Tibetan
གཞན་གྱི་མིག་སྔར་བཙུན་ཞིང་དུལ་དུལ་བྱས་པས་མི་འོང༌། མངོན་ལྐོག་མེད་པ་རང་སེམས་དཔང་པོར་འཛུག་ནུས་པ་ཞིག་ཨེ་ཐོན་བལྟ་དགོས། ཚུལ་ཁྲིམས་མ་དག་ན་ཉམས་རྟོགས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་མི་སྐྱེ་བས་གཟབ་པར་བྱའོ། །བཟོད་པ་ནི། གཞན་གྱི་ལོག་སྒྲུབ། ཆོས་ཀྱི་ཕྱིར་དཀའ་ཚེགས་དང༌། སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་ལ་སེམས་སྲན་ཐུབ་ཅིང་མི་འཁྲུགས་པ་དང༌། ཁྱད་པར་དུ་ཟབ་མོའི་དོན་ཤེས་པ་དང་ཉམས་སུ་ལེན་དཀའ་བའི་གནས་རྣམས་ལ་སྐྲག་ནས་འདི་འདྲ་བ་བདག་གིས་ཤེས་མི་ནུས་སོ། །ཉམས་སུ་ལེན་མི་ནུས་སྙམ་དུ་ཞུམ་པར་མི་བྱ་བར་སྔོན་གྱི་དུས་སུ་བླུན་པོ་བ་ལང་རྫིར་གྱུར་པའི་ཚེ། ཕྱི་ནས་མཁས་པ་པཎྜི་ཏར་གྱུར་པ་ཡང་ཡོད། སྡིག་རྒན་བླུན་པོ་འགའ་ཞིག་ཀྱང་ཆོས་ཟབ་མོ་རེ་ཉམས་སུ་བླངས་ནས་གྲུབ་པ་ཐོབ་སོང་བ་ཡང་དུ་མ་བཤད་རྒྱུ་ཡོད་ན་བདག་གིས་ཅིའི་ཕྱིར་མི་ཤེས། ཅིའི་ཕྱིར་ཉམས་སུ་མི་ལོན་སྙམ་དུ་སྙིང་སྟོབས་ཀྱི་སྤོབས་པ་བསྐྱེད་དགོས། ཁྱད་པར་དུ་ཁོང་ཁྲོ་ཚོགས་ངན། ནོག་མནའ་བཞེད་འདི་ནི་ཤིན་ཏུ་ཉེས་པ་ཆེ་སྟེ། སྡོམ་པ་དམ་ཚིག་ཐམས་ཅད་རལ། རང་གཞན་གྱི་རྒྱུད་འཚིག་ཁྱིམ་པ་རྣམས་ཀྱི་སེམས་སུན་འབྱིན་པར་འགྱུར་བས། ཡོན་ཏན་བརྒྱ་ཡོད་ཀྱང་སྐྱོན་གཅིག་པོ་འདིས་འོག་ཏུ་འགྲོ་བས་གཟབ་པར་བྱེད་དགོས། སྐྱེ་བོ་ཕལ་བ་ཞིག་གིས་ཁོང་ཁྲོ་དང༌། གྱོད་ལ་དཀྲི་བ་སོགས་བྱེད་གིན་ཡོད་ན་འདི་ལྟ་བུ་ལོས་བྱེད་སྙམ་པ་ལས་མེད་ཀྱང༌། ངུར་སྨིག་གི་གོས་བགོས་པ་ཞིག་གིས་དེ་ལྟར་བྱས་ན་ཀུན་གྱིས་ཁྲེལ་བའི་གནས་སུ་འགྱུར་བས་ཁོང་ཁྲོའི་དབང་དུ་མི་འགྱུར་བ་ཞིག་ལ་ཅི་ནུས་ཀྱང་བསླབ་དགོས། བརྩོན་འགྲུས་ནི། འཇིག་རྟེན་པའི་བྱ་བ་སྙིང་པོ་མེད་ཅིང་ཉེས་དམིགས་ཆེ་བ་དེ་རྣམས་ལ་ད་སྔ་ཡན་ཆད་འབད་པས་ཆོག་གི །ད་ནི་གཏན་གྱི་འདུན་མ་འགྲུབ་པའི་ཆོས་ཞིག་ཉམས་སུ་བླངས་པར་བྱ་སྙམ་དུ་སྙིང་ནས་སྤ་ྲོབར་བྱ་བ་དེ་ཡིན། དེ་འདྲའི་སྤ་ྲོབ་ཞིག་ཡོད་ན་ནི་ལུས་ངག་གཉིས་པོ་ཡང་ངམ་ངམ་ཤུགས་ཀྱིས་དགེ་བའི་ཕྱོགས་སུ་བཀོལ་བཏུབ་པ་ཞིག་འོང༌། སེམས་སྤྲོ་བ་ཅང་མེད་ན་ནི་ལུས་ངག་གིས་འཕྲལ་དུ་བརྩོན་པར་བྱས་ཀྱང་སྣ་སུན་པ་ལ་ཅང་མི་འགོར་བར་ཡང་ལེ་ལོའི་དབང་དུ་ཤོར་འགྲོ། དེས་ན་སེམས་འདི་ནི་ཀུན་ལ་དབང་པའི་རྒྱལ་པོ་དང་འདྲ། ངག་ནི་གོ་བརྡ་སྤྲོད་པའི་བློན་པོ་དང་འདྲ། ལུས་ནི་ལས་ཀུན་བྱེད་པའི་བྲན་དང་འདྲ་བས། སེམས་འདི་དམ་པའི་ཆོས་ཀྱི་ཕྱོགས་སུ་སྤྲོ་བ་ཞིག་བྱུང་ན། ལུས་ངག་གཉིས་པོ་ཡང་དེའི་དབང་དུ་གྱུར་ནས་དཀ
Chinese
仅仅在他人面前装作温顺是不行的，要看看能否做到没有隐瞒，以自心为证。如果戒律不清净，就不会产生证悟的功德，所以要谨慎。忍辱是：对于他人的邪行，为了佛法所受的艰难和一切痛苦，内心能够忍耐而不动摇，特别是对于深奥的道理，对于难以修持之处，不要因为害怕而想“这样的是我无法理解的，无法修持的”，不要灰心。以前有愚笨的人，当过牧童，后来也成了博学的班智达。有些罪恶深重的老年愚人，修持了甚深佛法而获得成就的事例也很多，既然如此，我为什么不能理解？为什么不能修持呢？要生起这样的勇气。特别是愤怒是恶劣的群体，虚假的誓言是非常大的过错，所有的律仪誓言都会破损，会烧毁自他的相续，会使在家人的心生厌烦。即使有一百个功德，也会因为这一个过失而堕落，所以要谨慎。如果一个普通人发怒，或者卷入争端等，会想“这样的人当然会这样做”，但是，如果一个披着袈裟的人这样做，就会成为所有人耻笑的对象，所以要尽力学习不被愤怒所控制。精进是：对于世间没有意义且过患很大的事情，至今为止的努力已经足够了，现在要生起“修持能成就究竟目标的佛法”这样的想法，这才是从内心感到欢喜。如果有了这样的欢喜，那么身语二者也会自然而然地被用于善的方面。如果内心没有欢喜，那么即使身体和语言暂时努力，也不会持续多久，很快就会被懒惰所控制。因此，心就像统治一切的国王，语言就像传递信息的使者，身体就像做一切事情的奴仆。如果内心对神圣的佛法生起欢喜，那么身语二者也会被其所控制，从而
