Tibetan
ང་ཞིང་ཡང་དག་གསུང་འགྱུར་པ། དེ་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་འདི་ལས། གཞན་ནི་ཅི་ཡང་མ་གསུངས་སོ། །ཞེས་དང་། བདག་པོ་རྡོ་རྗེ་འཆང་བ་མཆོག །རྫོགས་པའི་རིམ་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ། བྱ་བ་བྱས་པ་བྱེད་པ་བྱས། དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ་ཁུར་ཆེན་པོར། སེམས་མ་དཀྲུགས་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན། སྐྱེས་བུ་དཔའ་བོ་ཅང་ཤེས་པ། གླང་པོ་ཆེན་པོ་དུལ་བ་པོ། འཁོར་བའི་མཐའམ་ཕ་རོལ་སོན། དོན་དམ་དང་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་གཉིས་མེད་རྣལ་འབྱོར་ཆེ། ཐ་བ་སྤངས་པ་ལམ་ཀུན་རྫོགས། ཡོན་ཏན་འབྱུང་གནས་ཀུན་ཏུ་བཟང་། ཐམས་ཅད་འདུས་པའི་ཁོ་ན་ཉིད། ལུས་སོགས་ཁམས་ཀུན་འགགས་པའོ། གོང་ན་མེད་པ་ཡང་དག་གནས། དེ་ལ་དེ་སོགས་རབ་གྲགས་པ། མིང་ནི་རྣམ་པ་མཐའ་ཡས་པ། གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་མཚོན་པ་སྟེ། མདོ་དང་རྒྱུད་རྣམས་ཐམས་ཅད་དུ། བློ་ལྡན་རྣམས་ཀྱིས་རྟོགས་པར་བྱ། ཞེས་པ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་རིམ་ལྔར། སྒྲ་གང་སྐྱེ་མེད་ལ་སོགས་པ། །གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་བསྟོན་པ་རྣམས། །ཐམས་ཅད་འདིའི་ཚིག་ཡིན་ཏེ། །དེར་ནི་གཞན་དག་མེད་པར་བཤད། ཞེས་པ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་ཁང་པ་བརྩེགས་པའི་གཟུངས་ལས། དེ་བཞིན་ཉིད་དང་། སྟོང་པ་ཉིད་དང་། མཐའ་ལས་འདས་པ་སྟོང་པ་ཉིད། ཕྱི་མའི་མཐའ་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རང་གི་ངོ་བོ་གང་ཡིན་པ་འདི་ནི་འདིར་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་དུ་ཕྱིན་པའོ། །ཞེས་པ་དང་། དེ་བཞིན་དུ། ཤེར་ཕྱིན་སྟོང་པ་ཉིད་ཟབ་མོ་ཡིན་པ་ཡང་། ཁྲི་བརྒྱད་སྟོང་པ་ལས། ནང་སྟོང་པ་ཉིད། ཕྱི་སྟོང་པ་ཉིད། ཕྱི་ནང་སྟོང་པ་ཉིད། ཆེན་པོ་སྟོང་པ་ཉིད། སྟོང་པ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད། དོན་དམ་སྟོང་པ་ཉིད། འདུས་བྱས་སྟོང་པ་ཉིད། འདུས་མ་བྱས་སྟོང་པ་ཉིད། མཐའ་ལས་འདས་པ་སྟོང་པ་ཉིད། ཐོག་མ་དང་མཐའ་མ་མེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད། དོར་བ་མེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད། རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད། རང་གི་མཚན་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད། ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད། མི་དམིགས་པ་སྟོང་པ་ཉིད། དངོས་པོ་མེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད། ངོ་བོ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད། དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། །ཞེས་པའོ། །དེའི་དོན། དབུས་མཐའ་རྣམ་འབྱེད་ལས། ཟ་བ་བཟའ་དང་དེའི་ལུས། གནས་ཀྱི་གཞིའི་སྟོང་པ་ཉིད། དེ་ཡང་གང་གིས་ཇི་ལྟར་མཐོང་། གང་ཕྱིར་དེ་ཡང་སྟོང་པ་ཉིད། དེ་དག་གཉིས་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། རྟག་ཏུ་སེམས་ཅན་ཕན་བྱའི་ཕྱིར། འཁོར་བ་བཏང་པར་མི་བྱའི་ཕྱིར། དགེ་བ་མི་ཟད་བྱ་བའི་ཕྱིར། །རིགས་དང་རྣམ་པར་དག་བྱའི་ཕྱིར། །མཚན་དང་དཔེ་བྱད་ཐོབ་བྱའི་
Chinese
而且，如来所说真实语，即是从此如是性中，未曾宣说其他任何事物。如是说。至尊金刚持，圆满次第瑜伽士，已作当做及正作，大自在者负重担，心不散乱遍知一切，大丈夫具慧者，大象调伏者，已达轮回之边际或彼岸，胜义谛与世俗谛无二瑜伽大，已舍弃下劣道皆圆满，功德之源普贤，一切汇集之唯一性，身等诸界皆止息。无上之真实处，于彼处如是等极著名，名称无边无际，乃是无二智慧之象征，于一切经与续部中，具慧者应如是了知。如是说。同样，圣龙树于五次第中，何等无生之音声等，所显示之无二智慧，一切皆为此之语句，于彼处未曾宣说其他。如是说。同样，于楼阁庄严陀罗尼经中，如是性，以及空性，与超越边际之空性，后际空性，何者是法界自性，此即是般若波罗蜜多。如是说。同样，般若波罗蜜多甚深空性亦是，于八千颂中，内空性，外空性，内外空性，大空性，空性空性，胜义空性，有为空性，无为空性，超越边际空性，无始无终空性，无舍空性，自性空性，自相空性，诸法皆空性，不可得空性，无事物空性，自性空性，无事物之自性。如是说。其义，中边分别论中，食者、食及彼之身，处所之基空性，彼亦由谁如何见，何故彼亦是空性，为获得彼二之故，恒常为利有情之故，不应舍弃轮回之故，为作无尽善之故，为令种姓及清净之故，为获得相好之
English
And, the true words spoken by the Tathagata, that is, from this suchness, nothing else has ever been declared. Thus it is said. The supreme Vajradhara, the yogi of the completion stage, has done what has been done, is doing, and will do. The great sovereign bears a great burden, his mind is not distracted, he knows everything, the great hero is wise, the great elephant is tamed, he has reached the edge or the other shore of samsara, the great yoga of non-duality of ultimate truth and conventional truth, has abandoned the inferior paths, all paths are complete, the source of qualities is