Tibetan
གཞན་པའི་སྐྱེས་བུ་གང་། །ཞེས་པས་ཀྱང་བསྟན་ཏེ། དེ་ཡང་ས་མིན་ནས་རྣམ་ཤེས་མིན་ཞེས་པའི་བར་གྱིས་སྐྱེས་བུའི་ཁམས་དྲུག་སོ་སོ་ནས་བདག་ཏུ་འཇོག་པ་བཀག་ལ། ཀུན་མིན་ཞེས་པས་ཁམས་དྲུག་གི་ཚོགས་པ་དང་། དེ་ལས་གཞན་ན་སྐྱེས་བུ་གང་ཞེས་པས་ཁམས་དྲུག་ལས་ངོ་བོ་ཐ་དད་པའི་གང་ཟག་འཇོག་པ་བཀག་ནས། སྐྱེས་བུ་ཁམས་དྲུག་འདུས་པའི་ཕྱིར། །ཞེས་པས། ཁམས་ཀྱི་ཚོགས་རྒྱུན་ལ་བརྟེན་ནས་བཏགས་པ་ཙམ་གྱི་གང་ཟག་འཇོག་པ་ཡང་བཤད་དོ། །ཚུལ་དེ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་འདྲ་སྟེ། སྡུད་པ་ལས། བདག་ཇི་འདྲ་བ་དེ་འདྲར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཤེས། །སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཇི་འདྲ་དེ་འདྲར་ཆོས་ཀུན་ཤེས། །ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །ང་ཞེས་ཐ་སྙད་བཏགས་པའི་དོན་ཇི་འདྲ་ཞིག་ཏུ་གྲུབ་བཙལ་ན་མི་རྙེད་ཀྱང་། མ་བཏགས་མ་དཔྱད་པའི་ཚེ་རྟོག་པས་བཏགས་ཙམ་དུ་ཡོད་པ་དེ་བཞིན་དུ། བུམ་སོགས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་འདྲ་བ་ཡིན་མོད། སྐྱེས་བུ་དང་བུམ་སོགས་རྣམས་རྟོག་པས་བཏགས་པའི་ཡོད་པ་ཡིན་ཚུལ་དང་། ཐག་པ་ལ་སྦྲུལ་དུ་བཏགས་ཀྱང་དེར་སྦྲུལ་མེད་པའི་ཁྱད་པར་རྣམས་ལེགས་པར་ཕྱེད་དགོས་སོ། །འདིར་འཇུག་པའི་རྣམ་བཤད་ལས་རྗེས་དབུ་མའི་ལྟ་བ་མཐར་ཐུག་པའི་དཀའ་ས་ཡང་འདི་ཉིད་དོ་ཞེས་བཤད་པ་ལྟར་དཀའ་བའི་གནས་ཡིན་པས་རང་བཞིན་མེད་པ་ལ་བྱ་བྱེད་འཐད་ཚུལ་རྒྱས་པར་འཆད་དགོས་ནའང་མང་དུ་དོགས་ལ། ཡང་དེ་ཉིད་ལས། ལུགས་དམ་པ་འདིས་ནི་ཡན་ལག་ཚོགས་པ་ཙམ་དང་དེའི་ཡ་གྱལ་སོགས་གང་ཡང་ཡན་ལག་ཅན་ལ་སོགས་པའི་མཚན་གཞིར་མི་རུང་ཡང་། ཡན་ལག་ཅན་ལ་སོགས་པ་མིང་དུ་བཏགས་པ་ཙམ་ལ་བྱ་བྱེད་ལེགས་པར་འཇོག་ནུས་པ་གསུང་རབ་ཀྱི་དོན་དུ་འགྲེལ་བ་ཐུབ་པའི་དགོངས་པ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ཡིན་པས་དགོངས་འགྲེལ་ལུགས་འདི་ལ་སྦྱང་བར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་ཡིན་པས་ཤེས་དགོས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་བཏགས་དོན་མ་བཙལ་བར་མིང་གིས་ཐ་སྙད་ཀྱི་དབང་གིས་འཇོག་པར་གོ་ནུས་ལ། མིང་གི་ཐ་སྙད་ཀྱིས་དབང་ཙམ་གྱིས་བཞག་པ་མིན་པའི་ཡོད་པར་འཛིན་པ་ནི། རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་དང་། བདེན་པར་གྲུབ་པའི་འཛིན་ཚུལ་ཡིན་པས། དེ་ལྟར་འཛིན་པའི་རྟོག་པ་རྣམས་བདེན་འཛིན་ཡིན་ལ། དེས་བཟུང་བ་ལྟར་གྲུབ་པ་ནི་བརྟག་པ་མཐའ་བཟུང་གི་བདེན་ཚད་དོ། །འདི་བའི་ལུགས་ལ་བདེན་འཛིན་ཡིན་ན། ཉོན་མོངས་ཡིན་པས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་རང་རྒྱུད་པ་སོགས་དང་མི་འདྲའོ། །ཆོས་རྣམས་མིང་གི་ཐ་སྙད་ཙམ་གྱིས་འཇོག་ཚུལ་ནི་མཚོན་ན། ལྟོ་ལྡིར་བ་ལ་འདི་ནི་བུམ་པའོ་ཞེས་མིང་དུ་བཏགས་པ
Chinese
“其他的补特伽罗是什么？”这句话也显示了这一点。也就是，从“不是地”到“不是识”之间，遮止了在补特伽罗的六界各自中执著为我。以“都不是”遮止了六界的集合。以“除此之外，其他的补特伽罗是什么”遮止了从六界之外安立本质不同的补特伽罗。以“补特伽罗是六界聚合之故”说明了依赖于界之集合相续而假立的补特伽罗。此理与一切法相同。如《集经》云：“我如何，一切有情亦如是知。一切有情如何，一切法亦如是知。”如是宣说。如果寻找“我”这个名称所安立的意义是如何成立的，则不可得。但在未安立、未观察之时，如以分别念假立般存在那样，对于瓶等一切法也是相同的。但补特伽罗和瓶等以分别念假立而存在的方式，以及绳子上假立为蛇，但那里没有蛇的差别等，必须善加辨别。此处《入行论释》中说，后世中观的究竟见解的难点也在此处。如是所说，因为是困难之处，所以虽然需要广说无自性而成立作用之理，但恐繁多。又于彼论中说：“此殊胜宗派，即使是支分集合，以及它的部分等，任何也不成为有支等的基础。然而，有支等仅仅是名称假立，能善巧安立作用，是能解释圣言意义的，不共的胜者密意。因此，应当修学此密意解释之宗派。”如是所说，故应知晓。如是，对于一切法，不寻找所诠义，也能以名称的言说而了解安立。以名称的言说而安立，如果执著为不是仅仅如此存在，那就是执著自性成立和真实成立。因此，如此执著的分别念都是实执，如其所执著般成立，则是遍计所执的真实量。在此宗派中，如果是实执，则遍及烦恼，故与自续派等不同。以名称的言说安立诸法的方式，譬如，对于肚子胀大，命名为“这是瓶子”。
