Tibetan
་ཡིན་པར་དགག་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་བདེན་པའི་དངོས་པོ་ བཀག་པ་ཙམ་གྱི་རྣམ་དཔྱད་མེད་དགག་བསྒྲུབས་པ་ཡིན་ཏེ་རིག་ཤེས་རྗེས་དཔགས་ཀྱིས་རང་བཞིན་སྐྱེ་མེད་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་སྤྲོས་བྲལ་དོན་དམ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་དབུ་མ་རང་རྒྱུད་པའི་བཞེད་པ་ཡིན་ལ།འ དིས་དོན་དམ་པར་མེད་ལ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པར་བསྒྲུབས་པས་རྟག་ཆད་ཀྱི་སྐྱོན་གནས་ཤིང་བློས་དཔྱད་པའི་རིག་ཤེས་ཀྱིས་སྤྲོས་བྲལ་མེད་དགག་ཙམ་རྟོགས་པའང་ངེས་པའི་དོན་དུ་མི་གནས་ལ་སྤྲོས་པ་འགོག་པའི རིག་ཤེས་ཀྱང་སྤྲོས་པའི་བྱེ་བྲག་ལས་མི་འདའོ།གཉིས་པ་ཐལ་འགྱུར་པའི་བཞེད་པའི་ཕྱོགས་ནི། བློ་འཁྲུལ་པ་དང་མ་འཁྲུལ་པ་གཉིས་ཀྱི་དབྱེ་བས་བདེན་པ་གཉིས་སུ་འབྱེད་དེ། བྱང་འཕགས་ཀྱི་མཉམ་གཞག་དང་ སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་ཤེས་དང་ཤེས་བྱ་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་གྱི་གཟུང་འཛིན་དུ་སྣང་བ་གང་ཡང་མེད་དེ་དཔེར་ན་གཉིད་དུ་མ་ལོག་པས་རྨི་ལམ་མི་མཐོང་བ་བཞིན་ཏེ།སློབ་དཔོན་ཆེན་ པོ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས།དཔེར་ན་གཉིད་ལོག་གཉིད་དབང་གིས།། བུ་དང་བུད་མེད་གཞལ་ཡས་ཁང།། གནས་ལ་སོགས་པ་མཐོང་གྱུར་ན།། སད་ནས་དེ་ཡིས་མི་སྣང་ལྟར།། དེ་བཞིན་ཀུན་རྫོབ་ཤེས་པ་དག། བློ་གྲོས་མིག་ནི་ བྱེ་གྱུར་ཞིང།། མི་ཤེས་གཉིད་དང་བྲལ་གྱུར་ནས།། སད་པའི་ཚེ་ན་མི་གཟིགས་སོ།། ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ།། ཡུལ་ཅན་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འཇུག་པའང་ཉེ་བར་ཞི་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ་གང་གི་ཚེ་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བའི སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་རྒྱུད་ཆད་ཅིང་འགགས་ནས་བསམ་བརྗོད་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་ཆོས་དབྱིངས་ཞི་བ་ཆེན་པོའི་འགོག་པར་གནས་པ་དེ་ལ་བློ་མ་འཁྲུལ་པའི་ཆོས་ཉིད་ཅེས་བྱ་སྟེ།ཟླ་བ་གྲགས་པས། གང་ཕྱིར་ཆོས་ ཉིད་སྐྱེ་མེད་ཡིན་ཕྱིར་བློ་ཡང་སྐྱེ་བ་དང་བྲལ་ལ།། དེ་ཕྱིར་དེ་རྣམས་བརྟེན་ལ་དེ་ཡིས་དེ་ཉིད་རིག་པ་ལྟ་བུ་སྟེ།། གང་ཕྱིར་སེམས་ནི་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པར་འབྱུང་བས་དེ་ཡི་ཡུལ།། དེ་རབ་རིགས་པ་དེ་བཞིན་ཐ་སྙད་བརྟེན་ནས རིག་པ་ཡིན།། ཞེས་དང། ཤེས་བྱའི་བུད་ཤིང་སྐམ་པོ་མ་ལུས་པ།། བསྲེགས་ནས་ཞི་སྟེ་རྒྱལ་རྣམས་ཆོས་སྐུ་སྟེ།། དེ་ཚེ་སྐྱེ་བ་མེད་ཅིང་འགག་པ་མེད།། སེམས་འགག་པ་དེ་སྐུ་ཡིས་མངོན་སུམ་མཛད།། ཅེས་བཤད་པའི གནས་དེ་ནི་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་རྟོགས་པ་ཞེས་བཏགས་ཏེ་དེའི་ཡུལ་ནི་གཤིས་ཀྱི་གནས་ལུགས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པ་ཡིན་ལ།མཐོང་བ་རྫུན་པ་བློ་འཁྲུལ་པ་ནི་སོ་སྐྱེ་མ་རིག་པའི་ བག་
Chinese
认为不是，因为只是遮止了真实的实有，是无遮止的分别，以理智后得推测自性不生如虚空般，是离戏论胜义谛的体性，这是应成派的观点。如果这样成立胜义中无，世俗中有的观点，就会有常断的过失，而且以分别的理智只能证悟离戏的无遮止，也不能安住于真实义，而且遮止戏论的理智也无法超出戏论的差别。第二，应成派的观点是：以智慧迷惑与不迷惑的差别来分二谛。北方的圣者们的等持和佛陀的遍知智慧的境中，识与所识，境与有境的能取所取都不显现，譬如没有入睡就不会见到梦境一样。大学者龙树说：譬如入睡受睡眠的控制，见到儿子和女子，宫殿，处所等等，醒来之后就不会显现一样。同样的，世俗的知识，智慧的眼睛一旦张开，脱离了无知的睡眠之后，醒来的时候就不会见到。就像这样。有境智慧的行境也叫做寂灭，当心和心所的戏论全部断绝和停止，远离一切思议言说的法界大寂灭的止境中安住，就叫做不迷惑的法性。月称说：因为法性是无生的，所以智慧也远离生。因此这些是互相依赖的，就像用它来认识它一样。因为心是以外境的形象而产生的，所以它的外境，是最好的道理，同样是依靠名言而认识的。以及说：所知的干燥木柴全部，焚烧之后寂灭，诸佛是法身。那时没有生也没有灭。心的止息就是以身来现证。所说的那个处所就叫做证悟胜义谛，它的境是自性的实相法界，自性清净。所见虚假的是智慧迷惑，也就是凡夫无明的习
