Tibetan
དེ། རྒྱུད་རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་ལས། ༀ་ནི་ཅི་ཞིག་ཡིན་པར་བརྗོད། །མཆོག་དང་ནོར་དང་དཔལ་དང་གཡང་སྐལ་བཟང་རྣམ་པ་དང་ལྡན་ཞིང་། དམ་བཅའ་བ་དང་བཀྲ་ཤིས་དོན། ནོར་བུ་འཛིན་པའི་སྔགས་སུ་བརྗོད། ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། སྭཱ་བྷཱ་ཝ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས། ཤུདྡྷཿནི་རྣམ་པར་དག་པ། སརྦ་དྷརྨ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དེ། ཡུལ་གཟུང་བས་བསྡུས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པའི་དོན་དང་། སྭཱ་བྷཱ་ཝ་ཤུདྡྷ་ནི་སྔར་བཞིན་དང་། ཨ་ཧཾ་ནི་ངའོ་སྟེ་ཡུལ་ཅན་ང་སོགས་འཛིན་པས་བསྡུས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པ་སྟེ། མདོར་ན། གཟུང་འཛིན་གྱིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་ཉིད་བདེན་འཛིན་གྱིས་ཇི་ལྟར་བཟུང་བ་ལྟར་མེད་པ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པའི་དོན་ནོ། །སྔགས་གཉིས་པའི་དོན་ༀ་ནི་སྔར་བཞིན་དང་། ཤཱུནྱ་ཏཱ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད། ཛྙཱ་ན་ནི་ཡེ་ཤེས། བཛྲ་ནི་མི་ཕྱེད་པ། སྭཱ་བྷཱ་ཝ་ནི་རང་བཞིན་། ཨཏྨ་ཀོ་ནི་བདག་ཉིད། ཨ་ཧཾ་ནི་ངའོ་སྟེ། ཡུལ་སྟོང་པ་ཉིད་དང་ཡུལ་ཅན་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ཡེ་ཤེས་དབྱེར་མེད་པའི་ལམ་གྱི་ཆོས་སྐུ་ལ་ང་རྒྱལ་བཞག་ནས་བསྒོམ་པའི་དོན་ཏེ། ཀོ྅ཧཾ། ཞེས་སུམ་འཁྱོག་འབྱུང་བ་ནི་པ་ལཱུ་ཏ་ཡིན་པས་མིག་འཛུམ་གསུམ་ཡུན་དུ་བཀླག་དགོས་པའི་དོན་ནོ། །འདིར་ཆོས་སྐུ་ལ་ང་རྒྱལ་འཇོག་ས་ནི་གཞི་དུས་དང་ལམ་འབྲས་ཀྱི་ཆོས་སྐུ་གསུམ་ལས་ཕྱི་མ་གཉིས་ཡིན་ལ། འབྲས་དུས་ཀྱི་ཆོས་སྐུ་ནི་སངས་རྒྱས་ཡིན་ཀྱང་དེ་ལ་ང་རྒྱལ་འཇོག་པར་བཤད་པ་ནི་མོས་པ་གཙོ་བོར་བྱེད་པ་སྟེ། དེ་ཡང་རྒྱལ་དབང་དགེ་འདུན་རྒྱ་མཚོ་དང་། པཎ་ཆེན་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པས་འབྲས་དུས་ཀྱི་ཆོས་སྐུ་ལ་ང་རྒྱལ་གཙོ་བོར་བྱེད་པར་བཤད་ཅིང་དེ་ལྟར་གསུངས་པ་གཞན་ཡང་ཡོང་ལ། ནམ་མཁའ་རྒྱལ་མཚན་ཞབས་ནི་ལམ་དུས་ཀྱི་ཆོས་སྐུ་ལའང་བཤད་དེ་མི་འགལ་ལོ། །ལམ་དུས་ཀྱི་སྐབས་སུ་ཡང་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་མ་རྟོགས་ཀྱི་དབྱེ་བས་གཉིས་སུ་འགྱུར་ལ། རྟོགས་པ་ལའང་བདེ་སྟོང་དབྱེར་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སུ་སོང་མ་སོང་གཉིས་ཡོད་དོ། །སྤྱིར་བདེ་སྟོང་དབྱེར་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་དེ་ལ་སྤྱི་དོན་སྦས་དོན་མཐར་ཐུག་གསུམ་ཡོད་ཀྱང་འདིར་དང་པོའི་དབང་དུ་བྱས་པ་ཡིན་ལ། ལམ་དུས་ཀྱི་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་པའི་བདེ་སྟོང་དབྱེར་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་དངོས་ནི་བསྒོམས་སྟོབས་ཀྱིས་རླུང་དབུ་མར་ཞུགས་པའི་དབང་གིས་གཏུམ་མོ་སྦར་བས་བྱང་སེམས་བཞུས་ནས་སྐྱེས་པ་ཞིག་དགོས་ཏེ། རིམ་ལྔ་གསལ་སྒྲོན་ལས། བདེ་སྟོང་སྦྱོང་བར་ག
Chinese
