Tibetan
་བྱོན་ནས་འཁྲུགས་པ་ཟླུམ། དེར་མ་འོངས་པ་ན་སྐོར་ཞིག་བེ་རུ་སླེབས་ཡོང་བས་ད་ལྟ་བཞིན་འཐབས་པས་མི་ཐུབ་པས་ཆུ་གསུམ་འདུས་པའི་མདོ་རུ་བྲོས། ཞེས་ལུང་བསྟན་པ་བཞིན་ལྕི་གསང་རྫོང་མགོར་སྒར་བཏབ། ཉིད་ཀྱང་སྟོད་ཕྱོགས་སུ་བྱོན་ཏེ་ལྷ་ལྡན་ཇོ་བོ་རིན་པོ་ཆེ་མཇལ། གཞན་ཡང་དབུས་ཕྱོགས་ཀྱི་རྟེན་བླ་མ་མང་དུ་མཇལ་ཞིང་བཞུགས། སླར་ཡང་རབ་ལོ་བཅུ་གཅིག་ཡོས་ཟླ་བ་ལྔ་པའི་ནང་བེ་རུའི་ཐོག་དཔུང་ཚོགས་རྣམས་བཏེགས་སྐབས། འབྲུག་མདོ་ཁམས་པའི་ཕྱག་མཛོད་གོ་འཇོ་གཉེར་རྒོད་མ་དང་བཀའ་བསྒྲོས་ཏེ་སོག་དམག་གི་སྣ་དྲངས། བེ་རུ་རྒྱལ་པོ་དམག་དཔོན་མི་བརྒྱ་རྟ་བརྒྱ་དང་བཅས་པ་ཡུ་མེད་དུ་བཏང་ཞིང༌། བསྟན་འཛིན་ཆོས་རྒྱལ་གྱིས་ནང་ཆེན་གནས་དྲུག་ཁྲི་སྐོར་གྱི་ས་སྡེ་སྔར་བཞག་སོར་གནས་དགོས་པའི་ཤེ་བམ་གནང་ཆ་དཔག་མེད་མཛད། སྐད་རིགས་མི་གཅིག་པའི་སྡེ་མང་པོ་མངའ་འོག་ཏུ་བསྡུས། ཆོས་སྲིད་ནམ་མཁའ་དང་མཉམས། འདི་ལྟར་གསུངས་ཏེ། སྔར་དྲུང་པ་སི་ཏུ་རིན་པོ་ཆེས། དཔོན་འདི་ལ་ཧུར་པོ་ཧུར་པོ་ཡོང་བའི་རིགས་སུ་འདུག་ཞེས་གསུངས་མྱོང་བ། བདག་གིས་དེང་སང་སྡིག་པ་འདི་ལྟ་བུ་བྱེད་པ་དེ་དགོངས་པ་རེད། ཞེས་གསུངས་པ་ཐོས་ལ་ཐུགས་དམ་ལ་མདོ་སྐལ་གཉིས་བཞེངས། ལུགས་གཉིས་ཀྱི་མཛད་པ་ནང་ཆེན་པའི་བླ་རབས་དང་རྒྱལ་རབས་ལ་འདི་སྟོབས་ཆེ་བར་གྲགས། དགུང་ལོ་ཞེ་ལྔ་ལ་གནམ་དུ་གཤེགས། དེའི་སྲས་བཀྲ་ཤིས་དར་མ་བསྟན་སྲུང་སྟེ། འཇིག་རྟེན་པའི་བྱ་བ་ཆེད་དུ་མི་བསྒྲུབ་དགེ་བའི་ཐུགས་དང་ལྡན། བློ་གྲོས་རྒྱལ་པོའི་སྲས་ནོར་བུ་སྟེ་དེའང་སྲིད་ཁྲི་འཛིན་པ་ནི། ཡབ་གཤེགས་དུས་དགུང་གྲངས་དགུ་སོན་པ་ཙམ་ཡིན་པས་ནང་ཆེན་ཨ་ཉོག་རྒྱལ་པོར་གྲགས། འདི་དུས་རྒྱལ་བ་ལྔ་པ་ཆེན་པོ་དང༌། སོག་རྒྱལ་གུ་ཤྲཱི་ཧན་མཆོད་ཡོན་གྱིས་བོད་དབང་བསྒྱུར་སྐབས་ཡིན་སྟབས། དབུས་སུ་མཇལ་བཅར་ཞུས་པའི་ཐོག་བདག་རྐྱེན་ལེགས་པོ་གནང་ཞིང༌། བློ་བཟང་དབང་གྲགས་ཞེས་པའི་མཚན་དང༌། བྱང་ཕྱོགས་དབང་བསྒྱུར་རྒྱལ་པོའི་སྐུ་ཞབས་ཞེས་པའི་ཆོ་ལོ་སྩལ། ཕོ་བྲང་པོ་ཏ་ལ་གསར་བཞེངས་ལ་སྲི་ཞུ་བསྟབ། རིས་མེད་ཀྱི་བསྟན་འཛིན་མཆོག་རྣམས་ལས་ཆོས་ཀྱི་བདུད་རྩི་བཞེས། ཁྱད་པར་འབྲི་གུང་པ་ལྷོ་དཀོན་མཆོག་ཕྲིན་ལས་རྣམ་རྒྱལ་དབུ་བླར་སྤྱན་དྲངས། མཚན་མི་དབང་རིན་ཆེན་རྣམ་རྒྱལ་དུ་གསོལ། ལྷོ་མི་གཡེལ་ཕུག་གི་གདན་ས་བཞེངས། གནམ་ཆོས་མི་འགྱུར་རྡོ་རྗེ། ཀརྨ་ཆགས་མེད་ལྷན་དུ་གསང་རྫོང་ནོར་བུ་ལྷ་རྩེརགདན་དྲངས་ཤིང་གཙུག་ཏུ་བཀུར། རིས་མེད་ཀྱི་བསྟན་དགོན་འཛིན་སྐྱོང་སྤེལ་བ་དང༌། མངའ་འབངས་བྱམས་བརྩེའི་བསྐྱངས་བ་སོགས། མདོར་ན་ཆོས་རྒྱལ་འདི་ཉིད་ལུགས་གཉིས་ཀྱི་མཛད་ཁྱབ་ཆེ་བར་མངོན། མཐར་དགུང་གྲངས་ཞེ་བདུན་ལ་སྐུ་གཤེགས་ཤིང་རྟེན་སྐུ་དང་རིང་བསྲེལ་ཚེམས་ལ་དུང་དཀར་སོགས་བྱོན། ཆོས་རྒྱལ་དེ་གཉིས་ཀྱིས་བེར་བཟའ་ཁབ་ཏུ་བཞེས་པའི་སྲས་དཀོན་མཆོག་རྒྱལ་པོ་ཞེས། ཆུང་ནས་ཐུགས་སྒམ་ཞིང་ལུགས་གཉིས་ཀྱི་སྤྱོད་བཟང་ཡ་རབ་དྲ་མའི་ཕུལ་དུ་སོན། ལང་ཚོ་དར་ལ་བབ་ནས་དཔའ་རྩལ་སྟོབས་ཤུགས་འགྲན་ཟླ་བྲལ་བར་གྱུར། དེའི་བཙུན་མོ་གཉིས་བླངས་པའི་ཆེན་མ་གསེར་བཟའ་ལ་སྲས་གཉིས་ཡོད་པའི་ཆེ་བ་ཚེ་དབང་ཕྲིན་ལས་མཐར་ཕྱིན། ཆུང་དཔལ་ལྡེའུ་བཙན་ཞེས་པ་དང༌། ཆུན་མ་ཚངས་གསར་ཀརྨ་ངང་དར་གྱི་སྲས་མོ་བསམ་ལུ་ཁབ་ཏུ་བཞེས་པའི་སྲས་རྡོ་རྗེ་ཚེ་དབང་དང་སྲས་མོ་གཅིག་འཁྲུངས། དེའི་དུས་སུ་རྒྱས་དམ་མེ་ཉག་ཟེར་བའི་སྡང་དགྲ་འདུལ་ཕྱིར་སོག་རྒྱལ་པོ་ཧན་གྱི་སྲས། བ་དུར་ཐ་ཇིས་གཙོས་བོད་སོག་གི་དམག་མདོ་སྨད་ཕྱོགས་སུ་བྱོན་གདོང༌། དཀོན་མཆོག་རྒྱལ་དང་སྡོམ་པ་འབུམ་ཚ། ཤེ་ཁེ་ནག་འཛི་སོགས་ཀྱི་གཙོས་དམག་དཔུང་བཅས་ཆས་ཏེ། བསྟན་དགྲ་ངོ་མ་ནང་ཆེན་དམག་གིས་བཏུལ་བའི་བདག་རྐྱེན་དུ་གཞུང་ས་རྩེ་ཤོད་བྱང་ཕྱོགས་རྒྱལ་པོར་བཅས་པས་བཀའ་རྟེན་འཇའ་ས་སྔར་ལས་ཁྱད་འཕགས་གནང་བ་བཅས་སྙན་གྲགས་ཤིན་ཏུ་རྒྱས། འོན་ཀྱང་གསང་རྫོང་དུ་མེ་དགྲའི་གནོད་པར་བརྟེན་སྐུ་ངོས་རྣམས་དང་ལས་ཟོག་རྟེན་གསུམ་ཤེ་བམ་སོགས་འགང་ཆེན་རིགས་ཁ་ཤས་ལས། རྫོང་དང་རྒྱུ་ནོར་ཐམས་ཅད་ཞུགས་ཀྱིས་ཟིན། མེ་ཡི་མ་གོས་པ་ཐུབ་པ་མེ་ཐུབ་མ། ཏྲེ་བོའི་ཁྲི་དམར། ཕྱག་རྔ་གསང་བ་ལྷ་འབོད། རྗེ་བཙུན་མི་ལའི་མགུར་འབུམ། གསེར་ཟའི་ཇོ་འཁོར་རྣམས་ལོ་རབས་ལྔ་བཅུ་པའི་སྐབས་སུའང་དངོས་སུ་མཇལ་རྒྱུ་ཡོད། དེ་ནས་རེ་ཞིག་སྦྲ་གུར་ལ་བསྟན་ནས་ཕྱིས་གཡེར་ཆེན་སྒར་དུ་གཏན་ཆགས་པས་ནང་ཆེན་སྒར་ཞེས་ཐོགས། དཀོན་མཆོག་རྒྱལ་པོའི་སྲས་ཚེ་དབང་མཐར་ཕྱིན། ཨོ་རོད་རྒྱལ་པོའི་སྲས་བསྟན་འཛིན་དྭའི་ཆིང་ཁོང་གི་མདུན་སར་ཕེབས། ཨུ་ཇིང་ཐེ་ཇི་ཆོ་ལོ་དང་འཇའ་ས་ཤེ་བམ་སྩལ་ནས་མདོ་སྟོད་ཡུལ་ཁམས་སྤྱིའི་རྗེ་བོར་ལུང་བབས། དེ་རྗེས་ལྷ་ལྡན་གཙོས་དབུས་ཕྱོགས་ཀྱི་རྟེན་མཇལ་བར་བྱོན། སྐྱབས་མགོན་སྐལ་བཟང་རྒྱ་མཚོ་དང༌། མི་དབང་བསོད་ནམས་སྟོབས་རྒྱལ། བཀའ་མདའ་རྩིས་དྲུང་སོགས་མཇལ། དངོས་པོའི་འབུལ་ནོད་གྱ་ནོམ་པ་བགྱིས། བློ་བཟང་དཔལ་འབ
Chinese