English
That is also shown by the phrase, "What other person?" That is, from "not earth" to "not consciousness," it prevents the establishment of self in each of the six elements of a person. By "not all," it prevents the collection of the six elements. By "other than that, what other person?" it prevents the establishment of a person with a different essence from the six elements. By "because a person is a combination of six elements," it also explains the establishment of a person who is merely imputed based on the continuous collection of elements. That principle is the same for all phenomena. As it is said in the Compendium Sutra: "Know all sentient beings as I am. Know all phenomena as all sentient beings are." Thus it is said. Although one cannot find how the meaning of the term "I" is established, it is the same for all phenomena such as pots, just as it exists as merely imputed by thought when it is not imputed or examined. However, one must clearly distinguish the way in which persons and pots are imputed by thought to exist, and the difference between imputing a snake on a rope, but there being no snake there. Here, in the commentary on Entering the Middle Way, it is said that the difficulty of the ultimate view of the later Madhyamaka is also here. As it is said, because it is a difficult point, although it is necessary to explain in detail how actions are justified without inherent existence, it is feared to be too much. Again, in the same text, it says: "This noble system, even a collection of limbs and its parts, etc., cannot be the basis for something with limbs, etc. However, something with limbs, etc., is merely a name, and it can skillfully establish actions. It is an uncommon intention of the Victorious One to explain the meaning of the scriptures. Therefore, one should study this system of interpretation." As it is said, it should be known. Thus, for all phenomena, without searching for the meaning, one can understand the establishment by the power of names and terms. To grasp that it exists not merely by the power of names and terms is to grasp inherent existence and true existence. Therefore, all thoughts that grasp in this way are grasping at truth, and to establish it as it is grasped is the measure of truth of what is completely imputed. In this system, if it is grasping at truth, it is pervasive with afflictions, so it is different from the Svatantrika, etc. To illustrate how phenomena are established merely by names and terms, for example, naming a swollen belly as "this is a pot."
