Tibetan
སྤྱི་ལ་དམིགས་ནས་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ། གཞན་དུ་ན་ཕྱོགས་རིས་ཅན་དུ་སྐྱེ་བ་སོགས་སུ་འགྱུར་རོ། །སེམས་ཅན་བདེ་བ་དང་ལྡན་འདོད་ཀྱི་བྱམས་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་ལས་ཐར་འདོད་ཀྱི་སྙིང་རྗེ་ནི། ཉན་རང་ལའང་ཡོད་ལ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་བདེ་བ་ལ་འགོད་འདོད་ཀྱི་བྱམས་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་ལས་སྐྱོབ་འདོད་ཀྱི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་ནི། དེ་དག་ལ་མེད་ཅིང་ཐེག་ཆེན་གྱི་ཁྱད་ཆོས་སུ་འགྱུར་བས་འདིར་དེ་ལྟར་བསྒོམ་པ་ཡིན་ནོ། །སྤྱིར་བྱམས་སྙིང་རྗེ་གཉིས་ཀྱི་ཚད་རྫོགས་པ་སླར་ཡང་དེ་ལྟ་བུའི་བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་སྐྱེས་པའི་ཚད་ནི། དཔེར་ན། བུ་གཅིག་པ་ལ་མས་དམིགས་ནས་བདེ་བ་ལ་འགོད་འདོད་དང་། སྡུག་བསྔལ་ལས་སྐྱོབ་འདོད་ཀྱི་བློ་སྐྱེ་བའི་ཚོད་ཙམ་དུ། སེམས་ཅན་གང་ལ་དམིགས་ཀྱང་དེ་བདེ་བ་ལ་འགོད་འདོད་དང་། སྡུག་བསྔལ་ལས་སྐྱོབ་འདོད་ཀྱི་བློ་རང་གི་ངང་གིས་སྐྱེ་བ་ན། སྔར་བཤད་པའི་བྱམས་སྙིང་རྗེ་གཉིས་རྫོགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་དགོས་པའི་དབང་གིས་སེམས་ཅན་འགའ་ཞིག་ལ་ཅུང་ཟད་གནོད་པ་དང་། རེ་ཞིག་ལ་བཏང་སྙོམས་སུ་འཇོག་དགོས་པའང་སྲིད་ཀྱང་། སྤྱིར་སེམས་ཅན་དེ་བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེའི་དམིགས་ཡུལ་དུ་བྱེད་པ་འདོར་དུ་མི་རུང་བ་ཡིན་ནོ། །མ་ལ་ནི་བུ་དེ་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་གཟིར་བའི་ཚེ་རང་ཡང་སྡུག་བསྔལ་དུ་འགྱུར་བའི་བརྩེ་བ་སྐྱེ་ཡང་། སངས་རྒྱས་དང་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རྣམས་ལ་ནི་དེ་ལྟར་མི་འབྱུང་སྟེ། འབྱུང་ན་སངས་རྒྱས་ཡང་སྡུག་བསྔལ་དང་བཅས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན། མ་བུ་གཅིག་པ་ལ་བརྩེ་བའི་ཚོད་ཙམ་ཞིག་སེམས་ཅན་གཞན་ལ་བྱམས་སྙིང་རྗེ་སྐྱེ་དགོས་པར་གསུངས་པའི་དོན་ལ་ཞིག་ཆ་འབྱེད་དགོས་ཀྱི་ཚིག་ཙམ་ཞིག་ལ་འཁྲུས་པར་མི་བྱའོ། །གསུམ་པ་ལྷག་བསམ་ནི། དེ་ལྟར་བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་གཉིས་བསྒོམ་པའི་མཐར། ཀྱེ་མ་སེམས་ཅན་འདི་མཐའ་དག་བདེ་བ་ཐམས་ཅད་དང་ལྡན་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་ལས་ཐར་པར་ངེས་པར་བདག་གིས་བྱའོ། །བྱེད་ནུས་པར་གྱུར་ཅིག་སྙམ་དུ་སྙིང་ཐག་པ་ནས་ཡང་ཡང་བསམ་ཞིང་བརྗོད་དེ་སྦྱོང་བའོ། །གཉིས་པ་བྱང་ཆུབ་དོན་གཉེར་གྱི་བློ་སྦྱོང་བ་ནི། གཞན་དོན་དུ་རྫོགས་བྱང་ཐོབ་དགོས་པར་མ་ཟད། རང་གི་དོན་དུའང་དེ་ཐོབ་པ་མེད་དུ་མི་རུང་བ་ལ་ངེས་པ་དྲངས་ནས། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་རྣམས་དྲན་པར་བྱས་ཏེ། དེ་ལྟ་བུའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གོ་འཕང་བདག་གིས་ཐོབ་པར་བྱའོ་སྙམ་པའི་བློ་བརྟན་པོ་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་རྒྱལ་སྲས་ཞི་བ་ལྷ་ནས་བརྒྱུད་པ་ནི། བ
Chinese
应当以普遍众生为对象进行修习，否则会变成有偏颇的产生等。希望众生具有安乐的慈爱和希望从痛苦中解脱的悲悯，即使是声闻缘觉也有。希望安置一切众生于安乐的慈爱和希望救护众生脱离痛苦的大悲，他们没有，并且会变成大乘的特殊之处，因此在此处这样修习。总的来说，慈爱和悲悯二者的量圆满，再次生起如是的慈爱和悲悯的量是，例如，母亲以唯一的孩子为对象，希望安置于安乐和希望救护脱离痛苦的意念生起的程度，无论以哪个众生为对象，都希望安置于安乐和希望救护脱离痛苦的意念自然而然生起时，就是之前所说的慈爱和悲悯二者圆满。而且，因为需要的缘故，对某些众生稍微造成损害，或者暂时需要置之不理也是有可能的，但总的来说，不能舍弃将该众生作为慈爱和悲悯的对象。母亲对孩子被痛苦折磨时，自己也会生起变成痛苦的爱，但佛和伟大的菩萨们不会这样，如果这样，佛也会变成具有痛苦。因此，必须区分清楚所说的像母亲对唯一孩子生起爱那样的程度，对其他众生也需要生起慈爱和悲悯的意义，不要只执着于字面意思。第三是增上意乐，像这样修习慈爱和悲悯二者的结果是，唉呀，这些众生全部都具有一切安乐并且从一切痛苦中解脱，我一定要做到。要反复从内心深处思考和说出“愿我能做到”，这样来修习。第二是修习希求菩提之心，不仅为了他人的利益需要获得圆满菩提，而且为了自己的利益也必须获得，对此产生定解后，忆念佛的功德，生起“我一定要获得如是的佛的果位”的坚定意念。第二是源自圣天菩萨寂天传承的。
