Tibetan
ལུས་ཞེས་པ་ནི་དེ་ལྟ་བུ་འོད་གསལ་བ་སྒོམ་པ་དེ་ཡང་རྗེས་སུ་གཞིག་པ་དང༌། རིལ་པོར་འཛིན་པ་གཉིས་ཡོད་པ་ལས། འདི་ནི་རྗེས་སུ་གཞིག་པའི་རིམ་པས་འོད་གསལ་ལ་གཞུག་པའི་ཚུལ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་དཔེར་ན་མེ་ལོང་ལ་ཧས་བཏབ་པས་དབུགས་ཀྱི་རླན་དེ་མཐའ་ནས་བསྡུས་ཤིང་དཀྱིལ་ནས་ཇེ་ཕྲ་ལ་འགྲོ་བ་བཞིན་དུ། ཕྱི་སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་ནས་རིམ་གྱིས་ཞུ་ཞིང༌། ཐ་མ་ནཱ་ད་ལ་དམིགས་པ་གཏོད་པ་དེས་ས་བཅུའི་དབང་ཕྱུག་སྒྱུ་མའི་ལུས་ལ་བསླབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ས་བཅུའི་དབང་ཕྱུག་ལ་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་ཕྲ་མོ་ཡོད་པ་ལ་ཟག་པ་དང་བཅས་ཟེར་བ་ལྟར་འདིར་ཡང་ནཱ་ད་ཕྲ་བ་ལ་དམིགས་པ་གཏོད་པ་དེ། དངོས་པོར་འཛིན་པའི་འཛེར་པ་ཕྲ་མོ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ་གསུངས་སོ། །ས་བཅུ་གཅིག་པ་ལ་ཟག་པ་དང་བཅས་པའི་རྟེན་གནས་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པའི་ངོ་བོ་འོད་གསལ་ལ་ཞུགས་པའི་ཚུལ་ཞེས་པ་ནི། དེ་ཡང་ས་བཅུའི་དབང་ཕྱུག་ལ་གནས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས། ས་བཅུ་གཅིག་པ་ལ་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་མངོན་སུམ་དུ་མཛད་ནས། ཟག་པ་དང་བཅས་པའི་རྟེན་གནས་གྱུར་པས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་འོད་གསལ་ཆེན་པོའི་ངང་ལ་བཞུགས་པ་བཞིན་དུ། རྣལ་འབྱོར་པས་ཀྱང་ནཱ་ད་ལ་དམིགས་པའི་རྟོག་པ་ཕྲ་མོ་དེ་ཉིད་ཀྱང་ཕྱམ་གྱིས་གློད་ནས་ཡོད་པ་དང༌། མེད་པར་འཛིན་པའི་བློའི་རྩོལ་བ་ཐམས་ཅད་དོར་ཏེ། མ་བཅོས་པའི་ངང་ལ་གནས་པ་ནི་ཟག་པ་དང་བཅས་པའི་རྟེན་གནས་གྱུར་པ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་འོད་གསལ་ཆེན་པོ་ལ་ཞུགས་པའི་ཚུལ་ལ་བསླབ་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལ་ཇི་སྲིད་ནུས་ཚད་ཀྱིས་སེམས་གནས་པར་བྱ་ཞིང༌། འོད་གསལ་དེ་ལས་ཤེས་པ་གཡོ་ན། དེ་ལ་ལྟ་བ་ནི་འོད་གསལ་དེ་ཉིད་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུ་སྣང་བ་ཤར་བ་ནི་ཟུང་འཇུག་དུ་བསྟན་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཟུང་འཇུག་གི་སྐུ་དེའི་ཐུགས་ཀའི་ཧཱུྃ་ལས་བདེ་མཆོག་དཔག་ཏུ་མེད་པ་སྤྲོས་པས་ནམ་མཁའི་མཐའ་དང་མཉམ་པའི་སེམས་ཅན་མ་ལུས་པའི་དོན་བྱས་ནས། སླར་ཧཱུྃ་ལ་བསྡུ་ཞིང་སྤྲོ་བསྡུ་ཡང་དུ་བྱེད་པ་ནི་སྤྲུལ་པའི་སྐུའོ། །དེ་ལ་ཡང་སྐྱོ་ན་དེ་མ་ཐག་ཏུ་ཡང་བློ་ཡི་རྩོལ་བ་ཐམས་ཅད་དོར་ནས་འོད་གསལ་ཆོས་ཀྱི་སྐུར་གཞུག་ཅིང་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །འབྲིང་གིས་ནི་ཟུང་འཇུག་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུ་ཅིག་ཆར་འོད་གསལ་དུ་གཞུག་པ་དང༌། ལྟ་བ་ཉིད་ལའོ་ཞེས་པ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པས་འོད་གསལ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ལ་གནས་པ་དང༌། དེ་ལས་ཟུང་འཇུག་གི་སྐུར་སྒོམ་པ་དང༌། སྤྲོ་བསྡུ་བྱེད་ཅིང་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་མཛད་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ལས
Chinese
所谓“身”，即如此光明之观修，也有随后分解和整体执持两种。此乃以随后分解之次第引入光明之方式。譬如，对着镜子哈气，水汽从边缘收拢，中心逐渐变薄一样，从外器世界逐渐消融，最终将专注投向那达（nāda）之上，这被称为修学十地自在之幻身。如同十地自在者有细微的所知障，被称为“有漏”一样，此处也是将专注投向细微的那达（nāda）之上，存在着执着实有的细微执着。十一地被称为“有漏之依处转为殊胜之自性光明融入之方式”，即安住于十地自在之菩萨们，在十一地现证金刚喻定，如同有漏之依处转变，安住于法身大光明之中一样，瑜伽士也将专注那达（nāda）的细微分别念彻底放下，舍弃有和无的执着，安住于无为之状态，这被称为修学有漏之依处转变，融入法身大光明之方式。对此，应尽力安住于心，不从光明中动摇觉性。观视之，光明本身显现报身之相，即被称为双运。从双运身之胸间吽字（藏文：ཧཱུྃ，梵文天城体：हुं，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽）中，散发出无量胜乐，利益着如同虚空般无边无际的一切众生，之后又收回于吽字（藏文：ཧཱུྃ，梵文天城体：हुं，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽）之中，反复进行散发和收回，这就是化身。对此，如果感到厌倦，就应立即舍弃一切心之造作，融入光明法身中进行观修。中等者则是将双运报身同时融入光明之中，并进行观视。所谓“观视本身”，即瑜伽士安住于光明法身之中，并从光明法身中观修双运身，进行散发和收回，利益众生。