Tibetan
་དེ་ཙམ་གྱིས་བུམ་པ་དེ་འཇོག་ནུས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཙམ་གྱིས་ཚིམ་ནས་བཏགས་དོན་གང་ཡིན་མ་དཔྱད་པར་བླང་དོར་ལ་ཞུགས་ན་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་བྱ་བྱེད་མི་བསླུ་བ་ཡིན་གྱི། དེས་མ་ཚིམ་པར་ད་དུང་བཏགས་དོན་བུམ་པ་དེ། ལྟོ་ལྡིར་བ་དེའི་ལྟོ་བ་དང་མཆུ་དང་མགྲིན་པ་དང་ཞབས་སོགས་ཆ་གང་ཡིན་བཙལ་བ་ན་བུམ་པ་མི་རྙེད་པས་བླང་དོར་བྱ་རྒྱུ་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལའང་སྦྱར་བར་བྱའོ། །འདི་དག་ནི་ཚིག་གིས་བརྗོད་ཤེས་པ་ཙམ་གྱིས་མི་ཆོག་གི །རང་རྒྱུད་ཀྱི་བློའི་སྟེང་ནས་དོན་ལ་ངེས་ཤེས་འདྲེན་ནུས་པ་ཞིག་དགོས་ཏེ། ཐ་སྙད་དུ་བརྟེན་ནས་བཞག་པ་ཉིད་ཀྱིས་བཏགས་ཡོད་དང་། བཏགས་ཡོད་མིན་པ་ཉིད་ཀྱིས། རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པ་མེད་པའི་ཚུལ་སྙིང་ཐག་པ་ནས་མ་གོ་ཕྱིན་ཆད་རང་བཞིན་གྱིས་མེད། བདེན་པར་མེད་ཅེས་ཅི་ཙམ་སྨྲས་ཀྱང་དོན་གཏིང་ནས་གོ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་མིང་དང་བརྡས་བཞག་ཙམ་མ་ཡིན་པའི་རང་བཞིན་དེ་ལ་དགག་བྱའི་བདག་ཅེས་བྱ་ལ། དེ་ཉིད་གཞི་གང་ཟག་གི་སྟེང་དུ་བཀག་པ་ནི་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་དང་། མིག་རྣ་སོགས་ཆོས་ཀྱི་སྟེང་དུ་བཀག་པའི་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་དོ། །དེས་ན་དགག་བྱའི་བདག་དང་ཐ་སྙད་པའི་བདག་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དང་། ངའོ་སྙམ་པའི་བློ་ལྷན་སྐྱེས་དང་ངར་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་ཁྱད་པར་རྣམས་ཕྱེད་པར་བྱའོ། །བདག་མེད་རིགས་པས་སྒྲུབ་ཚུལ་མདོར་བསྡུས་བཤད་པ་ལ་གཉིས། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་དང་། ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རིགས་པས་སྒྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། གཅིག་དུ་བྲལ་གྱི་རིགས་པ་དང་། རྣམ་བདུན་གྱི་རིགས་པའོ། །དང་པོ་ལ། གནད་བཞི་སྟེ། དགག་བྱ་དང་ཁྱབ་པ་དང་བདེན་པའི་གཅིག་བྲལ་དང་བདེན་པའི་དུ་བྲལ་ངེས་པའི་གནས་དང་བཞི་ཡོད་པས་སོ། །དང་པོ་ནི། ངར་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་འདིས་ཕུང་བོ་ལྔའི་སྟེང་དུ་དེ་ལ་མ་བལྟོས་པའི་ང་ཚང་བ་ཞིག་གམ། ང་དེ་རང་གི་ཕུང་བོའི་སྟེང་དུ་བཏགས་པ་ཙམ་མ་ཡིན་པར་ཕུང་བོའི་སྟེང་དུ་གདོད་མ་ནས་གྲུབ་གྲུབ་པ་ཞིག་ཏུ་འཛིན་ཚུལ་ཡོད་པས་དེ་ངེས་པར་བྱ། གཉིས་པ་ནི། སྤྱིར་ཡོད་ན། གཅིག་དང་དུ་མ་གང་རུང་དུ་ཡོད་དགོས་པའི་ཁྱབ་པ་ངེས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་འགྲུབ་པོ། །གསུམ་པ་ནི། དེ་ཕུང་བོ་དང་གཅིག་ཡིན་པ་ལ་རིགས་པས་གནོད་པ་འབབ་ཚུལ་དང་། བཞི་པ་ནི། དེ་དང་ཐ་དད་དམ་ངོ་བོ་ཐ་དད་ཡིན་ན་རིགས་པས་གནོད་ཚུལ་ལོ། །འདིར་ཆོས་ཅན་དུ་འཛིན་ཚུལ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། ང་ཆོས་ཅན། རང་གི་ཕུང་བོའི་སྟེང་དུ་རང་བཞིན་
Chinese
仅仅那样就能确定瓶子的存在。如果仅仅满足于此，而不去研究瓶子的含义，就进行取舍，那么在世俗层面，行为不会出错。如果还不满足，还要寻找瓶子的含义，比如那个鼓胀的瓶子，它的肚子、嘴、颈、底等部分在哪里，那就找不到瓶子，因此无法进行取舍。同样，这也适用于一切事物。这些仅仅用语言表达理解是不够的，必须从自身的思维中对意义产生定解。仅仅依靠名言安立，就有了假立，而因为不是假立，所以要从内心深处理解没有自性的道理，否则无论怎么说无自性、无真实，都无法从根本上理解。因此，并非仅仅是名称和概念所安立的自性，被称为所破之我。将此所破之我在补特伽罗的基础上破除，就是补特伽罗无我；在眼睛、耳朵等法的基础上破除，就是法无我。因此，要区分所破之我和名言之我的差别，以及俱生我执和俱生我慢的差别。简略讲述以理证成立无我的方法，分为两种：以理证成立补特伽罗无我和法无我。第一种分为两种：一异离一之理和七相推理。第一种有四个要点：所破、周遍、真实一离和真实异离的确定之处。第一点是：俱生我执在此五蕴之上，认为有一个不依赖于它的完整的我，或者认为我仅仅是安立在自己的蕴上，而不是蕴上本来就存在的，必须确定这种执着方式。第二点是：如果普遍存在，那么必须存在于一或多之中，依靠确定这种周遍性来成立。第三点是：如果它与蕴是一体，那么以理证来破斥的方式。第四点是：如果它与蕴是他体或体性相异，那么以理证来破斥的方式。这里有两种执着方式作为有法。第一种是：我，作为有法，自性