English
It is not a negation, because it is merely a negation of true entities, a non-analytical negation. It is the view of the Madhyamaka Svatantrika that the nature of ultimate truth, such as selflessness, unborn, like space, is free from elaboration, through rational inference. By establishing that it does not exist ultimately but exists conventionally, the fault of permanence and annihilation remains. Moreover, the intellect that analyzes with the mind can only realize the non-elaborate negation of elaboration, and it does not abide in the definitive meaning. Furthermore, the intellect that prevents elaboration does not transcend the distinctions of elaboration. Secondly, the view of the Prasangikas is: The two truths are divided by the distinction between delusion and non-delusion of the mind. In the realm of the samadhi of the noble northerners and the omniscient wisdom of the Buddha, there is no appearance of knower and known, object and subject, grasping and being grasped. For example, just as one who has not fallen asleep does not see dreams. The great scholar Nagarjuna said: For example, when one falls asleep and is under the power of sleep, one sees sons and women, palaces, places, and so on. When one wakes up, they do not appear. Similarly, conventional knowledge, when the eye of wisdom opens and is free from the sleep of ignorance, one does not see when one wakes up. Like that. The activity of the subject's wisdom is also called near peace, that is, when all the elaborations of mind and mental factors are cut off and cease, and one abides in the cessation of the great peace of the Dharmadhatu, which is free from all thought and expression, it is called the nature of non-delusion. Chandrakirti said: Because the nature of phenomena is unborn, therefore wisdom is also free from birth. Therefore, these are interdependent, just as one knows it by it. Because the mind arises in the form of an object, therefore its object is the best reason, and it is similarly known by relying on convention. And it says: All the dry firewood of knowable things, having been burned and pacified, the Victorious Ones are the Dharmakaya. At that time there is no birth and no cessation. The cessation of mind is directly realized by the body. The place that is spoken of is called the realization of ultimate truth, and its object is the nature of reality, the Dharmadhatu, naturally pure. Seeing falsehood is the delusion of wisdom, that is, the habit of ignorance of ordinary beings.