English
The so-called "body" refers to the meditation on such luminosity, which has two aspects: subsequent dissolution and holistic retention. This is called the method of entering luminosity through the stage of subsequent dissolution. For example, just as when you breathe on a mirror, the moisture from the breath gathers from the edges and gradually thins towards the center, the outer world of phenomena gradually dissolves. Finally, directing focus onto the nāda, this is called training in the illusory body of the lords of the tenth ground. Just as the lords of the tenth ground have subtle obscurations of knowledge and are called "with outflows," here too, directing focus onto the subtle nāda involves a subtle clinging to substantiality. It is said that the eleventh ground is called "the manner in which the essence of the basis with outflows is transformed into the extraordinary luminosity," meaning that the bodhisattvas abiding on the tenth ground manifest the vajra-like samādhi on the eleventh ground. Just as the basis with outflows is transformed and they abide in the great luminosity of the dharmakāya, the yogi also completely releases the subtle conceptualization of focusing on the nāda, abandoning all mental effort of grasping at existence and non-existence, and abiding in an unconditioned state. This is called training in the manner in which the basis with outflows is transformed and enters the great luminosity of the dharmakāya. Therefore, one should strive to keep the mind abiding as long as one has the capacity, and not let awareness waver from that luminosity. To view it is to show that the appearance of the sambhogakāya from that luminosity itself is the union. From the hūṃ (藏文：ཧཱུྃ，梵文天城体：हुं，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽) at the heart of that union body, immeasurable bliss is emanated, benefiting all sentient beings as vast as the sky, and then it is withdrawn back into the hūṃ (藏文：ཧཱུྃ，梵文天城体：हुं，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽), repeatedly emanating and withdrawing, which is the nirmāṇakāya. If one becomes weary of that, one should immediately abandon all mental effort and enter into the luminosity of the dharmakāya and meditate. The middling one simultaneously enters the union sambhogakāya into the luminosity and views it. The so-called "viewing itself" means that the yogi abides in the luminosity of the dharmakāya, and from that luminosity, meditates on the union body, emanating and withdrawing, and benefiting sentient beings.