来平息战乱。预言说，未来会有一群贝鲁人到来，如果像现在这样战斗是无法取胜的，所以要逃到三水汇合的地方。正如预言所说，他在赤桑宗郭建立了营地。他自己也去了上部地区，拜见了拉萨的觉卧仁波切。此外，他还拜见了卫藏地区的许多圣物和上师并驻锡。后来，在第十一绕迥兔年五月，当他集结军队攻打贝鲁时，与竹巴多康巴的管家果觉涅沃玛商议，率领蒙古军队。贝鲁国王连同百名将领和百匹战马被送往玉麦。丹增曲杰颁布法令，内钦六岗地区的土地应保持原样，并给予了无数的赏赐。他将许多不同语言的部落纳入统治之下，政教事业如同天空般广阔。他这样说道：以前仲巴司徒仁波切曾说过：这位官员似乎有非常强烈的进取心。我今天做这样的坏事，正是他所预料到的。听到这些话后，他发愿建造两部经书。他在政教两方面的功绩，在内钦的活佛世系和王室中，被认为是力量最强大的。四十五岁时，他去世了。他的儿子是扎西达玛丹松，他不专门从事世俗事务，具有善良的心。罗珠嘉波的儿子诺布，他也继承了王位。他父亲去世时，他才九岁，因此被称为内钦阿尼奥国王。当时正值第五世达赖喇嘛和蒙古国王固始汗统治西藏时期，因此他前往拉萨朝觐，受到了很好的照顾，并被赐予了洛桑旺扎的称号，以及北方统治国王的头衔。他为布达拉宫的新建提供了服务。他从各教派的杰出持教者那里接受了佛法的甘露。特别是，他邀请了竹贡巴拉康秋吉扎西嘉措作为他的上师，并赐予他米旺仁钦南嘉的称号。他建造了洛米耶尔普寺。将南却弥觉多杰和噶玛恰美一同迎请到桑宗诺布拉孜，并作为主要
English
came to quell the conflicts. It was prophesied that in the future, a group of Beru people would arrive, and if they fought as they were now, they would not be able to win, so they should flee to the confluence of three rivers. As prophesied, he established a camp at Lhi Sangdzong Go. He himself went to the upper regions and met Jowo Rinpoche in Lhasa. Furthermore, he met and resided with many sacred objects and lamas in the U-Tsang region. Later, in the fifth month of the Rabbit year of the eleventh Rabjung, when he raised troops to attack Beru, he consulted with Gojo Nyergo Ma, the steward of Druk Dokham Pa, and led the Mongol army. The Beru king, along with a hundred generals and a hundred warhorses, was sent to Yume. Tenzin Chogyal issued a decree that the lands of the six districts of Nangchen should remain as they were, and he made immeasurable offerings. He brought many tribes of different languages under his rule, and his religious and political affairs were as vast as the sky. He said: Previously, Drungpa Situ Rinpoche had said: This official seems to have a very strong drive. The bad things I am doing today are what he foresaw. Hearing these words, he vowed to build two scriptures. His deeds in both politics and religion are said to be the most powerful in the lineage of lamas and kings of Nangchen. At the age of forty-five, he passed away. His son was Tashi Darma Tenzin Sung, who did not engage in worldly affairs for the