Tibetan
ན་དྲན་པ། དེ་སེམས་ཅན་མར་ཤེས་པ་ལས་འབྱུང་ངོ་། །གོང་དུ་བཤད་པ་ལྟར་སེམས་བསྐྱེད་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་རྐྱེན་མང་ཡང་། གཙོ་བོ་ནི་བྱམས་པ་དང་འབྲེལ་བའི་སྙིང་རྗེ་ཉིད་དེ། འདི་ནི་སྤྱིར་སེམས་ཅན་གཞན་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་མནར་ཚུལ་ཡང་ཡང་བསམས་ནས་སྐྱེ་མོད། དེ་ཤུགས་དྲག་པ་དང་ཤིན་ཏུ་བརྟན་པོ་སྐྱེ་བ་ལ་ནི། སྔོན་དུ་སེམས་ཅན་དེ་ཡིད་འོང་གི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་བསམ་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་མར་ཤེས་པ། དྲིན་དྲན་པ་སོགས་གོམས་པར་བྱེད་པའོ། །དེ་དག་བསྡུ་ན། གཞན་དོན་གཉེར་གྱི་བློ་སྦྱོང་བ་དང་། བྱང་ཆུབ་དོན་གཉེར་གྱི་བློ་སྦྱོང་བ་གཉིས་སུ་འདུ་བས། དང་པོ་ལ་གཉིས། བློ་དེ་སྐྱེ་བའི་གཞི་དང་། བསྐྱེད་ཚུལ་དངོས་སོོ། དང་པོ་ལ། བཏང་སྙོམས་དང་། ཡིད་འོང་གི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་བསམ་པ་གཉིས་ཀྱི། དང་པོ་ནི། བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་རིས་སུ་མ་ཆད་པ་ཞིག་སྐྱེ་བ་ལ་སྔོན་དུ་བཏང་སྙོམས་བསྒོམ་དགོས་ཏེ། གཞན་དུ་ན་དེ་གཉིས་གང་སྐྱེ་ཡང་ཕྱོགས་རིས་ཅན་དུ་སྐྱེ་བ་སོགས་སུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །བཏང་སྙོམས་དེ་ཡང་དང་པོར་བར་མ། དེ་ནས་དགྲ། དེའི་རྗེས་སུ་སེམས་ཅན་གཞན་ལ་དམིགས་ནས་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །བསྒོམ་ཚུལ་ནི། སེམས་ཅན་གྱི་ངོས་ནས་སྡུག་བསྔལ་མི་འདོད་ཅིང་བདེ་བ་འདོད་པ་ཤ་སྟག་ཡིན་པས། དེ་རྣམས་ལ་མཐའ་གཅིག་ཏུ་ཆགས་སྡང་བྱེད་མི་རིགས་སོ་སྙམ་པ་དང་། རང་གི་ངོས་ནས་ནི། སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་མར་གྱུར་མ་མྱོང་བ་མེད་པས་གང་ལ་ནི་ཆགས་ལ། གང་ལ་ནི་སྡང་པར་བྱ་སྙམ་དུ་བསམ་པའོ། །ཆགས་སྡང་སྐྱེ་བའི་གཞི་ངེས་མེད་དུ་བསམ་པ་ནི། ཇི་ལྟ་བུའི་གཉེན་བྱམས་པ་ཡིན་ཞིག་ཀྱང་། དེ་ལ་གནོད་པ་ཆེན་པོ་ཕར་བྱས་པའམ། ཚུར་རང་ལ་བྱས་པ་གང་བྱུང་ཡང་། རང་གཞན་གང་ཡིན་ཀྱང་སྡང་བ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ལ། ཅི་འདྲ་བའི་དགྲ་སྡང་བ་ཞིག་ཡིན་ཡང་རུང་སྟེ། དེ་ལ་ཕན་ཚབས་ཆེན་པོ་ཞིག་ཕར་བཏགས་པའམ། ཚུར་རང་ལ་བཏགས་བྱུང་ན་ནི། དེའི་ཚེ་རང་གཞན་གང་ཡིན་ཀྱང་སྡང་པའི་སེམས་འགྱུར་ནས་བྱམས་པའི་སེམས་ལྟ་བུ་ཞིག་སྐྱེ་བས། དགྲ་གཉེན་ལ་མཐའ་གཅིག་ཏུ་ཡིད་བརྟན་ངེས་པར་མི་ཐུབ་པོ་སྙམ་དུ་ཡང་ཡང་བསམས་ན་ཁྲོ་ཆགས་བཟློག་ནས་བཏང་སྙོམས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་སེམས་ཅན་ཡིད་འོང་གི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་བསྒྲུབ་པ་ལ་གསུམ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་མར་ཤེས་པ། དྲིན་དྲན་པ། དྲིན་གཟོ་བའོ། །དང་པོ་ནི། སྐྱེ་བ་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་འཁོར་བར་ལུས་འདི་མ་བླངས་བྱ་བ་ཅི་ཡང་མེད་པས། སེམས་ཅན་འདི་ནི་སྔོན་རང་གི་མར་མ་
Chinese
忆念恩德。这来自于视众生为母亲。如前所述，生起菩提心的因缘有很多，但主要是与慈爱相关的悲心。这通常是通过反复思维其他众生遭受痛苦的方式而生起。为了使其强烈而非常稳固地生起，首先要将众生视为可喜悦的形象。而这又是通过习惯于视一切众生为母亲，忆念恩德等方式来实现的。总而言之，可以归纳为修习利他之心和修习菩提心两种。第一种又分为两个方面：生起这种心的基础和实际生起的方式。第一个方面包括舍平等心和将众生视为可喜悦的形象两种。首先，为了生起无偏的慈爱和悲心，必须首先修习舍平等心。否则，无论生起哪一种，都会变得有偏颇。修习舍平等心，首先要从中间人开始，然后是敌人，最后再以其他众生为对象进行修习。修习的方式是：从众生的角度来看，他们都不希望遭受痛苦，而只希望获得快乐。因此，不应该对他们产生极端的贪恋和嗔恨。从自己的角度来看，没有哪个众生没有做过自己的母亲，所以不应该对某些众生产生贪恋，而对另一些众生产生嗔恨。思维贪恋和嗔恨生起的基础是不确定的：无论多么亲爱的亲友，如果他们对你造成了巨大的伤害，或者你对他们造成了巨大的伤害，无论是自己还是他人，都会产生嗔恨。无论多么可憎的敌人，如果你给予了他们巨大的帮助，或者他们给予了你巨大的帮助，那么，无论是自己还是他人，嗔恨之心都会转变为类似慈爱之心。因此，反复思维不能完全信任敌人和亲友，就能消除嗔恨和贪恋，从而生起舍平等心。第二，将众生视为可喜悦的形象，包括三个方面：视一切众生为母亲，忆念恩德，报答恩德。首先，从无始以来，在轮回中没有哪个身体没有被取过，因此，这个众生以前一定是自己的母亲
