Tibetan
་ཅད་འབྱུང་བའི་གནས་ཡིན་པས་དཔལ་གྱི་བེའུ་ཏེ། དེའི་དབྱིངས་སུ་བློས་མ་བསྐྱེད་པར་གདོད་ནས་ཕུང་ཁམས་སྐྱེད་མཆེད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཏུ་བྱུང་ཞིང་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་ལྷའི། འཁོར་ལོ་གཅིག་ཏུ་སྣང་བ་དེའི་གནས་རྩིབས་ཡེ་ཤེས་ལྔ་བསམ་གྱི་མི་ཁྱབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ལྟེ་བ་དང་ལྡན་པ་ལའོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཀྱི་དང་པོ་ནི། ཀུན་གཞི་ཡིད་ཆོས་གནས་དག་པཿ ཁྱབ་གདལ་རིག་པ་ཀུན་ཏུ་བཟངཿ སྣང་སྟོང་གཉིས་མེད་ཡུམ་དང་སྦྱོརཿ ཞེས་པས་སྤྱིར་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཚོགས་བརྒྱད་ནི། ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་མེ་ལོང་དྭངས་མའི་ངོས་ལྟ་བུ་ཤེས་པ་ཡུལ་ལ་མ་འཕྲོས་པའི་འཆར་གཞི་བྱེད་པ་དང་། ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་དོན་སྤྱིའི་ཡུལ་དང་རྗེས་ཀྱི་བློ་ཡུལ་ལ་དཔྱོད་པ་དང་། །ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་ཡིད་དགག་སྒྲུབ་ཏུ་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་དང་། སྒོ་ལྔའི་ཤེས་པ་གཟུགས་མཐོང་བ་ལ་སོགས་པའི་རྟོག་མེད་ལྔའོ། །དེ་ཡང་མཐོང་ཐོས་རེག་ཚོར་གྱི་ཆ་ནི་རྟོག་མེད་ཡིན་ལ། །དེ་ལ་སོ་སོར་ཤེས་པ་ཡིད། དེ་ལ་དགག་སྒྲུབ་བྱེད་པ་ཉོན་ཡིད་དོ། །སྒོ་ལྔ་དང་ཡིད་ཤེས་ཙམ་གྱི་ལས་མི་གསོག །ཉོན་ཡིད་ཀྱི་ཀུན་གཞིའི་སྟེང་དུ་ལས་གསོག། ཀུན་གཞི་ནི་དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྟེན་རྟོག་མེད་ལུང་མ་བསྟན་ཟག་བཅས་རྣམ་བྱང་གི་དགེ་བ་དང་། མི་དགེ་བ་མཐའ་དག་གི་རྟེན་ཡིན་ནོ། །འདི་དག་ནི་འཁོར་བའི་རང་བཞིན་སྦྱང་གཞི་ཡིན་ལ། ཁམས་གསུམ་པའི་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་ཀུན་གཞི་དང་བཅས་པ་ལས་ལོག་པ་ནི་སྦྱངས་འབྲས་ཏེ། །དཀོན་མཆོག་བརྩེགས་པ་ལས། །ཞི་བའི་བློ་གྲོས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཐུགས་ཀྱི་གསང་བ་ནི་སེམས་དང་ཡིད་དང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་ཡང་བྲལ་བ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་གནས་ཀྱང་མི་འདོར་ན་འདི་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཐུགས་ཀྱི་གསང་བ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའོ། །ཞེས་གསུངས་པས། དེ་ཡང་ཀུན་གཞི་རྟོག་མེད་ལུང་མ་བསྟན་དྭངས་མ་ཕྱེད་པའི་ལུང་མ་བསྟན་དུ་རྩེ་གཅིག་པ་ཡིན་ལ། ཉམས་སུ་ལེན་དུས་དངས་ལ་རིག་པའི་ཕྱིར་གཟུགས་མེད་དང་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡིད་དང་བཅས་པ་གསལ་བ་ཙམ་རིས་སུ་མ་ཆད་པར་གནས་པའི་ཚེ་དེ་རང་རིག་པའི་ངོ་བོར་མ་ཤེས་པ་ལས། ཉམས་སུ་ལེན་དུས་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་སུ་ཐག་ཆོད་གསལ་དྭངས་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བ། གཟུགས་དང་ཡིད་ཤེས་ལོག། སྒོ་ལྔའི་རྣམ་ཤེས་ཡུལ་སོ་སོར་གསལ་བ་ལས་འདིར་ཉམས་སུ་ལེན་དུས་གཟུགས་སྒྲ་དྲི་རོ་རེག་སོགས་ཡུལ་ལྔའི་རྗེས་སུ་མི་འབྲང་ཞིང་མི་འཛིན་པས་འདོད་པའི་སེམས་སྒོ་ལྔའི་རྣམ་ཤེས་ཉོན་ཡིད་དང་བཅས་
Chinese
一切生起之处，是吉祥的莲花。于彼虚空中，若不生起意念，则从初始，五蕴、十八界生发之自性显现，且圆满成就之天神。于一轮中显现，其处之轮辐，具备五种不可思议智慧之智慧中心。第二之第一：阿赖耶、意、法处清净，周遍广大觉性普贤，显空无二与母合。总的来说，八识聚是：阿赖耶识如明镜之面，是知识未散于境之蓝图。意识是对总义之境和后续心境进行分析。染污意是进行否定和肯定的意识。五根识是见色等五种无分别识。其中，见、闻、触、觉的部分是无分别的。于此，分别知晓者为意。于此，进行否定和肯定者为染污意。五根和意识仅积累业。染污意于阿赖耶上积累业。阿赖耶是一切之基础，是无分别、无记、有漏、清净之善，以及一切非善之基础。这些是轮回之自性，是所净之基。与包含阿赖耶的三界之心和心所相异者，是清净之果。于《宝积经》中说：寂静慧，如来之意密，亦离心、意、识，若亦不舍禅定之境，则此如来之意密不可思议。因此，阿赖耶是无分别、无记，是未被清净之无记，是专注的。修习时，因其清明和觉性，无色和包含意识之阿赖耶识，仅是显现，未被区分地安住之时，若未将其认知为自明之体性。修习时，于自生智慧中，断定为清明、澄澈、离戏。色和意识返回。五根识于各自境中显现，于此修习时，不随逐且不执著色、声、香、味、触等五境，故欲念之心与五根识及染污意