Tibetan
ཆགས་ཀྱིས་བསླད་པས་འདི་ལྟར་མིག་ནད་ཅན་གྱིས་རབ་རིབ་དང་སྐྲ་ཤད་འཛག་པ་ལ་བདེན་པར་ཞེན་པ་ལྟར་འདི་ལྟར་འགྲོ་བ་དྲུག་གི་གནས་དང་ལོངས་སྤྱོད་བདེ་སྡུག་མཐོ་དམན་སྣ་ཚོགས་སུ སྣང་བ་འཁྲུལ་པའི་གཟུང་འཛིན་གྱི་རྣམ་པ་དང།འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་རྗེས་ཐོབ་ཏུ་གཞན་དང་ཐུན་མོང་དུ་སྣོད་བཅུད་ལ་སོགས་པར་སྣང་བའི་རྣམ་པ་གཉིས་དབང་པོ་སྐྱོན་ཅན་གྱི་རྣམ་པ་དང། སྐྱོན་མེད་པ་གཉིས་ ལྟར་ཀུན་རྫོབ་གཉིས་སུ་བཞག་སྟེ།འཇུག་པ་ལས། མཐོང་བ་རྫུན་པ་རྣམ་པ་གཉིས་ཡིན་ཏེ།། དབང་པོ་གསལ་དང་དབང་པོ་སྐྱོན་ལྡན་ནོ།། སྐྱོན་ལྡན་དབང་པོ་རྣམས་ཀྱི་ཤེས་པ་ནི།། དབང་པོ་ལེགས་གྱུར་ལ་ལྟོས་ ལེགས་པར་འདོད།། ཅེས་སོ།། དེ་ཡི་དབང་གིས་འཁོར་བའི་ཆོས་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པར་སྣང་བ་དང་བཅས་པ་ཐམས་ཅད་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་ལ། ས་ཐོབ་ཀྱང་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་མ་འགགས པའི་ཆ་ཡུལ་མ་དག་པའི་གཟུགས་སོགས་ཚོགས་དྲུག་སྣང་བ་དང་བཅས་པ་མདོར་ན་སྤང་བྱར་གྱུར་ཏོ་ཅོག་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཕྱོགས་སུ་བསླན་ནས་འཁྲུལ་པར་བཞག་ལ།ཀུན་རྫོབ་དེའང་དབང་པོ་སྐྱོན་ཅན་ལ་སྣང་བ་ལོག་ པའི་ཀུན་རྫོབ་དང།སྐྱོན་མེད་ཀྱི་ཡུལ་དུ་སྣང་བ་ཡང་དག་པའི་ཀུན་རྫོབ་གཉིས་ཏེ་སྔ་མ་ནི་འཇིག་རྟེན་ཤེས་ངོ་ལ་སྣང་ཡང་མི་བདེན་པར་གྲགས་པ་ཟླ་བ་གཉིས་དང་རྨི་ལམ་ལ་སོགས་དང། ཕྱི་མ་ནི་འཇིག་རྟེན་ཤེས་ ངོར་སྣང་ལ་བདེན་པར་གྲགས་པ་ཟླ་བ་གཅིག་ཏུ་སྣང་བ་ལ་སོགས་པའོ།། དེའང་གཉིས་སུ་འཛིན་པའི་འཁྲུལ་བློའི་གནས་སྐབས་སུ་བདེན་པ་ལྟར་སྣང་བ་མིག་སྐྱོན་ཅན་ལ་སྐྲ་ཤད་དུ་སྣང་བ་མིག་དག་པ་ལ་ཅི་ཡང་མེད པ་བཞིན་དུ་བློ་འཁྲུལ་པ་ལ་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་ཉིད་འཕགས་པའི་མཉམ་གཞག་དང་འཁྲུལ་པ་ཟད་པའི་སངས་རྒྱས་ལ་དམིགས་པར་བྱ་བ་ཅི་ཡང་མེད་པས་འཁྲུལ་སྣང་ཆ་དང་བཅས་པ་མི་སྣང་སྟེ།འཇུག་པ་ལས། རབ་རིབ་མཐུ་ཡིས་སྐྲ་ཤད་ལ་སོགས་པ།། དངོས་པོ་ལོགས་པ་གང་ཞིག་རྣམ་བརྟགས་ལས།། དེ་ཉིད་གང་གིས་བདག་ཉིད་མིག་དག་པས།། མཐོང་བ་གང་ཡིན་དེ་བཞིན་འདིར་ཤེས་བྱ།། ཞེས་དང། ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་དབུ་མ འཁྲུལ་འཇོམས་སུའང།དེ་བཞིན་མཁས་པ་ཡང་དག་གིས།། ཤེས་པ་ཉི་མས་མི་ཤེས་པའི།། བག་ཆགས་མ་ལུས་བཅོམ་པའི་ཚེ།། སེམས་དང་སེམས་བྱུང་ཡུལ་མི་གཟིགས།། ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་གཟུང་འཛིན་སྤྲོས་ པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་ངོ་བོ་སྒྲ་ཚིག་ལ་སོགས་པ་དངོས་སུ་མི་རྟོག་པའི་ཆ་ནས་གཞན་ལས་ཤེས་པ་མ་ཡིན་པ་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་གི་རྙོག་པ་མ་ལུས་པ་ཆོས་ཀྱི
Chinese
就像被贪欲玷污，眼病患者执着于模糊和毛发幻影为真实一样，六道众生的处境和享用，苦乐高低种种显现，都是对错觉的能取和所取之相的执着。圣者们在后得位，与他人共同显现的器情世界等现象，如同有缺陷的感官和无缺陷的感官一样，被安立为二种世俗谛。如《入行论》所说：“所见虚假有二种，感官清明与否故，有损感官之识知，需依完好感官生。”因此，轮回的法，心和心所，以及作为对境显现的一切，都是世俗谛。即使证得果位，只要心和心所没有止息，不净的色等六识聚显现，总之，所有应断之法都归于世俗谛，被视为错觉。而世俗谛也分为两种：显现在有缺陷感官前的颠倒世俗谛，以及显现在无缺陷对境前的真实世俗谛。前者在世间知识面前显现，但被认为是虚假的，如二月和梦境等；后者在世间知识面前显现，且被认为是真实的，如显现为一月等。同样，在执着二元的错觉心识状态中，显现为真实，就像眼病患者看到毛发幻影，而眼睛清净者则一无所见一样，心识错乱时显现的种种现象，在圣者的等持以及错觉止息的佛陀面前，没有任何可观察的对象，因此错觉显现连同其部分都不会显现。《入行论》云：“如眩翳力所致，于发等异物，分别计度者，净眼见彼无，如是当了知。” 龙树菩萨的《摧毁迷乱》中也说：“如是真正之智者，智慧之日所不能知，习气无余断尽时，心及心所境不观。” 如是说，远离一切能取所取戏论的自性，从不直接思虑声音、词语等角度而言，不是从他处了知的，心和心所的一切烦恼，法的