English
One should meditate by focusing on all beings. Otherwise, it will turn into biased generation, etc. The loving-kindness that wishes sentient beings to have happiness and the compassion that wishes them to be free from suffering are also present in Hearers and Solitary Realizers. However, the loving-kindness that wishes to establish all sentient beings in happiness and the great compassion that wishes to save them from suffering are not present in them and become the special characteristics of the Great Vehicle. Therefore, we meditate in this way here. In general, the measure of the perfection of the two, loving-kindness and compassion, is the measure of the arising of such loving-kindness and compassion again. For example, the extent to which a mother focuses on her only child, wishing to place them in happiness and wishing to save them from suffering, is the extent to which, no matter which sentient being is focused on, the thought of wishing to place them in happiness and wishing to save them from suffering arises naturally. This is the perfection of the two, loving-kindness and compassion, as previously explained. Moreover, due to necessity, it is possible to cause slight harm to some sentient beings or to temporarily leave them in equanimity. However, in general, it is not permissible to abandon the act of making that sentient being the object of loving-kindness and compassion. When a mother sees her child tormented by suffering, she feels love that turns into suffering herself. However, this does not happen to Buddhas and great Bodhisattvas. If it did, Buddhas would also be subject to suffering. Therefore, one must clearly distinguish the meaning of the statement that one must generate loving-kindness and compassion towards other sentient beings to the same extent that a mother feels love for her only child, and not be attached to the mere words. The third is higher intention. As a result of meditating on the two, loving-kindness and compassion, one thinks and says repeatedly from the bottom of one's heart, "Alas, may all these sentient beings have all happiness and be liberated from all suffering. I must definitely do it. May I be able to do it," and trains in this way. The second is training the mind in seeking enlightenment. Not only is it necessary to attain perfect enlightenment for the sake of others, but it is also indispensable for one's own sake. Having gained certainty about this, one should remember the qualities of the Buddha and generate a firm mind, thinking, "I must attain such a state of Buddhahood." The second is the lineage from the bodhisattva Shantideva.