Tibetan
་གཟུགས་སྐུ་རྣམ་པ་གཉིས་འབྱུང་བའི་ཚུལ་དུ་སློབ་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ་དབང་པོ་འབྲིང་གི་ལམ། མཇུག་བསྡུ་བའི་ཚིག་ཡིན་གསུངས་སོ། །དེ་ལ་ཡང་སྐྱོ་ཞིང་བཟླས་པ་བྱེད་པར་འདོད་ན། ཡང་འོག་ནས་འབྱུང་བ་བཞིན་དུ་བྱས་ལ། རྗེས་ཐུན་མཚམས་ཀྱི་བྱ་བ་ནི་སྔ་མ་དང་འདྲའོ། །དེ་རྣམས་ཀྱིས་འབྲིང་གིས་ཉམས་སུ་བླང་བའི་ལམ་བསྟན་ཟིན་ནོ། །གསུམ་པ་རབ་ཀྱིས་ཉམས་སུ་བླང་བའི་རིམ་པ་ནི། དེ་ནས་བག་ཆགས་དང་བཅས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་དྲི་མ་མ་ལུས་པ་དྲུངས་ཕྱུང་ནས། སླར་ཡང་གདུལ་བྱ་སྐྱེ་བོ་ཡི་བསོད་ནམས་དང་རང་གི་སྨོན་ལམ་གྱི་ཤུགས་ལས་ཅིག་ཆར་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བདེ་མཆོག་གི་རང་བཞིན་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་སྟོང་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་ངོ་བོ་ཟུང་འཇུག་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུ་ཞེས་པ་ནི། དབང་པོ་ཡང་རབ་ཀྱི་གང་ཟག་གིས་ལམ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་གོང་ལྟར་བྱས་ལ། དངོས་གཞི་ནི་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་འོད་གསལ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་མངོན་སུམ་དུ་མཛད་པས། ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་བག་ཆགས་དང་བཅས་པ་མ་ལུས་པ་དྲུངས་ནས་ཕྱུང་ཡང༌། དེའི་ངང་ལ་མི་གནས་པར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱོད་པ་མཛད་པའི་དུས་ཀྱི་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་སྨོན་ལམ་རྒྱ་ཆེན་པོ་བཏབ་པའི་མཐུ་སྟོབས་དང༌། གདུལ་བྱ་སྐྱེ་བོ་བསོད་ནམས་བསགས་པ་རྣམས་ཀྱི་སྣང་བ་ལ་ཆོས་སྐུ་དེ་ཉིད་གཟུགས་ཀྱི་སྐུའི་སྣང་བ་ཤར་ནས་གདུལ་བྱ་རྣམས་ཀྱི་དོན་མཛད་པ་བཞིན་དུ། དབང་པོ་རབ་ཀྱི་ཡང་རབ་ཀྱི་རྟེན་གྱི་གང་ཟག་ཆོས་ཐམས་ཅད་གདོད་མ་ནས་རྣམ་པར་དག་པ་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཡི་རང་བཞིན་ཉིད་དུ་ཤེས་པར་བྱས་ལ། ཆོས་སྐུ་ཉིད་སྐད་ཅིག་གིས་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུ། མེ་ལོང་ནང་གི་གཟུགས་བརྙན་ལྟ་བུ། ནམ་མཁའི་འཇའ་ཚོན་ལྟ་བུ། ཆུ་ཟླ་ལྟ་བུ་སྣང་ལ་རང་བཞིན་མེད་པར་སྣང་བ་དང་སྟོང་པ་ཟུང་དུ་འཇུག་པ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཟུང་དུ་འཇུག་པའི་སྐུ་དེ་ཉམས་མྱོང་སྣང་བའི་ཆ་ཡང་མ་དོར། དེའི་རང་བཞིན་བདེན་པར་མི་འཛིན་པས་སྟོང་པའི་ཆ་ཡང་མ་དོར་བས། གཉིས་མེད་ཟུང་འཇུག་གི་སྐུ་དེ་ལ་དངོས་པོ་འདིའམ་ཞེས་པ་དམིགས་སུ་མེད་ཅིང༌། སྤྲོས་པ་དང་མཚན་མ་ཐམས་ཅད་ལས་འདས་པའི་སྐུར་ལངས་པ་འབའ་ཞིག་ལ་བསླབ་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་སྐྱོ་བའི་དུས་སུ་ཐུགས་ཀའི་ཧཱུྃ་ལས་བདེ་མཆོག་དཔག་ཏུ་མེད་པ་སྤྲོས་པས། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པའི་སྤྲོ་བསྡུ་ལ་ཞེན་པ་མེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཡང་དང་ཡང་དུ་བསླབ་པར་བྱའོ།
Chinese
教授显现二种色身之理，是为中根之法。这是总结之词。如果想要厌倦并念诵，也应如下文所述去做，之后座间的行持与之前相同。这些已经讲述了中根者修持的道路。第三，上根者修持的次第是：从现在起，将连同习气的分别念垢全部连根拔起。再次，由于所化众生的福德和自己的愿力，同时，那唯一的自性，即是至乐的自性，一切戏论皆空的体性，大乐的自性，大悲的体性，双运圆满报身，这是说，上根中的上根之人，如前一样先行道，正行是，圆满正等觉佛陀们现证光明法身，将所知障连同习气全部连根拔起，但并不安住于此，而是在行持菩萨行之时，为了利益众生而发广大愿力的威力，以及所化众生积累福德者的显现，法身显现为色身的形象，如是利益所化众生。同样，上根中的上根之补特伽罗，了知一切法从本以来即是清净，远离一切戏论，是法身的自性。法身刹那间即是圆满报身，如镜中之影像，如天空之彩虹，如水中之月，显现而无自性，显现与空性双运，方便与智慧双运之身，不舍弃经验显现之分，不执着其自性为真实，故亦不舍弃空性之分，于无二双运之身，无可指定此为何物，应仅仅修学超越一切戏论和相状之身。对此，在厌倦之时，从心间的吽字（藏文：ཧཱུྃ，梵文天城体：हुं，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽）中，散发出无量无边的胜乐，以不执着利益众生的散收之方式，反复修习。