English
The place where everything arises is the auspicious lotus. Without generating thoughts in that space, from the beginning, the nature of the arising of the five aggregates and eighteen realms appears, and the fully accomplished deity. Appearing as one wheel, its location, the spokes, possesses the center of the five inconceivable wisdoms. The first of the second: Alaya, mind, dharma-place are pure, pervasive vast awareness is Samantabhadra, appearance and emptiness are non-dual, united with the Mother. In general, the eight consciousnesses are: the alaya consciousness is like the surface of a clear mirror, it is the blueprint where knowledge has not spread to the object. The mind consciousness analyzes the general meaning of the object and the subsequent mental state. The afflicted mind is the consciousness that performs negation and affirmation. The five sense consciousnesses are the five non-conceptual consciousnesses such as seeing form. The aspects of seeing, hearing, touching, and feeling are non-conceptual. Therein, the one that knows separately is the mind. Therein, the one that performs negation and affirmation is the afflicted mind. The five senses and mind consciousness only accumulate karma. The afflicted mind accumulates karma on top of the alaya. The alaya is the basis of all of that, it is the basis of non-conceptual, neutral, defiled, purified virtue, and all non-virtue. These are the nature of samsara, the basis to be purified. That which is different from the mind and mental factors of the three realms, including the alaya, is the result of purification. In the Ratnakuta Sutra, it says: Peaceful wisdom, the secret of the Tathagata's mind, is also separate from mind, intellect, and consciousness, and if it does not abandon the state of samadhi, then this secret of the Tathagata's mind is inconceivable. Therefore, the alaya is non-conceptual, neutral, and one-pointed in the neutral that has not been purified. When practicing, because of its clarity and awareness, the formless and the alaya consciousness including the mind, are only manifest, and when abiding without being distinguished, if it is not recognized as the nature of self-awareness. When practicing, in self-arisen wisdom, it is determined to be clear, limpid, and free from elaboration. Form and mind consciousness return. The five sense consciousnesses appear in their respective objects, here, when practicing, not following or grasping the five objects such as form, sound, smell, taste, and touch, therefore the mind of desire, the five sense consciousnesses, and the afflicted mind
