Tibetan
། ངང་ལ་གནས་པས་གཡོ་མེད་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ།། རང་བཞིན་གནས་པས་སུས་ཀྱང་བཅོས་སུ་མེད།། མ་བཅོས་ཇི་བཞིན་པ་རུ གནས་པ་དེ།། བྱ་བ་མེད་པ་ལས་ཀྱི་མཆོག་ཏུ་བསྟན།། གཅིག་ལ་གཉིས་སུ་བལྟས་པས་བསྒོམ་པ་ནོར།། ངོ་བོ་གཅིག་ལ་གཉིས་ཀྱིས་ཐེབ་པ་མེད།། ཅེས་དང། མངོན་རྟོགས་རྒྱན་ལས། འདི་ལ་བསལ་བྱ་ཅི་ཡང མེད།། གཞག་པར་བྱ་བའང་ཅུང་ཟད་མེད།། ཡང་དག་ཉིད་ལ་ཡང་དག་བལྟ།། ཡང་དག་མཐོང་ན་རྣམ་པར་གྲོལ། ཞེས་དང། སློབ་དཔོན་ནཱ་རོ་ཏ་པས་ཀྱང།། འཛིན་པའི་ཆ་ལ་གང་གནས་ཀྱང།། འཁོར་བའི འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་འགྱུར།། རང་འདོད་དོན་གྱིས་མཐར་མི་ཕྱིན།། ཡེ་ཤེས་གསང་བ་བདེ་བའི་ས།། འདོད་པས་མི་འགྲུབ་ཐོབ་པ་མེད།། འདོད་མེད་རང་བཞིན་ཉིད་ལས་འབྱུང།། ཤེས་པ་རང་ལུགས་སོ་མ ཉིད།། ཀུན་བཟང་རྒྱལ་བའི་དགོངས་པའོ།། ཞེས་དང། དམ་པའི་དོན་ལ་གང་འཇུག་པ།། ངེས་པའི་གདམ་ངག་ཟབ་མོ་ཡིས།། བཙལ་མེད་རང་བཞག་བཙལ་བ་དང། མི་བསྒོམ་རང་ལུགས བསྒོམ་པ་དང།། མི་གནས་ཚུལ་ལ་འདུག་པ་དང།། གཞག་མེད་མཉམ་གཞག་རང་བྱུང་བདེ།། མི་རྟོག་དོན་ལ་གྱི་ན་པ།། དགེ་མི་དགེ་ཡི་རྣམ་རྟོག་བྲལ།། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དོ།། ཞེས་སོགས་རྒྱ་ཆེར གསུངས་ཤིང།སློབ་དཔོན་ཀླུའི་དབུ་མ་ལས་ཀྱང། གྲུབ་པ་མེད་པའི་ཆོས་རྣམས་ལ།། གཉིས་དང་གསུམ་སོགས་ག་ལ་སྲིད།། སྣང་སེམས་ཁས་ལེན་སྤྲོས་དང་བྲལ།། ཆོས་ཉིད་བློ་འདས་བསྒོམ་དུ་ མེད།། ཅེས་བློ་འདས་ཆེན་པོ་བསྒོམ་དུ་མེད་པའི་དོན་གསལ་བར་བསྟན་ཅིང། གཞན་ཡང་སློབ་དཔོན་ཀླུའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱིས་ཀྱང། ཨ་ཏིའི་རྣལ་འབྱོར་རིག་པ་མེད།། ཇི་ལྟར་བཞག་པ་དེ་ལྟར་ཡིན།། གཉིས་མེད སེམས་ལ་རྟག་ལྟ་དང།། ཆད་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ།། ཞེས་གཤིས་ལུགས་རང་བབ་ཏུ་བཞག་པ་ཉིད་ཀྱིས་འགྲུབ་པར་བསྟན་པ་ལྟ་བུའོ།། དེ་ལྟར་བཞག་པས་བློ་འདས་འཕགས་པའི་ཡེ་ཤེས་བསལ་བཞག་མེད པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རང་རིག་མངོན་སུམ་དུ་རྫོགས་པར་གཏན་ལ་ཕེབས་ཤིང།རྟོགས་པའི་གནས་སྐབས་དེར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ལེགས་པར་གསུངས་པའི་ཆོས་ཀྱི་སྒོ་ཐམས་ཅད་དེར་འདུ་ཞིང་གནས་པའི་ཚུལ་ ཡང།ཟླ་བ་སྒྲོན་མའི་མདོ་ལས། འཇིག་རྟེན་ཁམས་ནི་སྟོང་དག་ཏུ།། ངས་ནི་མདོ་སྡེ་གང་བཤད་པ།། ཚིག་འབྲུ་ཐ་དད་དོན་གཅིག་སྟེ།། ཐམས་ཅད་བརྗོད་པར་ནུས་མ་ཡིན།། ཚིག་གཅིག་རྣམ་པར་བསྒོམ་ན་ ནི།། དེ་དག་ཐམས་ཅད་བསྒོམ་པར་འགྱུར།། ཇི་སྙེད་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས།། ཆོས་རྣམས་མང་པོ་རབ་བཤད་པ།། ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད།།
Chinese
安住于本性，无动自然成。 安住于自性，谁也无法改。 不加改造如是住， 无为乃是胜妙行。 一而视二修持错， 体性唯一二不侵。 如是说。现观庄严论中说：此中无有任何需遣除，亦无丝毫需安立，如实观看真实性，如实见即得解脱。如是说。学师那若巴也说：于执着之分若安住，即成轮回之果实，自欲之义终不达，智慧秘密安乐地，欲求不得无证悟，无欲自性中生起，觉性自性本然也，普贤王如来之密意。如是说。于圣义所入者，以决定之甚深口诀，无寻自住寻觅者，不修自性修持者，不住之方式安住者，无作任运本觉乐，不思之义而行者，离善不善之分别念，乃是菩提心之体性。如是等等广说。龙树论师的中观论中也说：无有成立之诸法，二和三等岂能有？显现心识离戏论，法性超心无修持。如是清晰地阐述了超越心识的伟大无修之义。此外，龙树菩提也说：阿底瑜伽无有知，如何安住即如何，无二心中常恒视，非是断灭之境地。如是，安住于本性自然状态即能成就，如是宣说。如是安住，则超越心识的圣妙智慧，无有破立的真如实相，自明自证圆满究竟，如是决定。于证悟之境，如来善说之所有法门，皆汇集于此而安住之理，月灯经中说：世间界清净空，我所说之经藏，词句各异义相同，一切不能尽言说，若修一句之义，则彼一切皆修持，如是所有诸佛，众多宣说之诸法，一切诸法皆空性。