English
It is not enough to just act docile and gentle in front of others; one must see if one can establish oneself with one's own mind as witness, without any hidden agendas. If one's discipline is not pure, the qualities of realization will not arise, so one must be careful. Patience is: being able to endure without agitation all the hardships and sufferings for the sake of the Dharma caused by others' wrongdoings. Especially, when it comes to profound meanings and difficult practices, one should not be afraid and think, "I cannot understand or practice such things," and one should not be discouraged. In the past, there were foolish people who were cowherds, but later became learned panditas. There are also many examples of sinful old fools who attained accomplishment by practicing profound Dharma. So, why can't I understand? Why can't I practice? One must generate such courage. In particular, anger is a bad crowd, and false oaths are very great faults. All vows and commitments will be broken, the streams of oneself and others will be burned, and the minds of householders will be disgusted. Even if one has a hundred good qualities, one will fall down because of this one fault, so one must be careful. If an ordinary person gets angry or gets involved in disputes, one might think, "Of course, such a person would do that." However, if someone wearing the robes of a renunciate does so, it becomes a cause for everyone's ridicule. Therefore, one must learn as much as possible not to be controlled by anger. Diligence is: thinking that the efforts made so far for worldly activities that are meaningless and have great faults are enough. Now, one must generate the thought of practicing the Dharma that accomplishes the ultimate goal, and this is what it means to rejoice from the heart. If there is such joy, then the body and speech will also naturally be used for good. If there is no joy in the mind, then even if the body and speech make temporary efforts, it will not last long and will soon be controlled by laziness. Therefore, the mind is like a king who rules over everything, speech is like a messenger who communicates information, and the body is like a servant who does all the work. If the mind generates joy towards the sacred Dharma, then the body and speech will also be under its control, and thus
Tibetan
