Tibetan
་ལ་སྐྱེ་ཞིང་། སེམས་རྟེན་ནི། དད་པ་དང་བྱམས་སྙིང་རྗེ་སོགས་ལ་བརྟེན་ནས་སྐྱེའོ། །གསུམ་པ་རྒྱུ་རྐྱེན་གང་ལ་བརྟེན་ནས་སྐྱེ་ན། སྤྱིར་རྒྱུ་བཞི། རྐྱེན་བཞི། སྟོབས་བཞི་ལས་སྐྱེ་བ་ཡོད་དེ། རྒྱུ་བཞི་ནི། རིགས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ། དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ལ་བརྟེན་པ། སེམས་ཅན་ལ་སྙིང་རྗེ་ཆེ་བ། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་འཁོར་བའི་དཀའ་སྤྱད་ལ་མི་སྐྱོ་བའོ། །རྐྱེན་བཞི་ན། སངས་རྒྱས་བྱང་སེམས་ཀྱི་ཆོ་འཕྲུལ་མཐོང་ངམ་ཐོས་པ། ཐེག་ཆེན་གྱི་སྡེ་སྣོད་ཐོས་པ། ཐེག་ཆེན་གྱི་ཆོས་ནུབ་པར་མ་བཟོད་པ། སྙིགས་དུས་སུ་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་རྙེད་དཀའ་བར་བསམ་པའོ། །སྟོབས་བཞི་ནི། རང་གི་མཐུས་རྫོགས་བྱང་འདོད་པ་རང་གི་སྟོབས། གཞན་གྱི་མཐུས་དེ་འདོད་པ་གཞན་གྱི་སྟོབས། །སྔོན་ཐེག་ཆེན་ལ་གོམས་པས་ད་ལྟ་སངས་རྒྱས་བྱང་སེམས་ཀྱི་བསྔགས་པ་ཐོས་ནས་མོས་པ་རྒྱུའི་སྟོབས། སྔོན་དགེ་བ་ལ་རིང་དུ་གོམས་པ་སྦྱོར་བའི་སྟོབས་ཏེ། དེ་དག་ཅི་རིགས་ལ་བརྟེན་ནས་སྐྱེ་བ་ཡོད་དོ། །དོན་བསྡུས་པའི་ཁྱད་ཆེ་བ་ནི། སེམས་ཅན་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་དོན་བྱའོ། །རྒྱལ་སྲས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་མཐའ་དག་ལ་བསླབ་པར་བྱའོ། །སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཚད་མེད་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ་སྙམ་དུ་ཡང་ཡང་བསམ་ཞིང་སྨོན་ན། སེམས་དེ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུར་ཕུལ་དུ་བྱུང་བར་འགྱུར་རོ། །གཞན་ཡང་དེ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུར་ཚོགས་གསོག་སྒྲིབ་སྦྱོང་བྱེད་པ་དང་། ཁྱད་པར་རྒྱུ་འབྲས་མན་ངག་བདུན་གྱི་སྒོ་ནས་སྦྱོང་བ་དང་། །བདག་གཞན་མཉམ་བ རྗེའི་སྒོ་ནས་སྦྱོང་ཚུལ་ཡང་སེམས་བསྐྱེད་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་རྐྱེན་ཡིན་ལ། འོན་ཀྱང་འདི་སྐྱེ་བའི་རྒྱུའི་གཙོ་བོ་ནི། སེམས་ཅན་སྡུག་བསྔལ་ལས་སྐྱོབ་འདོད་ཀྱི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་རྐྱེན་གཞན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཚང་ཡང་འདི་ངེས་པར་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་བ་ངོ་བོ་ནི། མངོན་རྟོགས་རྒྱན་ལས། སེམས་བསྐྱེད་པ་ནི་གཞན་དོན་ཕྱིར། །ཡང་དག་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་འདོད། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར། རང་གི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་གཞན་གྱི་དོན་དུ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་འདོད་པའི་གཞན་དོན་གཉེར་གྱི་འདུན་པ་ལས་བྱུང་ཞིང་། རང་གི་གྲོགས་སུ་གྱུར་པའི་རང་དོན་དུའང་རྫོགས་བྱང་དོན་གཉེར་གྱི་འདུན་པ་དང་མཚུངས་ལྡན་དུ་གྱུར་པའི་ཐེག་ཆེན་ལམ་གྱི་འཇུག་སྒོའི་རིགས་སུ་གནས་པའི་ཐེག་ཆེན་གཙོ་བོ་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་རིག་ཁྱད་པར་ཅན་དེ། ཐེག་ཆེན་སེམས་བསྐྱེད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དམ་ངོ་བོ་ཡིན། འདིར་གཞན་
Chinese
