Tibetan
ད་དེ། རྣལ་འབྱོར་པ་རང་ཉིད་ལ་འབྱུང་འགྱུར་གྱི་སྣོད་དང་སྐྱེ་ཤི་བར་དོ་གསུམ་ནི་སྦྱང་གཞི་དང་ཆོས་མཐུན་གཉིས་ཀར་རུང་ཞིང་། གཞན་ལ་བྱུང་བ་དང་འབྱུང་འགྱུར་གྱི་དེ་རྣམས་ནི་ཆོས་མཐུན་ཡིན་ཡང་སྦྱང་གཞིའི་གཙོ་བོ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ལ་གཉིས། ཐབས་ཤེས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དང་། དེ་རྣམས་ཨེ་ཝཾ་གཉིས་ཀྱི་དོན་དུ་འགྱུར་བའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ལ་བཞི། ཤེས་རབ་སྟོང་པའི་ཕྱོགས་བཤད་པ། ཐབས་བདེ་བའི་ཕྱོགས་བཤད་པ། ཐབས་ཤེས་གཉིས་སྦྱོར་ཚུལ་བཤད་པ། བདེན་གཉིས་དབྱེར་མེད་ཀྱི་དོན་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ལ། སྟོང་ཕྱོགས་ཤེས་རབ་དེ་འདིའི་རྒྱུད་གང་ལས་བསྟན་པའི་ཚུལ་ཡོད་དེ། རྩ་རྒྱུད་ལས། རྒྱུ་སོགས་སྟོང་པ་སྔོན་འགྲོ་བས། ཞེས་དང་། བཤད་རྒྱུད་ཀུན་སྤྱོད་ལས། ཤྲཱི་ནི་གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་ཏེ་ཞེས་སོགས་དང་། མཁའ་འགྲོ་རྒྱ་མཚོ་ལས་ཀྱང་། ཨེ་ཝཾ་ལ་སོགས་གཉིས་མེད་པའང་། ཤྲཱི་ཞེས་བྱ་བའི་ཡིག་དེས་བརྗོད། ཞེས་སོགས་དང་། བདེ་མཆོག་འབྱུང་བ་ལ་སོགས་པའི་གཞུང་དུ་མས་ཀྱང་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་ལྟ་བ་ཁྱད་པར་ཅན་སྟོན་པ་ཡིན་པས་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་ལྟ་བ་དེ་ཐོས་བསམ་གྱིས་ངེས་པར་བཙལ་དགོས་ཏེ། དེ་ནི་ཐར་བར་བགྲོད་པའི་ལམ་གྱི་སྲོག་ལྟ་བུ་མེད་དུ་མི་རུང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱལ་པོ་ལས། གལ་ཏེ་བདག་མེད་ཆོས་ལ་སོ་སོར་རྟོག །སོ་སོར་དེར་བརྟགས་གང་ཞིག་སྒོམ་བྱེད་པ། །དེ་ནི་མྱ་ངན་འདས་འཐོབ་འབྲས་བུའི་རྒྱུ། །རྒྱུ་གཞན་གང་ཡིན་དེས་ནི་ཞིར་མི་འགྱུར། །ཞེས་དང་། མགོན་པོ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་ཀྱང་། གང་དག་སྟོང་ཉིད་མི་ཤེས་པ། །དེ་དག་ཐར་པ་རྟེན་མ་ཡིན། །འགྲོ་དྲུག་སྲིད་པའི་བཙོན་རར་ནི། །རྨོངས་པ་དེ་དག་འཁོར་བར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། སྟོང་ཉིད་ཀྱི་ལྟ་བ་རྣམ་དག་རྙེད་པ་ལྟ་ཅི། ཚུལ་དེ་ལ་དོན་འགྱུར་གྱི་ཐེ་ཚོམ་ཙམ་སྐྱེས་པས་ཀྱང་ཐར་པའི་ས་བོན་འཇོག་ཅིང་། སྲིད་པ་ཧྲུལ་པོར་བྱེད་ནུས་པ་ཡིན་ཏེ། འཕགས་པ་ལྷས། བསོད་ནམས་ཆུང་ངུས་ཆོས་འདི་ལ། །ཐེ་ཚོམ་ཟ་བར་ཡང་མི་འགྱུར། །ཐེ་ཚོམ་ཟོས་པ་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་། །སྲིད་པ་ཧྲུལ་པོར་བྱེད་པར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། ཁྱད་པར་དུ་བདེ་སྟོང་སྦྱོར་བ་ལ་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་ལྟ་བ་རྙེད་དགོས་ཏེ། མ་རྙེད་ན་བདེ་སྟོང་སྦྱོར་བར་འདོད་ཀྱང་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྟོང་ཉིད་ཀྱི་ལྟ་བ་གཏན་ལ་འབེབ་ཚུལ་རྒྱས་པར་ནི་དབུ་མའི་གཞུང་ལས་འབྱུང་བ་ལྟར་ཤེས་དགོས་པ་ཡིན་ཡ
Chinese
那么，对于瑜伽士自身来说，未来将要发生的器、生、死、中阴这三者，既可以作为修习的基础，也可以作为顺应佛法的助缘。而对于他人已经发生和将要发生的这些，虽然是顺应佛法的助缘，但因为不是修习的主要对象。第三部分分为两点：方便与智慧的差别，以及这些如何转化为ཨེ་ཝཾ་（藏文，梵文天城体：एवं，梵文罗马拟音：evaṃ，汉语字面意思：如是）二者的意义。第一点分为四部分：阐述智慧空性的一面，阐述方便安乐的一面，阐述方便与智慧二者结合的方式，阐述二谛无别的意义。第一点：关于空性智慧，从哪些续部中阐述了此处的道理呢？根本续中说：“以诸法皆空为先导。”以及，解释续《行品》中说：“Śrī（藏文，梵文天城体：श्री，梵文罗马拟音：śrī，汉语字面意思：吉祥）即是无二智慧。”等等。空行海续中也说：“ཨེ་ཝཾ་（藏文，梵文天城体：एवं，梵文罗马拟音：evaṃ，汉语字面意思：如是）等无二之法，由名为Śrī（藏文，梵文天城体：श्री，梵文罗马拟音：śrī，汉语字面意思：吉祥）的字来表达。”等等。胜乐 Wheel 等众多经论中也阐述了。这些也都在阐述空性的特殊见解，因此必须通过闻思来确定空性的见解。因为这就像是通往解脱之路的命脉一样，是不可或缺的。如《三摩地王经》中说：“若于无我法，一一分别解，一一善观察，何人修此行，彼即涅槃因，何为余之因，不能得寂灭。”以及，圣者龙树也说：“若人不了知，空性之真义，彼等非解脱，真实之所依，六道轮回中，惑乱而流转。”因此，获得清净的空性见解且不说，仅仅是对这种道理产生意义转变的怀疑，也能种下解脱的种子，并且能够摧毁轮回。如圣天所说：“小福亦不生，于此法生疑，仅生少许疑，亦能坏有海。”因此，特别是对于乐空双运，必须获得空性的见解。如果未获得，即使想要修习乐空双运也无法做到。关于详细确立空性见解的方式，应该像中观论典中所说的那样去了解。
