微讲述一下，分为两部分：立宗和成立方式。第一部分是：自认为独立的我，法，不是与蕴的体性不相符的独立的我，因为无法成立与蕴是独立的一或独立的异。例如，就像兔角一样，这是未观察到关联的标志。成立方式分为两部分：周遍和法相。第一部分是：一般来说，如果不是一和异，那么通过确定不存在的力量来成立。法相的第一部分是：如此显现的我，法，不是与蕴独立的“一”，因为显现为与蕴相异。周遍：如果与蕴是独立的“一”，那么必须与它是“一”，如果与它是“一”，那么显现为相异是不合理的。成立前一个标志是：它，法，显现为与蕴相异，因为它显现为与它是独立的。标志在辩论的基础上成立。后一部分是：它，法，不是与蕴独立的“异”，因为它不是蕴之外的其他事物。周遍：如果存在独立的“异”，那么必须不依赖于蕴而存在。
English
Therefore, for a person who has this realization in their mindstream, if they could exchange their own bad body with a good body like that of a deity, they would have an actual attachment to the one who exchanges. As it is said in the Pramāṇavārttika: "Because one seeks other excellent things, and because one has the wisdom of arising and ceasing, this person, through power and so on, will know that 'I' is different." Furthermore, in the commentary on the Bodhisattvacaryāvatāra, it says: "Although those systems want to realize that the person is not substantially existent, they do not want to realize that the two consciousnesses are not substantially existent. Therefore, saying that the person is not an independent substance is from the person's own negation, not from the basis of the person, which is consciousness." As it appears, it is necessary to distinguish the difference. The Svātantrika and Vijñānavāda schools, etc., hold that the person is nominally existent from its own negation, but they hold that the person who is consciousness is substantially existent. Although there are many reasonings for establishing such selflessness, here I will briefly explain it in two parts: stating the sign and establishing the reason. The first part is: The self that appears to be independent, the subject, is not an independent self that does not match the characteristics of the aggregates, because it cannot be established as either an independent one or an independent different from the aggregates. For example, like a rabbit's horn, this is a sign of not observing the related object. Establishing the reason has two parts: pervasion and property of the subject. The first part is: In general, if it is neither one nor different, then it is established by the power of certainty that it does not exist. The first part of the property of the subject is: The self that appears in that way, the subject, is not an independent "one" with the aggregates, because it appears to be different from the aggregates. Pervasion: If it were an independent "one" with the aggregates, then it would have to be "one" with it, and if it were "one" with it, then it would be unreasonable for it to appear as different. Establishing the former sign is: That, the subject, appears to be different from the aggregates, because it appears to be independent from it. The sign is established on the basis of the debate. The latter part is: That, the subject, is not an independent "different" from the aggregates, because it is not something other than the aggregates. Pervasion: If there were an independent "different," then it would have to exist without relying on the aggregates.