Chinese
思维他人的功德，成为他人羡慕的对象，断除一切嫉妒不悦的想法。如果他们永远不离开这些功德和安乐该多好啊！如果比这更好，我真高兴。我要做到那样，这样去修持。然后是真正的发心：一切法本来就是空性无我的，对于没有证悟到这一点的所有众生，为了将所有由突发错觉的习气所造成的二元显现轮回的痛苦，清净于法界，安置于双运原始怙主普贤王如来的果位，要修持甚深的金刚乘近道。通过忆念发愿和行持的意义，念诵：奇哉！一切法皆空性等等，直至：无贪嗔的舍心愿转变。念诵三遍等，随力而行。以及从其他伏藏法本中出现的：我和无边众生等等，念诵十万遍。收座时，观想会供坛城的诸佛尊众如前融入邬金大士，大士融入自身，自相续中生起胜义菩提心，安住于无所缘的状态，尽力而为。这样发心后，对于发心的学处，如理尽力地修学。其中，发愿的学处是：自他平等和自轻他重这三者。第一，自己和所有其他众生在想要安乐上相同，在不想要痛苦上相同且没有差别，对此好好思维，对于自他二者，在安乐和痛苦的取舍上没有差别地修心。实际上也要尽力而为。以前，印度圣者佛陀对仲巴·孜那坚问道：在一切法中，做什么最好？回答说：不要把你自己不想要的东西施加给其他众生，把你想要的一切给予其他众生，没有比这更好的了。自他交换是：把自己的一切安乐和善根给予他人，把他人的一切痛苦降临到自己身上，尽力在实际上努力，并且在观想上，在气息呼出时，把自己的一切安乐、功德和善
English
Thinking about the qualities of others, becoming the object of others' envy, abandoning all thoughts of jealousy and displeasure. How wonderful if they never leave these qualities and happiness! If it were even better than this, I would be truly happy. I will do that, cultivate in this way. Then, the actual generation of bodhicitta: all dharmas are originally empty and without self. For all sentient beings who have not realized this, in order to purify all the suffering of samsara, which is caused by the habitual imprints of sudden delusions and dualistic appearances, into the realm of reality, and to establish them in the state of union, the primordial protector Samantabhadra, one should practice the profound near path of the secret mantra Vajrayana. Through remembering the meaning of aspiration and action, recite: "Alas! All dharmas are empty," etc., until: "May the equanimity without attachment and aversion be transformed." Recite three times, etc., as much as possible. And from other treasure texts: "I and limitless sentient beings," etc., recite hundreds of thousands of times. When concluding the session, visualize the deities of the assembly field dissolving into the great Orgyen as before. That dissolves into oneself, and one thinks that the ultimate bodhicitta is clearly born in one's own mindstream, and remains in a state of non-objectification for as long as possible. Having generated bodhicitta in this way, one should properly and diligently train in its precepts. Among them, the precepts of aspiration are: equality of self and others, and cherishing others more than oneself, these three. First, oneself and all other sentient beings are the same in wanting happiness, the same in not wanting suffering, and there is no difference. Think well about this, and train the mind without differentiating between oneself and others in accepting happiness and rejecting suffering. In reality, one should also strive as much as possible. Previously, the Indian saint Buddha was asked by Drungpa Zina Jian: Among all the dharmas, what is the best to do? He replied: Do not inflict on other sentient beings what you yourself do not want, and give to other sentient beings everything you want. There is nothing better than that. Exchanging self and others is: giving all one's own happiness and merit to others, and taking all the suffering of others upon oneself, striving in reality as much as possible, and in visualization, when breathing out, all one's own happiness, qualities, and good