English
Remembering kindness. This comes from recognizing sentient beings as mothers. As mentioned earlier, there are many causes and conditions for generating Bodhicitta, but the main one is compassion associated with loving-kindness. This generally arises from repeatedly contemplating how other sentient beings are tormented by suffering. However, for it to arise strongly and very firmly, one must first regard that sentient being as having a pleasing appearance. This is achieved by familiarizing oneself with recognizing all sentient beings as mothers and remembering their kindness, etc. To summarize these, they can be categorized into two: training the mind in seeking the welfare of others and training the mind in seeking enlightenment. The first has two aspects: the basis for generating that mind and the actual method of generating it. The first includes equanimity and regarding sentient beings as having a pleasing appearance. First, in order to generate impartial loving-kindness and compassion, one must first cultivate equanimity. Otherwise, whichever of the two arises will become biased. That equanimity should be cultivated first towards a neutral person, then towards an enemy, and then towards other sentient beings. The method of cultivation is: from the perspective of sentient beings, they all do not want suffering and only want happiness. Therefore, one should not have extreme attachment or hatred towards them. From one's own perspective, there is no sentient being who has not been one's mother, so one should not be attached to some and hate others. Thinking that the basis for the arising of attachment and hatred is uncertain: no matter how dear a friend is, if they have caused great harm to you, or you have caused great harm to them, whether to oneself or others, hatred will arise. No matter how hateful an enemy is, if you have given them great help, or they have given you great help, then, whether to oneself or others, the mind of hatred will change and a mind like loving-kindness will arise. Therefore, repeatedly thinking that one cannot completely trust enemies and friends will reverse anger and attachment, and equanimity will arise. Second, establishing sentient beings as having a pleasing appearance includes three aspects: recognizing all sentient beings as mothers, remembering their kindness, and repaying their kindness. First, from beginningless time, there is no body that has not been taken in samsara, so this sentient being must have been one's mother before.
