Chinese
嗡。以此为例，是为区分佛子之行。通晓经中所说，尽力学习。此外，将略微阐述止观的差别。止的自性是禅定，心是专注一境。此外，以符合行为规范的方式，观想颜色如黄金般美丽的，胜者之身像，从而修习远离沉没、掉举等过患的止。如是说。那时，不应懒惰，忘失教言，不应生起沉没、掉举等作意。断除五种过失后，依止信心、欲乐、精进，轻安、正念、正知，以及舍受作意这八种对治法。《中边分别论》中如是说。安置和持续安置，再三安置和就近安置，调伏和寂静，完全寂静和专注一境，等持和相续一境。如是所说，九种住心之法，听闻之力和思维，正念和正知，精进和串习之力这六种力量，或者，策励而入和间断而入，无间断而入，以及无勤而入这四种作意。如理依止，修习止。何时身心生起轻安的究竟之时，心于一境之上，自然稳固安住之时，则称为获得止。在修习见之前，应先修习上师瑜伽等，依靠缘起的理证等，以观察真义的理智，来寻求见。此处，如果简略宣说一与多体分离的理证，则此处有四种要点。第一，确定所破之要点。对于我们来说，认为有我的想法，在心间执持的这个心，以何种方式，将我执持为如何、什么？如此观察时，它会认为，在身心各自之上，并非仅仅是单独的任何一个，而是在这身心聚合之上，并非仅仅是名言安立，而是认为在对境之上，存在着不依赖于他者，独立自主的，被施设的我。第二，确定周遍之要点。如是执持而成立的我，与这身心是一体，还是成立为他体？
English
Oṃ. This exemplifies the distinctions of a Bodhisattva's conduct. Understand what is taught in the sutras and learn as much as possible. Furthermore, I will briefly explain the differences between Śamatha (tranquility) and Vipaśyanā (insight). The essence of Śamatha is meditation; the mind is one-pointed. Moreover, by means of conduct that is in accordance with the precepts, focus on the image of the Victorious One, beautiful as gold, and thus cultivate Śamatha, free from the faults of sinking and excitement, etc. Thus it is said. At that time, one should not be lazy, forget the instructions, and not generate mental activities of sinking and excitement. Having abandoned the five faults, rely on faith, aspiration, effort, pliancy, mindfulness, awareness, and equanimity as the eight antidotes. As stated in the Madhyāntavibhāga (Distinguishing the Middle from the Extremes). Placing and continuous placing, repeated placing and close placing, taming and pacifying, completely pacifying and one-pointedness, equanimity and continuous one-pointedness. As stated, the nine ways of abiding the mind, the power of hearing and thinking, mindfulness and awareness, diligence and the power of familiarity, or, applying with effort and applying intermittently, applying without interruption, and the four mental engagements of applying without effort. Properly rely on these and cultivate Śamatha. When the ultimate pliancy of mind and body arises, and the mind naturally and steadily abides on a single object, then it is said that Śamatha is attained. Before cultivating the view, one should first practice Guru Yoga, etc., and rely on reasoning that examines the ultimate meaning, such as the reasoning of dependent origination, to seek the view. Here, if I briefly explain the reasoning of separation from one and many, there are four key points here. First, the key point of determining what is to be refuted. For us, the thought that there is a self, this mind that holds onto the heart, in what way, how, and what does it grasp as the self? When examined in this way, it will be seen that on each of the body and mind, it is not just a single one, but on this aggregate of body and mind, it is not just a nominal designation, but it believes that on the object, there exists a self that is independent and self-sufficient, not relying on others. Second, the key point of determining pervasion. The self that is established as being grasped in this way, is it one with this body and mind, or is it established as being separate?
