Tibetan
ས་དེད་པ་དེ་ལ་སེམས་གཟུང་བ་ནི༔ ངག་ཏུ་ཧཱུྃ་ཞེས་རབ་ཏུ་རིང་བར་དབྱངས་དང་ལྡན་པར་བརྗོད་དོ༔ རླུང་དང་བསྲེ་བ་ནི་གནད་དོ༔ དེ་ཡང་ཧཱུྃ་ཞེས་སྐབས་སུ་ཐུང་བར་ཡང་བརྗོད་དོ༔ དེ་ལྟར་མི་དལ་བར་ཡུན་རིང་བར་བྱས་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཆོས་ཉིད་ལ་འཆར་བའི་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མི་སྐྱེ་མི་སྲིད་དོ༔ དེ་ལ་མ་མོས་ན་སྟོང་པ་ཉིད་རིམ་གྱིས་པ་ལ་སེམས་གཟུང་བ་ནི༔ ཡང་ལུས་གནད་ལ་སོགས་གོང་ལྟར་བྱས་ལ༔ དང་པོ་ལུས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་མང་པོར་བསིལ་ལ་མིང་དུ་མ་ལ་སོགས་པར་གཞིག་སྟེ༔ མིང་དོན་སོ་སོར་བཏགས་པས་ལུས་དངོས་པོར་གྲུབ་པ་མེད་པར་ཤེས་པར་བྱའོ༔ དེ་ནས་ཕྱི་རོལ་གྱི་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་ལ་དེ་ལྟར་མིང་དོན་དུ་བཙལ་ཞིང་བ ཏགས་པས་གང་དུ་ཡང་གྲུབ་པ་མི་རྙེད་དེ༔ དེ་ལྟར་མིང་གིས་བཏགས་པ་ཐམས་ཅད་སྟོང་པར་གོ་བ་དང༔ དངོས་པོ་ཡང་སྟོང་པར་འགྱུར་བའོ༔ དེ་ནས་རིམ་གྱིས་ཆོས་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྲོ་མི་སྲིད་དོ༔ ཡང་དེ་ལ་མ་མོས་ན་སྣང་བའི་གཟུགས་གང་འདུག་པ་ལ་ཤེས་པ་བཅུག་ཅིང༔ དེ་ཉིད་སྐད་ཅིག་གིས་སྟོང་སང་སང་ལ་བློ་གནས་པར་བྱས་ལ༔ དུས་དེ་ཙམ་ན་གང་ལ་བལྟས་བལྟས་སྟོང་པར་ཁྲོལ་གྱིས་འགྲོ་བ་འབྱུང་ངོ༔ དེ་ལྟར་ཡུན་དུ་བསྒོམས་པས་སྣང་བ་ཐམས་ཅ ད་མེ་ལོང་ལ་ཧས་བཏབ་པ་ལྟར་སྟོང་ཧད་ཀྱི་མི་འགྲོ་མི་སྲིད་དོ༔ དེ་ཡང་དང་པོ་སྣང༔ གཉིས་པ་སྟོང༔ གསུམ་པ་དངོས་པོ་གང་ལ་ཡང་མ་གྲུབ་པའོ༔ དེ་ལྟ་བུ་བསྒོམ་དེ་ལ་མིང་དུ་བཏགས་ན་ཉིན་མཚན་ཁ་སྦྱོར་གྱི་སྒོམ་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ༔ ཉིན་མོ་འདས་པའི་ཆ་མཚན་མོ་འཁོར་བའི་ཆ་ཡིན་པས༔ འདིའི་དུས་སུ་འཁོར་འདས་ཁ་སྦྱར་བས་ཡུལ་དངོས་པོ་གང་དུ་ཡང་མ་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཉིད་ཅེས་བྱ་སྟེ༔ དེ་ཙ་ན་ཉིན་མོ་སྒོམ་གསལ་རྒྱུ་མེད༔ མཚན་མོ་མི་གསལ་བའི་རྒྱུ་མེད་པར་སྦྲེལ་སོང་བ་ལ་བྱའོ༔ དེའི་མན་ངག་ཏུ་རྒྱ་མཚོའི་ཅོག་བཞག་ནི༔ མིག་ཆུའི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་རྒྱ་མཚོ་ཞེས་བྱ་སྟེ༔ གང་བསྒོམས་ཀྱང་མིག་རང་སོར་ཅོག་གིས་འཇོག་པ་གནད་ཡིན་ནོ༔ མི་བསྒོམས་ན་མི་སྒོམ༔ སྒོམ་ཞིག་བྱེད་ཕན་ཆད་མིག་མི་འཛུམ་པ་གནད་ཡིན་ནོ༔ དེ་ལྟར་བྱས་པས་དཔེར་ན་རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོའི་ནང་དུ་གཟའ་དང་རྒྱུ་སྐར་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་བརྙན་ཐམས་ཅད་བཀྲ་སལ་ལེར་སྣང་ཡང་རྒྱ་མཚོ་ལ་གོས་པ་མེད་ཅིང་སྣང་ཡུལ་དུ་ཡོད་ལ་གཟུང་ཡུལ་དུ་གྲུབ་པ་མེད་པར་སྣང་བ་ལྟར༔ འདི་ལྟར་བསྒོམས་པའི་དུས་ན་ཕྱིའི་སྣང་བ་ཉམས་སྣང་ངོར་ཤར་ལ༔ བདེན་ངོར་མ་གྲུབ་པས་ཤེས་པ་ཕྱིར་སྣང་ཐོག་ཏུ་མ་ཤོར༔ སྣང་བ་ཤེས
Chinese
将心专注于此地，口中发出“吽”字，要以极长的音调和韵律来念诵。与气结合是关键。有时“吽”字也要短促地念诵。如果这样不间断地长时间进行，那么分别念显现为法性的体验就不会产生。如果不喜欢那样，那么将心专注于逐渐的空性：再次像前面那样做好身体姿势等，首先将身体的各个部分分解成许多部分，如名字等，通过分别命名，要知道身体不是由实物构成的。然后，对于所有外在的显现，也同样寻找和命名，但无论在哪里都找不到实体。这样，理解所有用名字命名的事物都是空性的，事物本身也会变成空性。然后，逐渐地，法性就不会变成空性。如果还不喜欢那样，那么将意识注入到任何显现的形象中，并让心在瞬间安住在空荡荡的状态中。在那段时间里，无论看什么，都会迅速地消失成空性。如果这样长期修习，那么所有的显现都不会像对着镜子哈气一样，变得空虚。也就是说，第一是显现，第二是空性，第三是任何事物都没有实体。如果给这样的禅修命名，就叫做日夜结合的禅修。因为白天是逝去的部分，夜晚是轮回的部分。因此，在这个时候，轮回和涅槃结合，就叫做在任何地方都没有实体存在的法性。那时，白天没有修习的光明，夜晚没有不光明的理由，而是将它们结合在一起。那里的诀窍是海洋的静止：因为是眼泪的自性，所以叫做海洋。无论修习什么，眼睛保持原样不动是关键。不修习就不修习，一旦开始修习，不眨眼是关键。这样做，例如，就像在巨大的海洋中，日月星辰等所有的影像都清晰地显现，但海洋没有被沾染，存在于显现的境地，但没有在可执取的境地中成立一样。像这样修习的时候，外在的显现会作为体验显现，但因为不是真实的，所以意识不会迷失在外在的显现上，显现是智
English