འ་ཚེགས་སྡུག་བསྔལ་ཅི་བྱུང་ཡང་མི་གནོད་པ་ཞིག་འོང་བས་སེམས་དགེ་བའི་ཕྱོགས་ལ་སྤྲོ་བ་དང༌། དོན་གཉེར་གྱི་འདུན་པ་འདི་གལ་ཆེ། ཆོས་ལ་མོས་འདུན་མེད་པའི་རིགས་རྣམས་ནི། དཔེར་ན་ནད་པ་ཟ་མ་ལ་ཡི་ག་ཆད་པ་རྣམས་ཀྱི་མདུན་དུ་བཟའ་བཏུང་ཅི་བཞག་ཀྱང་ཁར་རེ་རེ་བླངས་ཏེ་ཞེན་པ་ལོག་འདུག་པ་དེ་བཞིན། ཁ་ཏོན་བཟླས་བརྗོད། ཐོས་བསམ་སློབ་གཉེར། སྒོམ་ཉམས་ལེན་གང་ལ་ཁ་བསྐོར་ཀྱང་མོས་པ་མེད་པ་དེ་རྣམས་ལ་ཆོས་ཀྱི་སྐལ་བ་ཆད་པ་ཡིན་གསུངས། བསམ་གཏན་ནི། འདུ་འཛི་སྤངས་ཏེ་དབེན་པའི་གནས་སུ་རྩེ་གཅིག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་མཉམ་པར་བཞག་པ་དེ་ཡིན་པས། མི་མང་པོ་ཞིག་གི་ནང་དུ་བྱ་བ་སྣ་ཚོགས་བྱེད་ཞོར་དང༌། གཏམ་སྐད་ཆ་བཤད་ཞོར་ལ་ཟར་བལྟས་ཟུར་བལྟས་ཞིག་གིས་མི་འོང་དེར་མ་ཟད་གྲོང་ཆོག་གི་འདོན་པ་དེ་ཚོས་ཀྱང་སེམས་རྣལ་དུ་མི་འདུག་པར་ཡེངས་འགྲོ་བས་ཉམས་ལེན་ངོ་མ་ཞིག་བསམ་ན་དེ་ཐམས་ཅད་སྤང་དགོས། རི་ཁྲོད་དུ་བསྡད་ཀྱང་མང་པོ་ཡོད་ན་རྣམ་གཡེང་དང་ཆགས་སྡང་སྐྱེ། གཉིས་ཡོད་ཀྱང་གཏམ་དང་བཅས་པར་འགྱུར་བས་གཅིག་པུར་སྡོད་ཚུགས་ན་ཉམས་ལེན་ངང་གིས་འབྱུང་བ་ཡིན། བསྒོམ་རྒྱུའི་དངོས་གཞི་ནི། སྔོན་འགྲོ་དུས་ཀྱི་བློ་སྦྱོང་རྣམས་དང༌། དངོས་གཞི་བར་དོ་དྲུག་གི་ཉམས་ལེན་གང་བསྒོམ་ཀྱང་དེ་ལས་གཞན་དུ་སེམས་མ་ཡེངས་པ་ཞིག་དགོས། གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་དབེན་པའི་གནས་སུ་རྟག་ཏུ་འདུག་མ་ནུས་ཀྱང༌། ཚེ་གཅིག་གི་རིང་ལ་དཀོར་བརྡ་གིན་མི་འདུག །རྒྱུ་བསོགས་གིན་མི་འདུག །རང་གིས་རང་ལ་བསམ་བློ་རེ་གཏོང༌། ཕྱི་མ་ཕན་ཆད་ལ་འདང་རེ་བརྒྱབ་ནས་རྟག་ཏུ་དྲན་ཤེས་བག་ཡོད་བརྟེན་ནས་རང་གིས་དེ་སྔ་ཐོབ་པའི་མན་ངག་གང་ཡིན་ཀྱང་དེའི་ཉམས་ལེན་རེ་ལ་བརྩོན། རྟག་ཏུ་སྐྱོ་ཤས་ངེས་འབྱུང༌། འཆི་བ་མི་རྟག་པའི་དྲན་འདུན་དེ་ཚོ་མི་བརྗེད་པར་བྱ། ནམ་ཁོམ་ཁོམ་དུ་ཐུན་རེ་བསྡམ། ཐུན་མཚམས་རྣམས་སུའང། ཐུན་གྱི་དུས་སུ་ཇི་ལྟར་བསྒོམ་པ་དེའི་ངང་མ་ཤོར་བར་བྱ། ཟླ་མཚམས་ལོ་མཚམས་ཙམ་རེ་ལའང་བསྡད་དེ་ཉམས་ལེན་ལ་བརྩོན་ན་བསམ་གཏན་ཞེས་བྱ། ཤེས་རབ་ནི། སྤྱིར་ཐོས་བསམ་སྒོམ་པའི་ཤེས་རབ་ཐམས་ཅད་ཡིན་པས་རྒྱུད་ལ་སྐྱེད་པར་བྱ་དགོས་མོད། འོན་ཀྱང་ཆོས་ཀྱི་གནད་མ་ཟིན་པར་ཚིག་ཙམ་ལ་འཆེལ་ནས་ཧ་ཅང་རྟོག་གེ་བྱེད་ཆེ་ན་ཐམས་ཅད་འགལ་འདུ་ཅན་དུ་སོང་ནས་ཅི་ལ་ཡང་ཡིད་མི་ཆེས་པ་དེ་འདྲ་འབྱུང་ཉེན་ཆེ། དེས་ན་བླ་མའི་མན་ངག་གི་གནད་ཟབ་མོ་རེ་མ་ཤེས་ན། གཞུང་པོ་ཏི་མང་པོ་རྫོགས་པའི་མཁས་པ་ཚོའི་ནང་ན
Chinese
啊，无论发生什么痛苦，都会有不受损害的时候，所以内心要对善的一面感到喜悦，这种追求的愿望非常重要。那些对佛法没有兴趣的人，就像病人对食物失去胃口一样，无论在他们面前放什么食物，他们只会拿起一点点，然后就厌倦了。同样，无论是念诵、复诵、闻思、学习还是禅修，如果对任何事情都没有兴趣，那就意味着他们已经失去了与佛法的缘分。禅定是，舍弃喧嚣，在寂静的地方一心一意地安住于三摩地。因此，在很多人中间，一边做各种事情，一边说话聊天，随便看看是不行的，而且即使是寺院的念诵，也会让心无法平静下来，而是散乱。如果想要真正的修行，就必须舍弃这一切。即使住在山里，如果人太多，也会产生散乱和贪嗔。即使只有两个人，也会变成聊天，所以如果能够独自居住，修行自然会发生。要修的真正内容是，无论是前行时的修心，还是正行中阴六法的修持，都不能让心散乱到其他地方。如果不能一直住在寂静的地方，那么在一生中，不要一直积累财富，不要一直积攒财产，要常常反思自己，常常考虑来世，始终保持正念和谨慎，努力修持自己以前获得的任何诀窍。要常常生起厌离心和出离心，不要忘记对死亡和无常的忆念。有空的时候就安排一些时段，在时段之间，也要保持在时段中禅修的状态。即使在每月、每年结束的时候，也要抽出时间来努力修行，这叫做禅定。智慧是，一般来说，闻思修的智慧都是，所以必须在心中生起。但是，如果不抓住佛法的要点，只是执着于文字，过于思辨，那么一切都会变得矛盾，以至于什么都不相信，这种情况很容易发生。因此，如果不了解上师诀窍的深刻要点，即使是精通许多经书的学者中
English