因此，在《金刚顶经》中说：嗡（藏文：ༀ，梵文天城体：ओ，梵文罗马拟音：oṃ，汉语字面意思：嗡）是什么？具有殊胜、财富、光辉和吉祥善妙等各种特征，是誓言和吉祥之义，被称为持有宝珠的咒语。因此，斯瓦巴瓦（藏文：སྭཱ་བྷཱ་ཝ་，梵文罗马拟音：svābhāva）是自性，休达（藏文：ཤུདྡྷཿ，梵文罗马拟音：śuddhaḥ）是完全清净，萨瓦达玛（藏文：སརྦ་དྷརྨ་，梵文罗马拟音：sarva dharma）是一切法，即被所取境所包含的一切法，具有自性完全清净的意义。斯瓦巴瓦休达（藏文：སྭཱ་བྷཱ་ཝ་ཤུདྡྷ）如前。阿హం（藏文：ཨ་ཧཾ་，梵文天城体：अहं，梵文罗马拟音：ahaṃ，汉语字面意思：我）是我，即被能取境我等所包含的一切法，自性完全清净。总之，被能取所取包含的一切法，如同自己以实执所执持的那样不存在，这就是自性完全清净的意义。第二个咒语的意义是，嗡（藏文：ༀ，梵文天城体：ओ，梵文罗马拟音：oṃ，汉语字面意思：嗡）如前，舜亚达（藏文：ཤཱུནྱ་ཏཱ་，梵文罗马拟音：śūnyatā）是空性，嘉纳（藏文：ཛྙཱ་ན་，梵文罗马拟音：jñāna）是智慧，班杂（藏文：བཛྲ་，梵文罗马拟音：vajra）是不可分割，斯瓦巴瓦（藏文：སྭཱ་བྷཱ་ཝ་，梵文罗马拟音：svābhāva）是自性，阿特玛郭（藏文：ཨཏྨ་ཀོ་，梵文罗马拟音：ātmako）是自性，阿హం（藏文：ཨ་ཧཾ་，梵文天城体：अहं，梵文罗马拟音：ahaṃ，汉语字面意思：我）是我，意思是，在作为所境的空性和作为能境的大乐智慧无二无别的道之法身上，树立我慢并进行修习。科阿హం（藏文：ཀོ྅ཧཾ，梵文天城体：कोऽहं，梵文罗马拟音：ko'haṃ，汉语字面意思：我是谁？），出现三个弯曲的字是巴鲁达，因此需要持续念诵三个闭眼。这里，树立法身我慢之处是，从基础时、道和果的三个法身中，后两者是树立我慢之处。虽然果位的法身是佛，但说要对它树立我慢，是因为主要在于信解。也就是说，嘉瓦根敦嘉措和班禅一切智者都说，主要对果位的法身树立我慢，并且还有其他这样说的。南喀坚赞大师也说对道位的法身树立我慢，这并不矛盾。在道位的时候，又因为是否证悟空性的差别而分为两种。在证悟方面，也有是否已成为乐空无二无别的智慧两种情况。一般来说，乐空无二无别的智慧有共同意义、隐藏意义和究竟意义三种，但这里是就第一种情况而言。就道位的俱生而言，乐空无二无别的真实智慧，必须是通过修习的力量，风融入中脉，引发拙火，融化菩提心而产生的。如《五次第明灯论》中说：为了修习乐空，
English
Therefore, in the Vajra Peak Tantra, it says: What is Oṃ (Tibetan: ༀ, Devanagari: ओ, Romanized Sanskrit: oṃ, Literal Chinese meaning: Oṃ)? It possesses supreme, wealth, splendor, auspiciousness, and good fortune, and is the meaning of vows and auspiciousness. It is said to be the mantra that holds the jewel. Therefore, svābhāva (Tibetan: སྭཱ་བྷཱ་ཝ་, Romanized Sanskrit: svābhāva) means self-nature, śuddhaḥ (Tibetan: ཤུདྡྷཿ, Romanized Sanskrit: śuddhaḥ) means completely pure, sarva dharma (Tibetan: སརྦ་དྷརྨ་, Romanized Sanskrit: sarva dharma) means all phenomena, that is, all phenomena included by the object to be grasped, having the meaning of self-nature being completely pure. Svābhāva śuddha (Tibetan: སྭཱ་བྷཱ་ཝ་ཤུདྡྷ) is as before. Ahaṃ (Tibetan: ཨ་ཧཾ་, Devanagari: अहं, Romanized Sanskrit: ahaṃ, Literal Chinese meaning: I) is I, that is, all phenomena included by the subject to be grasped, such as I, are completely pure in self-nature. In short, all phenomena included by the grasper and the grasped do not exist as they are grasped by the belief in true existence, which is the meaning of self-nature being completely pure. The meaning of the second mantra is, Oṃ (Tibetan: ༀ, Devanagari: ओ, Romanized Sanskrit: oṃ, Literal Chinese meaning: Oṃ) is as before, śūnyatā (Tibetan: ཤཱུནྱ་ཏཱ་, Romanized Sanskrit: śūnyatā) is emptiness, jñāna (Tibetan: ཛྙཱ་ན་, Romanized Sanskrit: jñāna) is wisdom, vajra (Tibetan: བཛྲ་, Romanized Sanskrit: vajra) is indivisible, svābhāva (Tibetan: སྭཱ་བྷཱ་ཝ་, Romanized Sanskrit: svābhāva) is self-nature, ātmako (Tibetan: ཨཏྨ་ཀོ་, Romanized Sanskrit: ātmako) is self-essence, ahaṃ (Tibetan: ཨ་ཧཾ་, Devanagari: अहं, Romanized Sanskrit: ahaṃ, Literal Chinese meaning: I) is I, meaning that one cultivates by placing pride on the Dharmakāya of the path, which is the indivisible union of emptiness as the object and the great bliss wisdom as the subject. Ko'haṃ (Tibetan: ཀོ྅ཧཾ, Devanagari: कोऽहं, Romanized Sanskrit: ko'haṃ, Literal Chinese meaning: Who am I?), the appearance of three curved letters is Paluta, therefore it is necessary to continuously recite with three winks. Here, the place to establish the pride of the Dharmakāya is the latter two of the three Dharmakāyas of the base, path, and result. Although the Dharmakāya of the result is the Buddha, it is said to establish pride on it because it mainly relies on faith. That is, Gyalwang Gendun Gyatso and Panchen All-Knowing One both said that the pride is mainly established on the Dharmakāya of the result, and there are others who say so as well. Namkha Gyaltsen also said that it is established on the Dharmakāya of the path, which is not contradictory. In the case of the path, it is also divided into two due to the difference between realizing emptiness and not realizing it. In terms of realization, there are also two situations: whether it has become the wisdom of indivisible bliss and emptiness or not. Generally speaking, the wisdom of indivisible bliss and emptiness has three meanings: common meaning, hidden meaning, and ultimate meaning, but here it is in terms of the first meaning. In terms of the co-emergent of the path, the actual wisdom of indivisible bliss and emptiness must be generated by the power of meditation, with the winds entering the central channel, igniting the inner heat, and melting the bodhicitta. As it says in the Clear Lamp of the Five Stages: In order to practice bliss and emptiness,
Tibetan
སུངས་པའི་བདེ་བ་ནི་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་དགའ་བ་ཡིན་ལ། དེ་ཐོག་མར་སྐྱེ་བ་ནི་རོ་རྐྱང་གི་རླུང་ཨ་ཝ་དྷཱུ་ཏཱིར་བཙུད་པའི་དབང་གིས་གཏུམ་མོ་སྦར་ནས་བྱང་སེམས་བཞུས་པ་ལས་སྐྱེ་ལ། ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞི་དུས་ཀྱི་ཆོས་སྐུ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་མེད་པའི་སྟོང་ཉིད་དེ། དེ་ཡང་ཡུལ་གྱི་ཆོས་སྐུ་ཞེས་ཐ་སྙད་བྱེད་ཀྱང་ཆོས་སྐུ་དངོས་མིན་ལ། དེ་རྟོགས་པའི་སློབ་མའི་ཡེ་ཤེས་རྣམས་ལ་སྐབས་འདིར་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཆོས་སྐུར་བརྗོད་པའང་བཏགས་པ་ཙམ་མོ། །རང་དང་ཚོགས་ཞིང་གི་ལྷ་དང་དེ་དག་ལས་གཞན་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་རང་གི་གདགས་གཞི་ཆ་ཤས་སོགས་ལ་བརྟེན་ནས་མིང་དང་བརྡ འམ་ཐ་སྙད་ཀྱིས་བཏགས་པ་ཙམ་གྱིས་འཇོག་པའི་ཕྱིར་ན། དེ་རྣམས་ཕན་ཚུན་ལྟོས་པའི་རྟེན་འབྲེལ་ཡིན་ལ། ལྟོས་མེད་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པའི་རྟག་མཐའ། ཐ་སྙད་དུ་བྱ་བྱེད་མི་རུང་བའི་ཆད་མཐའ། དེ་གཉིས་སུ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་དང་དེ་གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་པར་ཡང་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པའི་མཐའ་བཞི་དང་བྲལ་བར་བཤད་པ་ལྟར་རམ། ཅུང་ཟད་མི་འདྲ་བ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པའི་རྟག་མཐའ། ཐ་སྙད་དུ་མེད་པའི་ཆད་མཐའ། དེ་གཉིས་སུ་གྲུབ་པའི་རྟག་མཐའ། དེ་གཉིས་གང་རུང་དུ་ཡང་མེད་པའི་ཆད་མཐའ་སྟེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྟག་ཆད་ཀྱི་མཐའ་བཞི་དང་བྲལ་བའི་བདག་མེད་པའི་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བསྒོམ་མོ། །བཞི་གསུངས་པ་ནི། བློ་ལ་ལྡོས་ཏེ་མཐའ་གཞན་སེལ་བའི་ཆེད་ཡིན་གྱི། མཐའ་བཞི་ཀའང་རྟག་ཆད་ཀྱི་མཐའ་གཉིས་སུ་མི་འདུ་བ་མིན་ནོ། །འདིར་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་ཅེས་པས་རྟག་མཐའ་སེལ་ཞིང་། བརྟེན་ནས་བཏགས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པས་ཆད་མཐའ་སེལ་ཏེ། ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པས་རང་བཞིན་གྱིས་མེད་པའི་དོན་ནོ། །དེ་ཡང་སྤྱིི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་མེད་ཅིང་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པའི་མཐའ་གཉིས་དང་བྲལ་ཡང་། འདིར་བློས་འཛིན་ཚུལ་ལ་ལྟོས་ནས་འགོག་པ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན། སྟོང་ཉིད་བསྒོམ་རྒྱུ་ཡོད་ན་དེ་ལྟར་ཡིན་མོད། སྟོང་ཉིད་ཐོས་བྱུང་གི་ཤེས་རབ་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་མ་ངེས་པ་དག་གིས་ཇི་ལྟར་བྱ་སྙམ་ན། རབ་བྱུང་ན་སྟོང་ཉིད་བསྒོམས་བྱུང་གིས་རྟོགས་པའམ། མེད་ན་བསམ་བྱུང་དང་། དེ་ཡང་མེད་ན་ཐོས་བྱུང་གི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་རྟོགས་དགོས་པ་ནི། སྐབས་འདིར་ཡང་། སྔགས་ཀྱི་ཆེད་དུ་བྱ་བའི་གདུལ་བྱ་ལ་དགོས་པ་ཡིན་ལ། གལ་ཏེ་དེ་དག་མེད་ན། སྟོང་ཉིད་ཀྱི་གོ་བ་མདོར་བསྡུས་པ་ཡིན་ནའང་རྣམ་དག་གི་ཕྱོགས་གཏོགས་ཞིག་ངེས་པར་དགོས་སོ། །གང་ཟག་འདིའམ་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པ་ཞི
Chinese
性生之乐是俱生喜，其最初生起，是因将独勇之气入于阿瓦都底脉，燃起拙火，融化菩提心而生起。如是说故。基础时之法身是自性本空的空性，彼亦名为境之法身，然非真实法身。于此，证悟彼之学人之智慧，亦仅是假名为有境之法身。自身与会供田之本尊，以及彼等之外的一切法，皆依赖各自之施设处分等，以名与符号或名称而仅是假立安立，故彼等是互相观待之缘起。如是宣说，远离无待自性成立之常边，名言中不可作为之断边，于彼二者自性成立，以及非彼二者亦自性成立之四边。或稍有不同，自性成立之常边，名言中无有之断边，于彼二者成立之常边，于彼二者任何一者亦无有之断边，即一切法皆修习远离常断之四边，无我之自性空性。说四边，是观待于心识，为遣除其他边而说，然四边亦非不包括于常断之二边中。此处，以自性空，遣除常边，以依赖而假立之故，遣除断边，以名言中有，是自性本空之义。彼亦是总的一切法，虽远离自性本空且名言中有之二边，然此处是观待于心识执持之方式而遮止。哦！若有可修习之空性，则如是，然仅以闻所生之智慧亦未确定者，当如何行？若能生起，则以修所生之空性而证悟，若不能，则以思所生，彼亦不能，则必须以闻所生之智慧而证悟。于此处亦是，为密咒之所化有情而需要，若无彼等，则即使是简略之空性理解，亦必须要有清净之助伴。此人或证悟空性之
English