sake of it and had a kind heart. Norbu, the son of Lodro Gyalpo, also ascended the throne. He was only nine years old when his father passed away, so he was known as Nangchen Anyok Gyalpo. This was during the time when the Fifth Dalai Lama and the Mongol King Gushri Khan ruled Tibet. Therefore, he went to Lhasa to pay homage and received good care, and was given the title of Lobsang Wangdrak and the title of Northern Ruling King. He provided service for the new construction of the Potala Palace. He received the nectar of Dharma from the eminent holders of all traditions. In particular, he invited Drikungpa Lho Konchok Trinley Namgyal as his guru and bestowed upon him the title of Miwang Rinchen Namgyal. He built Lho Miyel Phuk Monastery. He invited Namcho Migyur Dorje and Karma Chakme together to Sangdzong Norbu Lhatse and as the main
Chinese
受到尊敬。 无偏颇地维护、管理和发展教法和寺院，慈爱地照料臣民等等。 总之，这位法王在政教两方面的功绩都非常显著。 最终，他在四十七岁时去世，遗体和舍利中出现了海螺等。 这两位法王娶了贝尔萨为妻，生下了儿子贡却嘉波。 他从小就心思缜密，在政教两方面的行为举止都堪称典范。 成年后，他的勇气、力量和能力都无人能及。 他娶了两位妻子，大妻子瑟萨生了两个儿子，大儿子是策旺成列塔钦，小儿子叫华丹赞。 小妻子仓萨噶玛昂达的女儿桑鲁，生下了儿子多吉策旺和一个女儿。 当时，为了征服名叫嘉丹梅娘的仇敌，蒙古国王汗的儿子巴杜尔塔吉率领藏蒙联军前往多麦地区。 贡却嘉和多巴本察、谢科纳兹等率领军队，作为征服真正教敌囊谦的因缘，被政府册封为藏北地区的国王，并赐予了比以往更加特殊的诏书，声名远扬。 然而，由于桑宗遭受火灾，除了少数重要的物品，如法体、财产、三宝和谢瓦姆等，所有的城堡和财产都被烧毁。 未被火烧毁的有：图巴梅图巴玛（能防火的图巴像），哲波的红座，手鼓桑瓦拉霍，杰尊米拉的热歌集，瑟萨的觉卧像等，在二十世纪五十年代仍然可以亲眼见到。 之后，暂时住在帐篷里，后来在耶钦噶定居，因此被称为囊谦噶。 贡却嘉波的儿子策旺塔钦，前往卫拉特国王的儿子丹增多的钦孔面前。 被赐予乌金泰吉的称号和诏书谢瓦姆，并被预言为多堆地区所有地方的领主。 之后，他前往拉萨等地朝拜圣物。 拜见了嘉瓦噶桑嘉措、米旺索南多杰、噶达孜仲等，并献上了丰厚的礼物。 洛桑华
English
was revered. Maintaining, managing, and developing the doctrine and monasteries without bias, and lovingly caring for the subjects, etc. In short, this Dharma king's achievements in both secular and religious affairs were very prominent. Eventually, he passed away at the age of forty-seven, and conch shells, etc., appeared in his relics and remains. These two Dharma kings took Bersa as their wife, and she gave birth to a