Samantabhadra, the only nature of all gatherings, the elements such as the body are all ceased. The unsurpassed true place, in that place such things are very famous, the names are infinite and boundless, it is a symbol of non-dual wisdom, in all sutras and tantras, the wise should understand it as such. Thus it is said. Similarly, the noble Nagarjuna in the Five Stages, whatever unborn sounds, etc., the non-dual wisdom that is shown, all are the words of this, and nothing else is declared there. Thus it is said. Similarly, in the Dharani of the Adornment of the Pavilion, suchness, and emptiness, and emptiness that transcends the limits, the emptiness of the later limit, whatever is the self-nature of the Dharmadhatu, this is the Prajnaparamita. Thus it is said. Similarly, the profound emptiness of the Prajnaparamita is also, in the Eight Thousand Verses, inner emptiness, outer emptiness, inner and outer emptiness, great emptiness, emptiness of emptiness, ultimate emptiness, conditioned emptiness, unconditioned emptiness, emptiness that transcends the limits, emptiness without beginning or end, emptiness without abandonment, self-nature emptiness, self-characteristic emptiness, all dharmas are emptiness, unattainable emptiness, emptiness of no thing, self-nature emptiness, the self-nature of no thing. Thus it is said. Its meaning, in the Discrimination of the Middle and the Extremes, the eater, the food, and its body, the emptiness of the basis of the place, that also by whom and how is it seen, why is that also emptiness, for the sake of obtaining those two, for the sake of constantly benefiting sentient beings, for the sake of not abandoning samsara, for the sake of doing inexhaustible good, for the sake of purifying the lineage, for the sake of obtaining the marks and signs of a Buddha.
Tibetan
ཕྱིར། །སངས་རྒྱས་ཆོས་རྣམས་དག་བྱའི་ཕྱིར། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྒྲུབ་པར་བྱེད། ཅེས་པ་སྟོང་པ་ཉིད་བཅུ་བཞི་ལས། ཟ་བ་ནང་གི་སྐྱེད་མཆེད་དང་། ཟ་བ་ཕྱི་ཡི་སྐྱེད་མཆེད་དང་། དེའི་རྟེན་ལུས་ཕྱི་ནང་དང་གནས་ཀྱི་གཞི་ཆེན་པོ་སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་དང་། དེ་ཡང་སྟོང་ཉིད་ཤེས་པ་གང་གིས་སྟོང་པར་མཐོང་པ་དེའི་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། ཇི་ལྟར་དོན་དམ་པའི་རྣམ་པར་མཐོང་པ་དེའི་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་དོན་དམ་པ་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། གང་གི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྟོང་ཉིད་དྲུག་པ་དེ་བསྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དེ་ཡང་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། །ཅིའི་ཕྱིར་སྟོང་ཉིད་དྲུག་པོ་བསྒྲུབས་པར་བྱེད་ན་དགེ་གཉིས་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དྲུག་པོ་བསྒྲུབས་པར་བྱེད་པ་དེའི་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་འདུས་བྱས་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། འདུས་མ་བྱས་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། རྟག་ཏུ་སེམས་ཅན་ཕན་བྱའི་ཕྱིར། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དྲུག་པོ་བསྒྲུབས་པར་བྱེད་པ། དེའི་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་མཐའ་ལས་འདས་པ་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། འཁོར་བ་བཏང་པར་མི་བྱའི་ཕྱིར། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྟོང་ཉིད་དྲག་པོ་བསྒྲུབས་པར་བྱེད་པ་དེའི་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། དགེ་བ་མི་ཟད་བྱ་བའི་ཕྱིར། དྲུག་པོ་དྲུག་པར་བྱེད་པ་དེའི་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་དོར་བ་མེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། རིགས་ཀྱང་རྣམ་པར་དག་བྱའི་ཕྱིར། དྲུག་པོ་བསྒྲུབས་པར་བྱེད་པ་དེའི་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད། མཚན་དང་དཔེ་བྱད་ཐོབ་བྱའི་ཕྱིར། དྲུག་པོ་བསྒྲུབས་པར་བྱེད་པ་དེའི་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། སངས་རྒྱས་ཆོས་རྣམས་དག་བྱའི་ཕྱིར། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྟོང་ཉིད་སྔ་མ་དྲུག་པོ་བསྒྲུབས་པར་བྱེད་པ་དེའི་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། །མི་དམིགས་པ་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། ངོ་བོ་སྟོང་པ་ཉིད་གཉིས་བཅུ་བཞི་པོ་དེར་འདུས་ཤིང་། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ནང་ལ་སོགས་པ་བཅུ་བཞི་དོན་དམ་པར་རང་སྟོང་དུ་སྟན་པའི་ཕྱིར། དངོས་མེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་དང་དོན་དམ་གྱི་ནང་ལ་སོགས་པ་བཅུ་བཞི་དོན་དམ་པར་གཞན་སྟོང་དུ་སྟན་པའི་ཕྱིར། དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དང་གཉིས་ཀྱི་དོན་ཡང་ཇི་སྐད་དུ། གང་ཟག་དང་ནི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི། དངོས་པོ་མེད་འདིར་སྟོང་པ་ཉིད། དེ་དངོས་མེད་པའི་དངོས་ཡོད་པ། དེ་ནི་དེ་ལས་སྟོང་ཉིད་གཞན། ཞེས་པའོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་སྟོང་ཉིད་གཉིས་པོ་འདི་རིམ་པ་ལྟར། སྟོ
Chinese
为了清净佛法，行持菩萨道。这是十四种空性，即：内食生、外食生、其所依内外身、以及处所之大基，即器世间。并且，以空性之智慧观照何者为空，则彼之空性为空性之空性。如实观照胜义谛之相，则彼之空性为胜义谛空性。为了菩萨修持第六空性，彼亦为空性。为何修持此六空性？为了获得二利。菩萨修持此六空性，则彼之空性为有为法空性、无为法空性。为了恒常利益众生，菩萨修持此六空性，则彼之空性为超越边际空性。为了不舍弃轮回，菩萨修持此猛利空性，则彼之空性为无始无终空性。为了不尽之善，修持此六者之六者，则彼之空性为无舍弃空性。为了清净种姓，修持此六者，则彼之空性为自性空性。为了获得相好，修持此六者，则彼之空性为自相空性。为了清净佛法，菩萨修持前述六空性，则彼之空性为诸法皆空性。无所缘空性与自性空性二者皆摄于此十四种空性之中。为了使世俗谛之内等十四者，于胜义谛中安立为自空。为了使无实有空性与胜义谛之内等十四者，于胜义谛中安立为他空。无实有之自性与二者之义，亦如是说： 补特伽罗与诸法，于此无实性为空性，彼无实有之实有，彼空性异于彼。如是，此二空性次第而
English
In order to purify the Buddha's teachings, one practices the Bodhisattva path. This refers to the fourteen kinds of emptiness. These are: the arising of internal food, the arising of external food, the internal and external body as their basis, and the great foundation of the place, which is the vessel-world. Furthermore, by whatever wisdom of emptiness one sees emptiness, the emptiness of that is the emptiness of emptiness. As one truly sees the aspect of ultimate truth, the emptiness of that is the emptiness of ultimate truth. Because the Bodhisattva cultivates the sixth emptiness, that too is emptiness. Why cultivate these six emptinesses? In order to attain the two benefits. The emptiness of the Bodhisattva cultivating these six emptinesses is the emptiness of conditioned phenomena and the emptiness of unconditioned phenomena. In order to constantly benefit sentient beings, the Bodhisattva cultivates these six emptinesses, and the emptiness of that is the emptiness of transcendence of extremes. In order not to abandon samsara, the Bodhisattva cultivates this fierce emptiness, and the emptiness of that is the emptiness of beginninglessness and endlessness. In order to perform inexhaustible virtue, one cultivates these six of the six, and the emptiness of that is the emptiness of non-abandonment. In order to purify the lineage, one cultivates these six, and the emptiness of that is the emptiness of self-nature. In order to attain the marks and signs, one cultivates these six, and the emptiness of that is the emptiness of self-characteristic. In order to purify the Buddha's teachings, the Bodhisattva cultivates the aforementioned six emptinesses, and the emptiness of that is the emptiness of all phenomena. The emptiness of non-apprehension and the emptiness of essence are both included within these fourteen emptinesses. In order to establish the fourteen, such as the internal of conventional truth, as self-empty in ultimate truth. In order to establish the fourteen, such as the internal of ultimate truth, of the emptiness of non-reality, as other-empty in ultimate truth. The essence of non-reality and the meaning of the two are also as follows: Of individuals and phenomena, emptiness here is the non-reality, that real existence of non-reality, that emptiness is other than that. Thus, these two emptinesses in order,