Tibetan
མེད་པའི་ མཚན་ཉིད་ཀྱིས།། བླ་མེད་ཆོས་ཀྱིས་སྟོང་མ་ཡིན།། ཞེས་པ་དང། དེའི་འགྲེལ་པར། འདིས་ཅི་བསྟན་ཞེ་ན་གང་གི་ཕྱིར་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོངས་སུ་དག་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཁམས་འདི་ལ་བསལ་བར་བྱ་བ་ཀུན ནས་ཉོན་མོངས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི་འགའ་ཡང་མེད་དེ་གློ་བུར་བའི་དྲི་མ་དང་བྲལ་བ་འདིའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།། འདི་ལ་རྣམ་པར་བྱང་བའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་གཞག་པར་བྱ་བ་ཅུང་ཟད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ པར་དབྱེ་བ་མེད་པའི་ཆོས་དག་པའི་ཆོས་ཉིད་ནི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།དེས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ནི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ཡོད་པ་དང་བྲལ་བ་ཤེས་པ་ཉོན་མོངས་པའི་སྦུབས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཡིན་ ལ།རྣམ་པར་དབྱེ་བ་མེད་པ་བྲལ་མི་ཤེས་པ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་གངྒའི་ཀླུང་གི་བྱེ་མ་སྙེད་ལས་འདས་པས་མི་སྟོང་ངོ།། ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ།། དེ་ཡང་ཀུན་ཏུ་བརྟགས་པ་ནི་མཚན་ཉིད་ངོ་ བོ་ཉིད་མེད་པ།གཞན་གྱི་དབང་ནི་སྐྱེ་བ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་དང། ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་དོན་དམ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པས་གསུངས་པའི་སྔ་མ་གཉིས་ནི་བཅོས་མ་གློ་བུར་བར་གྱུར་པའི་གཟུང་འཛིན་སྤྲོས་པའི་ཆ་ རྣམས་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་ཞིང།ཕྱི་མ་ནི་རང་བཞིན་གཉུག་མ་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པས་སྟོང་ཆ་ནས་ཆོས་སྐུའི་ཡོན་ཏན་དང་སྣང་ཆ་ནས་སྐུ་དང་ཞིང་ཁམས་གཞལ་ ཡས་ཁང་སོགས་ཀྱི་འཆར་གཞིར་གནས་ཤིང་རིག་པའི་ཆ་ནས་སྟོབས་བཅུ་མི་འཇིགས་བཞི་སོགས་ཀྱི་རྟེན་གཞིར་གྱུར་པས་བྲལ་རྒྱུ་དང་བྲལ་འབྲས་གདོད་ནས་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་བཞུགས་པས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་བདེ བར་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ནི་སྐྱེ་འཇིག་འཕོ་འགྱུར་འཕེལ་འགྲིབ་རྒྱུ་རྐྱེན་སོགས་ཀྱི་ཁམས་སུ་མི་གནས་ཤིང་ཐ་སྙད་དང་བསམ་བརྗོད་ཀྱི་ཡུལ་ཡང་མ་ཡིན་པ་རྟག་ཏུ་གོས་པ་མེད་པར་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ།འཇམ་དཔལ་རྣམ་པར་རོལ་པ་ལས། སྲིང་མོ་གང་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ་ལ་གློ་བུར་གྱི་ཉོན་མོངས་པ་བྱུང་ཡང་རང་བཞིན་གྱི་འོད་གསལ་བ་དེ་ནི་གློ་བུར་གྱི་ཉོན་མོངས་པ་དེས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པར་བྱེད་མི་ ནུས་སོ།། ཞེས་དང། རྒྱལ་ཚབ་མ་ཕམ་པས། འདུས་མ་བྱས་ཤིང་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ།། གཞན་གྱི་རྐྱེན་གྱིས་རྟོགས་མིན་པ།། མཁྱེན་དང་བརྩེ་དང་ནུས་པར་ལྡན།། དོན་གཉིས་ལྡན་པའི་སངས་རྒྱས་ཉིད།། ཅེས་གསུངས་པ ལྟར་རོ།། གཞན་དུ་རང་སྟོང་པ་ལྟར་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོ
Chinese