Tibetan
པོ་ཐམས་ཅད་གོས་ཕུད་པ་ལྟར་རླུང་དཀར་པོའི་རྣམ་པར་སོང་ནས་གཞན་གྱི་རྒྱུད་ལ་སྨིན། རླུང་ཚུར་རྔུབ་དུས་གཞན་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྡིག་སྒྲིབ་སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་རླུང་ནག་པོའི་རྣམ་པར་རང་རྒྱུད་ལ་བླང་བར་བསམས་ཏེ་ཡང་ཡང་གོམས་པར་བྱའོ། །བདག་པས་གཞན་གཅེས་ནི། ད་སྔ་ཡན་ཆད་རང་ཁོ་ན་བདེ་ཐབས་སྐྱིད་ཐབས་ཞིག་ཐོན་ན་གཞན་ཅི་རེད་རེད་དུ་ཆུག་སྙམ་པ་དེ་དོར་ནས། ད་ཕྱིན་ཆད་བདག་འདི་ཕྱི་ཐམས་ཅད་དུ་སྡུག་བསྔལ་ཡང༌། ངན་སོང་དུ་ལྟུང་ཡང༌། ཉམས་ཉེས་ཅི་བྱུང་ཡང་རུང་ཅི་རེད་རེད་དུ་ཆུག །གཞན་སེམས་ཅན་འདི་རྣམས་བདེ་ཐབས་སྐྱིད་ཐབས་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་ཐབས་ཤིག་ཐོན་དགོས་སྙམ་དུ་སྙིང་ནས་བསྒོམ་ཞིང༌། དངོས་སུ་ཡང་དེ་ལྟ་བུ་ལ་ཅི་ནུས་སུ་བརྩོན་པར་བྱའོ། །འཇུག་པའི་བསླབ་བྱ་ནི། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ལ་ཅི་ནུས་སུ་རྟག་ཏུ་བསླབ་པར་བྱ་སྟེ། སྦྱིན་པ་ཡང་རང་ལ་ཡོད་པའི་དངོས་པོ་ལུས་ལོངས་སྤྱོད་ཁ་རྗེ་དབང་ཐང་ཚེ་བསོད་ནམས་དགེ་བའི་རྩ་བ་ཇི་སྙེད་ཡོད་པ་ཐམས་ཅད་ལ་བདག་འཛིན་བཅད་དེ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་གཏོང་སེམས་ཡང་ཡང་གོམས་པར་བྱ། དངོས་སུ་ཡང་རང་ལ་ཡོད་པའི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་འཆི་བའི་དུས་སུ་རྗེས་སུ་མི་འབྲང་ཞིང༌། ད་ལྟ་ཡང་རྨི་ལམ་གྱི་ནོར་རྫས་ལྟར་སྙིང་པོ་མེད་པའི་ཚུལ་ལ་ལེགས་པར་བསམ་སྟེ་ཡར་མཆོད་མར་སྦྱིན་ལ་བརྩོན། དེ་ཡང་སེར་སྣའི་གཉེན་པོར་འགྲོ་དགོས་པས་རང་གང་ལ་ཞེན་པ་ཆེ་བའི་དངོས་པོ་དེ་གཏོང་བ་གལ་ཆེ། སྤྱིར་རབ་བྱུང་རྣམས་ཀྱིས་ལྟོ་འགྲང་ལྷག་སྐྱོབ་ཙམ་གྱི་ཟས་གོས་ཀྱིས་ཆོག་ཤེས་པར་བྱས་ནས་དངོས་རྫས་གཞན་བསོག་འཇོག་མ་བྱས་ན་ཆོག་ཤེས་དེ་ཉིད་གཏོང་བའི་མཆོག་ཡིན་པས་འདོད་ཆུང་ཆོག་ཤེས་རེ་བྱེད་པ་གལ་ཆེ། ཆོག་ཤེས་མེད་པའི་རྟག་ཏུ་དཀོར་གྲོང་ཆོག་ཞིག་ལ་གཡེང་འདུག་པ་དེ་དང༌། ཁྱད་པར་དུ་གོས་སྣེ་གསུམ་གྱོན་ནས་ཚོང་ཁེ་སྐྱེད་ཀྱིས་དུས་འདའ་བ་དེ་ནི་བསྟན་པ་བཤིག་པའི་ཆོམ་རྐུན་དུ་སོང་བས་སོ་བྱང་སྔགས་གསུམ་གྱི་བསླབ་པ་དང་རྒྱབ་འགལ། ཉོ་ཚོང་ཁེ་སྐྱེད་བྱེད་པ་དེ་ལ་མི་དགེ་བ་བཅུ་ལས་མི་ཚངས་སྤྱོད་པ་མ་གཏོགས་ཐམས་ཅད་ཚང་བས་ཤིན་ཏུ་ཉེས་པ་ཆེ་གསུངས། ཚུལ་ཁྲིམས་ནི་སྡོམ་པ་གསུམ་གྱི་གནས་སྐབས་ཀྱི་སྤང་བྱ་ཐམས་ཅད་རྟག་ཏུ་དྲན་ཤེས་བག་ཡོད་ཀྱིས་གཅེས་སྤྲས་སུ་བལྟས་ཏེ་བསྲུང་བར་བྱ། ཁྱད་པར་དུ་རང་ལ་ཉེས་པ་གང་འབྱུང་ཉེ་བ་དེ་ལ་ཆེད་དུ་གཉེན་པོ་བསྟེན་ནས་སྤང་དགོས། ཚུལ་ཁྲིམས་དེ་ཡང་ཕྱི་ལུས་ངག་གི་ཀུན་སྤྱོད་ཙམ་ཞིག་གིས་
Chinese
所有事物都像脱掉衣服一样，变成白色的风，成熟于他人之身。当吸气时，观想其他所有众生的罪业、障碍和痛苦都变成黑色的风，吸入自身，并反复练习。自轻他重是：以前总是想着只要自己得到安乐和快乐就好，别人怎么样都无所谓，现在要抛弃这种想法。从今以后，无论自己今生来世遭受痛苦，堕入恶道，发生任何不幸，都无所谓。要从内心深处想着，这些其他众生一定要得到安乐和快乐，一定要具备功德，并尽力去实际做到这样。进入（菩萨行）的学处是：尽力恒常地修学六度。布施方面，对于自己所拥有的一切事物，身体、受用、口才、权势、寿命、福德、善根等等，断除我执，反复练习对一切众生布施的心。实际上，自己所拥有的一切事物，在死亡时都无法跟随自己，现在也要好好地思维它们就像梦中的财物一样没有意义，努力向上供养，向下布施。而且，这必须成为悭吝的对治，所以布施自己最执着的事物非常重要。一般来说，出家人只要有足够果腹和遮体的食物和衣服就应该知足，如果不积攒其他财物，那么知足本身就是最好的布施，所以保持少欲知足非常重要。如果不知足，总是沉迷于寺庙的财产，特别是穿着三件衣服，靠做买卖赚钱度日，那就是摧毁佛法的盗贼，与别解脱戒、菩萨戒、密咒戒三种戒律相违背。经商赚钱，除了邪淫之外，十不善业全部具足，所以过失非常大。戒律方面，对于三律仪所规定的所有应断之法，要以正念、正知和谨慎的态度，像爱护眼睛一样守护。特别是对于自己容易犯的过失，要特别寻求对治，加以断除。而且，戒律不仅仅是外在的身语行为