English
The teaching on how the two form bodies arise is the path for those of medium faculties. This is a concluding statement. If you wish to become weary and recite, do as described below, and the activities during the session breaks will be the same as before. These have already explained the path of practice for those of medium faculties. Third, the order of practice for those of superior faculties is: From now on, completely uproot all the defilements of conceptualization along with their habitual tendencies. Again, due to the merit of the beings to be tamed and the power of one's own aspiration, at once, that very nature, which is the nature of bliss, the essence of emptiness of all elaborations, the nature of great bliss, the essence of great compassion, the union of the Sambhogakaya, is said to be. The person with the highest faculties first performs the preliminary practices as before. The main practice is that the perfectly enlightened Buddhas directly realize the clear light Dharmakaya, and completely uproot all cognitive obscurations along with their habitual tendencies. However, they do not remain in that state, but at the time of practicing the Bodhisattva path, they make vast aspirations for the benefit of sentient beings, and due to the power of those aspirations, and the appearance of those who have accumulated merit among the beings to be tamed, the Dharmakaya itself appears as the form body, and in this way, they benefit the beings to be tamed. Similarly, the individual who is the basis of the highest of the highest faculties understands that all phenomena are primordially pure, free from all elaborations, and are the nature of the Dharmakaya itself. The Dharmakaya itself is instantly the Sambhogakaya, like a reflection in a mirror, like a rainbow in the sky, like a moon in water, appearing but without inherent existence, the union of appearance and emptiness, the body of the union of skillful means and wisdom, without abandoning the aspect of experiential appearance, and without clinging to its nature as true, thus not abandoning the aspect of emptiness. In that indivisible union body, there is no specific object to point to, and one should only train in the body that transcends all elaborations and characteristics. In that, when weary, from the Hūṃ (Tibetan: ཧཱུྃ, Sanskrit Devanagari: हुं, Sanskrit Romanization: hūṃ, Literal Chinese meaning: 吽) at the heart, emanate immeasurable bliss, and repeatedly train in the manner of being without attachment to the emanation and reabsorption that benefits sentient beings.