English
Now, for the yogi himself, the three of the vessel, birth, death, and bardo that will occur in the future can serve as both a basis for training and a harmonious condition for the Dharma. For others, those that have occurred and will occur are harmonious conditions for the Dharma, but because they are not the main object of training. The third part has two points: the difference between method and wisdom, and how these are transformed into the meaning of the two, E-Vam. The first point has four parts: explaining the aspect of wisdom emptiness, explaining the aspect of easy method, explaining the way to combine method and wisdom, and explaining the meaning of the inseparability of the two truths. First point: Regarding the wisdom of emptiness, from which tantras is the reason taught here? The root tantra says, "With emptiness of causes, etc., as the preliminary." And, the explanatory tantra, the Conduct Tantra, says, "Śrī (Tibetan, Devanagari: श्री, Romanized Sanskrit: śrī, literal meaning: auspiciousness) is non-dual wisdom." and so on. The Ocean of Dakinis also says, "Even the non-duality of E-Vam (Tibetan, Devanagari: एवं, Romanized Sanskrit: evaṃ, literal meaning: thus) and so on, is expressed by the letter called Śrī (Tibetan, Devanagari: श्री, Romanized Sanskrit: śrī, literal meaning: auspiciousness)." and so on. It is also taught in many scriptures such as the Hevajra Tantra. These also show the special view of emptiness, so the view of emptiness must be sought with certainty through hearing and thinking. Because it is like the lifeblood of the path to liberation, it is indispensable. As the Samadhiraja Sutra says, "If one separately understands the selflessness of phenomena, and separately examines and meditates on it, that is the cause for attaining nirvana. Whatever other cause there is, it will not lead to peace." And, the protector Nagarjuna also said, "Those who do not know emptiness are not a basis for liberation. In the prison of the six realms of existence, those who are deluded will wander in samsara." Therefore, not to mention obtaining a pure view of emptiness, merely having a doubt about the meaning of that principle will plant the seed of liberation and be able to destroy existence. As Aryadeva said, "Even with little merit, one will not doubt this Dharma. Even just having doubt, one will destroy the ocean of existence." Therefore, especially for the union of bliss and emptiness, one must obtain the view of emptiness. If one does not obtain it, even if one wants to practice the union of bliss and emptiness, one will not be able to do so. Regarding the way to establish the view of emptiness in detail, one should understand it as it appears in the Madhyamaka treatises.