Tibetan
གྱུར་ཞེས་བྱ་བའང་མེད་དོ་སྙམ་དུ་བསམ་པའོ། །གཉིས་པ་དྲིན་དྲན་པ་ནི། དེ་དག་མར་གྱུར་ནས་ནི་ད་ལྟའི་མས་ཇི་ལྟར་ཕན་བཏགས་པ་ལྟར་བསམ་སྦྱོར་གཉིས་ཀྱི་སྒོ་ནས་བཏགས་པར་ངེས་པས་དྲིན་ཆེའོ། །སྙམ་དུ་བསམ་པའོ། །གསུམ་པ་དྲིན་གཟོ་བ་ནི། དེ་ལྟ་བུའི་དྲིན་ཅན་དེ་ཡལ་བར་འདོར་ན་ནི་མ་རབས་ཡིན་པས། ནམ་ཡང་ཡལ་བར་འདོར་མི་རིགས་སོ། །སྙམ་ནས་དྲིན་ལན་བསྐོར་བའི་ཁུར་འཁྱེར་བའོ། །དེ་ལྟར་བྱས་ན་ནི། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་བུ་སྡུག་ལྟར་མཐོང་བའི་ཡིད་འོང་གི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་བྱམས་པ་སྐྱེའོ། །གཉིས་པ་གཞན་དོན་དོན་གཉེར་གྱི་བློ་བསྐྱེད་པ་དངོས་ལ་གསུམ་སྟེ། བྱམས། སྙིང་རྗེ། ལྷག་བསམ་བསྒོམ་པའོ། །དང་པོ་བྱམས་པ་ནི། དམིགས་པ་སེམས་ཅན་ལ་དམིགས་ནས། རྣམ་པ་སེམས་ཅན་དེ་བདེ་བ་དང་ལྡན་འདོད་ཀྱི་རྣམ་པ་ཅན་ཡིན་པས། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་བདེ་བ་དང་ཕྲད་ན་ཅི་མ་རུང་། ཕྲད་པར་གྱུར་ཅིག །ཕྲད་པར་བྱའོ་སྙམ་དུ་ཡང་ཡང་བསམ་ཞིང་བརྗོད་པའོ། །དེའི་ཕན་ཡོན་ནི། ཏིང་འཛིན་རྒྱལ་པོ་ལས། བྱེ་བ་ཁྲག་ཁྲིག་དཀྲིགས་པའི་ཞིང་དག་ན། །མཆོད་པ་རྣམ་མང་དཔག་མེད་ཇི་སྙེད་པ། །སྐྱེས་མཆོག་རྣམས་ལ་དེ་ཡིས་རྟག་མཆོད་པས། །བྱམས་པའི་སེམས་ཀྱི་གྲངས་དང་ཆར་མི་ཕོད། །ཅེས་དང་། མགོན་པོ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས། རྗེས་སུ་ཆོས་སུམ་བརྒྱའི་ཁ་ཟས་དག །ཉིན་རེ་དུས་གསུམ་སྦྱིན་པས་ཀྱང་། །བྱམས་པ་ཡུད་ཙམ་ཐང་ཅིག་གི །བསོད་ནམས་དག་ལ་ཆར་མི་ཕོད། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་དྲན་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་སྙིང་རྗེ་ནི། དམིགས་པ་སེམས་ཅན་ལ་དམིགས་ནས། རྣམ་པ་སེམས་ཅན་དེ་སྡུག་བསྔལ་དང་བྲལ་འདོད་ཀྱི་རྣམ་པ་ཅན་ཡིན་པས། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་སྡུག་བསྔལ་དང་བྲལ་ན་ཅི་མ་རུང་། བྲལ་བར་གྱུར་ཅིག །བྲལ་བར་བྱའོ་སྙམ་དུ་ཡང་ཡང་བསམ་ཞིང་བརྗོད་པའོ། །ཕན་ཡོན་ནི། མདོ་ལས། བཅོམ་ལྡན་འདས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ཆོས་གཅིག་རབ་ཏུ་བཟུང་ཞིང་རབ་ཏུ་རྟོགས་པར་བགྱིས་ན། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དེའི་ལག་མཐིལ་དུ་མཆིས་པ་ལགས་སོ། །ཆོས་གཅིག་པུ་གང་ཞེ་ན། འདི་ལྟ་སྟེ། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའོ། །ཞེས་སོགས་ཕན་ཡོན་དཔག་མེད་བཤད་དོ། །གཞན་ཡང་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་ནི། ཐེག་ཆེན་ལམ་གྱི་རྩ་བར་འགྱུར་བ་དང་། ཐོག་མཐའ་བར་གསུམ་དུ་གལ་ཆེ་ཚུལ་ལ་སོགས་ཀྱང་བསམ་པར་བྱའོ། །བྱམས་སྙིང་རྗེ་གཉིས་བསྒོམ་པའི་གོ་རིམ་ནི། ཐོག་མར་གཉེན་དང་མཛའ་བཤེས། དེ་ནས་བར་མ། དེའི་རྗེས་སུ་དགྲ་ལ་དམིགས་ནས་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་ལ་འདྲའོ། །དེ་ལ་གོམས་ན་སེམས་ཅན་
Chinese
也想到没有变成这样的说法。第二是忆念恩德：想到那些（众生）变成母亲后，就像现在的母亲一样施加恩惠，通过思和行两种方式施加恩惠是确定的，所以恩德很大。这样想到。第三是报答恩德：如果舍弃这样的恩人，那就是下等人，所以无论何时都不应该舍弃。这样想着，肩负起回报恩情的重担。如果这样做，就会生起视一切众生如爱子的、令人喜悦的慈爱。第二，发起希求利他之心的真实义有三：修慈、悲、增上意乐。第一，慈爱：对境是众生，行相是众生希求具有安乐的行相，因此，如果一切众生都得到安乐，那该多好啊！愿他们得到安乐！我要让他们得到安乐！这样反复思念和念诵。它的利益是，《三昧王经》中说：在百千俱胝的刹土中，以无量无数的各种供品，恒时供养诸位殊胜者，也比不上慈爱心的数量。还有，圣者龙树说：即使每天三次施予三百种食物，也比不上慈爱心一瞬间的福德。应当这样忆念。第二，悲心：对境是众生，行相是众生希求脱离痛苦的行相，因此，如果一切众生都脱离痛苦，那该多好啊！愿他们脱离痛苦！我要让他们脱离痛苦！这样反复思念和念诵。利益是，经中说：世尊，菩萨如果善于受持和领悟一种法，那么一切佛法都在他的掌中。唯一的一种法是什么呢？就是大悲心。等等，说了无量的利益。此外，还应当想到大悲心是大乘道的根本，以及在初、中、后三个阶段都很重要等等。修慈心和悲心的次第是：首先对亲友和善知识，然后是对中等的人，之后是对怨敌，这样观修是相似的。如果对此习惯了，那么对众生