English
Abiding in the nature, immovably self-accomplished. Abiding in the self-nature, no one can alter it. Abiding in the uncorrected, as it is, Non-action is taught as the supreme deed. To meditate by seeing one as two is wrong, Essence is one, not invaded by two. Thus it is said. In the Ornament of Clear Realization, it says: Here, there is nothing to be eliminated, nor is there anything to be established even slightly. Look at the truth as it is, seeing the truth, one is liberated. Thus it is said. Teacher Naropa also said: Wherever one abides in the part of grasping, it becomes the fruit of samsara. One's own desired meaning will not be fulfilled in the end. The secret place of wisdom and bliss cannot be accomplished by desire, there is no attainment. It arises from the nature of non-desire. Knowing is the very nature of itself. It is the intention of Samantabhadra. Thus it is said. Whoever enters the sacred meaning, with the profound definitive instructions, the self-settled without searching is the seeker, the self-nature without meditation is the meditator, abiding in the state of non-abiding, the unmade spontaneous bliss of equipoise, acting in the meaning of non-thought, free from the conceptual thoughts of good and non-good, is the characteristic of the Bodhicitta. Thus, it is widely spoken. In the Madhyamaka of Master Nagarjuna also says: For phenomena that are not established, how can there be two, three, and so on? Appearance and mind are free from acceptance and elaboration. Dharmata is beyond mind, there is no meditation. Thus, it clearly shows the meaning of the great beyond-mind without meditation. Furthermore, Nagarjuna Bodhi also said: Ati Yoga has no knowledge. As it is placed, so it is. In the non-dual mind, there is constant viewing, and it is not a state of annihilation. Thus, it is taught that accomplishment is achieved by placing it in the natural state of being. By placing it in this way, the transcendent wisdom beyond mind, the suchness of no elimination and establishment, self-awareness is perfectly and completely realized. In that state of realization, all the doors of Dharma well-spoken by the Tathagata gather and abide there. In the Sutra of the Moon Lamp, it says: The realm of the world is pure and empty. Whatever Sutras I have spoken, the words and phrases are different, but the meaning is the same. Not everything can be fully expressed. If one meditates on the meaning of one word, then all of them will be meditated upon. All the Buddhas, who have spoken many Dharmas, all Dharmas are emptiness.