English
Just as those with eye diseases, defiled by attachment, cling to the appearance of dimness and falling hairs as true, so too, the various appearances of the six realms of beings, their experiences, happiness, suffering, high and low, are the forms of grasping and being grasped by illusion. The appearances of the vessel and essence, etc., which appear in common with others in the subsequent attainment of the noble ones, are established as two types of conventional truth, like the appearances of defective and non-defective senses. As it says in the Engaging in the Bodhisattva Deeds, "False seeing is of two kinds: clear senses and defective senses. The knowledge of those with defective senses is said to depend on well-functioning senses." Therefore, all phenomena of samsara, mind and mental factors, together with their appearances as objects, are conventional. Even upon attaining a bhumi, the aspect where mind and mental factors have not ceased, the six aggregates, including impure forms, together with their appearances, are, in short, gathered into the category of conventional truth as things to be abandoned and are regarded as illusions. That conventional truth is also of two kinds: distorted conventional truth, which appears to those with defective senses, and accurate conventional truth, which appears in the realm of the non-defective. The former appears to worldly knowledge but is known to be untrue, such as the appearance of two moons and dreams, etc. The latter appears to worldly knowledge and is known to be true, such as the appearance of one moon, etc. Likewise, in the state of deluded mind that grasps at duality, what appears as true is like the appearance of hairs to one with an eye disease, while one with clear eyes sees nothing at all. Similarly, the various appearances to a deluded mind do not appear to the noble ones in meditative equipoise and to the Buddhas who have exhausted delusion, because there is nothing to be observed. Thus, illusory appearances, together with their parts, do not appear. As it says in the Engaging in the Bodhisattva Deeds, "Just as one deluded by the power of cataracts imagines separate objects such as hairs, but one with clear eyes sees none of them, so it should be understood here." Nagarjuna also says in his "Destruction of Confusion" from the Treatise on the Middle Way, "Likewise, when a truly wise person, with the sun of wisdom, has destroyed all the habitual tendencies that cannot be known, they do not see mind, mental factors, or objects." As it is said, the nature that is free from all elaboration of grasping and being grasped, from the aspect of not directly thinking about sounds, words, etc., is not known from others. All the afflictions of mind and mental factors, the Dharma of