The bliss of melting is the joy of co-emergence, and its initial arising comes from igniting the inner heat by inserting the solitary hero's breath into the Avadhuti channel, melting the bodhicitta. As it is said. The Dharmakaya at the base stage is emptiness, devoid of inherent existence. Although it is termed the Dharmakaya of the object, it is not the actual Dharmakaya. The wisdom of the disciples who realize it is also merely labeled as the Dharmakaya of the subject in this context. Oneself, the deities of the assembly field, and all other phenomena apart from them, all rely on their respective bases of designation, parts, etc., and are established merely by names and symbols or terms. Therefore, they are interdependent arising in relation to each other. As it is taught, it is free from the extreme of permanence, which is inherently established without dependence; the extreme of annihilation, where actions cannot be performed in conventional terms; inherent existence in those two; and the four extremes of inherent existence in neither of those two. Or, slightly differently, the extreme of permanence that is inherently established; the extreme of annihilation that is nonexistent in conventional terms; the extreme of permanence established in those two; and the extreme of annihilation that is nonexistent in either of those two. That is, all phenomena are meditated upon as emptiness, the selflessness of nature, free from the four extremes of permanence and annihilation. The reason for speaking of four extremes is that it depends on the mind and is intended to eliminate other extremes, but the four extremes are not excluded from the two extremes of permanence and annihilation. Here, by saying "empty of inherent existence," the extreme of permanence is eliminated, and by saying "because it is dependently designated," the extreme of annihilation is eliminated. Because it exists in conventional terms, it means it is devoid of inherent existence. That is, although all general phenomena are free from the two extremes of being empty of inherent existence and existing in conventional terms, here it is prevented in relation to how the mind grasps. Oh! If there is emptiness to meditate on, then it is so, but what should those who are not certain even with the wisdom of mere hearing do? If it arises, then one realizes emptiness born from meditation, or if not, then from thinking, and if that is also not possible, then one must realize it with the wisdom of hearing. In this case as well, it is needed for the disciples who are to be trained for the sake of mantra. If those are not present, then even if it is a brief understanding of emptiness, one must definitely have a pure companion. This person or the one who realizes emptiness