如云：“无有性之相，非无上法空。”又，于彼之释中云：“此示何义耶？何以故，自性清净之如来藏，无有可遣除之烦恼因，以其本性即是远离客尘故。于此，亦无少许可安立之清净因，以无分别之法，清净之法性即是自性故。是故，如来藏是远离分别，不可分离之智，空尽一切烦恼之胎藏，而非空于无分别，不可分离，不可思议之如来功德，如恒河沙数之多。”如是宣说。 又，遍计所执相是无自性，依他起是生无自性，圆成实是胜义无自性。如是所说之前二者，是虚假、客尘之能取所取戏论之分，自性空寂。后者是自性本初，无实事之自性空性，以自性清净故，从空分而言，是法身功德之计划，从显现分而言，是身、刹土、宫殿等之蓝图，从觉性分而言，是十力、四无畏等之所依，故远离能离与所离，本初任运成就而住，故名为如来藏之佛性，不住于生灭、迁变、增减、因缘等之界，亦非言语思议之境，是常有而无垢染者。如《文殊师利游戏经》云：“姊妹！若自性光明者，虽有客尘烦恼生起，然自性光明者，不能为彼客尘烦恼所染。”又如嘉察玛帕所云：“非为造作且任运成，非由他缘而能证悟，具足智悲与能力，具二利之佛陀。”如是等。若如他宗之自空，则一切法皆自性空。
English
As it says, "Without the characteristic of existence, it is not empty of the supreme Dharma." Furthermore, in its commentary, it states, "What does this indicate? Why is it that the Tathāgatagarbha, which is pure by its very nature, has no cause for afflictions to be removed, as its nature is free from adventitious stains? In this, there is not even a little cause for purification to be established, as the Dharma of non-differentiation, the Dharma nature of purity, is its very nature. Therefore, the essence of the Tathāgata is the wisdom that is free from differentiation and inseparable, empty of all wombs of affliction, but not empty of the non-differentiated, inseparable, inconceivable qualities of the Buddha, which are more numerous than the sands of the Ganges." Thus it is proclaimed. Moreover, the imputed nature is the absence of inherent existence, the dependent nature is the absence of inherent existence of arising, and the thoroughly established nature is the absence of inherent existence in the ultimate sense. The former two, as stated, are the aspects of fabricated and adventitious grasping and clinging, empty of their own nature. The latter is the emptiness of inherent existence, which is the absence of inherent existence of primordial reality, and because it is pure by its very nature, from the aspect of emptiness, it is the plan for the qualities of the Dharmakāya, and from the aspect of appearance, it is the blueprint for bodies, realms, palaces, and so on. From the aspect of awareness, it is the basis for the ten powers, the four fearlessnesses, and so on. Therefore, it is free from what can be separated and what is to be separated, and it abides as primordially spontaneously accomplished. Therefore, what is called the Buddha-nature of the Tathāgatagarbha does not abide in the realm of birth, death, change, increase, decrease, causes, conditions, and so on, and it is not an object of words and thoughts, but is always present without defilement. As it says in the Mañjuśrīvikrīḍita Sūtra, "Sister, even if adventitious afflictions arise in what is luminous by its very nature, the luminous nature itself cannot be defiled by those adventitious afflictions." And as Gyaltsap Mipham said, "Uncompounded and spontaneously accomplished, not realized through other conditions, endowed with wisdom, compassion, and ability, the Buddha possesses the two benefits." And so on. If, like the self-emptiness of other schools, all phenomena are empty of their own nature.
Tibetan
ང་པ་ཁོ་ནར་བཟུང་ན་མཐའ་གཅིག་ཏུ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཡང་རང་སྟོང་དུ་འགྱུར་ཞིང་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་ཞིང་ཁམས་སོགས་ཀྱང་མེད་པར་འགྱུར་བ་དང དེར་བརྟེན་པའི་ཚོགས་བསགས་པ་དང་སྒྲིབ་པ་སྦྱོང་བ་རྣམས་ཀྱང་མེད་པར་འགྱུར་ཞིང་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་ཐེག་པ་དག་གིས་གཞི་གང་དུ་ལམ་གང་གིས་དྲི་མ་སྦྱོང་བའི་ཐབས་ཇི་སྙེད་བསྟན་པ་རྣམས་ཀྱང་ཉམས པར་འགྱུར་ཏེ་སྦྱང་གཞི་མེད་པས་སྦྱོང་བྱེད་དགོས་པ་མེད་པ་དང།ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་སྟོང་པས་གཞན་དོན་མཛད་པ་དང་མཁྱེན་པར་མི་འགྱུར་བ་དང། མ་དག་པའི་གཞན་དབང་ཀུན་རྫོབ་ཙམ་དུའང་མེད་པས་དག་ པའི་གཞན་དབང་གནས་ཡོངས་སུ་འགྱུར་བའི་ཡོན་ཏན་རྣམས་ཀྱང་མེད་པར་འགྱུར་བ་དང།བཅིངས་པ་དང་གྲོལ་བའི་གཞིར་གྱུར་པའི་བདག་མེད་པར་འགྱུར་བ་དང། སོ་སོ་རང་གིས་རིག་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ མེད་པས་འགྱུར་བ་སོགས་སྐྱོན་གྱི་རྣམ་པ་དུ་མ་གནས་ཤིང་ལྟ་བ་མི་ཟད་པའི་འབྱུང་གནས་སྐྱེ་བའི་བདག་ཉིད་ཅན་དུ་གསུངས་ཏེ།འཕགས་པ་དཀོན་མཆོག་བརྩེགས་པའི་འོད་སྲུང་གིས་ཞུས་པའི་མདོ་ལས། འོད་སྲུང་གང་ཟག་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་དམིགས་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་རྟོན་པ་དེ་དག་ནི་ངའི་གསུང་རབ་འདི་ལས་ཉམས་རབ་ཏུ་ཉམས་ཞེས་བཤད་དེ་འོད་སྲུང་གང་ཟག་ཏུ་ལྟ་བ་རི་རབ་ཙམ་ལ་གནས་པ་སླའི། མངོན པའི་ང་རྒྱལ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བལྟ་བ་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ།། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འོད་སྲུང་ལྟ་བར་གྱུར་པ་ཐམས་ཅད་ལས་འབྱུང་བ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་ན་འོད་སྲུང་གང་སྟོང་པ་ཉིད་ཁོ་ནར་བལྟ་བ་དེ་ནི གསོར་མི་རུང་ངོ་ཞེས་ངས་བཤད་དོ།། ཞེས་གསུངས་པ་སོགས་ཀྱིས་ཤེས་པར་ནུས་ཤིང། འོ་ན་མི་སྟོང་པ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། འཕགས་པ་ལང་ཀར་གཤེགས་པའི་མདོ་ལས། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན དམ་པ་འཕགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་སྟོང་པ་ཉིད་གང་ཞེ་ན།འདི་ལྟ་སྟེ་སོ་སོ་རང་གིས་རིག་པ་འཕགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཐོབ་པ་ནི་ལྟ་བ་དང་ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བག་ཆགས་ཀྱི་སྟོང་སྟེ་འདི་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ དོན་དམ་པ་འཕགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་བྱའོ།། ཞེས་པ་དང། དེ་ལྟ་བུའི་དོན་དམ་པ་གཞན་གྱིས་སྟོང་པའི་ཚུལ་འདི་འཁོར་ལོ་བར་པའི་མདོ་སྡེ་ནས་ཀྱང་འབྱུང་སྟེ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ ཕྱིན་པ་སྟོང་ཕྲག་ཉི་ཤུ་ལྔ་པ་ལས།དེ་ལ་གཞན་གྱི་དངོས་པོ་སྟོང་པ་ཉིད་གང་ཞེ་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་བྱུང་ཡང་རུང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་མ་བྱུང་ཡང་རུང་སྟེ། ཆོས་ཀྱི་གནས་ཉིད་དང། ཆོས་ ཉིད་དང།ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དང། ཆོས་སྐྱོན
Chinese