son named Konchok Gyalpo. From a young age, he was thoughtful and exemplary in both secular and religious conduct. As he grew into adulthood, his courage, strength, and abilities were unmatched. He took two wives, the elder, Sersa, had two sons, the elder being Tshewang Trinley Tharchin, and the younger named Paldeu Tsen. The younger wife, Samlu, daughter of Tsangsar Karma Angdar, gave birth to a son, Dorje Tshewang, and a daughter. At that time, in order to subdue the enemy named Gyadam Menyak, the son of the Mongol king Han, Batur Taj, led a joint Tibetan-Mongol army to the Do-mey region. Konchok Gyal and Dompa Bumtsa, Sheke Nazhi, and others led the army, and as a result of subduing the true enemy of the doctrine, Nangchen, the government appointed him as the king of the northern region of Tibet and bestowed upon him a decree that was even more special than before, and his fame spread greatly. However, due to the fire at Sangdzong, all the castles and properties were burned, except for a few important items such as the bodies, possessions, the Three Jewels, and Shewam. What was not burned by the fire included: Thupa Metupma (Thupa image that is fire-resistant), the red throne of Trewo, the hand drum Sangwa Lhawo, Jetsun Mila's collection of songs, and the Jowo statue of Sersa, which could still be seen in the 1950s. After that, they temporarily stayed in tents, and later settled in Yerchen Gar, hence the name Nangchen Gar. Konchok Gyalpo's son, Tshewang Tharchin, went to the presence of Tenzin Do's Ching Kong, the son of the Oirat king. He was granted the title of Ujin Teji and the decree Shewam, and was prophesied to be the lord of all the regions of Do-toe. After that, he went to Lhasa and other places to pay homage to the sacred objects. He met with the Dalai Lama Kelsang Gyatso, Miwang Sonam Tobgyal, Kada Tsizhung, and others, and offered generous gifts. Lobsang Pal