To focus the mind on that ground, one should utter the syllable "Hūṃ" vocally, with a very long tone and melody. Mixing it with the breath is key. Sometimes the syllable "Hūṃ" should also be uttered briefly. If one does this continuously for a long time without interruption, the experience of conceptual thoughts arising as the nature of reality will not occur. If one does not like that, then to focus the mind on emptiness gradually: again, do the body posture etc. as before, and first dissolve the many parts of the body into various parts, such as names, etc. By naming them separately, one should know that the body is not made of substance. Then, for all external appearances, search and name them in the same way, but one will not find any substance anywhere. Thus, understand that all that is named by names is empty, and the objects themselves will also become empty. Then, gradually, the nature of reality will not go into emptiness. If one still does not like that, then insert awareness into whatever form appears, and let the mind abide in a state of emptiness for a moment. At that time, whatever one looks at will quickly dissolve into emptiness. If one meditates in this way for a long time, all appearances will not become empty like breathing on a mirror. That is, first there is appearance, second there is emptiness, and third, nothing has substance. If one gives a name to such meditation, it is called the meditation of combining day and night. Because day is the part that has passed, and night is the part of samsara. Therefore, at this time, combining samsara and nirvana is called the nature of reality in which no object exists anywhere. At that time, there is no reason for the clarity of meditation during the day, and no reason for the obscurity of the night, but they are combined. The key there is the stillness of the ocean: because it is the nature of tears, it is called the ocean. Whatever one meditates on, the key is to keep the eyes still. If one does not meditate, one does not meditate; once one starts to meditate, the key is not to blink. By doing this, for example, just as in the great ocean, all the images of the sun, moon, stars, etc. appear clearly, but the ocean is not stained, and exists in the realm of appearance, but does not exist in the realm of grasping. When one meditates in this way, external appearances arise as experiential appearances, but because they are not real, awareness does not get lost in external appearances, appearance is knowl
Chinese
不以任何方式干预，安住于自性之中，这叫做禅修。如果在禅修的时候，六识停止，进入无意识状态，这叫做落入止住一处，是禅修的过失之处。像这样，了知不被显现所迷惑，显现不被了知所分析，在自性中明澈。因此，认为见解安住于显有之基上。之前在“基上安住”的词尾上产生分别念，在这里，词语的戏论断绝，一切聚合安住于基上，在自性中解脱，即显现和存在的法，以及名称和文字的聚合显现，安住于自性中，不执着于词语，在自性中解脱，这叫做安住于基的实相之中。那时，烦恼本身被激发，它的精华显现为智慧。例如，在泥土上凿出碗的形状，盐会立刻出现一样，显现的各种法一定会立刻显现为法身。那时，给那个人命名，叫做安住于法的时候。轮回和涅槃的一切法，都安住在自己的心中，不分开、不区分，安住于自性之中，这叫做禅修。这些是从《日月和合续》中宣说的。对于持续修持见解的瑜伽士来说：有共同的见解和自己的见解两种。共同的见解是九乘次第各自不同的观点。这些是词语的见解，是执着于分别念的。自己的见解是大圆满无为任运的见解，观察外在的法，见到没有自性；观察内在的法性，见到没有生；观察秘密的自明，见到明觉显现。那么，如何见到呢？以金刚之眼观察支分法，所见到的方式是，法之显现如幻觉，或者像昨天晚上梦见的梦一样，认识到错觉不是真实存在的，现在在三界中没有返回，所以心安。以智慧之眼观察特殊的法，见到世俗的意义显现，但没有自性，如幻觉一般，认识到法性没有可执着的，明觉没有业和习气的依赖，所以心安。内在的法性是