English
All things, like taking off clothes, become white wind and ripen in others. When inhaling, contemplate that all the sins, obscurations, and sufferings of all other sentient beings become black wind and are taken into oneself, and practice this repeatedly. Cherishing others more than oneself means: Previously, always thinking that as long as oneself obtains happiness and joy, it doesn't matter what happens to others, now abandon this thought. From now on, no matter if oneself suffers in this life and the next, falls into the lower realms, or encounters any misfortune, it doesn't matter. From the depths of one's heart, think that these other sentient beings must obtain happiness and joy, must possess qualities, and strive to actually do so as much as possible. The training for entering (the Bodhisattva path) is: Constantly train in the six perfections as much as possible. In terms of generosity, for all the things one possesses, body, possessions, eloquence, power, lifespan, merit, roots of virtue, etc., cut off self-grasping and repeatedly practice the mind of giving to all sentient beings. In reality, all the things one possesses cannot follow one at the time of death, and now one should also think well that they are meaningless like dreamlike wealth, and strive to make offerings upwards and give downwards. Moreover, this must become the antidote to stinginess, so it is very important to give away the things to which one is most attached. In general, ordained people should be content with just enough food and clothing to fill their stomachs and cover their bodies, and if they do not accumulate other wealth, then contentment itself is the best generosity, so it is very important to maintain a sense of few desires and contentment. If one is not content and is always absorbed in the property of the temple, especially wearing three pieces of clothing and making a living by doing business, then that is a thief who destroys the Dharma, and it contradicts the three vows of individual liberation, Bodhisattva, and mantra. Engaging in business and making profit, except for sexual misconduct, all ten non-virtuous actions are complete, so the fault is very great. In terms of discipline, for all the things to be abandoned as prescribed by the three vows, one must always protect them with mindfulness, awareness, and caution, like cherishing one's eyes. In particular, for the faults that one is prone to commit, one must especially seek antidotes and abandon them. Moreover, discipline is not just external behavior of body and speech.