Tibetan
ང་། བསྡུ་ན། ཕྱི་ནང་གི་དངོས་པོ་རྣམས་ཆོས་ཅན། རང་བཞིན་གྱིས་མེད་དེ། རང་གི་རྒྱུ་རྐྱེན་ལས་བྱུང་བའི་རྟེན་འབྲེལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན། གཟུགས་བརྙན་བཞིན་ཞེས་པའི་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་རིགས་པའམ། དེ་རྣམས་ཆོས་ཅན། བདེན་པར་མེད་དེ། གཅིག་དང་དུ་མ་གང་དུའང་བདེན་པར་མེད་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན། སྒྱུ་མ་བཞིན་ཞེས་པའི་གཅིག་དུ་བྲལ་གྱི་རིགས་པ་ལྟ་བུས་བདག་མེད་པའི་དོན་གཏན་ལ་དབབ་བར་བྱའོ། །དེ་གཉིས་ཀྱི་ཕྱོགས་ཆོས་སྒྲུབ་ཚུལ་ཅུང་ཟད་བཤད་ན་འདི་ལྟར་བྱ་སྟེ་སྔ་མ་ཕྱི་ནང་གི་དངོས་པོ་རྣམས་རང་གི་རྒྱུ་རྐྱེན་དང་ཆ་ཤས་ལ་ལྟོས་ཤིང་། ཆ་ཤས་རྣམས་ཀྱང་རང་རང་གི་ཆ་ཤས་ཚོགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་བཞག་པས་ན་དེ་ལ་རག་ལས་པའི་ཕྱིར་རང་དབང་ངམ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་མེད་དོ་ཞེས་སོགས་ཀྱིས་འགྲུབ་ལ། ཕྱི་མ་ནི་དངོས་པོ་རྣམས་རང་གི་ཆ་ཤས་དུ་མ་ཚོགས་པའི་དབང་གིས་བྱུང་བ་ཡིན་པས་ཆ་མེད་ཀྱི་གཅིག་ཏུ་བདེན་པར་མ་གྲུབ་ཅིང་། གཅིག་ཏུ་བདེན་པར་གྲུབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དུ་མར་ཡང་བདེན་པར་གྲུབ་པ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་ཀྱི་རིགས་པས་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར། དེ་བཞིན་དུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལའང་སྦྱར་བར་བྱ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་ལས། ཐམས་ཅད་ནམ་མཁའི་མཚན་ཉིད་དེ། །ནམ་མཁའ་ལ་ཡང་མཚན་ཉིད་མེད། །ཁམས་གསུམ་པ་ནི་མ་ལུས་པའི། །འགྲོ་ཀུན་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ཡིན། །བརྟན་པ་དང་ནི་གཡོ་བ་ཡི། །འགྲོ་བ་དམིགས་སུ་མེད་པ་སྟེ། །ཞེས་གསུངས་ཤིང་། དེའི་དོན་འཆད་པ་ན་རྗེས་དངོས་གྲུབ་སྙེ་མ་ལས། དེ་ལ་ནམ་མཁའ་ནི་ཐོགས་པའི་རེག་བྱ་བཀག་ཙམ་གྱི་མིང་ཙམ་ཡིན་པས་མཚན་ཉིད་གཞན་མེད་པ་བཞིན་དུ། ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ནམ་མཁའི་མཚན་ཉིད་དེ་མིང་ཙམ་པ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་ནམ་མཁའ་ནི་དོན་བྱེད་ནུས་པས་སྟོང་པ་དང་མི་འདྲ་བས་ཁམས་གསུམ་མ་ལུས་པའི་འགྲོ་བ་ནི་རྫུན་པ་ཡིན་ཀྱང་། དོན་བྱེད་པའི་ནུས་པ་དང་ལྡན་པའི་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ཡིན་ཏེ། སྣོད་བཅུད་ཀྱི་འགྲོ་བ་རྣམས་ལ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་དཔྱོད་པའི་རིགས་པས་དཔྱད་ན་འགའ་ཡང་དམིགས་སུ་མེད་ལ། ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། སྐབས་འདིར་ཡང་རྟེན་འབྲེལ་དང་གཅིག་དུ་བྲལ་ལ་སོགས་པའི་རིགས་པས་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་མེད་པར་གཏན་ལ་འབེབས་དགོས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་ལས། དངོས་པོ་རྣམས་བདེན་པར་མ་གྲུབ་པ་གཟུགས་བརྙན་དང་སྒྱུ་མ་ལ་སོགས་པ་དང་འདྲའོ་སྙམ་པ་ཙམ་མ་གཏོགས་པ་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པ་མེད་ན་ཚིག་ཙམ་དུ་ཟད་པས་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་མི་རྙེད
Chinese