Ah, no matter what suffering arises, there will be a time when one is unharmed, so the mind should be joyful towards the virtuous side, and this desire for seeking is very important. Those who have no interest in the Dharma are like patients who have lost their appetite for food; no matter what food is placed before them, they will only pick up a little and then become disgusted. Similarly, whether it is recitation, repetition, listening, thinking, studying, or meditation, if one has no interest in anything, it means that they have lost their connection with the Dharma. Meditation is abandoning busyness and abiding single-pointedly in samadhi in a secluded place. Therefore, being among many people, doing various things while talking and chatting, and looking around casually will not work. Moreover, even the recitations in monasteries will not allow the mind to be calm but will cause it to be distracted. If one wants genuine practice, one must abandon all of that. Even if one lives in the mountains, if there are too many people, distraction and attachment and aversion will arise. Even if there are only two people, it will turn into chatting, so if one can stay alone, practice will naturally occur. The actual thing to meditate on is, whether it is the mind training of the preliminary practices or the practice of the six bardos in the main practice, one must not let the mind wander elsewhere. If one cannot always stay in a secluded place, then in one's lifetime, do not always accumulate wealth, do not always hoard possessions, but often reflect on oneself, often consider the future, and always maintain mindfulness and vigilance, striving to practice whatever instructions one has previously received. Always generate renunciation and detachment, and do not forget the remembrance of death and impermanence. Whenever there is free time, set aside some sessions, and in between sessions, maintain the state of meditation as it was during the session. Even at the end of each month and year, take some time to engage in practice, this is called meditation. Wisdom is, in general, all the wisdom of listening, thinking, and meditating, so it must be generated in the mind. However, if one does not grasp the essence of the Dharma and only clings to the words, engaging in too much speculation, then everything will become contradictory, to the point that one does not believe in anything, and this is very likely to happen. Therefore, if one does not understand the profound essence of the guru's instructions, even among scholars who have mastered many scriptures