Tibetan
ལོག་པ་དེ་ཉིད་ལ་ཡེ་ཤེས་སམ་དག་འབྲས་ཞེས་བྱ་ཏེ། དེ་དག་སྣང་ཆའི་ཞེན་པ་སྦྱོར་ཕྱིར་ཞལ་ཕྱག་གི་རྣམ་པའི་ལྷར་བཞེངས་པ་ནི་ཀུན་བཟང་རིགས་ལྔ་སོགས་ཞི་ཁྲོའ་ིལྷ་ཚོགས་ཏེ། །ལུས་དཀྱིལ་མངོན་བརྗོད་དུ། དག་བྱ་ནི་དྲི་མ་སྟེ་ཀུན་གཞི་དང་ཉོན་ཡིད་ཀྱིས་ཐོག་མར་བསྐྱེད་པའི་ཕུང་པོ་ལྔ་འབྱུང་བ་ལྔ་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཚོགས་ཞེས་བྱ་སྟེ་བདག་རྐྱེན་དང་། དམིགས་རྐྱེན་གཉིས་ཀྱི་འབྲས་བུ་དབང་པོ་སྒོ་ལྔ་ལ་སོགས་པའི་སྐྱེ་མཆེད་ཕན་ཚུན་ཡུལ་དང་་ཡུལ་ཅན་དུ་འབྲེལ་བ་རྣམས་ཡིན་ལ། །དག་འབྲས་ནི་རང་ཤེས་རིག་པའི་རྒྱལ་པོ་དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱ་མཚོའི་བདག་ཉིད་བཅོམ་ལྡན་འད། དཔལ་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་ལ་སོགས་ལྷའི་རྣམ་པར་ཤར་ནི། དྲི་མེད་བཤགས་རྒྱུད་ལས། ཀུན་གཞི་གསང་བ་དག་པའི་དབྱིངས་ནས་ཡིད་རང་བྱུང་རང་ཤེས་རིག་པའི་རྒྱལ་པོ། །དུས་གསུམ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡབ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་བསྟན་ལ། དེའང་ཡིད་ནི་བདག་པོའ་ིརྐྱེན་འཕྲུལ་པ་སྐྱེད་པའི་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་ལ། དེ་རང་བཞིན་མེད་པར་ཤེས་པ་ལ་གནས་ལུགས་དོན་གྱི་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་རང་ཤེས་རིག་པའི་རྒྱལ་པོ་ཞེས་བྱའོ། །ཆོས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒྲ་ཡང་དག་པ་ཞིག་སྟེ་འདིར་དམིགས་པའི་རྐྱེན་ཡིད་ཀྱི་ཁམས་ཡིན་པས་འཁོར་འདས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཐམས་ཅད་ལ་འཇུག་ཀྱང་སྐབས་འདིར་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་སྣང་བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དོན་དམ་བདེན་པ་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བའི་དབྱིངས་སུ་སྡུད་པར་བྱེད་ཅིང་དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་བསྐྱེད་པའི་ཡུམ་དུ་ཤར་བས་ཆོས་བྱ་བ་མོ་ཀུན་ཏུ་བཟང་མོ་ཞེས་པའི་བརྡར་བཏགས་པའོ། །གཉིས་པོ་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་སྟེ་དབྱིངས་ལ་བཞུགས་པ་ཉིད་ཀྱང་རེ་ཞིག་སྣང་སྟོང་ཟུང་དུ་འཇུག་པའི་ཐ་སྙད་མཚོན་ཕྱིར་ཞལ་ཕྱག་གི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་བསྟན་པའོ། །དེ་སྐད་དུ། །བྱ་བ་བྱེད་དང་ཡིད་ཆོས་རྣམ་པར་དག །ཀུན་བཟང་ཡབ་ཡུམ་གཉིས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །ཞེས་ལུང་དང་བཅས་ཏེ་གསུངས་པས་འཁོར་ལོའ་ིལྟེ་བ་ལ་ཀུན་གཞི་ལས་ཡིད་དུ་ལངས་པའི་ཤེས་པ་དང་། དེ་ཡུལ་ལ་རྟོག་པའི་ཆོས་དེ་ཉིད་རང་བཞིན་དུ་འོད་གསལ་བའི་གནས་སུ་དག་པ་ཉིད་གུད་དུ་མ་བཟུང་པའི་ཁྱབ་ལ་གྱི་རིག་པ་ཟང་ཐལ་བ་དེ་ཉིད་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་སྟེ། འདོད་དགུ་ལྷུན་གྱི་གྲུབ་པའི་རིན་པོ་ཆེའི་ཁྲིའི་སྟེང་། རང་བཞིན་གྱི་འོད་གསལ་ཐབས་ཤེས་ཉི་ཟླའི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་། ཉེས་པའི་སྐྱོན་གྱིས་གོས་པ་མེད་པས་པདྨའི་གདན་ལ་ཡབ་སྐུ་མདོག་ཆོས་ཉིད་འགྱུར་བ་མེད་ལ་མཐིང་ག །ཆོས་ཉིད་ཐིག་ལེ་ཉག་གཅིག་གི་བརྡར་ཞལ་གཅིག
Chinese