总而言之，外内之事物，具有自性空，因为是由自己的因缘所生的缘起。例如，如同影像般的缘起之理。这些事物，具有非真实性，因为在单一和众多中都不真实。例如，如同幻术般的离一多之理，应以此来确立无我的意义。如果稍微解释一下这二者的法性成立方式，应这样做：前者，外内之事物依赖于自己的因缘和部分，而部分也依赖于各自的部分集合而存在，因此依赖于它，没有自主或自性成立。后者，事物是由众多部分集合而产生的，因此在无分的一中不真实成立。因为在一中不真实成立，所以在多中也不真实成立。因此，应将此应用于一切法。如金刚空行母所说：一切皆为空性之相，空中亦无相。三界一切众生，皆如幻术。稳固与变动之众生，皆无所指。解释其意义时，《实成就穗》中说：空中只是遮止有碍触的名称，没有其他相。同样，蕴等一切法也都是空性之相，只是名称而已。然而，空与能起作用不同，因此三界一切众生虽然是虚假的，却具有能起作用的幻术般的能力。如果用如实观察的道理来观察器情世间的一切众生，则无任何可指。因此，在此处也应以缘起和离一多等道理来确立一切法自性空。如彼经所说：如果认为事物不真实成立，如同影像和幻术等，却没有成立的道理，那就只是空话，无法获得正确的见解。
English
In summary, all internal and external phenomena are devoid of inherent existence because they arise from their own causes and conditions, being interdependent. For example, the reasoning of interdependence is like a reflection. These phenomena are not truly existent because they are not truly existent in either oneness or multiplicity. For example, one should establish the meaning of selflessness through reasoning that is free from oneness and multiplicity, like an illusion. If we briefly explain how these two aspects are established, it should be done as follows: The former, internal and external phenomena, depend on their own causes, conditions, and parts, and the parts also depend on the collection of their respective parts. Therefore, because they depend on that, they do not exist independently or with inherent existence. The latter, phenomena arise from the collection of many parts, so they are not truly established as indivisible oneness. Because they are not truly established as one, they are also not truly established as many. Therefore, one should apply this to all phenomena. As it is said in the Vajra Dakini: "All are of the nature of space, and space itself has no nature. All beings in the three realms are like illusions. Stable and moving beings are without any specific characteristics." When explaining its meaning, it is said in the "Ear of Actual Accomplishment": "Space is merely a name for the obstruction of tangible objects, so it has no other characteristics. Similarly, all phenomena, such as the aggregates, are of the nature of space, merely names. However, space is different from emptiness because it has the ability to perform functions. Therefore, although all beings in the three realms are false, they are like illusions with the ability to perform functions. If one examines all beings of the environment and inhabitants with reasoning that investigates reality, nothing can be specifically pointed out." Therefore, in this context, one must also establish that all phenomena are without inherent existence through reasoning such as interdependence and freedom from oneness and multiplicity. As it says in that very text: "If one merely thinks that phenomena are not truly established, like reflections and illusions, but there is no reasoning to establish it, then it is just empty words, and one will not find the correct view."