English
Also, think that there is no such thing as 'becoming'. Second, remembering kindness: Thinking that those (beings) having become mothers, just like the present mother, have bestowed benefits, and it is certain that they have bestowed benefits through the two ways of thought and action, so their kindness is great. Think like that. Third, repaying kindness: If one abandons such a kind person, then one is a degenerate, so one should never abandon them. Thinking like that, take on the burden of repaying their kindness. If you do that, then love will arise, a delightful aspect of seeing all sentient beings as beloved children. Second, the actual generation of the mind of seeking the benefit of others has three aspects: cultivating love, compassion, and higher intention. First, love: The object is sentient beings, and the aspect is that sentient beings have the aspect of wanting to have happiness, so if all sentient beings were to have happiness, how wonderful that would be! May they have happiness! I shall make them have happiness! Think and recite that again and again. Its benefit is, as it says in the Samadhiraja Sutra: In hundreds of thousands of billions of lands, with countless various offerings, constantly offering to the noble ones, one cannot match the number of thoughts of love. Also, the Protector Nagarjuna said: Even if one gives three hundred kinds of food three times a day, one cannot match the merit of a moment of love. One should remember that. Second, compassion: The object is sentient beings, and the aspect is that sentient beings have the aspect of wanting to be free from suffering, so if all sentient beings were to be free from suffering, how wonderful that would be! May they be free from suffering! I shall make them be free from suffering! Think and recite that again and again. The benefit is, as it says in the Sutra: World-Honored One, if a Bodhisattva perfectly grasps and perfectly understands one dharma, then all the Buddha's dharmas are in the palm of his hand. What is that one dharma? It is great compassion. And so on, it speaks of immeasurable benefits. Furthermore, one should also think that great compassion is the root of the Great Vehicle path, and that it is important in the beginning, middle, and end, and so on. The order of cultivating love and compassion is: first towards relatives and friends, then towards neutral people, and then towards enemies, cultivating in that way is similar. If one becomes accustomed to that, then towards sentient beings.