Tibetan
དག་གཞན་མཉམ་པ་བརྗེའི་སྒོ་ནས་སྦྱོང་ཚུལ་ཏེ། དེ་ནི་སྤྱོད་འཇུག་ལས། བདག་བདེ་གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་དག །ཡང་དག་བརྗེ་བར་མ་བྱས་ན། །སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་མི་འགྲུབ་ཅིང་། །འཁོར་བ་ན་ཡང་བདེ་བ་མེད། །ཅེས་སོགས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །སྦྱོང་ཚུལ་བསྡུ་ན་འདི་ལྟར་བྱ་སྟེ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་མ་དང་འདྲ་བའི་དྲིན་ཆེ་ཚུལ་སོགས་སྔར་ལྟར་བསམ་པ་ཡང་ཡིན་མོད། དྲིན་ཆེའམ་ཆུང་ཡང་བླའི། རང་ཉིད་ཀྱི་ངོས་ནས་ནི། སྤྱོད་འཇུག་ལས། སེམས་ཅན་རྣམས་དང་རྒྱལ་བ་ལས། །སངས་རྒྱས་ཆོས་འགྲུབ་འདྲ་བ་ལ། །རྒྱལ་ལ་གུས་བྱེད་དེ་བཞིན་དུ། །སེམས་ཅན་ལ་མིན་ཅི་ཡི་ཚུལ། ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། ཡོན་ཏན་སྤྱི་དང་། ཁྱད་པར་དུ་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པར་འདོད་ན་ནི། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་དགོས་ཤིང་། དེ་ལ་རང་གཙོ་བོར་གཅེས་སུ་འཛིན་པ་འགོག་ཅི་ཐུབ་དང་། སེམས་ཅན་གཞན་གཙོ་བོར་གཅེས་སུ་འཛིན་པ་བསྐྱེད་ཅི་ཐུབ་བྱས་ནས་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་དགོས་པ་ལ་ངེས་པ་དྲངས་ཏེ། རང་གི་སྣ་བུག་གཡས་ཀྱི་རླུང་ཕྱིར་བུས་པ་དང་མཉམ་དུ་རང་གི་བདེ་དགེ་ཐམས་ཅད་རླུང་ལ་ཞོན་ནས་འོད་ཟེར་དཀར་བོའི་རྣམ་པར་སོང་སྟེ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྣ་བུག་གཡོན་པ་ནས་ཞུགས། ལུས་ཀྱི་ནང་ཐམས་ཅད་བདེ་དགེས་ཁྱབ་སོང་སྙམ་དུ་བསམ་པ་དང་། ཡང་རང་གི་སྣ་བུག་གཡོན་ནས་རླུང་ནང་དུ་རྔུབ་པ་དང་མཉམ་དུ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་དང་དེའི་རྒྱུ་ལས་ཉོན་དང་བཅས་པ་ཐམས་ཅད་འོད་ཟེར་ནག་པོའི་རྣམ་པར་རླུང་ལ་ཞོན་ནས་དེ་རྣམས་ཀྱི་སྣ་བུག་གཡས་པ་ནས་དྲངས་ཏེ། རང་གི་སྣ་བུག་གཡོན་པ་ནས་ཞུགས། སྙིང་གར་ནག་ཕུང་ངེར་གནས་པར་གྱུར་སོང་སྙམ་དུ་སྙིང་ཐག་པ་ནས་ཡང་ཡང་བསམ་ཞིང་། གཏོང་ལེན་བྱ་སྟེ། པཎ་ཆེན་རིན་པོ་ཆེས། གཏོང་ལེན་རླུང་ལ་བསྐྱོན་པའི་འཕྲུལ་བདེག་ཅན། །ཞེས་སོགས་གསུངས་པའི་དོན་ཡང་དེ་ལྟར་རོ། །ལུགས་དེ་གཉིས་གང་བྱས་ཀྱང་སྦྱོང་ཤེས་ན་ནི། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྐྱེ་བ་ལ་ཁྱད་པར་མི་སྣང་ཞིང་། གདུལ་བྱའི་རིགས་འགའ་ཞིག་ལ་སྔ་མ་དང་། འགའ་ཞིག་ལ་ནི་ཕྱི་མ་སྐྱོང་བདེ་བར་འོང་ངོ་། །བདུན་པ་སྐྱེས་པའི་ཚད་ནི། སྔར་ངོ་བོ་བཤད་པའི་སྐབས་ལྟར་དང་། སྒོམ་རིམ་ལས་ཀྱང་། དེ་ལྟར་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་གོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་སེམས་ཅན་མ་ལུས་པ་དྲང་བར་དམ་བཅས་ནས་བླ་ན་མེད་པར་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སྨོན་པའི་རང་བཞིན་གྱི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྒྲིམ་མི་དགོས་པར་སྐྱེ་སྟེ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། འདིའི་དོན་ནི་ལམ་རིམ་
Chinese
修习自他相换之法，如《入行论》所说：“若不以自乐，真换他众苦，非仅不成佛，轮回亦无乐。”等等。若要归纳修习之法，应如此行：思维一切有情如母般具有恩德等，如前所说。无论恩德大或小，都是上等的。就自己而言，如《入行论》所说：“有情与胜者，皆能成佛法，于佛作恭敬，何不敬有情？”。总的来说，若想获得功德，特别是成佛，就必须利益有情。为此，应尽可能阻止自己珍爱自身，并尽可能培养珍爱他众之心，从而坚定发起菩提心的决心。当从右鼻孔呼气时，观想自己的所有安乐和善行都乘着风，化为白色光芒，从一切有情的左鼻孔进入，身体内部充满安乐和善行。当从左鼻孔吸气时，观想一切有情的痛苦及其根源——烦恼，都化为黑色光芒，乘着风，从他们的右鼻孔吸入，从自己的左鼻孔进入，在心中形成一个黑色的肿块。从内心深处反复这样观想，进行施受。如班禅仁波切所说：“施受风息具神变。”等等，其意义也是如此。无论修习这两种方法中的哪一种，只要能熟练掌握，对于生起菩提心来说，就没有什么差别。对于某些根器的众生来说，前一种方法容易修习，而对于另一些根器的众生来说，后一种方法则更容易修习。第七，生起之量：如前在讲解体性时所说，以及《修次第》中所说：“如是，由串习大悲之力，誓愿度脱一切有情，无需勉强，自然生起希求无上圆满菩提之自性菩提心。”此意为道次第。