如果仅仅执着于我，那么最终法身也会变成自空，而且身、智慧、净土等也会消失，因此积累资粮和净除业障等也会消失，因果乘的一切，在何处以何道净除垢染的方法，无论如何宣说，也都会失效，因为没有所净除的，所以不需要能净除的。因为智慧空性，所以不会行持利他事业和了知。因为不净的依他起，即使仅仅是名言也不存在，所以清净的依他起，转依的功德等也会消失。作为束缚和解脱之基础的无我也将消失。因为没有各自自己所能证知的法，所以变化等多种过失存在，并且被宣说为是见解不尽之源，是生之自性。圣《宝积经》中，光护所请问的经中说：光护，那些执着于以人为空性之所缘的空性者，他们会从我的经典中彻底退失。光护，要安住于如须弥山般的人我见是容易的，但以慢心执着于空性则不然。那是什么原因呢？光护，从一切见解中产生的是空性，如果光护仅仅执着于空性，那是不可救药的，我如是说。等等可以得知。那么是不空吗？不是的。圣《楞伽经》中说：一切法的胜义谛，圣大智慧空性是什么呢？即是各自自己所能证知的，获得圣智慧，是空掉一切见解和过患的习气，这被称为一切法的胜义谛，圣大智慧空性。等等。像那样的胜义谛，以他空的方式，也在中转法轮的经部中出现，在二万五千颂般若波罗蜜多经中说：什么是其他的实物空性呢？如来们出现也好，如来们不出现也好，法的住性，法性，法界，法损
English
If one clings only to "I," then ultimately the Dharmakaya will also become self-empty, and body, wisdom, pure lands, etc., will also disappear. Therefore, accumulating merit and purifying obscurations will also disappear. All the vehicles of cause and effect, wherever and by whatever path the methods of purifying defilements are taught, will also become ineffective, because there is nothing to be purified, so there is no need for a purifier. Because wisdom is empty, one will not perform deeds for the benefit of others and will not know. Because impure other-powered phenomena do not exist even nominally, the qualities of pure other-powered phenomena, such as transformation, will also disappear. The selflessness that is the basis of bondage and liberation will also disappear. Because there is no dharma that can be known individually by oneself, many faults such as change exist, and it is said to be the source of inexhaustible views, the nature of birth. In the Sutra Requested by Light Protector in the Holy Jewel Heap Sutra, it says: Light Protector, those who cling to emptiness by focusing on the emptiness of a person, they will completely fall away from my scriptures. Light Protector, it is easy to abide in the view of self of a person as great as Mount Sumeru, but it is not so to cling to emptiness with arrogance. Why is that? Light Protector, emptiness arises from all views. If Light Protector clings only to emptiness, it is incurable, I say. And so on, it can be known. Then is it non-empty? No. In the Holy Lankavatara Sutra, it says: What is the ultimate truth of all dharmas, the great wisdom of the noble ones, emptiness? It is that which is known individually by oneself, obtaining noble wisdom, is the emptiness of the habits of all views and faults. This is called the ultimate truth of all dharmas, the great wisdom of emptiness. And so on. Such ultimate truth, in the manner of other-emptiness, also appears in the sutras of the middle turning of the wheel. In the Twenty-five Thousand Verse Perfection of Wisdom Sutra, it says: What is the emptiness of other entities? Whether the Tathagatas appear or do not appear, the abiding nature of dharma, the nature of dharma, the realm of dharma, the harm of dharma.