Tibetan
གང་རུང་ཞིག །ཡིན་གྱི་གཞན་དུ་མེད་ཤེས་བྱ། །གསུམ་པ་བདེན་པའི་གཅིག་བྲལ་ནི། །བདེན་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱིས་བཟུང་བའི། །ང་དེ་ལུས་སེམས་འདི་གཉིས་དང་། །གཅིག་གམ་ཐ་དད་གང་ཡིན་བརྟག །གཅིག་གོ་ཞེ་ན་ང་ཉིད་ཀྱང་། །ལུས་སེམས་གཉིས་ཀར་ཐལ་བར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་ལུས་དང་གཅིག་ཡིན་ན། །ང་ཉིད་གཟུགས་སུ་འགྱུར་ཕྱིར་དང་། །ང་ཡི་ལུས་ཞེས་བརྗོད་པའི་ཚེ། །ང་ནི་ལུས་ལས་ཐ་དད་དུ། །བརྗོད་ཅིང་བློ་ལའང་ཐ་དད་པར། །སྣང་གི་གཅིག་ཏུ་སྣང་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་གཅིག་ན་ལུས་ཞིག་ནས། །ང་ཉིད་སྐྱེ་བ་ལེན་པའི་ཚེ། །ལུས་ཀྱང་སྐྱེ་བ་ལེན་དགོས་ན། །དེ་ནི་སུས་ཀྱང་མ་མཐོང་ཕྱིར། །ལུས་དང་གཅིག་ཏུ་མ་གྲུབ་བོ། །སེམས་དང་ཡང་ནི་གཅིག་མིན་ཏེ། །ང་ཡི་སེམས་ཞེས་བརྗོད་པའི་ཚེ། །ང་སེམས་གཉིས་ཀ་ཐ་དད་དུ། །སྣང་གི་གཅིག་ཏུ་སྣང་མི་སྲིད། །སྣང་ནའང་ང་ཉིད་ཤེས་པར་འགྱུར། །ཤེས་པ་ཡིན་ན་མིག་ཤེས་ཀྱིས། །ཡན་ལག་གཟུགས་དང་ལྡན་པ་ཡི། །ང་ཉིད་ཁྱོད་ཀྱིས་ཨ་མཐོང་ཐམ། །བཞི་བ་བདེན་པའི་དུ་བྲལ་ནི། །གལ་ཏེ་ངར་འཛིན་གྱིས་བཟུང་ལྟར། །ང་དེ་ལུས་སེམས་གཉིས་ཀ་དང་། །མ་འབྲེལ་ཐ་དད་གྲུབ་ཅེ་ན། །འོ་ན་ལུས་སེམས་སོ་སོར་ཡང་། །བསལ་བའི་འོག་ཏུ་དེ་འདྲའི་ང་། ཁྱོད་ཀྱིས་བསྟན་པར་ནུས་སམ་ཅི། །ལུས་སེམས་གཉིས་ལས་དོན་གཞན་དུ། །བལྟོས་མེད་ཡན་གར་ང་མེད་པས། །དེ་ལྟར་ཐ་དད་གྲུབ་མ་ཡིན། །གཞན་ཡང་སྐྱེས་བུ་རང་ལུས་ཀྱི། །ཤ་རུས་པགས་པ་ཁྲག་ཆུ་སེར། །དྲོད་དང་དབུགས་དང་བུ་ག་དང་། །རྣམ་པར་ཤེས་སོགས་མ་ཡིན་ལ། །དེ་ལས་གཞན་ལའང་མ་ཡིན་ཏེ། །སྐྱེས་བུ་ས་མིན་ཆུ་མ་ཡིན། །མེ་མིན་རླུང་མིན་ནམ་མཁའ་མིན། །རྣམ་ཤེས་མ་ཡིན་ཀུན་མིན་ན། །དེ་ལས་གཞན་ན་སྐྱེས་བུ་གང་། །ཞེས་སོགས་གསུངས་པ་ཉིད་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་ངར་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱིས། །ཡན་ལག་རྣམ་པ་ལྔ་ཡི་སྟེང་། །ལུས་ཞེས་བཏགས་པ་ཙམ་མིན་པར། །ཡུལ་སྟེང་ནས་ནི་ཚུགས་སེ་བ། །གྲུབ་གྲུབ་ཞིག་ཏུ་བཟུང་བ་ནི། །བརྟགས་ལ་དགག་བྱ་ངོས་ཟིན་བྱ། །དེ་ནས་དེ་ལྟར་བཟུང་བའི་ལུས། །ལིངས་པོ་གཟུགས་བཞིའི་སྟེང་ཡོད་ན། །ལུས་འདིའི་ཡན་ལག་རྣམ་ལྔ་དང་། །གཅིག་གམ་ཐ་དད་གང་ཞིག་ཡིན། །ཐག་གཅོད་ཁྱབ་པ་ངེས་པའི་གནད། །གཅིག་ཏུ་གྲུབ་ན་ལུས་ཚང་མ། །ཡན་ལག་ལྔ་རུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། །མགོ་ལའང་རྐང་ལག་ཡོད་པར་འགྱུར། །དེ་ཕྱིར་ཡན་ལག་རེ་རེ་ལ། །ལུས་ནི་ཚང་བ་རེ་རེ་དང་། །ཡང་ན་ཡན་ལག་རྣམ་ལྔ་ཡི། །གཞི་འཐུན་ལུས་ཀྱང་ཡོད་པར་འགྱུར། །དེ་ཕྱིར་གཅིག་ཏུ
Chinese
任何一种。要知道，事实并非其他。第三，真理的单离性是：与生俱来的真执所执着的，那个我与身心二者，是一还是他？如果说是一，那么我也就成了身心二者。如果与身体是一，那么我就成了色，而且，说“我的身体”的时候，我就与身体相异，说的时候，心里也觉得是相异的，不会觉得是一。如果是一，身体坏灭后，我转世的时候，身体也应该一起转世，但这是谁也没有见过的。所以与身体不是一。与心也不是一，说“我的心”的时候，我和心二者，都觉得是相异的，不可能觉得是一。即使觉得是一，我也成了识。如果是识，那么以眼识，具有支分和形体的我，你难道没有看见吗？第四，真理的多离性是：如果像我执所执着的那样，那个我与身心二者，不相连，是独立的，那么，在身心各自被排除之后，你能指出那样的我吗？由于在身心之外，没有不依赖的独立的我，所以那样的独立是不成立的。此外，如经中所说：补特伽罗不是自身中的肉、骨、皮、血、脓，不是暖气、呼吸、孔窍和各种识，也不是其他，补特伽罗不是地、不是水，不是火、不是风、不是空，不是识，如果不是一切，那么除此之外，补特伽罗是什么？此外，与生俱来的我执，不是仅仅在五种支分之上，假立为身体，而是从对境之上，执着为坚固的、实有的东西，应当考察，认识所要破斥的对境。然后，如果这样执着的身体，存在于四大的聚合之上，那么这个身体的五种支分，是一还是他？这是决断普遍性的要点。如果是一，那么整个身体，都成了五种支分，头上也有脚和手了。因此，每一个支分，都是一个完整的身体，或者也有五种支分的共同基础的身体。因此，是一
English
Any one. Know that it is not otherwise. Third, the singleness apart from truth is: That I, which is grasped by the innate clinging to truth, Is it one with or different from these two, body and mind? If you say it is one, then I myself would also become both body and mind. If it were one with the body, then I myself would become form, and When saying "my body," I am different from the body, When speaking, the mind also perceives it as different, It does not appear as one. If it were one, when the body is destroyed, When I myself take rebirth, The body would also have to take rebirth, But that is not seen by anyone. Therefore, it is not established as one with the body. It is also not one with the mind, When saying "my mind," Both I and mind appear as different, It is impossible to appear as one. Even if it appears, I myself would become consciousness. If it is consciousness, then with eye consciousness, With limbs and form, Have you not seen me? Fourth, the multiplicity apart from truth is: If, as grasped by the clinging to self, That I is unrelated to both body and mind, and is independent, Then, after the body and mind have been separately eliminated, Can you point out such an I? Since there is no independent I apart from body and mind, Therefore, such independence is not established. Furthermore, as it is said: The person is not the flesh, bones, skin, blood, pus of his own body, Not warmth, breath, orifices, and various consciousnesses, Nor is it other than that, The person is not earth, not water, Not fire, not wind, not space, Not consciousness, if not all, Then other than that, what is the person? Furthermore, the innate clinging to self, Is not merely labeling the five limbs as body, But from the object, it is grasped as something solid and real, One should examine and recognize the object to be refuted. Then, if the body thus grasped exists on the aggregation of the four great elements, Then are the five limbs of this body One or different? This is the key to deciding universality. If it is one, then the entire body Becomes five limbs, Therefore, the head also has feet and hands. Therefore, each limb Is a complete body, Or there is also a body that is the common basis of the five limbs. Therefore, it is one