English
The method of training through exchanging self and others, as stated in the Bodhisattvacharyavatara: "If one does not genuinely exchange one's own happiness for the suffering of others, one will not only fail to attain Buddhahood, but will also have no happiness even in samsara." And so on. To summarize the method of training, it should be done as follows: Thinking of all sentient beings as being as kind as mothers, etc., as before. Whether the kindness is great or small, it is supreme. From one's own perspective, as stated in the Bodhisattvacharyavatara: "Sentient beings and the Victorious Ones are alike in that they can accomplish the Dharma of Buddhahood. Why not show the same respect to sentient beings as to the Buddhas?" In general, if one wishes to attain qualities, and especially Buddhahood, one must benefit sentient beings. To do this, one should prevent oneself from cherishing oneself as much as possible, and cultivate cherishing others as much as possible, thereby firmly resolving to generate Bodhicitta. When exhaling air from the right nostril, visualize all of one's own happiness and virtue riding on the wind, transforming into white light, and entering the left nostrils of all sentient beings, filling their entire bodies with happiness and virtue. When inhaling air from the left nostril, visualize all the suffering of sentient beings and its cause—afflictions—transforming into black light, riding on the wind, being drawn in from their right nostrils, and entering one's own left nostril, forming a black lump in one's heart. Repeatedly contemplate this from the depths of one's heart, practicing giving and taking. As Panchen Rinpoche said, "The magical power of giving and taking rides on the wind." And so on, the meaning of which is also like that. Whichever of these two methods one practices, if one can master them, there is no difference in generating Bodhicitta. For some types of trainees, the former method is easier to practice, while for others, the latter method is easier to practice. Seventh, the measure of generation: As mentioned earlier in the explanation of the essence, and as stated in the Stages of Meditation: "Thus, through the power of familiarizing oneself with great compassion, having vowed to liberate all sentient beings without exception, the Bodhicitta of aspiration, which is the nature of aspiring to unsurpassed, perfectly complete enlightenment, arises naturally without needing to be forced." The meaning of this is the stages of the path.