Tibetan
མི་གང་དོན་ལ་མཁས་པ་དག། ཚིག་འདི་བསླབ་པར གྱུར་པ་ན།། སངས་རྒྱས་ཆོས་ནི་དཀོན་མ་ཡིན།། ཞེས་སོ།། དེ་ལ་དབང་པོའི་རིམ་པས་གྲུབ་མཐའི་འཇལ་ལུགས་གསུམ་དུ་བྱུང་སྟེ། བཀོད་པ་ཆེན་པོ་ལས། འོན་ཀྱང་ང་འདས་འོག་དག་ཏུ།། འདི་ལྟར་རྣམ་པར་སྣང བར་འགྱུར།། ཡིད་ཅན་རྣམས་ལ་སེམས་ཀྱི་སྡེ།། ནམ་མཁའ་ཅན་ལ་ཀློང་གི་སྡེ།། རིམ་རྩོལ་བྲལ་བ་མན་ངག་སྡེ།། ཞེས་པས་འདི་ལྟར་ཆོས་ཐམས་ཅད་སེམས་ཉིད་ལས་གུད་ན་མེད་པས་སྤང་བྱའི་མཐའ་ལས་གྲོལ བ་སེམས་ཀྱི་སྡེ།ཆོས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཉིད་ཀུན་ཏུ་བཟང་མོའི་ཀློང་དུ་འུབ་ཆུབ་པས་གཉེན་པོའི་མཐའ་ལས་གྲོལ་བ་བྱ་བྲལ་ཀློང་གི་སྡེ། དོན་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ལུགས་ལྟར་གཏན་ལ་འབེབས་པས་སྤང་ གཉེན་གཉིས་ཀའི་མཐའ་ལས་གྲོལ་བ་ཟབ་པ་མན་ངག་གི་སྡེ་གསུམ་མོ།། དང་པོ་ནི། ཐེག་པའི་རིམ་པ་དང། བདེན་པ་གཉིས་དང། ཕར་ཕྱིན་དྲུག་དང། རིམ་པ་གཉིས་སོགས་ལ་དེར་འཛིན་གྱི་འདུ་ཤེས་དམ པོས་དཀྲིས་པའི་ཟག་པ་དང་བཅས་པའི་ལམ་བདེན་འདུ་བྱས་པ་གང་ཞིག་དག་མཉམ་ཆེན་པོའི་ཡེ་ཤེས་གཉུག་མའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཆོས་དབྱིངས་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བ་དོན་དམ་བདེན་པའི་གཤིས་དེ ཉིད་རྒྱུ་འབྲས་དགེ་སྡིག་བླང་དོར་གྱི་ཆ་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་དབྱིངས་ཆེན་པོར་ལ་བཟླ་བ་སེམས་ཀྱི་སྡེའི་གྲུབ་མཐའ་སྟེ།མདོར་ན་གཟུང་འཛིན་གཉིས་སྣང་གི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལས་འདས་པའོ།། དེའི་ཚུལ་ནི། ཀུན་བྱེད་ལས། སེམས་ཉིད་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ལ།། ལྟ་བ་སྒོམ་མེད་སྤྱོད་པ་སྤྱད་དུ་མེད། འབྲས་བུ་བསྒྲུབ་མེད་ས་ལ་བགྲོད་དུ་མེད།། དཀྱིལ་འཁོར་བསྐྱེད་མེད་བཟླས་བརྗོད་རྫོགས་རིམ་མེད། དབང་ལ་བསྐུར་མེད་དམ་ཚིག་བསྲུང་དུ་མེད།། ཡེ་ནས་ལྷུན་གྲུབ་དག་པའི་ཆོས་ཉིད་ལ།། གློ་བུར་རིམ་རྩོལ་རྒྱུ་འབྲས་ཆོས་ལས་འདས།། ཞེས་དང། ཡོ་ག་ཤིན་ཏུ་རྣལ་འབྱོར་རྫོགས་ཆེན་ལ།། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ ཡོད་ཟེར་སྨྲ་བྱེད་ན།། དེ་ནི་རྫོགས་ཆེན་རྟོགས་པའི་དོན་མི་ལྡན།། དོན་དམ་ཀུན་རྫོབ་གཉིས་སུ་སྨྲ་བྱེད་ན།། སྒྲོ་དང་སྐུར་བ་གདབ་པའི་ཚིག་ཡིན་ཏེ།། དེ་ཡིས་གཉིས་སུ་མེད་པར་རྟོགས་པ་མེད།། དུས་གསུམ སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་རྟོགས་པ་ཡང།། གཉིས་སུ་མ་མཐོང་རྣམ་གཞག་གཅིག་ཏུ་རྟོགས།། ཞེས་དང། འཕགས་པ་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་བསྟན་པའི་མདོ་ལས། འཇམ་དཔལ་གྱིས་སྨྲས་པ། ལྷའི བུ་དོན་དམ་པར་ན་དེ་བཞིན་ཉིད་དང།ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དང། ཤིན་ཏུ་མི་སྐྱེ་བ་གང་དང་མཉམ་པ། དོན་
Chinese
無論是誰，如果精通意義，如果能夠學習這些話語，佛法就不會稀有。如此說。因此，根據根器的次第，產生了三種衡量宗義的方式。在《大莊嚴經》中說：然而在我逝世之後，將會如此顯現。對於有情眾生來說，是心部；對於虛空者來說，是界部；對於離於次第勤作來說，是口訣部。如此，一切法都與心性無別，因此從捨棄的邊解脫出來的是心部。一切法都遍滿於法性普賢王如來的界中，因此從對治的邊解脫出來的是無作界部。按照事物自身特性的本來面目來確定，因此從捨棄和對治二者的邊解脫出來的是甚深口訣部。第一種是，對於次第乘、二諦、六度、二種次第等，以低劣的執著意識所纏繞的有漏道諦，無論是什麼，與清淨大平等的本初智慧、菩提心的自性、法界離戲論的勝義諦的本性，將其融入於遠離因果、善惡、取捨之分的大界中，是心部的宗義。簡而言之，就是超越了一切能取所取二相的法。其方式是，在《普作續》中說：心性即是菩提心的本質，沒有見、沒有修、沒有可行的行爲，沒有可實現的果、沒有可到達的境地，沒有可建立的壇城、沒有可念誦的念誦、沒有圓滿次第，沒有可賦予的灌頂、沒有可守護的誓言，本來就是任運成就的清淨法性，遠離了突發的次第勤作、因果之法。又說：在瑜伽極其真實的圓滿大圓滿中，如果有人說有因和果，那就不具備圓滿大圓滿的證悟之義。如果有人說勝義諦和世俗諦是二，那就是安立增益和損減的言辭，那樣就無法證悟無二。三世諸佛所證悟的，也是不見二，而是證悟為一種安立。又說：在《聖世俗諦和勝義諦經》中，文殊菩薩說：天子，在勝義諦中，與如來藏、法界、極不生是一樣的，意義