将此谬误转化为智慧或清净之果，为了调伏对显现的执着，而显现为具有面容和手印的本尊，即普贤五部等寂怒本尊众。 在身坛城显现中：所要清净的是垢染，即由阿赖耶识和烦恼意所产生的五蕴、五大、识蕴等，是自主因和所缘因二者的果，如五根等内外处相互关联，成为境与有境。清净之果是自明觉性的国王，坛城大海的主尊，薄伽梵等，显现为普贤等本尊之相。在无垢忏悔续中说：从阿赖耶识秘密清净的法界中，意生出本觉自明觉性的国王，是三世诸佛之父等。意是自主之因，是化现的作者，了知其无自性，即是安住于实相义的普贤王如来，自明觉性的国王。法，是真实之语，此处所缘之因是意的界，虽然涵盖了轮回涅槃的一切相，但此处是将世俗显现的一切法，都收摄于胜义谛离戏的法界中，并且显现为生起一切坛城的佛母，因此法被称为母普贤王母，是为表征。二者是法身，安住于法界，但暂时为了象征显空双运的说法，而示现为具有面容和手印之相。如是说：行与作者，意与法皆清净，我向普贤父母顶礼。如经文所说，在法轮的中心，从阿赖耶识生起的意识，以及对境生起分别的法，其自性是光明清净的处所，不执着于此，其周遍的觉性通彻无碍，即是普贤王如来。在如意宝座上，自然本智，方便智慧日月轮，以及无有罪垢所染的莲花座上，父尊身色是法性不变的蓝色，象征法性一味，一面。
English
Transforming this very error into wisdom or the fruit of purification, in order to subdue attachment to appearances, the deity is manifested with faces and hand gestures, namely the peaceful and wrathful deity assembly such as the Five Families of Samantabhadra. In the manifestation of the Body Mandala: What is to be purified is impurity, namely the five aggregates, five elements, and aggregates of consciousness, which are initially produced by the Alaya and afflicted mind, and are the result of both the self-cause and the objective cause, such as the five senses and other internal and external sources that are interconnected as objects and subjects. The fruit of purification is the king of self-knowing awareness, the lord of the mandala ocean, the Bhagavan, etc., appearing in the form of deities such as Samantabhadra. In the Stainless Confession Tantra, it says: From the secret pure realm of the Alaya, the king of self-arisen, self-knowing awareness arises, who is the father of all Buddhas of the three times, etc. The mind is the cause of self, the agent that creates manifestations, and knowing its selflessness is abiding in the ultimate meaning of Samantabhadra, the king of self-knowing awareness. Dharma is true speech, and here the objective cause is the realm of mind, which encompasses all characteristics of samsara and nirvana, but here all phenomena that appear conventionally are gathered into the realm of ultimate truth, free from elaboration, and appear as the mother who generates all mandalas, therefore Dharma is called Mother Samantabhadri, as a symbol. The two are the Dharmakaya, abiding in the Dharmadhatu, but temporarily shown with faces and hand gestures to symbolize the expression of the union of appearance and emptiness. As it is said: Action and agent, mind and dharma are completely pure, I prostrate to the father and mother Samantabhadra. As stated in the scripture, in the center of the wheel, the consciousness arising from the Alaya, and the dharma that conceptualizes objects, its nature is the place of clear light, without clinging to it, the pervasive awareness is unobstructed, which is Samantabhadra. On the wish-fulfilling jewel throne, the naturally occurring wisdom, the skillful means of the sun and moon circles, and the lotus seat without the stain of faults, the father's body color is the unchanging blue of Dharmata, symbolizing the single essence of Dharmata, with one face.