English
Remaining in one's own place without interfering in any way is called meditation. If, during meditation, the six consciousnesses cease and one falls into unconsciousness, this is called falling into a one-sided state of calm abiding, which is a fault in meditation. Thus, knowing without being obscured by appearances, and without analyzing appearances with knowledge, is clarity in one's own place. Therefore, the view is said to abide in the ground of appearance and existence. Previously, conceptual elaborations arose at the end of the term "abiding in the ground"; here, the proliferation of words is cut off, and all gatherings are placed on the ground, liberated in their own place. That is, the phenomena of appearance and existence, and the gatherings of names and letters that arise, are placed in their own place, not clinging to words, but liberated in their own place. This is called abiding in the actual state of the ground. At that time, the afflictions themselves are intensified, and their essence manifests as wisdom. For example, just as when a bowl shape is carved into clay, salt immediately appears, so too, the various phenomena of appearance will certainly manifest directly as the Dharmakaya. At that time, that person is named, and it is called the time of abiding in the Dharma. All the phenomena of samsara and nirvana abide in one's own mind, and without separating or distinguishing them, abiding in their own place is called meditation. These were taught in the Tantra of the Union of the Sun and Moon. For a yogi who continuously practices the view: There are two types of views: the general view and one's own view. The general view is the different tenets of the nine vehicles. These are the views of words, which are grasping at conceptual thoughts. One's own view is the view of the Great Perfection, effortless and spontaneously accomplished, looking at external phenomena, one sees that they have no self-nature; looking at the inner Dharma-nature, one sees that there is no birth; looking at the secret self-awareness, one sees awareness directly. So, how does one see? When looking at the object of division with the vajra eye, the way of seeing is that the appearance of the object is like an illusion, or like a dream dreamed last night; realizing that the delusion is not truly established, and now there is no turning back in the three realms, so the mind is at ease. When looking at specific phenomena with the eye of wisdom, one sees that the conventional meaning appears in various ways, but has no self-nature, like an illusion, realizing that there is nothing to grasp in the Dharma-nature, and that awareness has no dependence on karma and habitual tendencies, so the mind is at ease. The inner Dharma-nature is