English
Whoever is skilled in meaning, if these words are taught, the Buddha's teachings will not be rare. So it is said. Therefore, according to the sequence of faculties, three ways of measuring tenets arose. From the Great Array: However, after my passing, it will appear in this way. For sentient beings, it is the Mind Class; for those with space, it is the Space Class; for those free from gradual effort, it is the Instruction Class. Thus, since all dharmas are inseparable from mind itself, the Mind Class is liberated from the extreme of abandonment. Since all phenomena are pervasive in the space of Samantabhadri, the dharmata, the Actionless Space Class is liberated from the extreme of antidote. Since the meaning is determined according to the way things are in their own characteristics, the Profound Instruction Class is liberated from both extremes of abandonment and antidote. The first is: Whatever compounded Path Truth, stained with clinging consciousness to the stages of vehicles, the two truths, the six perfections, the two stages, etc., is merged into the great sphere that is completely liberated from the aspects of cause and effect, virtue and vice, acceptance and rejection, which is the nature of the primordial wisdom of pure great equality, the nature of bodhicitta, the dharmadhatu free from elaboration, the very essence of the ultimate truth, is the tenet of the Mind Class. In short, it transcends all phenomena of dualistic appearance of grasper and grasped. Its manner is: From the Kunje Gyalpo Tantra: Mind itself is the essence of bodhicitta. There is no view, no meditation, no conduct to be practiced. There is no result to be achieved, no ground to be traversed. There is no mandala to be created, no recitation to be recited, no completion stage. There is no empowerment to be conferred, no samaya to be kept. From the beginning, it is the spontaneously accomplished pure dharmata. It transcends sudden gradual effort, cause and effect dharmas. And: In the yoga of utmost reality, the Great Perfection, if one says there are cause and result, then one does not possess the meaning of realizing the Great Perfection. If one says ultimate truth and conventional truth are two, then it is a word that imposes addition and subtraction. With that, one does not realize non-duality. What the Buddhas of the three times realize is also not seeing two, but realizing as a single establishment. And: In the Sutra Teaching the Noble Conventional and Ultimate Truths, Manjushri said: Son of the gods, in ultimate truth, it is the same as suchness, the dharmadhatu, and utter non-arising, meaning