生起，心的所依是：依靠信心和慈悲心等而生起。第三，依靠什么因缘而生起呢？一般来说，从四因、四缘、四力中生起。四因是：种姓圆满，依止善知识，对众生有大悲心，不厌倦为众生之义而于轮回中受苦。四缘是：见或听闻佛菩萨的奇迹，听闻大乘的经藏，不能容忍大乘佛法衰败，思维在五浊恶世发起菩提心是难得的。四力是：以自己的力量欲求圆满菩提是自力，以他人的力量欲求圆满菩提是他力，以前串习大乘，现在听闻佛菩萨的赞叹而生起信心是因之力量，以前长久串习善法是加行之力量。依靠这些各自的情况而生起。意义归纳的殊胜之处是：要做无量众生的利益，要学习一切菩萨的行为，要成办无量佛法，如此反复思维和发愿，这个心就成为生起菩提心的殊胜之因。此外，为了生起菩提心，要积资净障，特别是通过因果七诀的方式来净障，以及通过自他交换的方式来净障，也是生起菩提心的因缘。然而，生起菩提心的主要原因是：想要救护众生脱离痛苦的大悲心，即使其他因缘全部具足，也必须要有这个大悲心。第四，体性是：如《现观庄严论》所说：发菩提心为利他，欲得圆满菩提果。如是所说，从成为自己之因的，为了他人的利益而欲求真实圆满菩提的利他之意乐中产生，并且与成为自己助伴的，为了自己之义的欲求圆满菩提之意乐相同，安住于大乘道之入门的种姓中的，大乘主要的心之特殊识，就是大乘菩提心的体性或自性。此处，他
English
arise, and the support of the mind is: it arises depending on faith and loving-kindness, compassion, etc. Third, depending on what causes and conditions does it arise? Generally, it arises from four causes, four conditions, and four powers. The four causes are: having a perfect lineage, relying on a virtuous spiritual friend, having great compassion for sentient beings, and not being discouraged by the hardships of samsara for the sake of sentient beings. The four conditions are: seeing or hearing the miracles of Buddhas and Bodhisattvas, hearing the Mahayana scriptures, being unable to tolerate the decline of the Mahayana Dharma, and thinking that it is difficult to generate Bodhicitta in the degenerate age. The four powers are: wanting to attain perfect enlightenment through one's own power is self-power, wanting to attain it through the power of others is other-power, having been accustomed to the Mahayana in the past, and now hearing the praise of Buddhas and Bodhisattvas and generating faith is the power of cause, and having long been accustomed to virtue in the past is the power of application. It arises depending on these various circumstances. The great significance of summarizing the meaning is: to benefit immeasurable sentient beings, to learn all the practices of the Bodhisattvas, and to accomplish immeasurable Dharmas of the Buddhas. If one repeatedly thinks and aspires in this way, that mind will become an excellent cause for the arising of Bodhicitta. Furthermore, to accumulate merit and purify obscurations as a cause for its arising, and especially to purify obscurations through the seven-point cause and effect instruction, and to purify obscurations through the method of exchanging self and others, are also causes and conditions for the arising of Bodhicitta. However, the main cause for the arising of this is: the great compassion of wanting to protect sentient beings from suffering, because even if all other causes and conditions are complete, this is definitely necessary. Fourth, the nature is: as it is said in the Ornament for Clear Realization: "Bodhicitta is for the sake of others, wanting perfect enlightenment." As it is said, it arises from the intention to benefit others, which is the desire for true and perfect enlightenment for the sake of others, which becomes the cause of oneself, and it is the same as the intention to seek perfect enlightenment for one's own sake, which becomes one's own companion, and that special consciousness of the main Mahayana mind, which abides in the lineage of the entrance to the Mahayana path, is the characteristic or nature of the Mahayana Bodhicitta. Here, other