English
Just that is enough to determine the existence of the vase. If one is satisfied with just that and engages in acceptance and rejection without examining the meaning of the designation, then one will not be mistaken in actions on the conventional level. If one is not satisfied with that and still searches for the meaning of the designated vase, such as where the belly, mouth, neck, and base of that bulging vase are, then one will not find the vase, and therefore there will be no way to engage in acceptance and rejection. Similarly, this should be applied to all phenomena. It is not enough to just understand these things with words. One must be able to generate a definitive understanding of the meaning from one's own mind. Merely relying on nominal designation establishes imputation, and because it is not imputation, one must understand from the depths of one's heart the principle of lacking inherent existence. Otherwise, no matter how much one speaks of non-inherent existence and non-truth, one will not understand the meaning from the depths. Therefore, that nature that is not merely established by name and convention is called the object to be refuted, the self. Negating that very thing on the basis of a person is the selflessness of a person, and negating it on the basis of phenomena such as the eyes and ears is the selflessness of phenomena. Therefore, one must distinguish between the difference between the self to be refuted and the conventional self, and the difference between the innate thought of "I" and the innate grasping at self. Briefly explaining how to establish selflessness through reasoning, there are two types: establishing the selflessness of persons and the selflessness of phenomena through reasoning. The first is divided into two: the reasoning of being separate from one and many, and the sevenfold reasoning. The first has four key points: the object to be refuted, pervasion, the determination of being truly separate from one, and the determination of being truly separate from many. The first point is: this innate grasping at self, on these five aggregates, believes that there is a complete "I" that does not depend on them, or that the "I" is merely imputed on its own aggregates, rather than being inherently established on the aggregates from the beginning. One must definitely determine this way of grasping. The second point is: if it exists universally, then it must exist in either one or many, and it is established by relying on the certainty of this pervasion. The third point is: how reasoning harms the idea that it is one with the aggregates. The fourth point is: how reasoning harms the idea that it is other than them or different in nature. Here, there are two ways of grasping as the subject. The first is: I, as the subject, by nature