Tibetan
དོན་དོན་གཉེར་ནི། སེམས་ཅན་ལ་དམིགས་པའི་བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་སོགས་ཀྱིས་ཀུན་ནས་བསླངས་ཏེ། དེ་དག་གི་དོན་དུ་རྫོགས་བྱང་དོན་དུ་གཉེར་བ་ཡིན་ལ། རྫོགས་བྱང་དོན་གཉེར་ནི། རང་དོན་དུའང་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་དོན་དུ་གཉེར་བ་སྟེ། ཐེག་ཆེན་སེམས་བསྐྱེད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ལ་ནི་དེ་གཉིས་ཀ་ཚོགས་དགོས་ཀྱི། གང་རུང་རེས་མི་ཆོག་སྟེ། ལམ་རིམ་ལས། མཚན་ཉིད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་སེམས་བསྐྱེད་པ་ནི། གཞན་དོན་ལ་དགོས་པར་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་དྲངས་པའི་སངས་རྒྱས་ཐོབ་འདོད་ཙམ་གྱིས་མི་ཆོག་པས། རང་དོན་ལའང་སངས་རྒྱས་མེད་དུ་མི་རུང་བར་མཐོང་བའི་ཐོབ་འདོད་དང་། དེ་ཡང་གཞན་གྱི་དོན་ཡལ་བར་བཞག་པ་མིན་པར་གཞན་གྱི་ཕྱིར་དུའང་དོན་དུ་གཉེར་བ་ཞིག་དགོས་ཏེ། ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལྔ་པ་དེ་ལ་ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་དབྱེ་ན། སྨོན་སེམས་དང་། འཇུག་སེམས་གཉིས་ཏེ། དེ་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ནི། སྒོམ་རིམ་ལས། འགྲོ་བ་མཐའ་དག་ལ་ཕན་པའི་སངས་རྒྱས་སུ་གྱུར་ཅིག་ཅེས་གང་ཐོག་མར་དོན་དུ་གཉེར་བ་དེ་ནི། སྨོན་པའི་སེམས་སོ། །གང་ཕན་ཆད་སྡོམ་པ་བཟུང་སྟེ་ཚོགས་རྣམས་ལ་ཞུགས་པ་ནི་འཇུག་པའི་སེམས་སོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་དོན། ལམ་རིམ་ལས། སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་སྤྱོད་པ་ལ་སློབ་ཀྱང་རུང་མི་སློབ་ཀྱང་རུང་། ཇི་སྲིད་དུ་སྡོམ་པ་མ་བཟུང་བ་དེ་སྲིད་དུ་སྨོན་པའི་སེམས་ཡིན་ལ། སྡོམ་པ་བཟུང་བ་ནས་སེམས་དེ་འཇུག་སེམས་སུ་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། ཞེས་བཤད་པ་ལྟར་རོ། །འདི་ལ་བཞེད་པ་མི་འདྲ་བ་མང་དུ་ཡོད་ཀྱང་རྗེ་ཡབ་སྲས་ཀྱི་དགོངས་པ་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་བསྡུ་ན། སྨོན་སེམས་ནི། སྡོམ་པ་བླངས་སམ་མ་བླངས་ཀྱང་རུང་སྤྱོད་པ་ཉམས་ལེན་གྱི་བྱ་བས་དངོས་སུ་ཟིན་པ་ལ་བལྟོས་མི་དགོས་པའི་རིགས་གནས་ཞིག་ཡིན་ལ། འཇུག་སེམས་ནི། འཇུག་སྡོམ་ཐོབ་ཅིང་སྤྱོད་པ་ཉམས་ལེན་གྱི་བྱ་བས་དངོས་སུ་ཟིན་པ་ལ་བལྟོས་དགོས་པ་ཞིག་ཡིན་ནོ། །ས་མཚམས་ལ། སྨོན་སེམས་ནི་ཚོགས་ལམ་ནས་ས་མ་ཐོབ་ཀྱི་བར་དང་། ས་བདུན་པའི་བར་དུ་ཡོད་པར་བཞེད་པའི་ཚུལ་སོགས་མང་ལ། འཇུག་སེམས་ནི་ཚོགས་ལམ་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སའི་བར་དུ་ཡོད་ཅིང་། དབྱེ་བའི་སྒོ་གཞན་ཡང་མང་ངོ་། །དྲུག་པ་སྦྱོང་བའི་རིམ་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཇོ་བོ་ཆེན་པོ་ནས་བརྒྱུད་པ་དང་། །ཞི་བ་ལྷ་ནས་བརྒྱུད་པའི་སྦྱོར་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། རྒྱུ་འབྲས་མན་ངག་བདུན་ཏེ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ནི། ལྷག་བསམ་དང་། དེ་སྙིང་རྗེ། དེ་བྱམས་པ། དེ་དྲིན་གཟོ་བ། དེ་དྲི
Chinese
寻求利益是指：由缘于众生的慈爱和悲悯等所引发，为了他们的利益而寻求圆满菩提。寻求圆满菩提是指：为了自己的利益也寻求圆满的菩提。圆满大乘发心的特征是，这两者都必须具备，任何一个都不行。如《道次第》中所说：圆满的发心，仅仅因为看到利益他人的必要性而产生的想要成佛的愿望是不够的，也需要看到为了自己的利益，成佛也是必不可少的愿望。而且，这也不是把他人利益放在一边，而是为了他人也需要寻求利益。第五，从本体的角度来分，有愿菩提心和行菩提心两种。这两者的区别是：《修次第》中说：最初想要成为利益一切众生的佛，这就是愿菩提心。之后受持戒律，进入资粮道，这就是行菩提心。如《道次第》中所说：学习布施等行为也可以，不学习也可以。只要没有受持戒律，那就是愿菩提心。从受持戒律开始，这个心就应该被理解为行菩提心。对此有很多不同的观点，但如果将宗喀巴师徒三人的观点归纳起来，愿菩提心是：无论是否受戒，都不需要依赖实际修行的行为的一种状态。而行菩提心是：需要获得行戒，并且需要依赖实际修行的行为。关于地道的界限：愿菩提心从资粮道到未获得地之间，以及到七地之间都有的说法很多。而行菩提心从资粮道到佛地之间都有。还有很多其他的分类方法。第六，修习的次第有两种：从阿底峡尊者传承下来的，以及从寂天菩萨传承下来的修法。第一种是：因果七教授，菩提心是：增上意乐，然后是慈悲，然后是慈爱，然后是感恩，然后是报恩。
English
Seeking benefit means: being motivated by love and compassion, etc., towards sentient beings, and seeking perfect enlightenment for their benefit. Seeking perfect enlightenment means: also seeking perfect enlightenment for one's own benefit. The characteristic of perfect Mahayana bodhicitta is that both of these must be present; neither one alone is sufficient. As stated in the Lamrim: A perfect bodhicitta is not merely the desire to attain Buddhahood motivated by seeing the necessity to benefit others; it also requires seeing the necessity of attaining Buddhahood for one's own benefit. Moreover, this is not setting aside the benefit of others, but also needing to seek benefit for the sake of others. Fifth, from the perspective of essence, there are two types: aspirational bodhicitta and engaging bodhicitta. The difference between these two is: The Stages of Meditation states: Initially wanting to become a Buddha who benefits all beings, that is aspirational bodhicitta. Afterwards, taking vows and entering the accumulations, that is engaging bodhicitta. As stated in the Lamrim: Whether or not one learns generosity and other practices, as long as one has not taken vows, it is aspirational bodhicitta. From the moment one takes vows, that mind should be understood as engaging bodhicitta. There are many different views on this, but if we summarize the views of Je Tsongkhapa and his sons, aspirational bodhicitta is: a state that does not need to rely on actual practice, whether or not one has taken vows. Engaging bodhicitta is: needing to have obtained the engaging vows and needing to rely on actual practice. Regarding the boundaries of the grounds: there are many ways of saying that aspirational bodhicitta exists from the path of accumulation up to the point of not attaining a ground, and up to the seventh ground. Engaging bodhicitta exists from the path of accumulation up to the ground of Buddhahood. There are also many other ways of classifying it. Sixth, there are two stages of training: the method transmitted from Atisha, and the method transmitted from Shantideva. The first is: the seven instructions of cause and effect, bodhicitta is: higher intention, then compassion, then love, then gratitude, then repaying kindness.